Goedenavond. Het is zeven uur en de duisternis is ingevallen. Ik kon nog net een foto maken van een plas van een bijzondere vorm, die ik zag op een video die ik eerder maakte.
Een plas in de vorm van een hart. Zoiets kom je niet vaak tegen.
Op de video liep ik het pad af dat naar het fietspad langs de rivier de Sambre leidt. Op dat pad had ik een groot deel van de dag gefietst. Zoals ik gisteren schreef heb ik de laatste tijd moeite om mijn fiets in balans te houden. Dat was op zo'n fietspad vandaag geen probleem. Bovendien was het mooi fietsen. Over het algemeen wil ik niet te lang zo reizen, want dat wordt me dan gauw te saai. Fietsend over gewone wegen is je blik gevarieerder. Maar nu vond ik dat wel prima zo. Een andere frustratie stak vandaag wel de kop op. Ben altijd bang dat mijn achterband lek gaat en het fietspad had soms scherpe randjes. Af en toe voelde ik hem door de velg heen gaan. Maar gewoon het simpele oppompen geeft problemen de laatste tijd. Als ik begin te pompen wordt de band juist slapper. De laatste keer had ik er met heel veel moeite toch een beetje lucht bij gekregen. Maar als dat nou niet zou lukken en de band door mijn acties juist lucht zou verliezen, dan kon ik niet verder. Ik nam het risico en inderdaad, na twintig keer pompen zat er nog minder lucht in de band dan voorheen. Maar liefst drie pompen heb ik bij me. Met de moed der wanhoop probeerde ik de anderen ook en warempel, uiteindelijk mocht ik concluderen dat er iets meer lucht in de band zat dan voor de pompactie. Maar de band is toch niet hard genoeg. Daarom was er ook tijdens het fietsen op het fietspad zenuwachtige spanning in mij, want nog steeds ging de band af en toe door de velg. En als ie daardoor echt kapot gaat dan moet er gerepareerd worden. De nieuwe buitenband die er dan op komt is wel Schwalbe marathon en zeer lekbestendig. Maar dan nog moet er lucht in de nieuwe binnenband kunnen komen.
Maar voor vandaag is alles toch weer schadevrij verlopen, ook de spaken zijn heel gebleven. Dat is alweer een hele poos het geval. Enig minpuntje was wel de constatering dat het sleuteltje van mijn slot er niet meer in zit.
Een slot zonder sleutel is als een kasteel zonder gracht.
In Spanje was ik het ook al een keer kwijt, maar toen fietste Frans mee en die had het sleuteltje een kilometer terug zien liggen. Maar deze reis is er geen Frans die de boel in de gaten houdt.
Vandaag de laatste dag in Frankrijk.
België nadert.
Nog een plaatje van de rivier de Sambre in Frankrijk.
Bloemen uit Nederland zijn populair.
Rechtstreeks uit Nederland.
Vanaf het fietspad langs de Sambre aanschouwde ik mooie gebouwen.
In het laatste plaatsje van Frankrijk was markt. Het was kwart over elf toen ik er doorheen kwam en ja, ik stond wel open om er mijn speelkunstjes uit te oefenen.
Het spelen ging prima. Er werd goed op gereageerd door zowel de bezoekers, de marktvrouw naast me en de dienstdoende agent van de plaatselijke politie. Een leuke afwisseling was het voor mij van het fietsen. Er,was alleen één man die ik negatief vond. Het bleek de eigenaar van de shoarmazaak te zijn waar ik de fiets tegenaan gezet had, omdat de zaak er gesloten uit zag. Hij kwam mijn muziek onderbreken. Natuurlijk, ik zou de fiets weghalen en ik bood mijn excuses aan. De man bleef slagrijnig kijken en ik vertrouwde hem niks, ook toen de fiets ergens anders stond. Hij was in staat om hem te stelen, had hij namelijk erbij gezegd. Toen het twaalf uur was wilde ik snel naar de fiets toe, die er gelukkig nog stond. En toen kwam daar een marktman naar me toe en overhandigde me nog eens een twee-eurostuk. Hij wilde me zelfs helpen met de koffer in de fietstas te doen, maar dat hoefde niet. Zo zie je maar weer, verschil moet er wezen, de ene mens is de andere niet.
De foto waarmee ik deze blog begon inspireerde Monique tot het vinden van het....
Gedicht van de dag.
Lekker slapen.
B o n n e n u i t .
Geen opmerkingen:
Een reactie posten