Goedenavond. Eind goed, al goed kun je wel zeggen. Het was vandaag net als gisteren een lijdensweg. Fietsen door een eindeloze vlakte met een gierende wind om je hoofd, niet wetende wanneer het op zou houden in een verlossend bos.
Meer windmolens dan bomen op de route.
De eerste 20 kilometer tot het plaatsje Guise moesten sowieso volbracht worden, want daar waren winkels voor boodschappen en kon ik een kopje koffie drinken als troost. Daar zag ik dat het eerstvolgende bosje op mijn route pas na 24 kilometer was. Normaal draai je daar je hand natuurlijk niet voor om, maar nu ging de voortschrijding niet per kilometer maar per meter. Door een slak worden afstanden nu eenmaal veel anders beleefd dan door een gazelle.
Ik nam na 5 kilometer een eetpauze in de luwte van een bosje waar ik niet in mocht.
Ik had zelfs de neiging om de tent maar gewoon voor het hek en langs de openbare weg te zetten, zo moe was ik en zo genoeg had ik van dit moeizame voortpeddelen.
Het was al het derde bosje waar de herberg gesloten was en ik maar in de wind moest blijven.
Een gesloten hek voor een ander bosje.
Om hier binnen te komen moest ik een cijferslot van tienduizend cijfers ontcijferen.
Maar die eetpauze bracht mij goede ideeën: als ik een andere route zou nemen kwam ik daar wel al heel snel een groter bos tegen, in de buurt van het kanaal tussen de Sambre en de Oise.
Het eerstvolgende bosje op mijn oorspronkelijke route ligt rechtsboven langs de gele weg en iets onder het hele grote bos bovenaan, maar ik ben halverwege rechtsaf geslagen.
Dit plan werd dus uitgevoerd en jawel, ik vond mijn rust en vind die nog steeds in een mooi bos.
Hier kan ik weer mooi tot mezelf komen en die woeste wereld achter me laten.
En lekker eten koken en zo hard stoken als ik wil.
Dat ik de oorspronkelijke route gedag heb gezegd heeft behalve het vinden van deze schuilplaats ook het voordeel dat de verdere weg nu minder of geen vrachtverkeer zal hebben. Dat heel goed uit moeten kijken maakte het fietsen namelijk nog extra moeilijk en gespannen.
Vlak in de buurt van hier was er het kanaal tussen de Sambre en de Oise dat ik over wilde steken op zoek naar een kampeerplaats.
Ik heb er van afgezien omdat het bruggetje over de sluis te smal was voor mijn fiets.
Op de status van WhatsApp een filmpje hiervan.
Morgen wordt er de hele dag regen verwacht. Mogelijk blijf ik dan hier, de winkels zijn namelijk dichtbij. We zien wel, ik ga er een nachtje over slapen.
Spreuk van de dag.
Eind goed, al goed!
Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten