Uitgestrekte rijstvelden in de Povlakte.Kamperen aan een bruisend kanaal.

 Zuidzuidwest was mijn koers vandaag met Turijn in het vizier, dus de Povlakte door.

Hele velden vol met onder water staande planten. Dat moest dus wel rijst zijn.

Een bijkomende gedachte was  hoe hier in dit gebied straks een kampeerplek te vinden.

Sowieso kun je niet in het water gaan staan maar op het droge zal het toch stikken van de muggen?

Nou, de zorg was voor niks want ben voor de verandering eens neergestreken in de buurt van een kanaal, dat hoe vreemd het ook klinkt flink stroomt.

Tot mijn verbazing is het hier ongeveer mugloos.

          De parkeerplaats van de fiets.

         De kampeerplaats voor mij.

Dit bevloeiingskanaal, afgetapt uit het grote kanaal dendert langs de tent. Veel prettige herrie.

Iets verderop splitst het kanaal zich in drieën.

Weinig muggen dus hier, maar onderweg waren veel merkwaardige insectennetten.

Een nader kijkje levert het volgende verhaal:

Je mag er niet aankomen, is slecht voor de huid en bij de wet verboden.

De insecten die erop en erin zaten zagen er zo uit:

Ze waren nogal parensdriftig

Vijanden van de rijstplanten?

In hetzelfde gebied stonden  ook weelderige maisplantages. Blijkbaar gedijt mais ook goed in het water.

Op de route van vandaag verdiende dit kerkhof de aandacht.

Een detail ervan:

In deze kerk ben ik nog binnen geweest:

Behalve het hoofdaltaar waar je niet bij mocht komen waren er verschillende kleinere altaren, dus je kon je gebeden herhalen.

Maar ook buiten in de velden is er overal gelegenheid tot gebed.

Ruïnes trekken me altijd, maar deze was zo ingegroeid dat ik er niet bij kon komen:

Interessant vind ik de verschillende benamingen voor gemeentehuis.

In Frankrijk heet het namelijk hotel de ville en hier in Italië wordt het zelfs een paleis genoemd.

       Palazzo comunale staat er boven de deur te lezen.

De vliegjes voor mijn rechteroog zijn er ook nog en zullen nog wel een tijdje blijven.

Ik heb er weinig last van, want let er niet echt op.

Nou, het is weer tijd voor een toetje.

Het warme eten stond op tijdens een buitje maar kon daarna buiten weer gegeten worden.

U n a   b u o n a   s e r a t a ,oftewel een goede avond gewenst.

Wel flitsen, geen bliksem.

 Het was zeer heet en benauwd gisteravond en er werd onweer voorspeld.

Het rommelde wel gedurig naar het noorden toe, richting de Alpen,maar hier bleef het droog en kon ik de buitentent er weer vanaf halen om het iets minder warm te hebben.

Toch flitste het. Vreemd. Ik besefte dat mijn rechteroog het zelf deed.

Het zal toch niet iets met de hersenen zijn, dacht ik?

Maar dat leek me stug.

Dan zouden alletwee de ogen het doen.

Bovendien merkte ik niks geks in mijn geestelijke vermogens.

Vandaag heb ik er meer op gelet en vastgesteld dat het een soort vliegjes zijn die op en neer bewegen voor het oog en ik herinnerde me dat een vriend jaren geleden die verschijnselen ook had.

Op Google gekeken en die vriend nog eens gevraagd.

Waarschijnlijk is het iets waar ik me geen zorgen over hoef te maken. Maar een klein gevaar zit er toch wel in.

Als ik een deel van mijn gezichtsveld kwijtraak raakt het netvlies los en dan moet er snel ingegrepen worden.

Ik hou het in de  g a t e n .

Vandaag "thuis" gebleven, dat wil zeggen de tent laten staan. Want vanmorgen kwam er wel wat regen en het was een mooi plekje voor een dag.

Als je de voorspellingen ziet dan zou je veel slecht weer verwachten.

Weerkaart van vanmorgen acht uur.

Dat slechte weer is er gelukkig wel geweest iets noordelijker,bij mijn vrienden bij het Lago di Orta.

Voor hun tuinen konden ze dat water wel gebruiken en natuurlijk was de met de regen gepaard gaande verfrissing zeer welkom.

Die kwam hier ook wel.

Het was hier de hele dag goed uit te houden.

Veel gebreid en draden uit de war gehaald. 

Geïnformeerd hoe het met de herders ging die afgelopen zaterdag heel hun kudde naar de Grote Sint Bernard hebben gebracht.

                    Alles goed verlopen. Ze zijn blij op hun zomerverblijf voor vier maanden gearriveerd te zijn.

Marion heeft inmiddels alle slierten aan haar gordijn zitten, schrijft ze net.

Nu half tien is het ongeveer dagsluiting voor mij, maar ik wens u nog enkele gezellige uurtjes.

A  d o m a n i       

                  B u o n a   N o t t e .

Vertrokken bij Kees en Marion.Al vroeg gestopt op mooie plek.

 Vanmorgen rond elf uur was de fiets weer startklaar voor het vervolg van de tocht.

               De fiets gaat de poort uit samen met zijn berijder.

 Er moest eerst nog  een reparatie verricht worden want de voorband stond helemaal slap toen ik het rijwiel uit de schuur haalde.

Kees heeft de binnenband door een emmer water gehaald en toch geen gat gevonden, maar intussen had ik er maar vast een nieuwe binnenband opgelegd voor alle zekerheid.

Een beetje gesleutel dus tijdens het inpakken.

            Kees hielp nog even met het voorwiel dat er niet goed in zat.

Arrivederci en petje af voor Marion en Kees, zo helemaal ingeburgerd in Agrano!

Het was met vierentwintig versnellingen in plaats van drie toch wel gemakkelijker fietsen moet ik zeggen.

Het ging veelal naar beneden maar er waren ook een paar felle beklimmingen bij waar ik normaal zou lopen, maar nu kon ik op de fiets blijven.

Hè hè, het zweet breekt me weer uit op het moment terwijl ik zit op mijn nieuwe kampeerplek, die ik vanmiddag om drie uur al betrok. 

Niet omdat ik moe was of genoeg had van het fietsen, maar het is zo'n mooie plek waar niet meteen allemaal muggen op me afstormden.

Nee, ik had zelfs even de illusie dat er geen ongedierte was.

Maar dat is waarschijnlijk nergens meer het geval.

Eigenlijk was mijn vizier gericht op het oratorium dat vorige week woensdag mij gastvrijheid bood.

          

                   Het oratorium.

Dit blijkt nog maar drie kilometer verder te liggen.

Maar mijn keuze viel op iets nieuws en bij het uitpakken was ik er al meteen blij mee: De boter die ik dacht bij me te hebben is in de koelkast van Marion en Kees blijven liggen en van hieruit zijn de winkels niet ver. Dus, tent opgezet, spullen erin en boter wezen kopen in het stadje dat ik net achter me gelaten had.

Ja, want je weet, zonder boter is het eten voor mij veel minder lekker.

                Even terug naar de LIDL.

Er was vandaag natuurlijk ook weer tijd voor koffie, in de vorm van een creatieve cappuccino.

Intussen is het tien over zeven, mijn zweetbui is weer gaan liggen. Af en toe waait het een beetje en de lucht betrekt.

Onweersbuien worden verwacht, dus de buitentent moet er maar overheen blijven.

De definitieve beslissing over het vervolg van de reis is nog niet gevallen. Van hieruit kan het nog alle kanten op.

T o t   m o r g e n

                  A    d o m a n i  .

Ting ting ! Een verkoper komt het erf op.

 De bel rinkelde van de binnenplaats. Naar beneden kijkend zagen we Erika praten met een man, beladen met een grote tas,waaruit hij koopwaar aanbood.

Erika keek naar ons op het balkon en Marion begreep meteen dat zij graag had dat wij erbij kwamen.

Natuurlijk, we wilden haar wel ontlasten en ik dacht ,wie weet kan ik wel iets vinden waar ik iets aan heb.

Erika was toen snel naar binnen gegaan en de man pakte gretig van allerhande spullen uit die Marion moest kopen.

Helaas voor de man was ze niet over te halen, maar mijn oog viel op een spierwit T-shirt en zo liep de man iets minder teleurgesteld de poort uit dan zonder mijn aankoop.

Kees, die later thuiskwam zag al meteen dat het  een bekend merk T-shirt is, mijn aankoop: Kappa.

Hij was een rondje wezen rijden van een paar uur op zijn racefiets en had op zijn kleding een voor ossenaren bekende naam.

Marion en ik waren vandaag vooral weer te vinden aan de handwerktafel.

Marion in nu tierelantijntjes aan het maken voor onder het haakwerk.

En in mijn trui komen kleine rondjes in het maagdelijke wit.

Morgen ga ik waarschijnlijk deze mensen weer verlaten en zoals ik nu mijn gevoel heb gaat de tocht op huis aan, dat wil zeggen richting de Ardèche, waar mijn plekje alweer negen maanden onbewoond is.

De bedoeling is de Alpen dan weer over te steken, maar nu in westelijke richting.

Via de Middellandse Zee kan ook, maar dat is een heel end om.

Het kan ook nog dat ik alsnog de stoute schoenen aantrek en naar het oosten fiets. De ideeën kunnen nog veranderen. 

Morgen lees je wel hoe de uiteindelijke beslissing gaat worden.

B u o n a    S e r a

                                      A    d o m a n i .

Processie in Agrano. Met Marion en Kees naar Arona. Marions handwerk krijgt tweeëntwintig onderdelen erbij..

 Goedenavond, Buona Sera.

Vanmorgen klonken er christelijke geluiden door in onze binnenplaats. 

Een blik vanaf het balkon leverde dit tafereel.

Een soort processie dus.

 Interessant om het te filmen, maar nóg interessanter om er zelf aan deel te nemen, dus stoof ik snel naar beneden en even later liep ik vroom met de stoet mee door de straten van Agrano. Na tien minuten gingen we de kerk in en daar gingen de gebeden nog tien minuten door tot iedereen naar huis ging.

Navraag aan één van de volgers leverde op dat deze processie eens per jaar gehouden wordt rond deze tijd.

Erika vertelde later toen ik terug was dat er ook anderssoortige processies zijn die meer om Maria draaien.

Het handwerk van Marion moet een groot gordijn worden.

Het is een samenstelling van verschillende onderdelen.

Elk van deze vijf vertoonde onderdelen heeft ze apart gemaakt. 

Het zijn er in totaal tweeëntwintig en die is ze nu aan elkaar aan het zetten.

Hier hangen er al negentien van de tweeëntwintig. 

Straks wordt het geheel dan weer gehecht aan het stuk dat ze klaar heeft.

Ondertussen zijn we vandaag met de auto op stap geweest naar Arona.

Er was een soort kunst- en handwerkmarkt.

Kees en Marion hebben er wat rondgeneusd en ik heb even opgetreden.

Opgetreden zonder klompen en zonder bonte trui.

Van de negen spreukenbordjes die ik bij me heb is er één in het Italiaans en ik laat er ook nog één zien in het Nederlands en één in het Frans. 

Net als gisteren was er hier voor mij ook te weinig te doen qua publiek.

Na een half uur gingen we op een terrasje met uitzicht op het Lago Maggiore zitten genieten van een bordje fish and chips en een drankje erbij.

 

En ondertussen weeg ik in mijn gevoel het vervolg van de reis af sinds ik het doel heb bereikt van het bezoek aan deze mensen en aan de herders.

In Roemenië ken ik iemand en in Bulgarije ook. Een heel avontuur om daar nog heen te fietsen, maar er ligt ook mijn eigen plek in de Ardèche, Les Costilles, waar een deel van mijn leven ligt dat ook zijn vervolg moet krijgen.

Om daar te komen kan ik of de Alpen weer oversteken (2000 meter hoog) of een grote zwaai maken via de Middellandse Zee.

Als ik hier over een paar dagen wegfiets zal de beslissing genomen worden over het vervolg van de zomer.

Ondertussen is Marion al bijna klaar met het vastnaaien van de tweeëntwintig stukken aan het stuk dat al gereed is.

En nu is ze helemaal klaar. Zie hier het tussenresultaat.

En hierna wordt er nog aan doorgewerkt, er komt nog van alles aan, maar de grootte van het gordijn is ongeveer zo.

Een goed vervolg van deze avond is mijn wens.

B u o n a    S e r a .

Naar Omegna met de accordeon. Versnellingskabel fiets laten repareren.

 Het was een idee van Kees vanmorgen om het spelen in Omegna vandaag te combineren met naar een hem bekende fietsenmaker te gaan.

Één van de twee versnellingskabels van mijn fiets is namelijk nog steeds onbruikbaar, zodat ik het bijna de hele reis alleen maar met drie versnellingen heb gedaan.

Het scheelde toch wel een hoop nu ik er ineens weer vierentwintig heb, want de steile terugweg vanaf Omegna op meerhoogte naar huis terug ging vlot zonder te hebben gelopen.

Natuurlijk zat er nu ook veel minder bagage op als tijdens het reizen.

De meegenomen accordeon heb ik maar een kwartier gebruikt in Omegna, want er was bij aankomst in het voetgangersgebied bijna niemand te bekennen, ook omdat het al kwart voor twaalf was.

Maar wel mooi dat de fietsenmaker tijd had om mijn probleem op te lossen.

Dat was om half drie.

Daarvoor vermaakte ik me ook zonder accordeon te spelen wel in Omegna.

Op een bankje een broodje gegeten bijvoorbeeld onder toezicht van een eend.

In een café waar ik koffie dronk ging ik naar het toilet.

Misschien lag het aan mij, maar ik vond er van alles aan papiertjes behalve wcpapier.

Papiertjes waar de gasten spreuken op mogen schrijven.

Een mandje voor de geschreven teksten.

 De wanden zijn bekleed met geïllustreerde teksten.

In het voorportaal van de wc lagen wel wat handdoekpapiertjes, waar ik me toch wel mee heb kunnen redden.

Thuis gekomen lag daar weer die lieve hond Fido en was er weer lekker eten, waarna Marion en ik weer aan het handwerken gingen.

Kees heeft langspeelplaten opgezet van de Corries, een Sçhotse groep uit de jaren zeventig.

Een stemmige avond is u ook toegewenst.