Goedenavond. Oh, wat had ik er de smoor in vandaag. Een vreselijke wind stond in mijn gezicht te blazen en er was bijna geen doorkomen aan. Vooral vanmiddag was dat het geval, want na het gezellige en feestelijke stadje Laon moest ik de eindeloze vlaktes doorfietsen met de wind op kop. Wel bedacht ik al snel dat ik gewoon kon stoppen als ik er genoeg van had en dat dat ook verstandig was. Ik heb immers tijd genoeg en over enkele dagen kan ik zo'n traject met veel minder energie afleggen. Op de kaart kijkend zag ik een bos, 15 kilometer verder dan mijn lunchplek, die al 5 kilometer noordelijk van Laon was. Dit leek me een mooi haalbaar doel. Zo legde ik de lat niet te hoog, leek me. Maar ook dit was een brug te ver, ik had er echt de pee in zo te moeten fietsen en vaak deed ik dat ook niet en liep naast mijn fiets. Na 10 kilometer passeerde ik een heel leuk dorpje.
Hierna een flinke klim van een kilometer die mij bij een bosje bracht dat ik niet had ingecalculeerd. Maar ik vond het welletjes en besloot hierin of hieromheen een geschikte plek te vinden uit de wind. Toen ik er driekwart omheen gedraaid had had ik ook een ingang gevonden, zodat ik de tent zeker uit de wind kon zetten.
De ingang in het bos gevonden waar ik windvrij wilde kamperen.
Mijn telefoon deed daar echter moeilijk en gaf regelmatig aan geen internet te hebben, en dat terwijl er toch 2 of 3 streepjes bij de 4G stonden. Hetzelfde was gisteren het geval en toen moest ik ergens anders heen lopen waar het apparaat wel tevreden was. Nu vond ik zo'n andere plek ook en besloot ik, na veel geaarzel, daar ook de tent neer te zetten, hoewel ik hier weer veel meer in de wind stond. Daar baalde ik van, want de ochtend op dat vorige plekje begon ook met veel bibberen, daar de tent precies in de (toen nog niet zo felle) noordenwind stond. Ook had ik de hele nacht in bed koude voeten gehouden. Maar ik had een flink vuur aangelegd en na het ontbijt alles snel ingepakt om weg te wezen van de overigens wel hele mooie plek.
Maar de wind zou nu sterk afnemen en dat is inderdaad gebeurd.
Tenslotte is de tent in dat hoekje terecht gekomen, aan de rand van en niet in het bosje. Vreemd genoeg doet hier de telefoon wel normaal en kan ik vanavond rustig mijn zaakjes afwerken.
Al met al was het een heel onrustig gebeuren hier, maar de rust in mezelf is weergekeerd en ik heb lekker gegeten.
De snelkookpan is weer in actie.
Op de status van WhatsApp is een en ander te zien.
Laon ervaarde ik als een stad met een goede sfeer, zoals ik in de meeste plaatsen in deze streek een goed gevoel heb.
Kleurrijk.
Ik voelde me er niet opgelaten, zoals de ballonnen.
In het café was te lezen de........
Spreuk van de dag
Toen ik het café uitkwam en naar mijn fiets liep hield een vrouw mij aan de praat. Ik vertelde over mijn reis en dat ik ook een beetje artiest was als accordeonspeler. Daarop vroeg ze of ik een souvenir voor had. Ik kon zo gauw niets bedenken en was ondertussen mijn muntenportemonnee in aan het pakken waaruit ik de koffie betaald had.
Ik vertelde erbij dat ooit iemand die voor mij gemaakt had, die nu overleden is, en dat ik er zuinig mee moet zijn, want hij begint al te slijten.
Daarop pakte zij uit haar tasje ook zo'n aumônier, zoals dat in het Frans heet.
Ze wilde het me geven. Ik sputterde aanvankelijk tegen maar nam het toch aan.
Daarna vroeg ze of ze mij op de foto mocht zetten. Natuurlijk. Nu heeft ze toch een aandenken aan mij, hoewel ik nu denk: had ik haar toch maar ook iets tastbaars gegeven. Een spreukenbordje was passelijk geweest. Maar op dat moment van ontmoeting vond ik vooral dat het een heel gedoe was om dat uit de koffer te halen en ik wilde ze ook nog niet kwijt.
Zo, nu ga ik zometeen eerst sokken uit de fietstassen halen, zodat ik die vannacht aan kan doen. Dan is de kans op koude voeten iets kleiner. Maar....koud zijn ze nu al.
Ik wens u een......
Warme nacht.
En mezelf ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten