Kamperen bij een gedenksteen. Hartelijk ontvangen in een café.

 Bonsoir. 

In de verte zag ik vanmiddag op een heuvel een interessant bos liggen om te kamperen. 

 Het was nog wel vroeg, maar ik herinnerde mezelf eraan dat ik besloten had op een dag niet zoveel kilometers meer te fietsen. Bovendien schreef Anneke in  Bretagne dat het haar na de zeventiende het beste uitkwam als ik zou komen. Met vijftig kilometer per dag is dat mooi haalbaar. 

Wat vond ik, toen ik bovenaan een pad insloeg dat het bos in ging: een mooi geschoren plekje met een gedenksteen erop. 

Mijn eerste idee was om daar pontificaal de tent neer te zetten, maar al gauw vond ik dat dat weinig respectvol tegenover mensen die hier eventueel zouden komen. Het vers gemaaide gras en de teruggesnoeide bramenstruiken toonden dat deze plek heel goed onderhouden wordt, en dat is niet om daar een camping van te maken. 

Op de steen is te lezen dat op die plek in 1945 een vliegtuig is neergestort met de nodige slachtoffers. 

Mijn fiets wilde ik daar nog wel even tegenaan zetten.

Crash van de Boeing 26, staat er nog extra bijgeschreven. 

Op de geschoren plek waren ook een paar boompjes geplant en daartussenin vond ik een veel bescheidener plek voor de tent.

De twijfels die ik had of ik nu toch nog te brutaal ben geweest zijn inmiddels weggeëbd. Ik heb op de plek een paar rustige uurtjes doorgebracht. Er heerst een positieve sfeer, wat vaker het geval is op plekken die oproepen tot bezinning. 

Ik vond ook dat ik op dit mooie grasveld niet zomaar een vuurtje mocht maken om voor de inwendige mens te zorgen. Maar hierachter is de wilde natuur.

Plek genoeg om hier de keuken in te richten. 

Op de status van WhatsApp zie je mijn hele nederzetting hier.

Het was vandaag een rustige fietsdag. Het was wel even spannend of ik niet eindeloos door moest fietsen om ergens koffie te vinden op een traject van dertig kilometer met alleen maar kleine dorpjes. Onverwachts werd ik toch wel op mijn wenken bediend in het enige  café. Toen ik daar binnen kwam keek de vrouwelijke kastelein me eerst verbaasd aan, misschien omdat ik een zwarte streep op mijn gezicht had, wat ik gelukkig ontdekte op het toilet. Maar terwijl ik aan tafel zat kwam ze spontaan naar me toe:" Hé, u bent met de fiets". Zij en twee andere klanten hadden daarna veel belangstelling voor mij, en ik deed vlug het oortje in om iets van hen te kunnen verstaan.

Toen ik wegreed stond ze buiten samen met haar zoontje me uit te zwaaien.......

En ondertussen zit ik hier prinsheerlijk op het randje van de gedenksteen. Het is half acht. Ik maak even een foto van mijn uitzicht. Ik kijk vanuit de hoogte.

Zicht op het zuiden.

Op de blauwe cirkel ben ik het middelpunt. 

Uitspraak van de dag (Van Piet).

Zelfs de bossen digitaliseren.

Foto die Piet vanmiddag gemaakt heeft tijdens een wandeling. 

Digitalis (vingerhoedskruid) bloeit dit jaar overvloedig

Een fijne avond gewenst en straks.....

B o n n e   N u i t .

Muggen, teken, een bron en een mariakapel op mijn mooie kampeerplekje. In file achter een vuilniswagen gestaan.

 Bonsoir.  Zo, het eten is weer op en het smaakte vandaag voortreffelijk. De ene keer is de andere niet. De ene keer smaakt hetzelfde heel goed en een andere keer niet. Zo gaat dat volgens mij met het vuur maken ook. Het vuur wilde helemaal niet vanavond en dat snap ik niet. Het hout dat ik ervoor gebruikte leek mij prima hout. Mijn theorie is dat het met de stand van de sterren en de maan te maken heeft, zoals dat met het zaaien volgens de antroposofische kalender ook het geval is. Maar desalniettemin zijn de vlammen toch groot genoeg geworden om het eten aan de kook te brengen. Ik kreeg zelfs nog hulp van een wandelaar die langs kwam. Jammer genoeg wilde hij niet op de foto toen hij met mijn vuur aan het prutsen was. Zijn doel was om even naar het bronnetje te kijken dat deel uitmaakt van mijn kampeerterrein. 

Het bronnetje, gezien vanuit de tent.

Maar op het terrein staat ook een mariakapel. Toen ik aan kwam fietsen was daar een hele groep kinderen aanwezig met enkele volwassenen. 

Rond de mariakapel was het te doen. Het bleek een verjaardagsfeestje te zijn van een van de kinderen. 

Ik trok me er niks van aan en liep door naar de plek waar nu mijn tent staat. 

Vanaf de kapel was mijn fiets te zien, waar later de tent bij kwam.

Goed en wel was ik hem op aan het zetten, toen kwam er een lieftallige vrouw vanuit die kindergroep naar me toe. Of ik water had? Ook bood ze mij een warme douche aan. Liever niet, dacht ik, maar dat zei ik niet. Dat vond ik veel teveel rompslomp en zoveel waarde hecht ik niet aan een douche. En verder had ik in de fietstas alles op voorraad om de nacht goed gevoed door te komen. Ze vertelde dat ze het fietsen ook kende en ooit eens naar Turkije gefietst was. Waar ze uiteraard door heel veel gastvrijheid omgeven werd, en die wilde ze natuurlijk mij ook geven.

Uiteindelijk een prima plek gevonden midden in een klein bosje. Dat bosje zag ik op de kaart liggen en vond ik een mooi einddoel voor deze fietsdag. Echter had ik tot drie keer toe een mogelijk plekje afgekeurd vanwege veel modder en een slechte ondergrond. Maar goed dat ik kritisch was en tot dit uitstekende plekje gekomen ben.

Onderweg was het vandaag lachen geblazen toen ik in een dorpje ineens in een file zat achter een vuilniswagen. 

De mensen deden in het smalle straatje hun werk, en alle auto's en ook ik met de fiets moesten achteraan sluiten. Gelegenheid genoeg voor mij om een en ander te verfilmen voor de status van WhatsApp. 

Onderweg ook een goed onderhouden moestuintje gezien.

De aardappelen keurig naast de sperziebonen 

Bij het inkopen vandaag ook weer een pak keukenrollen gekocht. Die dienen zowel als toiletpapier als om spullen schoon te maken. 

Maar ja, vier pakken is toch wel erg veel. Waar moet ik het allemaal laten op de fiets?

Spreuk van de dag ( afkomstig van veerman Peter)

Reizen is naar jezelf kijken tegen een andere achtergrond.

Een fijne avond is mijn wens.

Nieuw pakkendrager gemonteerd door zeer sympathieke fietsenmakers. De reis gaat via Bretagne! In Frankrijk nu.

 Bonsoir. Ja, de Franse grens is zojuist gepasseerd en ik heb een mooi ruim plekje gevonden voor de tent. Het besluit is vanmorgen gevallen om de grote omweg van 700 kilometer over Bretagne te maken. Anneke die ik daar op ga zoeken bij St Brieuc is op de hoogte en ze is vandaag al begonnen de gastencaravan mooi te maken voor mij. Ze woont in een kasteeltuin. 

Ik kan weer fietsen. Christophe en Axel hebben zich over mijn rijwiel ontfermd met dezelfde liefde waarmee ze mij begegenden. Hele sympathieke fietsenmakers met vol begrip voor mijn manier van reizen en zijn. Dat had ik gisteren al vastgesteld toen we de afspraak maakten dat ik de fiets vandaag kon komen brengen. Wat een geluk dat ik hen had mogen treffen na de pech van het gebroken bagagerek. 

Links Christophe, rechts Axel.

De fiets hangt hier in de touwen omdat ze vastgesteld hadden dat de versnellingskabel op knappen stond. Fijn dat ze dat ook nog voor mij even in orde gebracht hebben.

Toen ik vroeg of ik deze foto's mocht maken voor in de blog vroegen ze meteen het adres van deze blog. Benieuwd of ze de Franse vertaling voor deze woorden kunnen krijgen. 

Ze vroegen me ook nog of ik een stukje accordeon voor hen wou spelen, en dat wilde ik natuurlijk. 

Terwijl dat ze met mijn fiets bezig waren ben ik het centrum van Charleroi in gelopen. Ik vond het er vrij verloederd uitzien.

Dit, maar ook mooie muurschilderingen. 

Toen ik wegfietste werd ik uitgezwaaid door Christophe en Axel. Het was even wennen aan het idee dat alles weer in orde was met de fiets, maar al spoedig zat ik weer op het fietspad langs de Sambre richting het westen. Aanvankelijk, nog in de buurt van Charleroi was deze omgeven door een en al roestende fabrieken. Het was zo lelijk en unheimisch dat ik daar maar geen foto van maakte. Maar later werd het allengs vriendelijker en natuurlijker om me heen en werd ook de kwaliteit van het fietspad beter.

Wel moest ik een keer dwars door een kalkfabriek heen.

Het resultaat was dat mijn fiets en mijn sandalen er niet schoner van zijn geworden. 

Misschien mijn fiets maar eens poetsen. 

Mijn sandalen en sokken, alles zit nog steeds vol kalk.

Een mooie ruime plek dus voor de nacht. Er kwam ook nog wat zon vanmiddag en daarom heb ik de zonnecollector weer eens op kunnen stellen en zo is er weer wat meer stroom in mijn powerbanks. 

Vandaag vormden prei, wortelen en aardappelen het hoofdmenu.

Hieronder staat een foto van een duif die in de stationshal tussen de mensen verbleef. Daar zat ik te wachten op het seintje van de fietsenmakers,  dat de fiets klaar zou zijn. Ze hebben hun atelier naast het station. 

Deze duif is de hoofdrolspeler in het filmpje op de status van WhatsApp vandaag. 

Spreuk van de dag. 

Ik heb geen horloge, maar wel tijd.

Die tijd zal ik dus nemen om de 678 kilometer af te leggen die me scheiden tot het huis van Anneke.

Maar nu mag ik weer lekker rusten. De vorige nacht sliep ik heerlijk in dat lege huis vol rommel.

W e l t e r u s t e n   ook.

B o n n e   N u i t .

Pakkendrager kapot. Wat nu? Het heilige t o e v a l zorgt voor een oplossing.

 Bonsoir.

Als de pakkendrager het begeeft valt er niet veel verder meer te fietsen. Het moest een kilometer of dertien voor Charleroi zijn toen ik een vreemde tik achter hoorde. En ja hoor, wat ik vijf jaar geleden ook meemaakte in Spanje en wat me een langdurig gesukkel met een onevenwichtige fiets opleverde, gebeurde nu ook. Toen moest ik nog wel honderd kilometer fietsen zo goed als het kon met een door touwtjes vastgebonden rek eer ik een fietsenmaker vond die een vrij slechte vervanger had bevestigd. Maar de breuk op deze plaats van dit rek leek me moeilijk met touwtjes te herstellen. 

Kapot!

Ik probeerde het nog wel, tot drie keer toe zelfs,  maar de derde keer schoot het touw tussen de freewheel en toen wist ik het even helemaal niet meer. Wel zag ik dat de fietsenmaker die ik op het oog  had toen nog maar drie kilometer van me verwijderd was.

Ik liep toen maar een beetje verder met de fiets aan de hand over het fietspad langs de Sambre op zoek naar een paaltje of muurtje waar ik de fiets tegenaan kon zetten. Dan kon ik proberen het touw weer uit de freewheel te krijgen.  Ik vond echter na een paar honderd meter niet een paaltje of muur, maar zelfs een heel huis. De Voorzienigheid stond me dus weer bij, zo bleek, want het huis was toegankelijk. 

De fiets plaatste ik tegen de achterwand, 

De spullen in de fietstas vonden een plaatsje in de vreselijke bende die daarbinnen door vorige bewoners gemaakt is.

Vervolgens lukte het me gelukkig weer om al die touwtjes los te krijgen en het freewheel ervan te bevrijden. Het was inmiddels al half zes, te laat voor een fietsenmaker,  maar ik kon toch vast ernaartoe fietsen vond ik en alvast een afspraak maken. Zonder bagage zou dat wel gaan. Ik nam aan dat in de tussentijd niet gauw iemand zou komen om mijn accordeon te stelen en mijn powerbanks en mijn tent. 

Ook konden er boodschappen gedaan worden in Charleroi. 

De fietsenmaker bleek bij het centraal station gevestigd te zijn. Hij ging inderdaad bijna sluiten, maar.....hij gaat morgen het probleem oplossen heeft ie beloofd. Het is een jong iemand die wel een beetje leek te snappen hoe ik in elkaar zit. Hij vroeg namelijk al of ik voor vannacht een onderkomen had.

Dat onderkomen vond ik een uurtje later weer terug. Natuurlijk had er niemand aan mijn spullen gezeten en in de tijd dat ik hier ben heb ik slechts één iemand met een hond voorbij zien komen. 

Het leek me prettiger om de tent op te zetten in het huis dan tussen de rommel te gaan slapen. 

Zo voelt het alweer veel huiselijker. Ook vanwege het vuurtje voor de deur dat voor mijn eten zorgde.

Daar zit ik nu in te schrijven. Het scheelt al meteen in de vliegen waarvan het er in huis veel waren. Ook zag ik buiten al een rat lopen. Voor hem en zijn soortgenoten is dit natuurlijk een uitgelezen plek met al die rommel. En  in de tent hoef ik vannacht ook niet bang te zijn dat er eentje bij mij komt snuffelen.  De etenswaren heb ik trouwens in een afgesloten kastje kunnen zetten.

Over rotzooi gesproken: Op weg naar de Lidl in Charleroi kwam ik dit tegen. 

Voordat de fiets problemen gaf had ik vanmorgen vooral over het fietspad langs de Sambre gereden, tussen Namen en Charleroi. 

En dat fietspad is nog steeds mijn deel.

Zoals ik gisteren heel lang door moest fietsen om een kampeerplekje te vinden,  zo moest ik dat vandaag om op de koffie te kunnen komen. Uiteindelijk bracht Mac Donald uitkomst. 

Een kleine koffie met drie suikertjes. 

Op de status van WhatsApp staat een filmpje dat ik gisteren gemaakt heb van een gezin van nijlganzen, dat het fietspad overstak om een gezamenlijke duik te gaan nemen in de Maas.

Spreuk van de dag. 

Als je er naast   z i t   hoef je er nog niet uit te  l i g g e n .

À   d e m a i n.

T o t   m o r g e n .

Heel lang door moeten fietsen op zoek naar een kampeerplek. Wegblokkade door ganzen.

 Bonsoir.

Alweer geruime tijd in het Frans sprekend deel van België. Het duurde erg lang eer ik uiteindelijk een plekje goed genoeg vond om er de nacht door te brengen. Eindeloos moest ik doorfietsen op een fietspad langs de Maas tussen Luik en Namen. Die laatste plaats ben ik zelfs al tot op tien kilometer genaderd. 

Het kwam goed uit dat ik vanavond een maaltijd uit blik had die op mijn campinggasje snel warm was. Een vuurtje maken zou moeilijk zijn zo dicht bij de weg. En het scheelt ook in de tijd, want het eten had geen voorbereiding nodig.

Vandaag waren er nogal wat blokkades op de weg. De grootste werd veroorzaakt door ganzen, die het hele fietspad bezetten.

Er was bijna geen doorkomen aan. Maar ik vergat vlieg op,  vlieg op te roepen, wat een vriend me aanraadde.

Ook waren er veel van deze vogels met kleintjes. Hun naam ben ik vergeten. Zij staken regelmatig het fietspad over.

Er werd voor gewaarschuwd:

Eenden en ganzen.

Ik ben gewond. Mijn linkervoet krijgt teveel aanraking van een sandaal. Gisteren begon het al te schrijnen, en daarom heb ik vandaag met sokken aan gereden. Maar die gaven toch niet genoeg bescherming blijkbaar. 

Onverwachts en tegen mijn planning in heb ik vandaag nog opgetreden. In een dorpje niet ver van Luik was  veel te doen. Het leek een soort jaarmarkt. Die wilde ik links laten liggen. Er was ook een frietzaak en ik was er aan toe om te eten. Toen mijn buikje gevuld was wilde ik verder fietsen, maar iets in me dreef me toch de markt op. Een andere stem zei dat ik gewoon dat ding even uit de fietstas moest halen. En zo heb ik in een uur tijd het meeste van mijn Franse repertoire weer doorgespeeld. 

Het me op deze manier weer even in de mensenmassa begeven is een goede afwisseling van het fietsen door de natuur,  hoewel er onderweg ook weer heel veel te begroeten viel. Ik was niet de enige fietser en er waren ook veel wandelaars en hondjes te vinden op het fietspad.

Intussen vraag ik me  nog steeds af waar de reis naartoe gaat, oftewel welke wegen leiden me naar mijn plekje in de Ardèche?  Via een grote westelijke omweg is nu wat het meest in me speelt. Er staan bezoekjes aan mensen op het programma,  maar ik weet nog niet welke. De tijd zal het leren en ik rij zo dat ik zo lang mogelijk alle kanten nog op kan.

Spreuk van de dag 

Les fausses noten rendent vivante notre musique. 

Vrij vertaald: Aan de valse noten herken je de levende muziek. 

Nu ben ik blij dat ik mag gaan liggen. Het is kwart over tien.

Deze ligplaats is op de blauwe punt van onderstaande foto's. 

B o n n e   N u i t .

W e l t e r u s t e n. 

Vanmorgen een paar uur helemaal van slag. Op bezoek bij Koos in Geleen. Maria vlak bij de tent..

 Goedenavond. De gemoederen zijn weer bedaard na een heel zenuwachtig begin van de dag. Er klopte iets niet met het overschrijven naar een bankrekening. Het nam me helemaal in beslag, zo erg zelfs dat ik niet de rust had om ergens koffie te gaan drinken. 

Nu is het probleem nóg niet helemaal opgelost, maar ik heb het los kunnen laten en kijk weer vrij de wereld in. Er is vertrouwen dat het toch wel goed komt en stel dat het niet goed komt dan kost het mijn kop toch nog niet.

Toen ik ongeveer bevrijd was van mijn onrust was ik in Geleen aangekomen waar ik afgesproken had Koos te bezoeken. Koos  is drie maanden geleden verhuisd naar een verzorgingshuis. Het viel niet mee de woning achter zich te laten,  die in de loop der jaren een ware bibliotheek geworden is. De meeste muren waren geïsoleerd met boeken.

Toen ik op de derde etage van het gebouw bij kamer nummer zestig was deed het me goed om bij de voordeur de uitspraak van de heilige Franciscus te zien, die ik voor hem geschilderd heb ooit.

Wens van de dag( Franciscus)

Vrede en alle goeds.

Mijn bordje met het teken  t a u  erboven. 

Het was zoiets als de ontmoeting tussen de lamme en de blinde. In dit geval waren het de dove en de blinde. Koos ziet namelijk slecht.

Koos vond het erg dat hij nu niet zo gastvrij kon zijn om mij te laten slapen,  zoals dat in dat andere huis wel altijd kon. Maar ik verzekerde hem dat ik vanavond wel weer een prima plekje zou vinden om te kamperen met hulp van de heilige Antonius. Toch was het wel even heel naar voor mij toen ik rond vijf uur, toen hij ter tafel werd geroepen naar buiten liep om de reis te hervatten.  Het regende namelijk pijpenstelen. Bovendien wist ik nog helemaal niet hoe ik verder ging reizen en het regende ook veel te hard om op mijn telefoon te kijken. En dan in deze moesson een plekje vinden voor de nacht. Ga er maar aan staan. Waarheen, waarvoor, waren de vragen die ik me stelde met de woorden van dat beroemde liedje in mijn hoofd.

Echter.....al spoedig zat ik wat de weg betreft op het goede spoor richting Maastricht. Na een half uur werd de regen minder, en vond ik een supermarkt voor kaas, groente en water, de ingrediënten om gevoed de avond en de nacht door te komen. 

En toen ik mijn plekje voor de nacht had gevonden was het helemaal droog geworden. En het vuurtje brandde op de houtjes die ik vond in het kletsnatte bos. En, wat nog mooier was: op zoek naar die houtjes trof ik dit aan:

Op de status van WhatsApp zie je mijn wandeling naar de houtjes en Maria. 

De tent staat op vijftig meter ervandaan. 

Vlakbij Maria dus, maar ook bij een bankje, waarop ik net zat te eten en nu zit te schrijven. 

Vanaf het bankje is de foto genomen. 

Behalve ikzelf krijgt ook de fiets rust van het bankje. 

Er hangt hier om de hoek een bordje waar je bang van kunt worden.

Ik verwacht desondanks een rustige nacht en dat wens ik de lezers ook toe.

W e l t e r u s t e n.