Ouder en wijzer?

Net met mijn buurman gesproken.
 Hij opperde dat je in ieder geval wijzer wordt bij het voortschrijden der jaren.
Maar ik denk dat je wel degelijk wijsheid kunt kwijt raken.
"Wat je vandaag weet kun je morgen vergeten zijn", in die richting wil ik een spreuk formuleren.

 Gelukkig hebben we ook weer de herINNERing, het je opnieuw eigen maken van verloren geraakte kennis.
Hiermee bedoel ik niet de enkel op ons verstand gestoelde kennis, maar die in de ruimst mogelijke vorm.
Ook vind ik dat waarheid een variabel iets is. Wat vandaag waar is kan het best morgen niet meer zijn en vaak zijn ogenschijnlijk tegenstrijdige beweringen toch beide waar.


Vandaag is het tot nu toe vrij bewolkt, net als gisteren soms even buiten in een zonnetje, en vaak ook hier binnen.
 Zoals ik tegen mijn buurman zei: Eyeopeners kunnen elk ogenblik tot je komen, op ieder moment kan er een verrassende wending komen in je dag. Vandaag kan er van alles op me af of uit mijn innerlijk komen.

Gewoon verder gaan met leven en doen wat er in je op of op je af komt.

 Maar alles komt ook weer op zijn pootjes terecht.


Ondertussen ist 8 uur, de schilderspullen in de doos terug.
Een verstandelijke spreuk nog herschreven.

Het leven is een grap.

Gisteren, op de dag van de grappen had ik het voornemen om deze spreuk over de grap weer op een bordje te doen herleven. Is net gedaan.

Verder een beetje gezaagd op een zaagbok die nu niet na twee keer zagen in mekaar viel.
En ja, weer een beetje verder de kleuren uitgewerkt van de trui. Gedeeltelijk buiten als het zonnetje even scheen en gedeeltelijk binnen bij de kachel.

Onverwachts kwam buurman André even en heb hem even geholpen met ijzeren palen van de auto halen.

Hij had het slechte nieuws dat Leo overleden was aan Corona en diens vrouw ziek . Leo kom ik al jarenlang, eens per jaar, tegen op de verjaardag van André.
Het doet me wat. In januari hadden we nog uitgebreid met elkaar gebabbeld, niet wetende dat het de laatste keer zou zijn.

Leo vond ik een leuke man met mooie Amsterdamse humor.

1 april.

Vandaag 1 april.

Wat is waar en wat is niet waar?
 Een spreuk die van de bordjes verdwenen is moet er nodig weer op: "Het leven is een grap, alleen begrijpen we die nog niet"
 Laten we niet vergeten een bepaalde humor op te brengen bij alle ernstige en moeilijke zaken waar we af en toe te maken mee krijgen.

Vandaag met een vriendin en haar lieve hondje een mooie wandeling gemaakt bij Sluis Sint Andries en ook het puntje van een pier opgelopen.

Daarvoor en daarna nog even in het warme zonnetje op mijn dek gezeten.
Tegen het eind van de middag kwam onverwacht Bert, die eens in de week in Oss moet zijn voor zijn werk als homeopaath, en dus in de buurt was.

 Behalve mentaal bezig te zijn voor de mensen is hij dat ook graag praktisch.
Ik vertelde over mijn ouwe bok, die uit elkaar valt van ellende als ik mijn hout zaag en spontaan stelde hij voor om hem te vernieuwen.

 En een uur later stond daar een vernieuwd exemplaar van onder andere het oude hout. Nu kan ik zeker weer twee jaar vooruit, verzekerde Bert mij

j. 

Op het kruispunt der wegen.

Net zoals op mijn fietsreis kom ik in mijn avontuur van de trui op een punt waar ik moet kiezen.

 Op het middelpunt van het gele middenvlak moet een kleur komen die voor een groot deel bepalend is voor het vervolg van het avontuur.
Tegelijkertijd zijn er links en rechts ook twee punten die een(liefst andere) kleur behoeven.
 Vanmorgen wist ik het nog niet. Maar zoals bij andere puzzels die ik probeer op te lossen is nu denk ik het antwoord ingevallen in mijn geest.

De middelste kleur wordt zwart, de zijkleuren rood en straks in de toekomst komt in dat rood weer oranje.
De tekening staat op de blog van gisteren.
Dit lijkt me wat, maar net zoals op reis kan dit plan plots veranderen en mijn trui een andere wending krijgen.

Het is verder tot nu toe een mooie buitendag.

Acht uur in de avond, na de persconferentie.

Boodschappen gedaan in Beneden Leeuwen.
Goede voornemens om het hier nog gezelliger te maken( dat kan ook zonder bezoek) heb ik kracht bijgezet door een 24tal petunia's te kopen .

 Met het beetje potgrond dat hier al jaren stond, vermengd met eigen klei heb ik ze in drie bakken geplant.

Ook een spade gekocht. Wie weet ga ik dit jaar hier eens een moestuintje maken.

Met beide benen op de grond.

Een letterlijke opvatting van een figuurlijke uitdrukking toont aan hoe een deugd niet altijd een deugd is. In ieder geval heeft het ook een andere kant.

Deze spreuk vandaag ook weer herschreven, net zoals deze:
"Als je niet weet waar je heen gaat kom je er altijd."

 Ook komen weer sterren uit de verf.

 Dacht dat ik boodschappen moest doen, maar uiteindelijk toch thuis gebleven.
Brood nog wel genoeg voor het ontbijt van morgen.
De contacten vandaag bestaan weer vooral uit apps ,maar ook met twee mensen getelefoneerd. Morgen weer even buurten en koffie drinken bij een veerman, is afgesproken. Op veilige afstand natuurlijk van elkaar.

 Het eten, de snijbonen met aardappelen staan gaar te worden op de kachel.
 Na de warme maaltijd is er daarna weer ruimte voor activiteiten die zich aandienen.
Wat vind je van de spreuk: " Geen haan zal toegeven dat hij ooit een eitje was" Deze verdient onder andere een herdruk. En de trui spreekt me nu ook meer aan . Mooie rondjes, vind ik zelf.

En hierna is de planning volgens deze voorlopige schets.

Klokken zijn tijdloos.

Goedemiddag.
Vandaag inderdaad een binnendag, want buiten waai je uit je textiel en mijn linkeroog, altijd al niet helemaal in orde de laatste tijd, is vandaag erg vervelend.
De wind erop maakt het nog erger.
Maar schilderen bij de warme kachel kan ook.
De precieze tekst zoals ik hem ooit opgeschreven heb kwam al snel in me op en kwam op één van de vier geprepareerde bordjes.

Nu kwart over acht, zomertijd.
De dag kreeg een onverwachtse wending, want Kees en Marion uit Oss nodigden me uit bij hen lasagna te komen eten en ik werd opgehaald en teruggebracht door Kees.

We konden aardig goed praten over onder andere waar de meesten zich nu mee bezig houden en het eten was lekker
Ook goed om het thuis zijn weer eens af te wisselen met een levendig contact.

Deze mensen zijn niet benauwd om het meteen te krijgen als je bij mekaar over de vloer komt.

Een ramp, een zegen.

Goedemorgen.
Vandaag voortvarend begonnen met buiten schilderen, wetend dat vanmiddag en zeker morgen het mooie weer waarschijnlijk voorlopig voorbij is.

Verversing van de spreuk.

Al heel lang had ik deze spreuk al ergens hangen, maar nu is ie onvindbaar geworden en ieder geval in zo'n slechte staat dat vernieuwing op zijn plaats was.


Inmiddels is de dag weer voorbij, tenminste wat het daglicht betreft.
Heb aan de hand van wat er allemaal op de radio langs kwam wel ideeën wat er allemaal zou kunnen gebeuren verder overal in de wereld.

Mijn eigen wereldje op de boot is weer iets gezelliger, met deze vernieuwde spreukenbordjes.

Eeuwig duurt het langst.

Ook dit bovenste bordje heeft echter niet het eeuwige leven.
 Maar nu is er een nieuw gemaakt en mag net zoals mijn bloemen weer een tijd lang in het oog springen.

Oh ja, nu komen ook weer andere tijdelijke spreuken terug in mijn herinnering. Zoals:"Klokken zijn van alle tijden". Zo ongeveer heb ik het ooit zelf opgeschreven. Zelf bedacht.

En dan heb je:"Ik heb geen horloge, maar wel tijd".
Deze komt ergens uit Zuid Afrika.

 Ook weer wat meer hout gezaagd voor de volgende winter. Het is nu mooi droog weer, en alles wat gezaagd wordt kan direct naar binnen. Het was een buitenshuisdag, lekker in het zonnetje.

Zoek geen geluk.

Zoek geen geluk, want je zoekt je een ongeluk.

Ook de tekst van de spreuk is beetje zoek geraakt.

 Ook deze wijsheid kwam ooit van Riet af,al had ze die waarschijnlijk ook ergens vandaan.

Niet alles verzin je dus zelf, maar dat hoeft ook niet.

Vandaag in de ochtend al buiten, want ook voor het huis waait het nu maar een beetje.

Hoe vol kan een lege stoel zijn.

Naast schilderen ook verder met deel twee van het vierluik trui.

Acht uur.
De avond is aan het vallen en boven de westelijke horizon staat de maan en verder naar boven Venus.
Ik deed boodschappen in Beneden Leeuwen in de LIDL en ik voelde veel spanning bij de mensen.
Bij thuiskomst bij de buurman wat met hout opruimen geholpen en daarna de bovengenoemde spreuk weer herschreven.

Nu eten, want de broccoli zal bijna gaar zijn.

Mensen met een afstandelijke beperking.

We zijn nu allemaal mensen met een afstandelijke beperking.
Dit bordje kwam vandaag uit de verf.

 Geen grote reizen en niet te dicht bij elkaar.
 Voor mij is het ook een beetje zoals op reis: Wel aan de mensen denken en toch niet in hun nabijheid zijn.

 Beseffen toch in een erg luxe situatie te zijn met zoveel ruimte.
 Behalve in de kajuit is de hele buitenruimte nu ook beschikbaar dankzij het zich aandienende voorjaar.

Vanmiddag lange tijd op mijn zonneterras uit de wind gezeten en op de radio gehoord hoe de situatie voor heel veel mensen, en vooral in het buitenland erg nijpend is.
 Denk aan de daklozen in New York die veel minder te eten aangeboden worden door supermarktgangers.
 In het bijzonder denk ik aan Gérard die ik ken van de Costa del Sol en die ook afhankelijk is van wat de toeristen op straat allemaal weggooien.
 Was van plan naar hem toe te gaan deze winter en hem wat te ondersteunen .

Nu kan dat niet meer. Weet bij God niet hoe hij nu zichzelf zal kunnen redden. Kan hem ook niet schrijven of bellen of zo.


Voor mij was het een thuisdag met veel handwerken en ook hout zagen. Ook de spreuk DENKEN KOST TIJD, PIEKEREN NOG MEER ,die ik al een tijd had, is weer in een nieuw jasje gestoken.

Het oude versleten bordje wordt morgen weer klaargemaakt voor een andere gouwe ouwe wijsheid of een nog te bedenken verse nieuwe.

Niets is blijvend, behalve de verandering

Vandaag weer met spreukenbordjes bezig geweest onder andere.

"Niets is blijvend, behalve de verandering" werd aangebracht door Riet, ongeveer een jaar voordat ze stierf.
 Het bordje had ik voor haar gemaakt net voordat ik op reis ging en nog niet overhandigd.
Haar man Ad heeft het nu en is er blij mee.
 Na vandaag heb ik de tekst zelf ook weer, tot het moment dat iemand hem graag wil hebben.

 De andere tekst: "Wrijving geeft warmte", had ik nog hier, maar afgebladderd door de tand des tijds.
 Dat oude bordje wordt weer gerecycled voor een nog nader te bepalen slagzin.

Vanmorgen ook uitgebreid met mijn buurman/ vriend Yvon uit Frankrijk getelefoneerd.
 De smssen en de e-mails lukken de laatste tijd niet, maar zo ging het ook en deed mij en hem goed.

 Voorlopig zullen we elkaar nog niet in het echie kunnen ontmoeten.


Minder wind vandaag en zo was het vanmiddag ook even goed toeven op het zonneterras.

Blauw, oranje, groen.

Blauw, oranje, groen zijn de kleuren die aan de basis liggen van vijf nog te schrijven teksten.

 Eerst kijken in de voorraad van ooit geschreven spreuken die ooit weggegeven zijn of onleesbaar geworden.

Wel blij het schilderen weer opgepakt te hebben naast het breien als creatieve uiting.
Ook het opzetten van bomen samen met vrienden is een hobby, en zometeen heb ik daartoe afgesproken met Erik.
Een afstandelijk gesprek over dichtbije zaken en wie weet rolt daar straks ook weer een treffend gezegde uit.

"Hoe beter de remmen, hoe harder je kunt rijden", is actueel, want moet nodig mijn remblokjes vervangen.
Van een kennis uit Barcelona vernomen hoe het daar is.
Ze stuurde ook een foto uit september 2018, het begin van mijn grote reis.

Harry en Erik op bezoek

Met anderhalve meter tussenruimte was het een dag met veel praten.
Harry kwam helemaal uit Hengelo. Met de auto weliswaar en was er rond twaalf uur.
Erik kwam uit Oss gefietst en arriveerde rond twee uur.
Rond half vijf vertrokken beide weer en ging ik nog even met schilderen verder, lekker in een weldadig zonnetje dat mijn kajuit verwarmt, en dankzij de wind niet te overmatig.
De eerste nieuwe spreuk is ontstaan.

En daarna nog twee andere herschreven. De ene was weggevlakt, de andere weggegeven.

Goedemorgen.

Goedemorgen vanuit mijn bed. Het is kwart voor zeven.

Nu inmiddels één uur.
Het schilderseizoen geopend.
De meeste verf bleek nog goed te zijn na twee jaar.
Deze drie bordjes zijn in voorbereiding.

Telefoon uit Frankrijk

Vandaag telefonisch gesproken met Wim, een Nederlandse vriend, die bij mij in de buurt in Frankrijk woont.
Hij werkt daar op markten en die liggen meest stil. Maar hij denkt ook aan zichzelf, want is al 77.


Een echte thuisdag verder met breien, maar ook met het verzamelen van mijn verfspullen.
 Daarvan ga ik morgen uitzoeken wat er nog bruikbaar van is.

 En dan naar de winkels, nu ze nog open zijn, om de voorraad aan te vullen.
Zodat er ook weer verse spreukenbordjes gemaakt kunnen worden.

 Hoewel het niet zeker is of ik wel thuis blijf als er een lockdown komt, want een maand bij een vriend of vriendin logeren overweeg ik dan, als dat voor beide goed is.