De sterren zijn dichtbij.

De winter en de kou razen door het land.

De sterren vallen bijna van de hemel maar de aarde ademt door.

Hoog boven ons maar ook diep in ons zijn de krachten werkzaam 

die ons behoeden maar ook ons raad geven.

Wat is eerlijk als oneerlijkheid regeert?

Hoe komt vrede tot stand in een situatie van oorlog?

We moeten het gevecht leveren met duistere krachten die ons omringen,

Maar eenmaal overwonnen kunnen we verder.

Even stilstaan omdat we niet verder kunnen is beter dan doorgaan terwijl we eigenlijk moeten stoppen.

Maar ook is het waar dat je doen moet wat je niet laten kunt 

en laten wat je niet doen kunt.

Het is zaak om raad te blijven vragen aan de sterren die nog net niet gevallen zijn omdat ze zich nog niet mogen bemoeien met ons.

Maar ook is er moed nodig om een parel op te graven en daarom is het juist vaak goed om volhardend te zijn.

Hallo allemaal, daar ben ik weer, in de schemering van een dag die weer bijna voorbij is.

Zoals de andere dagen ben ik naarstig het nieuws blijven volgen over Oekraïne en ondertussen verder gegaan met reparatie van slaapzakken en het aanvullen van houtstapels.

Met het verder breien van de trui moet ik even stoppen.

Vanmorgen bij het meten van de lengte  bleek namelijk dat ik al iets verder was dan de benodigde 75 centimeter.

De andere kant moet met donkerdere wol beginnen, aansluitend op de voorkant.

In mijn ruwe wolvoorraad vond ik zojuist dat van een zwart schaap, dat gaat dus eerst gesponnen worden, of ik wacht tot in Frankrijk waar die kleur gesponnen en al al wacht op gebruik.

Vandaag kwam onverwachts Andries op bezoek en ook was André van de partij met een verrassend plan, waar ik misschien ook een aandeel in krijg.

Nu is het tijd om lekker te eten.

Een fijne avond gewenst.

De gewassen slaapzak was zonnebaden in de wind, ikzelf zonnebaden uit de wind.

Vandaag was er weer een wasproject: Een dikke slaapzak die al een paar jaar doelloos binnen lag ging in mijn wasteil.

Hiertoe had ik na het theewater drie keer een pan water tot koken gebracht. 

Al spoedig bleek dat de wasteil voor dit veel te klein was en heb ik het hele zaakje in een kliko ondergebracht.

Je ziet, er had nog wel meer water bij gekund, maar het was toch wel voldoende om de inhoud met mijn armen in beweging te brengen.

Na een uur mocht mijn slaapzak gaan zwemmen in de grote plas.

Hier ben ik een kwartier lang bezig geweest met heen en weer bewegen om het zeepsop eraf te krijgen. Je ziet ook dat de slaapzak niet de neiging had om snel te zinken, ondanks dat ie onnoemelijk zwaar was. Bijna niet uit het water te tillen.

Maar even later lag ie in de wind te zonnebaden in een van mijn luie stoelen.

Zelf zat ik het hoekje om in de zon en uit de wind. Was onder andere bezig met reparatie van een andere slaapzak.

En vanmiddag heb ik er nóg eentje ter hand genomen.

Nuttig monnikenwerk, wat mij wel ligt.

Op tafel liggen nu tekeningen van mogelijke patronen voor de andere kant van de trui. Die had ik vorig jaar gemaakt en vond ik terug in een schrift.

Door ernaar te kijken krijg ik wel inspiratie.

Maar zoiets maken als dit spreekt nog veel meer tot de verbeelding.

Bezoek is er vandaag niet geweest. Erik die vaak op zondag komt is ziek.

Voor zometeen staan snijbonen op het menu.

Een prettige avond gewenst.

Niet Ede, maar Uden vandaag

 Gisteren had ik Ede in mijn hoofd om vandaag naartoe te gaan en dat bleef het plan tot vijf minuten voor het vertrek vanmorgen.

Ik voelde me nogal moe, had niet zoveel geslapen de nacht ervoor.

Hoewel Uden nu verder is dan normaal vanwege het uitvallen van de pont hier scheelde het toch nog wel een uur fietsen vergeleken met Ede en de wind in de rug op de heenweg leek me ook handiger.

Toch werd het een hele vervelende fietstocht omdat de wind helemaal niet zo lekker in de rug bleek te waaien en ook scheen de zon heel lastig laag in mijn ogen.

Een pet was wel wenselijk geweest, maar ik bedacht een oplossing door een bolhoed op te zetten die met het spelen meestal naast de koffer ligt als steun voor één van mijn spreukenbordjes.

Dit stond natuurlijk helemaal niet op de fiets, maar dat kon me niet schelen.

De tegenzon was zo gemakkelijker te trotseren .

Om twaalf uur was de reis volbracht en ben ik eerst eens de kerk gaan bekijken waar ik al heel mijn leven, vanaf mijn veertiende, vaak voorbij gefietst ben. Maar nu in mijn rol als verslaggever heb ik me voorgenomen wat meer naar historische gebouwen te gaan kijken.

Ik weet nu ook dat hij de St Petruskerk heet.

Je mocht een beetje binnenkomen, alleen het achterste gedeelte was toegankelijk. Een gebedje was wel op zijn plaats voor al die mensen in de Oekraïne.

En voor onze kinderen die waarschijnlijk een hele hoop moeilijke dingen mee gaan maken is hier dit gebed voor Maria.

Maar de kinderen  vanmiddag in Uden heb ik aardig kunnen vermaken.

Ben meteen vijf over twaalf begonnen na veel getwijfeld te hebben of ik niet eerst koffie zou pakken na zo'n vermoeiende tocht. Tegelijkertijd was het ook de vraag: moet/ kan ik niet eerst naar de WC.

Blij dat ik doorgezet had. Hoewel er nog niet eens erg veel mensen op de been waren verliep dat eerste uur gesmeerd.

De moeheid was ook meteen weg.

Na de koffie, vanaf twee uur, reageerde het publiek veel minder. Had denk ik te maken met dat er meer artiesten waren.

Deze man bijvoorbeeld. Hij zong mee met de muziek die hij op had staan 

Later bij het weggaan ontdekte ik ook een gitarist.

Dat was rond vijf uur.

Alvorens de terugtocht te aanvaarden heb ik nog even het gebouwtje geïnspecteerd dat bij de St Petruskerk hoorde.

Het heeft deze mooie naam:

Een man die er aan het werk was vertelde dat dit gebouw vroeger dienst deed als mortuarium maar dat het vanaf volgende week een museum ging worden. Dan moest ik maar terugkomen, zei hij. Waarop ik antwoordde dat dart waarschijnlijk niet zou zijn.

Een paar honderd meter verder op mijn route vond ik het volgende gebouw de moeite waard om bij stil te staan.

                      De kruisherenkapel

De lindeboom waar ze het in bovenstaande over hebben kon ik niet vinden binnen de kloostertuin, maar op het laatst ontdekte ik hem gewoon op de stoep.

Een boom met drie lagen: God, Geestelijkheid, Gelovigen.

In diezelfde stoep zaten ook nog opgravingen van de funderingen van het oorspronkelijke kapelletje.

Na deze bezichtiging was het nog even flink fietsen tegen alweer wat tegenwind en thuisgekomen, half acht, moest ik, moe als ik was nog een heel programma afwerken: water aftappen, kachel aanmaken, eten koken en de administratie doen .

Dat is nu achter de rug.

Kwart over tien is het geworden, maar nu mag ik me heerlijk neervleien.

Nog even dit: Het lukt sommige lezers niet altijd om te reageren op de blog zelf.

Het kan ook gewoon per app of sms op 0626993155 of per email gerthanegraaf@gmail.com

        WELTERUSTEN allemaal.

Optredens in Geldermalsen, Culemborg én....op de veerpont.

 Zonder van tevoren over spelen gedacht te hebben besloot ik toen ik vanmorgen rond zeven uur wakker was dat ik dat vandaag wél ging doen en het stond ook al heel snel vast dat het de markt van Geldermalsen zou worden, eventueel gevolgd door het centrum van Culemborg in de namiddag.

Dat voornemen is helemaal uitgevoerd en zelfs was er vanmorgen nog een vooroptreden op de pont over de Waal naar Tiel.

De veerman die mijn kaartje knipte vroeg me waarom die gekleurde klompen in de fietstas zaten.

Ik zei dat ik van kleur hield en ook een kleurrijke trui aan had en dat ik straks kleurrijke muziek wilde gaan spelen in Geldermalsen.

Hij speelde er goed op in door mij te vragen hier op de pont maar wat te laten horen.

Een vrouw met de fiets plus de bestuurder van de pont die van zijn commandotoren naar beneden kwam en hijzelf waren aanvankelijk mijn toehoorders, maar op het nippertje kwam er nog een stel de pont op gelopen waarvan de man een viool op zijn rug meetorste.

Oh, dan kunnen we mooi samen optreden was mijn voorstel, maar hij kon er niet op ingaan want zijn viool was elektrisch. Ze waren op weg naar een gebouw in Tiel tegenover de pont waar hij repetitie had voor een bluesconcert.

Niet echt een combinatie, zei ik, met mijn repertoire van onder andere:" Daar bij die molen".

Ze hadden allemaal een glimlach op hun gezicht toen ze de pont verlieten en dat gaf mij al het gevoel dat de onderneming van vandaag al niet meer stuk kon.

De veerman hoop ik nog terug te zien. Een leuke vlotte vent die het creatieve in de mens aanvoelt en weet te stimuleren.

Hij is ook enkele dagen per week werkzaam in de Amsterdamse grachten in een rondvaartboot en daar komen ook wel eens mensen met een muziekinstrument , die dan iets te berde mogen brengen.

Daarna was het in Geldermalsen erg gezellig en druk met kinderen.

Toevallig hebben die deze week vakantie.

Ik had gelukkig het rijk alleen. De vorige keer, in december kwam er niet veel van terecht omdat een andere accordeonist mijn plek in de speelstraat innam.

Maar nu mocht ik het weer helemaal zelf maken, en met succes.

Ach, en daarna nog maar een half uurtje verder gefietst om in Culemborg nog even te spelen in de middag.

Hier was het, zoals meestal, minder druk en minder gezellig  dan in Geldermalsen.

Er was ook geen markt.

Een drie kwartier lang stond ik bij het gemeentehuis en na de koffie nog een half uur onder de( enige overgebleven) stadspoort.

"Wat staat er op die bordjes?",denkt die man.

Hier stond ik bij mijn bordjes, op deze plek waar hele goede akoestiek is en ik dan ook meestal ga staan, behalve als een koude wind door die tunnel jaagt, wat vaak voorkomt.

Dit staat er te lezen:

Vanaf de oostzijde, wat vroeger de buitenkant van Culemborg was, ziet het geheel er zo uit.

Nu het stadhuis:

Van dichterbij:

1,2,3,4 kan ik ontcijferen, maar die letters?

Toen het half vijf was was het de hoogste tijd om de terugtocht te aanvaarden.  18 uur 20 gaat namelijk de laatste pont van Tiel naar Wamel.

Hierboven zag ik mezelf ook eens fietsen.

Het was echt geen minuut te vroeg toen ik aankwam bij de pont, verwelkomd door dezelfde veerman als vanmorgen. Hij had zich al afgevraagd waar ik bleef en ik mocht ( niet verder vertellen) voor niks mee.

Iets na zonsondergang was ik weer thuis.

Om te eindigen wil ik nog laten lezen wat Anneke uit Bretagne me vandaag schreef.

Hoe maak je zeep met natuurlijke producten:

Om schoon schoon te maken!!

Een fijne avond gewenst voor wat daar nog van over is. Het is namelijk al tien uur!

Spullen meegegeven aan Hennie en Janny voor Frankrijk.

 Zaterdag vertrekken mijn buren in Frankrijk die ook in Alphen wonen naar hun plekje in de Ardèche en Hennie vroeg mij of ze iets voor mij mee konden nemen.

Dat wilde ik net vragen dus dat vond ik zeer attent.

Vanmorgen heb ik twee pikhouwelen gebracht en wat triplex en multiplex om daar te kunnen figuurzagen als ik er zelf ben.

Zelf  nemen ze wat meer mee. Een paar zware kasten heb ik mee op de aanhanger kunnen laden.

Ook mocht ik net als gisteren weer met kinderen spelen.

Aniek en Tijn(weer een Tijn ja) waren er, twee kleinkinderen.

Aniek met hond Bo.

Geen accordeon zoals de vorige keer had ik meegenomen maar gewoon liedjes zingen was ook wel leuk.

Thuisgekomen rond het middaguur was André aan het proberen een vuur aan te leggen voor het verstoken van snoeihout.

Hij was de poging aan het opgeven, maar ik als " vuurspecialist" had goede ideeën en even later konden we zeggen:vuur meester, in de betekenis dat wij het zaakje duurzaam aan het branden hadden gekregen.

Nu is alles weg, inclusief het snoeihout van de boompjes die ik nog even gekapt heb.

De dikkere stammetjes heb ik weer bij mijn houtstapel gevoegd.

Vandaag eet ik andijvie met spekjes.

Echter de uit het plastic gehaalde en reeds gesneden en gewassen andijvie stinkt vies van de rottigheid, hoewel je dat niet zag.

Zelfs nu het op de kachel overgaar staat te koken komt er een vieze geur vanaf.

Ga toch maar proberen er iets van op te eten.

In alle gezondheid hoop ik morgen weer verder te kunnen schrijven.

In gedachten aan de mensen in Oekraïne.

Jan en José kwamen met kleinzoon Tijn en natuurlijk ook hun waterrat Catootje..

 Er zijn honden die niet van water houden, zoals Pietje.

Vanmorgen heeft hij er toch aan moeten geloven want is in zijn enthousiasme van mijn loopplank af gegleden. Dit is dit jaar ook al met Flipje gebeurd die mij voorbij wilde.

Maar Catootje is gek op water en is, net als enige tijd terug Borg, meteen na aankomst het water in gesprongen.

Tijn was druk en levendig en had al heel snel alles geïnspecteerd hier.

Hij was een paar dagen bij opa en oma te logeren en na hun bezoek aan mij hebben ze hem teruggebracht naar Driebergen waar hij woont met zijn moeder.

Op de radio weer de ontwikkelingen in Oekraïne gevolgd . Ze willen nu ook de stad Lviv in het westen innemen.

Daar ben ik toen doorheen gefietst na een flinke onweersbui.

Er zat iemand accordeon te spelen en zelf durfde ik dat niet aan omdat ik me onzeker voelde in dit land. Liever wilde ik niet het risico lopen met de autoriteiten in aanraking te komen. Ik had al een nare ervaring achter de rug.

Maar nu is mijn hart toch bij de Oekraïners en vind ik het vreselijk als ik wéér van iemand hoor dat de Russen het goed doen.

Vandaag eet ik bij de sperziebonen iets anders dan de geplande spekjes.

Toen ik de pan pakte om ze in warm te maken kwam André met een pakje nepvlees dat hij voor vlees aangezien had en hem helemaal niet smaakte. Zelfs de hond lustte het niet, maar dat is begrijpelijk.

Zometeen ga ik het kikkererwtenvlees verorberen, want ik als omnivoor eet alles.

Een fijne avond gewenst.

Nuland en de Maas. Creatieve uitnodigingen.

Het eten staat laat op de kachel vanavond, want nu, bijna acht uur, begin ik pas een beetje trek te krijgen, waarschijnlijk omdat de lunch nogal laat was, half vier pas.

Nuland was onder andere mijn doel vandaag. Moest boodschappen doen en dat kon ik zo combineren met een bezoek aan Hanny.

Eventueel wilde ik ook nog iemand in Den Bosch bezoeken, maar dat ging niet door.

In plaats daarvan kon ik nu op de terugweg even stilstaan (en stil zitten op een bankje) bij een gedenkwaardige plek, die veel van de geschiedenis van Nuland markeert.

Wat ik bij mijn vorig bezoek aan Nuland niet vond vond ik nu wel: het wapen van Nuland.

Het heeft te maken met het feit dat Nuland vroeger veelvuldig met water van de Maas omringd werd.

Een legende vertelt dat een schipper uit dankbaarheid dat hij hier voet aan wal kon zetten hier op deze plek een kerk heeft laten bouwen.

Maar de werkelijkheid zal waarschijnlijk wel anders geweest zijn, zo lees ik:

De omranding van de kerk, die nu nog overgebleven is, ziet er van de zijkant bezien als volgt uit.

Ik had er eerst geen erg in toen ik op een bankje na de ontdekking van het wapen van Nuland wat zat te wordfeuden, maar voorbijgangers in een auto stopten enthousiast bij mij omdat ze dachten in mij een bekende van hen te herkennen. Ik blijk dus dubbelgangers te hebben. Zij wezen mij erop dat er een kerk gestaan heeft en daarna zag ik pas de gemarkeerde ligging en las ik wat erover geschreven stond.

Een goede journalist ben ik nog niet.

Behalve bovenstaande documentatie over die kerk stond er ook het volgende te lezen over de grillen van de Maas.

Ook stond er nog het volgende:

En de beschrijving ervan:

Veel minder lang geleden hadden we een pandemie en ook hier is al een gedenkteken van geplaatst bij een kastanjeboom.

De tekst op het gele bordje:

Hopelijk is corona geschiedenis geworden, maar nu gebeuren er in Oekraïne verschrikkelijke dingen.

Nog niet zo lang geleden fietste ik door dat land en was ik blij dat ik via de Poolse grens ook het land kon verlaten. Het duurde heel lang eer de reizigers voor mij afgehandeld waren, zeker een uur.

Voor mij was het  een verlossing, want erg prettig voelde ik me  niet in dat land.

En bij diezelfde grensovergang staan nu vluchtelingen dagenlang te wachten in de hoop dat ze hun vaderland mogen verlaten en net als ik toen opgelucht mogen ademen als ze eenmaal doorgelaten worden en in het veiligere Polen mogen komen.

Het is heel dichtbij voor mij.

Ook dichtbij, maar dan positief, vond ik de twee creatieve fietselijke uitnodigingen.

Eentje tussen Lith en Nuland.

Een andere in Alphen zelf 

Een derde fiets is ver te zoeken, namelijk in Roemenië. Die is van Georgio, een man die ik daar op mijn grote reis ontmoette.

Een warme avond is mijn wens.