Markt met veel toeristen op loopafstand van de camping. Een dag met koude wind en stralend blauwe lucht.

 Goedenavond.

Terwijl Venus bezig is onder te gaan, in navolging van de zon, hebben Wineke en ik net onze tweede warme maaltijd binnen. De snijbonen met aardappelen smaakten voortreffelijk.

Vanmiddag hadden we net als gisteren ons weer laten verwennen in een cafetaria.

Daarvóór mocht ik weer de boel vermaken op een markt. Dit keer was ie dichtbij en ik ben er met de fiets naartoe gereden, terwijl Wineke te voet gegaan is.

Een overvol terras midden op de markt.

Het spelen gaat mij in zoverre beter af dan afgelopen zomer in de Ardèche en omgeving dat ik geen last meer heb van een echoënd oor. Maar heel goed mijn eigen geluid horen is ook niet het geval. Het spelen geeft in ieder geval een leuke interactie met de mensen. Er waren nogal wat Nederlanders en Belgen, die mijn Nederlandstalige bordjes konden lezen. Minder inheemse mensen waren er, vergeleken met op de markt van gisteren, die meer landinwaarts was. Dit was meer een attractie voor toeristen, die ik mocht vermaken.  

Veel kennis van mediterrane planten heb ik niet. Daarom hier maar eens een foto van wat ik in dat dorp onder andere zag staan, zodat de lezers zich over de naam van die grote planten die vooraan staan kunnen buigen.

Onderweg meende ik plantages met tabaksplanten te herkennen. Een bijbehorende foto komt nog wel als ik er aan denk.

Het was vandaag een dag met een strak blauwe lucht en een vrij felle en koude wind. De zon opzoekend was het toch goed uit te houden al breiend.

Morgen zal het ook zoiets zijn. Overmorgen heeft Wineke weer een markt in petto om met de auto naartoe te gaan.

Nu, tien over acht, ga ik op televisie kijken hoe onder andere de wedstrijd Feijenoord- Ajax verlopen is. Een fijne avond nog en tot morgen.

H a s t a  M a ñ a n a .  

Gespeeld in Vera, daarna lekker warm gegeten samen in een cafetaria.

 Hallo hallo. Daar ben ik weer.

Zojuist hebben we beiden voor de tweede keer warm gegeten. Nu op de camping met mijn eigen vertrouwde menu. Vanmiddag  hebben we ons lekker laten verwennen in een cafetaria. Dit gebeurde in Vera waar een grote markt was en waar ik gespeeld heb. Wineke heeft  twee filmpjes van mij gemaakt die na elkaar op de status van Whatsapp te zien zijn.

Een foto uit het eerste filmpje.

Een foto uit het tweede filmpje.

Het was een grote markt en zelf heb ik er nauwelijks iets van gezien. Dit vond ik mooi:

Daarna gingen we dus lekker aan tafel en werd ons het volgende voorgeschoteld.

De meeste tafeltjes waren bezet en ook aan de bar was het vol. Zodoende was het een luidruchtige maar gezellige bedoening. We namen ook nog koffie, mét suiker uiteraard wat mij betreft. Op de suikerzakjes stonden spreuken. Deze sprak ons erg aan:

Beter honderd verkeerde stappen op de goede weg dan duizend goede stappen op de verkeerde weg.

Thuisgekomen op de camping bleek het daar een beetje geregend te hebben. Mijn zonnepaneel stond buiten, maar het werkte gelukkig nog.

Buurvrouw Joice borstelt elke dag de honden. Nu ook.

Vanavond was het een beetje kil op de camping. Dat mag natuurlijk wel, want het is pas januari. Wineke heeft nu een klein kacheltje aangezet in haar auto. Voor mij is het al genoeg om in de tent te zitten, vanwaar ik warme groetjes uitzend naar de lezers. CIAO CIAO, zeg ik maar. Wat in het Italiaans tot ziens betekent. DOEI, zeggen ze in het Nederlands daar tegen. En HASTA LUEGO in het Spaans.

Wind zorgde toch niet voor slapeloosheid. Vogeltjesdans tijdens ons ontbijt.Tapas gegeten in het café tegenover de camping.

 Goedenavond.

Mijn gemopper over die rotwind bleek gisteren niet nodig. De buitentent werd aanvankelijk wel haast uit zijn voegen getrokken, maar met alle touwen die ik had plus de snelbinders had ik hem vastgebonden aan alles wat ik aan steun om me heen kon vinden. Zelfs mijn fiets werd gebruikt.

Ik was extra bang omdat in het westen ook nog wolken op kwamen zetten. Regen op een door de wind neergesabelde tent maakt de hele inhoud nat, inclusief mezelf. Maar door deze maatregelen waren binnentent en buitentent genoeg uit elkaar en kon de tent niet platgedrukt worden. Bovendien werd de wind later in de nacht weer gematigder en ik heb gewoon lekker kunnen slapen.

Vanmorgen tijdens het ontbijt in de ochtendzon waren we getuige van vrolijke mussen die een soort vogeltjesdans voor ons deden.

Op de status van Whatsapp zie je de uitvoering ervan.

Behalve de vogeltjes zijn de mensen hier ook allemaal goed gemutst en ook de vele honden die ze mee hebben genomen. Het echtpaar naast ons zijn Nederlanders, die een deel van het jaar hier wonen in hun camper en een ander deel in Frankrijk. Ze zijn, in tegenstelling tot de meeste mensen op de camping nog geen pensionado's. Ze werken voor een verzekeringsmaatschappij via hun computer.

Buurvrouw Joice met haar twee honden, op het terras waar Wineke en ik ook zaten.

Een gezellig terras van het café schuin tegenover de camping, waar Wineke vaak komt, en ik nu ook, is de bedoeling. Ze hebben er ook een krant, daar lees ik graag in. Vandaag en gisteren heb ik daar kennis gemaakt met het eten van Tapas. Die smaken naar meer.

Beneden zie je waar het leven zich nu afspeelt. Ik denk er wel een tijdje te blijven. Morgen gaan we samen naar een markt, is ons plan en zondag is er ook een in de buurt.

Vanmiddag heb ik ook hier op de camping de accordeon even tevoorschijn gehaald.

Een prettige avond is mijn wens.

B u e n a s   T a r d e s .

Op de camping van Wineke gearriveerd. Onderweg zag ik cineasten aan het werk die een film aan het maken waren.

 Goedenavond. Nu vanaf de camping waar Wineke al twee maanden bivakkeert in haar rijdend huis.

De route tussen het dakloze huisje en hier was vaak spectaculair en ik heb onderweg een groep cineasten in actie gezien. Voor mij reden om te stoppen en op mijn beurt weer een paar films van hen te maken.

Op de status van Whatsapp zijn drie filmpjes ervan te zien.

Voor deze gelegenheid had ik de fiets in de berm gezet terwijl de filmmakers achter mij bezig waren.

Het is er ook wel het landschap voor om films te produceren. Moet je eens kijken waar ik allemaal doorheen ben gefietst.

Moet ik daarboven helemaal naar toe???

Hij lijkt nog steeds ver weg die tunnel waar ik overheen moet rijden.

Nu begint het op te schieten.

Bijna boven gekomen zie je daar beneden wat er allemaal volbracht is.

Intussen begint het hier op de camping weer spookachtig te waaien en de tent flappert als een gek. Het was vandaag weer rustig geworden met de wind en ik verwachtte dat dat zo zou blijven. Niet dus. En nu is er geen beschermend huisje om me heen. Alleen de caravans en campers rondom me geven een beetje beschutting. Helemaal wegwaaien zal ik dus niet vannacht, maar rustig slapen zal er ook niet bij zijn.

De dag begon met samen ontbijten voor het huisje en in de zon.

Daarna, toen we ingepakt waren en reisvaardig zijn we eerst samen koffie wezen drinken in Carboneras. Op het gemeentehuis trof ik een muurschildering die me wel helemaal bekoorde, in tegenstelling tot dat gekladder op het dakloze huisje.

Op het eind van de beklimmingen stond er een heel mooi kapelletje met een bankje ervoor. Een geschikte plek om te lunchen.

Ik was oneerbiedig door in het deurraampje mijn telefoon te houden en een foto te maken. De heel intieme sfeer die ik daar voelde geeft deze niet weer. Wel opvallend vind ik dat in de donkere ruimte Christus zo mooi oplichtte, terwijl ik er geen flits opgezet had.

Er hing een grote bel boven de deur.

Goed en wel had ik er een eerste hap in mijn broodje gezet, kwam Wineke ineens opgedoken. Zij was na de koffie op verkenning gegaan in de voor haar nieuwe omgeving van Carboneras en daarna geprobeerd mij te vinden op mijn weg richting de camping. En dat is haar dus gelukt.

Zo, inmiddels kwart voor negen. Tijd voor mijn toetje. Wineke heeft het hare al op, na het eten dat we nuttigden en bereid werd op haar gasje  En dan proberen de tent wat vast te maken aan een heg of zo. Er kan hier geen haring in de grond. Een onrustige nacht ligt in het verschiet. Mopperen helpt niet, maar ik doe het wel. Een goede nacht gewenst voor degenen die in een stabiel huis slapen.

B u e n a s   N o c h e s .

Wineke is me tegemoet gekomen. Huisje teruggevonden waar ik vier jaar geleden kampeerde.

 Goedenavond.

Het is zover. Nadat we alle twee al meer dan twee maanden in Spanje (en Portugal) zijn hebben we elkaar vandaag eindelijk ontmoet.

Het was vanmorgen nog tweeënveertig kilometer fietsen naar de camping waar ze in haar auto woont. Maar of ik dat zou halen wist ik niet, daar de nog steeds hevige windvlagen het fietsen tot een riskante bezigheid maakten.

Vaak moest ik lopen en zelfs dan nog heel goed uitkijken dat de fiets niet uit mijn hand gerukt werd. Bovendien was er vrij veel verkeer, waaronder vrachtauto's op de weg. Voorzichtigheid was een belangrijk wapen tegen ongelukken.

De tien kilometer die me restten tot Carboneras hadden veel tijd nodig, maar op het punt waarop de bergweg de zee naderde had ik een déjà vu. Daar zag ik het dakloze huisje staan waar ik vier jaar geleden een paar dagen mijn tent had staan. Het huisje met de blauwe tegeltjes. Want iemand had binnen in die ruïne enkele cirkeltjes ermee gemaakt die een mooie uitstraling gaven, wat me erg charmeerde.

Meteen wist ik het dat ik daar weer naartoe zou gaan, en daar de rest van de dag en de komende nacht zou doorbrengen. 

Aangekomen over het bekende en herkende pad lagen er inderdaad nog veel tegeltjes, zowel buiten als binnen, maar volgende bewoners hebben er als dank voor het aangenaam verpozen troep achterlaten, zodat de uitstraling grotendeels verdwenen is. Maar het huisje is er nog en mijn tent staat er nu in. Bescherming tegen de wind is nog steeds onontbeerlijk.

Maar wat nóg mooier is, Wineke is er ook. Op mijn voorstel om hierheen te rijden is ze ingegaan, en zodoende geschiedde ons weerzien dus hier op deze voor mij historische plek.

Daar zit ze, na het eten in mijn bungalow uit te buiken.

Haar rijdend huis staat nu ook op het terrein.

Voordat ze hier was hadden we in Carboneras afgesproken om koffie te drinken.

Hier een foto van de bungalow vanaf een afstandje.

Helaas aan de buitenkant ook beklad door moderne kunstenaars. Dat blauwe daarvoor zijn allemaal tegeltjes.

Dit is wat we nog over is van de zo mooie tegelcirkel van toen.

De  pan werd voor deze gelegenheid tot de nok toe gevuld met aardappelen en sperziebonen.

De schoorsteen deed net als vier jaar geleden weer dienst als kookplaats.

Inmiddels, negen uur, zie ik nog verlichting in de auto van Wineke. Ze is er even uitgekomen en ik vertel haar dat het schrijven een beetje moeizaam gaat vanwege de verbinding. Bij de dezen rond in dit af en wens u nog een prettige avond.

Hasta mañana. 

Moeite om de fiets in de hand te houden. Een schuilhuis tegen de wind gevonden. De ellende op het keienpad vanmorgen viel mee.

 Goedenavond.

Lekker veilig in een schuilhuis met de tent. 

De wind is bar en boos. Zo erg was het vanmiddag zelfs dat ik moeite had de fiets in de hand te houden, lopend uiteraard. Het was echt nodig een onderdak te vinden, al was het alleen al om te lunchen, want in een kale windwoestijn kun je nergens zitten, laat staan kamperen.

En ik vond dus mijn huisje. Het was drie uur toen ik daar binnentrad.

Helaas, zoals vele leegstaande huizen hier, is deze ook ontsierd door in mijn ogen misplaatste kunstenaars.

De fiets heeft een eigen kamer gekregen.

Op dit moment staat in een hoekje het eten te koken op het gasje. Buiten waait het hard en kil, een vuurtje hoeft lekker niet altijd als ik daar geen zin in heb.

Ik hoef lekker niet naar buiten, hoewel het nog wel even mooi was om de avondlucht te aanschouwen.

En ondertussen is het eten weer op en het heeft me weer goed gesmaakt. Vanmorgen bestond het ontbijt uit wat overbleef van de bloemkoolmaaltijd van gisteravond plus een restje kikkererwten uit een potje.

Ik moest moed verzamelen om het avontuur op het keienpad voort te zetten, schatte dat het zo'n zes kilometer nog zou duren, ruim een uur lopen dus. Maar tot mijn opluchting en verrassing kwam er halverwege asfalt. En toen kwam dus heel snel de nationale weg, waar meteen aan beide zijden tankstations waren met restauratie. En ineens zat ik zelfs, om tien uur al, aan de koffie met magdalena's.  Deel twee van het ontbijt.

De menselijke gezelligheid na het omgaan met ruwe natuurkrachten deed me goed.

Toch was het goed toeven in mijn aan het vreselijke keienpad gelegen holwoning. Er heerste een hele goeie sfeer. Had er ook vredig geslapen, ondanks de vooruitzichten dat ik vandaag in een stormachtige wind het onbekende tegemoet moest gaan.Hoe lang zal het geleden zijn dat daar mensen gewoond hebben?

De zeer felle windvlagen vormden vandaag op de vrij drukke nationale wegen een probleem. Heel voorzichtig fietsen was geboden. Een verkeerde reactie kon fataal zijn.

Vandaag had ik op tijd mijn boodschappen gedaan, zodat ik daarna vrij was om te stoppen. Maar het kale landschap waar de wind doorheen joeg liet zelfs geen lunchpauze toe.

Heilige Antonius beste vrind, zorg dat ik mijn huisje vind! Mijn begeleider in de hemel werd veelvuldig aangeroepen. Ook dacht ik al even aan een herberg. Maar zie, het huisje is gevonden en heb er al een rustige middag beleefd.

Intussen ben ik Wineke nu tot op 42 kilometer genaderd.

Twee kilometer voor het rode tekentje ligt haar camping.

Nu nog een paar foto's van het wilde en bijstere stuk Spanje waar ik vandaag doorheen fietste en liep.

Later op de dag kwam er nog een stuk onverharde weg, maar dat herkende ik van vorige keren.

Eens zag dit gebouw er beter uit.

De fiets staat, na een laatste moeilijke manoeuvre.

Ik wens u een fijne avond in de wetenschap dat de tijd vliegt.