Van het padje af geraakt, maar verder wel alles koek en ei.

 Gisteren op het eind van de dag heb ik even de eeuwenoude route naar Santiago de Compostella gelaten voor wat die was en ben even gaan doen wat de gps voorstelde.

Niet door het grote León maar wat zuidelijk ervan. Een beetje jammer natuurlijk, want León is een belangrijke stad op de route, maar er komen er nog meer. Morgen kom ik weer op het antieke spoor. Gelukkig ben ik dus maar tijdelijk van het padje af geraakt.

Verder was alles koek en ei vandaag.

Vandaag was alles koek en ei.

Hoewel de dag heel koud begon (min twee op de thermometer en een tent die stijf stond van het ijs) maakten ontbijtvuur en zon het snel na het opstaan al aangenaam voor mij. De van de buitentent ontdane binnentent stond in dat koude gat nog lang in de schaduw.........

........terwijl boven op de dijk de buitentent en ik snel konden ontdooien in een niet door wolken gehinderde zon.

Mijn zonnepaneel deed ook goede zaken, zowel hier, op de fiets als zojuist op mijn nieuwe kampeerplek.

Daar rechts zie je hem de laatste stralen van de avondzon opvangen.

Het duurde even voordat ik deze plek vond op het lege erf van een boerderij. Daarvoor had ik een klein populierenbosje op het oog, maar het voelde te open."Kom Antonius, we gaan wat verder kijken als je het goed vindt". En nu ben ik dankbaar voor dit meer beschutte plekje, waar de tent op een massa bladeren staat. Ondanks het beton lig ik straks zachter dan ooit.

De door de gps aangegeven route bracht nogal wat gemopper in mij teweeg. Een weggetje begon namelijk geasfalteerd, maar werd spoedig een grindweg en ging tot overmaat van ergernis ook nog eens door het water op een bepaalde plek.

Maar uiteindelijk bleek het gekloot niet zo lang te duren. Na drie kilometer kwam een dorpje in zicht en werd de weg weer berijdbaar voor mij.

Ik heb inmiddels ontdekt waar ik op moet letten: Als de aangegeven weg camino heet is het foute boel. Vanmiddag heb ik die ook bewust laten liggen en ben tien kilometer omgereden. Ook omdat die omweg bij een supermarkt uitkwam.

Er moet namelijk ook gegeten worden en dat heb ik weer lekker gedaan. Koffie drinken is er vandaag bij ingeschoten, maar daarentegen heb ik lekker lang op mijn zonnige overnachtingsplek gezeten alvorens te vertrekken.

Daarna op rustige wegen gefietst waar meer fietsers dan auto's reden.

Wegversperring in een plaatsje waar ik door kwam. De winter is op komst.

Vanuit de verte toch nog even een glimp van León opgevangen.

Toen ik vanavond de gordijnen, dat wil zeggen de buitentent sloot was dit mijn uitzicht.

Een fijne avond gewenst.

      B u e n a s    T a r d e s .

Ps . Op de status van Whatsapp kijk je in het rond over de hoogvlakte.

Ontmoeting met Klaas uit Amsterdam wordt concreet. Veel santiagogangers ontmoet.

 Buenas Tardes, goedenavond.

Om maar met de deur in huis te vallen:

Het heden heeft eeuwigheidswaarde.

(Ik ben zo vrij om dit zo maar eens te vertalen)

Deze wijsheid vond ik vandaag op een muur in het plaatsje Sahagun, waar ik rond elf uur mijn koffiepauze mocht vieren.

En niet alleen dit viel er daar te bewonderen.

Kwart voor acht al bijna, en lekker gegeten. Zoals gisteren in de tent omdat het daar dan even lekker warm wordt. De hete damp van de etenspan trekt dan door de tent als de deksel eraf gaat om het bord te vullen.

Het is hier op de hoogvlakte best fris. Vannacht was de tent even beijsd en vanmorgen wees de thermometer nul graden aan en waren er witte plekken in de buurt.

Het is wat temperatuur betreft heel anders geworden sinds ik op de hoogvlakte fiets en kampeer. Overdag werd het vanmiddag een graad of vijftien, toen ik de tent in ging om warmte te zoeken bij een pan prei was het nog maar vijf.

Dat extra kille komt omdat er een beekje in de buurt is dat koude lucht om zich heen verzamelt.

Klaas, de pelgrim die vanaf half juni vanuit Amsterdam de weg naar Santiago de Compostella is opgegaan, heeft bevestigd dat hij het leuk vindt om mij te ontmoeten. We kennen elkaar nog niet, maar zijn beide vrienden van Annette en Thea. Annette, een goede vriendin, kwam een tijdje geleden op het idee dat als ik naar Santiago de Compostella zou gaan Klaas en ik elkaar zouden kunnen ontmoeten. Dit was voor mij de aanleiding om de camino een stukje te befietsen.

Hij was gisteravond op ongeveer tweehonderd kilometer van het eindpunt, terwijl ik daar een kleine vierhonderd vanaf zat.

Op dertien november denkt hij te arriveren.

Een rekensommetje leert mij  dat ik per dag minimaal veertig kilometer moet afleggen om hem op of voor die datum te ontmoeten. Die dagafstand streef ik al een tijdje na en vandaag kwam ik tot achtenvijftig kilometers.

Er was minder wind dan gisteren, hoewel die nog wel tegen was. Heel lang ging mijn route parallel aan de wandelaars en die kwam ik vandaag redelijk wat tegen.

Ik kon niet bij iedereen stoppen en een praatje maken, maar met een vrouw uit Taiwan was het tot drie keer toe heel gezellig. Een kilometer voor Sahagun troffen we elkaar en daarna twee keer na het plaatsje. 

Ook met een man uit Litouwen kwam ik in gesprek.

Zijn naam, Daniel, heb ik onthouden.

Zijn doel na Santiago is om naar de Filippijnen te gaan en daar wat te doen voor de mensen omdat daar veel armoede is.

Ik heb ontdekt dat mijn banden aardig aan het slijten zijn en dat ik een keer op zoek moet gaan naar een fietsenmaker. Nou, in het dorp waar ik vanavond door kwam was er een.

Maar of en wanneer ik hier die bandjes kan kopen is de vraag.

Half negen. Tijd om op te houden en ik heb zin in een toetje. Dat moet ergens zijn, maar ik geloof niet dat ik het bekertje al tegengekomen ben. Enfin, wees gerust, ik zal toch evengoed lekker slapen straks en dat is ook mijn wens:

B u e n a s     N o c h e s .

Felle tegenwind over kale vlaktes, maar moreel en lichamelijk sterk. Tegenligger ontmoet.

Goedenavond. Buenas Tardes.

Alweer een dag voorbij die zich afspeelde op het pelgrimspad naar Santiago de Compostella.

Niet vaak heeft mijn fiets stilgestaan vandaag................

..........maar nu moest ik even kijken naar het volgende tafereel. Midden op een rotonde stond dit beeldwerk.

In het leven ben jij eeuwig een pelgrim voor God.

Onwillekeurig komt dit liedje in me naar boven:

Waarheen leidt de weg die wij moeten gaan, waarvoor zijn wij op aard?

Wie weet wat er is tussen sterren en maan........... ?

Wie kent dit liedje niet? Ik speel het af en toe als ik aan het optreden ben als serieuze afwisseling van van je a ja jippie jippie jee, van je a ja jippie jippie jee.

 Vandaag was het de hele dag fietsen tegen een

 felle wind. In de ochtend op een weg met heel veel verkeer, in de middag op het wandelpad naar Santiago de Compostella. Maar mijn moreel was sterk en mijn lijf ook. Er kwam weinig klaagzang uit mij naar boven.

Net als gisteren moest ik de kilometers aftellen om tot een pauzeplek te komen. Ergens tussendoor kon je nauwelijks stoppen zonder in de wind te zitten. Het had 33 kilometer geduurd eer ik de windtunnel uit kon rijden en in een plaatsje kwam met cafés en een supermarkt. Het was toen één uur.

Na boodschappen gedaan te hebben mocht ik in de warme gezelligheid van een café duiken.

Daarna werd het weer aanpoten voor mij, want de felle wind ging door, terwijl ik nu grotendeels op het voetgangersparkoers van de tocht naar Santiago fietste. Dat was op een hele andere manier ook heel inspannend, daar het plaveisel bestond uit kiezelstenen. Niet goed voor de bandjes van mijn zwaar beladen fiets. Ik moest heel erg geconcentreerd op het wegdek letten en ondertussen die sterke wind weerstaan.

Dat stuk route gaf mijn gps aan. Als ik het geweten had dan had ik toch die drukke N 120 gevolgd.

Maar mijn banden hebben die ongeveer twintig kilometer overleefd en ik ben er een paar santiagolopers tegengekomen.

Op het filmpje van de status van Whatsapp loopt er een Amerikaanse vrouw voor me uit.

Toen ik haar later sprak vertelde ze dat ze op de Frans- Spaanse grens gestart is. Ze had opvallend weinig bagage op haar rug.

Op het punt van ontmoeting reed ik nog op een verharde weg naast het pad.

Iets verderop kwam ik een tegenligger  tegen.

Deze man kwam ook uit Amerika, maar was de camino in Porto (Portugal) gestart. In Santiago gekomen is hij deze versie in omgekeerde richting gaan lopen. Hij wil tot Frankrijk en dan met het vliegtuig weer naar huis om daarna een rondje om de wereld te gaan lopen.

Hier liepen we elkaar tegen het lijf.

Hier nemen we afscheid.

Ja, zei hij, ik krijg op deze manier alleen maar kortstondige contacten.

Uiteindelijk eindigde het voor mij hele moeilijke stuk grindpad bij deze herberg, die in het begin stond van een dorpje. Het dorpje uitfietsend stond de drukke N 120 weer klaar die nu even door een beboste omgeving ging, zodat ik spoedig daarna een kruis kon slaan en mijn kampeerplek voor de nacht mocht uitzoeken. Geen enkele wind kan mij hier verontrusten en het uitzicht tegen half zes was zo:

De eindeloze grijsheid die de lucht de hele dag had is ook weer verdreven, zoals je ziet.

Maar inmiddels is het wel acht uur geworden. Ik ga lekker in mijn slaapzakken en wens u nog een prettige voortzetting van deze derde november.

H a s t a   M a ñ a n a .

Hele dag gefietst tot de eerste supermarkt. Kamperen in een doodstil populierenbos.

Stilte, doodse stilte. De avond is gevallen over en onder de hoge en kaarsrechte populieren. Heb het lampje in de tent maar even uitgedaan terwijl ik buiten op mijn nog ingepakte slaapzak zit. Het is niet koud, en er waait ook geen wind door de bomen.

Een schril contrast is het hier vergeleken met gisteravond. Toen was het heel lang nog een vreselijk geraas van de auto's. Op een gegeven moment ben ik op die herrie gaan letten en dan krijg je er last van.

Ik kan een vriendin goed begrijpen die heel gevoelig is voor geluiden, speciaal die van vliegtuigen. Terwijl ik die niet eens hoor kan zij daardoor in alle staten zijn.

Maar nu is het volstrekte stilte dus tussen de bomen die in kaarsrechte rijen geplant zijn. Een beetje té stil zelfs. Maar de beschutting die ik hier heb is voor mij heel belangrijk.

De hele dag was het namelijk nagenoeg fietsen door een kale uitgestrektheid met af en toe een dorpje waar niks te koop was. Aan kamperen hoefde ik niet te denken voordat ik een winkel gevonden had.

Mijn smartphone heeft goede dienst gedaan, want toen ik rond twee uur vroeg waar winkels waren bleek er zesentwintig kilometer verderop een supermarkt te zijn. Dat was meteen de eerste van de hele dag, gezien vanaf Burgos. Daar was het om half tien koffietijd, maar ik had toen nog geen zin om achter eten aan te gaan.

Zesentwintig kilometer moesten dus vanaf twee uur nog worden afgelegd voordat ik überhaupt naar een eindplek kon gaan zoeken. Maar dat is gelukt. Aftellend bij ieder kilometerpaaltje kwam er na zesentwintig kilometer dit verlossende bord.

En even later mocht ik deze winkel binnenstappen met een zucht van verlichting om ook weer menselijke bedrijvigheid mee te maken,  na Burgos vanmorgen.

Brood vinden was me trouwens vanmorgen nog wel gelukt in een van de dorpjes waar ik door kwam.

Hoewel er geen bakker was kon ik in een café wel brood kopen, zoals mensen wie ik om een bakker vroeg mij uitlegden.

In de supermarkt heb ik onder andere een zak spinazie voor vanavond gekocht, waar volgens de verpakking zes mensen van kunnen eten.

Het eindpunt van de dag is dus heel rustig, de weg die ik bereed werd dat ook na Burgos. Hier was er namelijk parallel weer een kosteloze snelweg en was de N120 vrijwel voor mij alleen èn voor de vele andere fietsers die er zich op voortbewogen.

Daarachter op veilige afstand is de weg voor de vrachtwagens.

Wandelaars naar Santiago de Compostella ben ik vandaag helemaal niet tegengekomen. Wel iemand die de andere kant op liep. Én deze persoon:

Maar voordat het vandaag heel rustig werd was Burgos de grote plaats en één van de hoofdsteden op de Santiagoroute die op mijn pad kwam. De kathedraal moest natuurlijk op de foto.

En dit beeld dat in de buurt stond vond ik ook de moeite waard.

Daarna ben ik koffie gaan drinken terwijl mijn zonnecollector energie opving voor mijn powerbank.

Daarna werd Léon de plaats om naar toe te leven, de volgende hoofdstad op het pelgrimspad.

Nog wel enkele dagen fietsen als ik dat grote getal bekijk.

Dit huis dat al spoedig opdook ergens tussen twee wegen in kan mij, op een andere manier dan de grote kathedraal, ook bekoren.

En nu zal ik maar weer eens ophouden met (be)schrijven. Acht uur geweest en de maan schijnt vaag door de bomen. Vanmiddag dacht ik dat er regen op komst was, maar toch niet denk ik. Ik wil het weerbericht niet weten.

De mij nog onbekende man die ik op weg naar of in Santiago de Compostella wil ontmoeten heb ik gisteren van mijn voornemen op de hoogte gesteld. Klaas is een vriend van vrienden van mij. Heb nog geen bericht terug gehad. Dus het blijft nog een beetje open.

Wel wil ik vrij zeker nu doorrijden tot die stad.

Groetjes allemaal en nog een paar gezellige uurtjes op deze tweede november.

Nog enkele muurschilderingen tot besluit.

 

Fietsen naar Santiago op de vrachtwagenroute. In een café dezelfde wandelaar van gisteren ontmoet. Geklommen naar een col van 1150 meter. Kamperen vlakbij Burgos op verlaten industrieterrein.

 Goedenavond.

Vlakbij Burgos ben ik vandaag uitgekomen en mijn tent staat dit keer wat minder romantisch, maar wel praktisch. 

Op dit terrein staan nog de restanten van een oude fabriek. De poort stond wijd open. Na even getwijfeld te hebben en me ervan verzekerd niet ingesloten te worden als iemand de poort zou sluiten ben ik overstag gegaan. Een beetje verderop onder een grote wilgenboom leek het me de beste plek, niet erg zichtbaar vanaf de weg en ook niet erg bevattelijk voor wind.

Naar Burgos, een van de hoofdsteden op de Santiagoroute was het nog acht kilometer, stond er iets tevoren te lezen. Dat had ik nog wel kunnen halen, maar als je niet voor een hostal kiest zoals ik zou het nog ver fietsen zijn om achter de stad een kampeerplek te vinden. Bovendien zou ik dan geen tijd hebben om er even te verwijlen. Morgen is het daar nu wel een goed punt voor de koffiepauze.

In het café van vandaag was het een drukte van jewelste, wat ook kwam omdat het Allerheiligen is en nationale feestdag in Spanje. Op de foto is het even wat rustiger maar je ziet hoe goed de organisatie hier is met de koffiespullen op de bar.

Toen ik de koffie op had en naar de uitgang liep zag ik een pelgrim juist naar binnen gaan. Die ga ik even begroeten, bedacht ik. Laat het nou dezelfde man zijn die ik gisteren ook sprak ergens midden in de wildernis en in een gierende wind!

Ontmoeting gisteren.

Ontmoeting vandaag.

Veel sneller dan lopen gaat mijn fiets dus niet. Maar ik moet er bij zeggen dat het sinds de eerste ontmoeting alleen maar bergop ging en ik ook heel vaak naast mijn fiets heb gelopen en me dan meer een echte pelgrim gevoeld.

Uiteindelijk werd vandaag een col van 1150 meter bereikt. Daarna een beetje dalen maar niet veel. En er stond toen weer heel veel wind, net als gisteren op het eind. En ook weer heel veel vrachtwagens. Je zou kunnen zeggen dat ik op de pelgrimsroute  van vrachtwagens fiets.

Op naar Santiago de Compostella. 

Links op de bovenste foto zie je de veel rustigere wandelroute. Daarop heb ik vandaag heel wat mensen zien lopen.

Bewegende beelden zijn te vinden op de status van Whatsapp.

Vandaag ondanks het vele klimmen toch 37 kilometer afgelegd, zodat ik prima op schema ben om over dertien dagen het einddoel der pelgrims te halen.

Gelegerd aan de poorten van Burgos nu.

Het weer heeft zich tot nu toe prima gehouden. Geen regen zoals die voorspeld werd. Rond zes uur zag je vanaf mijn plek dit plaatje als je naar het oosten keek.

Onderweg was er onverwachts een mooi fonteintje, precies tegenover het zaakje waar ik om water vroeg. Maar behalve om te drinken en eten mee te koken kun je met water ook wassen en zo kan ik morgen met schone armen en benen die mooie stad en verder richting het westelijke eindpunt van Spanje.

Hieronder vanuit de lucht gezien de plek waar ik nu zit en waarvandaan ik u nog een prettige avond wens.

B u e n a s    T a r d e s .