In de grote aarde.

Vandaag begonnen mijn uitgebroeide pompoen- en courgetteplanten een plaatsje te geven in de grote aarde.

Ook kreeg ik bezoek van Theo van Rijkswaterstaat die vast kwam stellen dat mijn toilet nu echt op de riolering is aangesloten.
Hij is een aardige man en heeft ook veel belangstelling voor mijn spreuken.
Jammer dat hij over een jaar waarschijnlijk met pensioen gaat.
Je weet niet wie je dan krijgt die het zaakje hier in de gaten moet houden.

Tegen de avond kwam vriend Bert nog even op bezoek en een theetje drinken.

Het doel.

Vanmiddag boodschappen gedaan in Oss en gecombineerd met een bezoek aan Erik.

Zoals gewoonlijk weer wat gefilosofeerd. 

Het begrip "doel" kwam onder andere ter sprake.

Dat ik eigenlijk geen doel wil hebben, maar dat mijn levensdoel toch ergens beschreven staat.

Elke dag maar weer aanvoelen wat er te doen is voor mij in de grote wereld.

Nu ben ik weer thuis en zie de zes vlindertjes liggen die er sinds gisteren bij gekomen zijn.

De grondverf was op en die heb ik weer bijgekocht, samen met groen en lichtblauw.

Gisteravond was plots een vogeltje bij mij te gast, en kwam vlak bij me zitten.
Schattig .

Vijf vlinders weg, vijf schapenvachten gekomen.

Vanmorgen kwam Lyndi met haar vader vijf schapenvachten brengen.
Ze heeft zelf drie schapen en de andere vachten komen van haar buurman.
Het is fijn spinnen met verse vachten omdat die nog veel vet bevatten.

Daarna kwam Hanny gezellig  op bezoek met Flipje.
Zij heeft drie vlinders van haar gading uitgekozen en meegenomen.

Het andere bezoek, Jan en José,  nam er twee mee.

Maar toen iedereen weg was ben ik ijverig aan de gang gegaan om nieuwe te produceren en drie liggen er al weer klaar om morgen motieven te krijgen.

Twee gedichten.

Vandaag twee gedichten.

Het tweede eerst:

 Soms wil ik zeggen wat ik niet zeggen durf. 

Soms wil ik praten met ingeslikte woorden.

Soms wil ik huilen met droge ogen 
en het licht laten vloeien in de duisternis. 

Alles kan en niets is onmogelijk.

Zoals de boom zijn bladeren doet ruisen, 
zo borrelt mijn bron in de wind van de zee.

Zoals het water mijn deel is zo is het land dat ook.....

Ik wil naar je toe, bekende onbekende.

Waar zit je? 

Het eerste gedicht:

De boom bloedt

Het eiland is vol.

De vogel wil zeggen: "Waar ben je"?

Ik wil bij je zijn.

Maar ik moet je wegsturen uit het moeras, 
naar drogere oorden.

Het regent, 
en het is goed, 
want de lucht was zwaar en betrokken. 

Ik wil bij je zijn en een touwtje spannen, 
maar de wind rukt het van je af.

Het regent,  een flinke bui. 

Ergens is de afkoeling en de uitlaat.

Ver weg glinsteren de zonnige heuvelen en danst het paard in vrijheid rond. 
Onbeteugeld, wel bevleugeld.

Graag wil ik je achterna en je bij je manen pakken 
en mee vliegen....

Harry is weer vertrokken vandaag.
Vanmiddag twee spinnewielen uit de verzamelkamer gehaald.
Bij beide was een onderdeel kapot en de uitwisseling zorgde ervoor dat ik er nu weer eentje heb die het goed doet.

Aanleiding was dat ik wol krijg van vijf schapen. 

Zielig.

Na drie intensieve dagen waarin ik mezelf helemaal gaf op het einde toch een domper, hoewel die al wel in de lucht hing.

Ondergedoken in de diepte van het leven.

Mijn taak voorbij, me helemaal gegeven.

Mensen die zichzelf konden zijn, bijzonder te ervaren dat de mens zich mag uiten zoals hij is.

De naakte waarheid te onverhuld.

390 euro boete als het weer gebeurt. 

Ze zijn weer weg: Anna, Borg en Bertina. 
En Harry is intussen gekomen.
Ze hadden mekaar nog een paar uur samen meegemaakt . Het integreert me altijd om mee te maken hoe vrienden van verschillende richtingen elkaar ontmoeten en zelfs af en toe enkele dagen met elkaar optrekken,  zoals dat op mijn plekje in de Ardeche regelmatig gebeurde. 
(Gast)vrijheid geven aan mensen ervaar ik als een taak en een vermogen van mij.
Deze drie dagen,  en morgen in ieder geval ook, komt dat weer op mijn pad..
Daarna weer anders en rustiger en meer op mezelf waarschijnlijk.

Zo schattig en zo zichzelf.

Naar Jozef van den Berg.

Vandaag met het hele stel per auto naar Neerijnen gereden, waar Jozef van den Berg woont.
Hij was een bekende poppenspeler uit de jaren 80 en is plots ermee opgehouden.
Midden tijdens een voorstelling voelde hij dat hij niet meer verder kon spelen en is eerst in een fietsenstalling terecht gekomen en twee jaar later kreeg hij een plekje aangeboden van een particulier in Neerijnen.
Hij voelde zich  geroepen tot de Grieks Orthodoxe kerk .
Vanaf het begin ben ik hem daar regelmatig op gaan zoeken en hij ontvangt doorlopend mensen met geloofsvragen.

Nu wilden Borg, Anna en Bertina graag een keer naar hem toe en ook dit keer had hij voor ons, onaangekondigde bezoekers tijd, ondanks dat hij bezig was zijn buurman te helpen met gras maaien.
Mijn vrienden zijn veel met poppentheater bezig en ook wilden ze graag meer weten hoe Jozef aan die grote veranderingen in zijn leven is gekomen.

Er werden hem verschillende vragen gesteld en Jozef moest alle zeilen bijzetten om het gesprek in goede lijnen te krijgen.

Hij vertelde ook dat gisteren zijn broer werd gecremeerd .
Veel te verwerken voor hem .

Uiteindelijk denk ik dat deze ontmoeting zeker zijn vruchten af zal werpen voor mijn drie gasten.
Zelf wil ik Jozef graag binnenkort persoonlijk spreken en vragen zijn gedachten over wat er in de wereld nu gaande is met corona,  in het licht van het bijbelboek Openbaring .

We zijn ook nog gaan wandelen in het rivierengebied  , zodat ook de honden aan hun trekken kwamen.

Thuisgekomen hebben we gezamenlijk aan een kleurrijke en lekkere maaltijd gewerkt.

3 mensen en 2 honden te gast.

Daar lagen ze dan, die honden.
Daar zaten ze dan mijn drie gasten.

Rond zeven uur arriveerden ze en het eten, de ratatouille,  was net zo ongeveer klaar.
Nu is het hele stel, behalve ik, aan de wandel.
Heb de planten allemaal water gegeven en nu, bij de ondergegane zon nog even tijd om dit allemaal te vermelden.

Oh, ik hoor ze de honden roepen, als teken dat ze eraan komen.
Nu zometeen de slaapplaatsen verdelen.
En wat mij betreft is het dan tijd om naar bed te gaan.

Camping complet.

Vandaag ging ik naar Beneden Leeuwen om boodschappen te doen.
Geheel toevallig vond ik daar de oplossing van een zich aankondigend probleem: de muggen.
Afgelopen nacht werd ik al door zo'n schepsel geplaagd en in het zomerseizoen zal dat blijven gebeuren.
In het verleden had ik al wel eens een tent op mijn vlonder gezet om daar mugvrij te kunnen slapen.
Maar mijn reistent deugt daartoe niet meer. De rits had het begeven.
Bij de Aldi vond ik ongezocht een werptent. Zeer ongeschikt voor mijn reizen, maar ideaal voor een zomer waarin ik veel thuis op de boot zal zijn.

Camping complet.

Ook is met deze tent mijn accommodatie vergroot met het oog op morgen.
Borg en Anna uit Beuningen,  die vorige week ook al hier waren en overnachtten komen dan weer.
Nu in de auto van een vriendin.
Ook ben ik in  v e r w a c h t i n g  van twee honden......
Benieuwd hoe dat gaat  b e v a l l e n  .

Grappig vond ik het vandaag bij het spelen van weurtfeut dat ik ergens het woord COVID kon leggen, maar dat dat niet goedgekeurd werd.

De indianenvlinder

De vlinder van de indianen, ofwel de indianenvlinder, 

zit in het oerwoud van de brandnetels zijn vuur te verzamelen 

om straks ten strijde te trekken. 

Een beetje grimmigheid en ook karakter stralen van hem uit.

Het is nodig om zijn tanden even te laten zien, 

opdat hij weet wie zijn vijand is.

"De hond gaat liggen, het paard gaat staan en ik zit, met bladeren rond mijn hoofd.
Ondergesneeuwd soms, maar toch weer niet.
De brandnetels vertellen me hoe sterk de natuur is en ook de mijne.
Nog even is het te warm hier, maar ik kom weer terug."


Voorgaande regels schreef ik vandaag, gezeten op een platje op de oever, dus niet op de boot.
Ik had net een vlinder geschilderd die ik daar neergehangen had.
Het was prettig,  voelde anders, om eens een keer niet op het water te zijn maar op vaste grond.
Vandaar die brandnetels in het verhaal en die bladeren in mijn nek kwamen van een boompje waar ik onder zat.
Mijn creatie inspireerde me.

In het oerwoud van mijn ziel vliegt een indianenvlinder rond.
Hij vindt er zijn weg en mijn zielerust terug.

S C H E E F

Op een of andere manier vind ik het komisch om de letters van scheef op een scheve paal te hangen.

Het valt niet altijd mee om het recht te houden en wat belangrijk is, dat hoeft helemaal  niet.
De  charme van de dingen zit juist vaak in het ongeorganiseerde.
En het leeft ontspannener als je wat wanorde toelaat.

Heel wat geschilderd vandaag.
Vlinders, spreuken, letters en heb onder andere een mooi plekje ervoor gevonden voor de paardenwei.

Vanmorgen zoals gewoonlijk zette ik theewater op op een houtvuurtje, en vlakbij me zat een meerkoet haar toilet te maken. Ze liet zich door mij niet storen en ik stoorde me ook niet aan haar.

Erik, Frans.

Erik ging, Frans kwam.
Een natte dag met weinig zon en lang bezoek van Erik en Frans.
Veel praten dus en allemaal binnen.

Hanny had gisteren vlees meegegeven en dat hebben Frans en ik vanavond lekker opgepeuzeld, bij de sperziebonen en aardappelen.

Bidden voor het eten.

Zojuist kwam ik thuis en meteen zag ik een grote vogel in de lucht hangen.
Nog net op tijd mijn smartphone van het slot om een foto te maken.

Terug van een onverwachts bezoekje aan Hanny in Nuland.
Zij vroeg spontaan of ik spaghetti wou komen eten en ik ging er spontaan op in.

André vroeg een half uur voor mijn vertrek of ik thuis zou blijven.
Waarschijnlijk wel maar ik zei erbij dat ik op  het moment leef.
Je weet maar nooit , en inderdaad.....

Verder vandaag een rustige dag met veel wind.
Twee bordjes, twee vlinders, twee letters uitgezaagd .
Materiaal om morgen weer mee verder te kunnen fantaseren.

C A R L A is aangekomen.

Na Carla versierd te hebben, heb ik haar naar haar huis gebracht.

In ruil voor de letters en een spreukenbordje  heb ik een in vieren gezaagde balk meegekregen.
Eén deel ervan in een ijzeren paal gestoken en daar kan dan weer van alles op gespijkerd worden.
Voorlopig staat er dit op.

Op de terugweg reed er een karretje op het fietspad. Een schattig tafereel dat me aan het straatbeeld van Roemenië deed denken waar ik een jaar geleden heel wat paarden met aanhang voorbij fietste.

Borg en Anna.

Ze kwamen gisteren,  ze gingen vandaag.
Sportief op hun fietsen van en naar Beuningen.
Hij wilde naar huis, had nog het een en ander te doen.
Zij wilde nog wel een paar dagen blijven.
Nu hebben we afgesproken dat ze in principe aanstaande donderdag weer komen.
Misschien maakt Anna dan een muurschildering op een stuk wand van de boot.

Hans vertrok vanmorgen  na vier dagen weer.
Een vriend Bert uit Amsterdam kwam hem met de auto ophalen.
Daar heeft Hans wat mensen te bezoeken.

Nu ben ik moe en het is te warm hier in de zon waar ik bereik heb.

Moet wat uitpuffen van deze sociale dagen.

Vroeg naar bed als de warmte het toelaat.

Zeg maar dag met het hondje.

Aanraken.

Eigenlijk mag ik je niet aanraken, 

maar toch wil ik je hand pakken 

en je meenemen in de dans van het leven.

De hemel is niet ver van de aarde

 en we bewegen in het rond.

Hartverscheurend hoe alles in de  soep loopt,

maar toch blijven doen wat vleugels geeft.

Al is de aarde nu onze plaats, 

de hemel is ons doel, 

en wat hebben we dus te verliezen,  

behalve dat we het heel mooi wilden maken.

Een gedicht, geschreven tussen de letters door, die weer wat verder beschilderd worden vandaag.
Het leek me ook wel leuk om aan de waterkant het woord vriend/vriendin neer te hangen en enkele vrienden ermee te begroeten .