Het gemiste groene bolletje katoen lag thuis. Oefenen met oortjes, morgen naar audicien. Een kraai als paalzitter.

 Goedenavond. Het zonnetje scheen lekker en de noordenwind spaarde het voorplateau van de boot, dus kon ik daar lekker zitten en onder andere breien. Het groene bolletje dat ik op reis zo miste was gelukkig niet verloren geraakt. Gewoon vergeten mee te nemen. Nu kon ik de draad dus weer oppakken.

Het bolletje op een gekregen Franse brief.

De nieuwe stand van zaken na vandaag. 

Morgen is de afspraak met Eveline de audicien en dat maakte me nogal zenuwachtig. Wat moet ik doen? Misschien moet ik beslissen of ik ze neem ja of nee. Ik voel me er niet echt beter mee in de communicatie,  al zijn de geluiden natuurlijk wel versterkt. Misschien moet ik net doen als ik op reis ben en daar op een kruispunt sta. Naar links of naar rechts of......een tussenweg. We gaan het zien morgen. Deze redenering helpt om het probleem voor nu los te laten en de zenuwen te laten varen. 

Op het voorplateau waar ik zat staat ook een paardenbloem mooi te zijn.

Meestal let je er niet op, maar hoe mooi zijn insecten als je ze van dichtbij bekijkt.

Een kraai zit heel vaak en altijd langere tijd op een heipaaltje. Vaak valt mijn blik op hem als ik naar buiten kijk.

Vanavond heb ik voor de verandering eens een diepvriesmaaltijd gegeten. In het kleine winkeltje in Maasbommel, waar ik boodschappen deed, is niet veel te koop, maar dit wel.

Het raadsel van eergisteren:

Lezer Bas heeft er deze plausibele oplossing voor bedacht. 

Zijn antwoord is dus A.

De juf van de school waar dit gevraagd werd aan de leerlingen, was zelf het antwoord ook schuldig. Officieel weet ik nog niet de uitslag.

Op de status van WhatsApp zie je vandaag mijn schaduw fietsen in het weiland. 

Uitspraak de dag. 

De muziek zit bij mij in het bloed.

Alleen: De circulatie is niet goed.

Grappig om dit bordje te laten zien terwijl ik speel, maar iemand zei dat ik mezelf daarmee teveel verlaag,  dus voorlopig doe ik het maar niet. Maar waar is het wel. Mijn ritmegevoel is niet zo geweldig,  hoewel dat de laatste tijd toch wel veel beter aan het worden is.

Dan wens ik u nog een prettige avond. Ik ga en mag vroeg naar bed.

W e l t e r u s t e n. 

Helemaal naar huis gefietst. Twee mogelijke bezoekjes gingen niet door.

 Goedenavond. Het was niet de bedoeling om vanaf Narda ineens naar huis te fietsen, maar uiteindelijk liep het toch zo. Ik had Bert in Zutphen gepolst of hij tijd had vandaag voor een ontmoeting,  maar hij had met iemand afgesproken om te gaan wandelen. Daarna had ik mijn route naar huis  aangepast om in Kekerdom mijn ouwe vriendin Marry weer eens te ontmoeten als het haar uitkwam. Maar ook dat zat er niet in. Maar de route door de Ooypolder bij Nijmegen bracht andere leuke dingen. Bij Millingen moest je met een voetveer de oude Rijn over. Deze bleek eens per uur te gaan en ik was 35 minuten te vroeg. Hij moest aanmeren op het puntje van een pier.

Eerst stond ik alleen maar al spoedig kwamen wandelaars en fietsers mij gezelschap houden. De meeste wandelaars deden stukken van het Pieterpad, een route tussen de Sint-Pietersberg in Zuid-Limburg en Pieterburen in het noorden van Groningen. Zo werd het een gezellig wachten op de pont.

Diegene die niet op de foto wilde, wilde er wel een maken.

De twee mensen rechts zijn onderweg op d'r tandem die erbij staat.

En mijn fiets staat eenzaam tegen de pier aan. Op het einde ervan meert straks de pont aan.

Even later staat het hele gezelschap op het voetveer.

De veerbaas rekent af.

Deze man weet niet wat hij van mijn fiets moet denken.

Op de status van WhatsApp zie je ons wachten, gevolgd door beelden van het bootreisje. 

Narda is vanmorgen meegereden tot Deventer en daar hebben we in de Hema samen koffie gedronken. Ook heb ik er stieken kunnen kopen om mijn verpakking beter vast te maken op de fiets. Dat ik vorige week die klomp kwijtraakte was te wijten aan het gebrek aan spankracht. 

Zo, de nieuwe klompen vallen er nu niet meer af.

Na de Hema was het afscheid. 

Daaaaaaaag.

Hieronder enkele foto's van onderweg.

Speciale bouwstijl in Zevenaar. 

Kunst in de Ooypolder. 

Opkomende maan in de buurt van Druten. 

Tot het laatst toe heb ik vandaag nog de mogelijkheid opengelaten om ergens te kamperen. Rond Nijmegen keek ik al uit naar plekjes. Toen was ik al wel toe aan mijn avondprogramma. Daar had ik de boodschappen gedaan voor de warme maaltijd. Maar ik vond geen geschikt bos waar ik me veilig zou voelen voor zowel wind als mensen (die de politie bellen; ik heb toch een beetje de schrik te pakken sinds het bezoek van de boswachter vorige week.) En zo kwam ik steeds dichter bij huis en ben ik nu dus echt thuis in de boot.

Wel laat dus. Nu half twaalf ! Maar ik heb de buren al gesproken en dat was gezellig.

Het raadsel van gisteren,  daar heb ik verschillende reacties op gekregen,  maar geen eensluidende. Ik denk dat ik toch moet vragen aan de opdrachtgever wat het antwoord is.

Spreuk van de dag. 

Een probleem hoeft geen probleem te zijn, zolang je er maar geen probleem van maakt. 

W e l t e r u s t e n. 

Wandelen met Narda rond klooster Sion en ook versnaperingen daar.

 Goedenavond. Het eten staat te pruttelen. Narda waakt erover. Het koken gaat hier op een elektrische kookplaat. Vandaag smaakte het eten me weer voortreffelijk,  wat niet altijd het geval is de laatste tijd.

We waren vanmorgen naar klooster Sion gefietst. Ooit was ik hier met de Pax Christie, die wandeltocht van jongeren met een spirituele achtergrond. Toen woonden er nog paters. Deze zijn in 2015 vertrokken naar Schiermonnikoog, waar ze nu een gemeenschap hebben. Maar het oude klooster gaat in de christelijke geest voort en is nu onder andere bezinningscentrum.

Het klooster heugt me ook omdat ik een jaar of dertig geleden op het eind van een lange barre fietstocht daar in de buurt met fietsaanhanger en al de sloot in ben gereden. Het was al donker en ik wilde die avond  nog naar huis fietsen. Toen kende ik Narda nog niet. Maar ik kon mij en mijn zaakje er weer uit tillen en verder fietsen. Het was een barre tocht vanuit de Ardèche die via Zwitserland, Duitsland en Groningen uiteindelijk in Alphen uitkwam. Bijna continu stond er een koude noordenwind. Het was wel bijna altijd droog, maar in Groningen begon het te sneeuwen. Daarna bezocht ik vrienden in Drenthe en kon ik even bijkomen. Daarna dus die val in de sloot vlakbij Klooster Sion. 

Vandaag was ik er dus weer, nu samen met Narda.

De ingang met het Latijnse opschrift: 

Urbs fortitudinis nostrae Sion.

(Sion is voor ons een veilige stad)

Toen we de poort door waren kwamen we op de binnenplaats, waar tafeltjes stonden waarop iets genuttigd kan worden. 

Maar dat kan ook binnen. Hier zaten we aan de koffie, mét natuurlijk iets lekkers.

Daarna gingen we wandelen in de bosrijke omgeving. 

We kwamen onder andere in een gebouwtje terecht waar twee teksten te lezen waren.

Het water waar op gedoeld wordt is dacht ik onderstaande plas, die vanaf het gebouwtje te zien is.

En rond twee uur waren we weer thuis. Narda maakte me opmerkzaam op de vele kleine wondertjes om haar heen. Ze hoeft geen grote reizen te maken, want in haar tuin is van alles te zien,  als je maar oog hebt voor de kleine dingetjes.

Vergeetmijnietjes en verwilderde hyacinten. 

Lelietjes van dalen

Een minuscuul vijvertje waar watermunt in groeit. 

Op de status van WhatsApp komt een filmpje over die kleine wondertjes hier.

Vandaag geen spreuk maar

Raadsel van de dag 

Welke letter moet in de plaats van het vraagteken komen?

Ik ben er nog niet achter.

P r e t t i g e    a v o n d. 

Hoera, weer klompen om in op te treden. Bij Narda in Wesepe.

 Goedenavond. Ben nu in Wesepe, waar Narda woont. Het was ongeveer 30 kilometer fietsen vandaag en in Raalte, op twintig kilometer, had ik een oponthoud. Het is een plaatsje waar ik al wat ervaring heb met optreden en vandaag zaterdag kwam het mooi uit dat ik daar in de loop van de dag doorheen kwam. Eerst was ik begonnen met koffie drinken in de Hema en toen ik mijn accordeon uit de koffer haalde moest ik meteen al aan de bak, want kreeg gretig gehoor van twee kinderen met hun ouders. Op een grote paddestoel, rood met witte stippen kwam er nog een beetje onwennig uit, maar het eerste muntje van vijftig cent lag in de koffer. Daarna kwam er meteen de klad in. De mensen reageerden niet of nauwelijks en een regenbui dreigde. Toen de druppels maar bleven komen was ik genoodzaakt het zaakje weer in te pakken en opnieuw naar koffie uit te zien.

Dubbele troost dus, want van het fietsen werd ik ook niet vrolijk. Zoals vaker de laatste tijd werd ik geteisterd door vermoeidheid terwijl de wind bij vlagen mij ook parten speelde, terwijl de richting ervan iets gunstiger aan het worden was. In deze bakkerij annex café was er een leuk contact met mensen uit Australië die te gast waren met een Nederlandse vrouw. Toen ik weer buiten was viel er opnieuw een malse bui. Die bracht me op het idee iets anders te gaan doen, namelijk op zoek te gaan naar nieuwe nog te beschilderen klompen. Bij de Welkoop moet je zijn, vertelde een vrouw van een winkel waar ik twee klompjes voor het raam zag staan.

De winkel Welkoop vond ik en de klompen van mijn maat vond ik daar ook.

Mijn dag was nu sowieso al goed, want nieuwe klompen  stonden al heel lang op mijn verlanglijstje,  al voor ik vorige week mijn laatste speelklomp verloor.

Naast de klompen vond ik in de winkel ook een geraniumplant, die ik Narda wilde geven. 

Maar ze vertelde mij dat ze tegenwoordig alleen nog maar biologische planten wil, omdat insecten die op de gangbare planten komen niet tegen het gif kunnen dat erop zit en dood gaan. En er zijn al steeds minder insecten. 

Narda is een vrouw die oog heeft voor alle kleine wondertjes die ze om zich heen ziet. Hieronder enkele foto's die ze de afgelopen tijd gemaakt heeft.

Deze tulp staat bij haar in de tuin.

Deze sering ook.

En dit is de buitenkant van een blad van een geranium.

Op de status van WhatsApp zijn ook een orchidee te zien en andere planten die in haar huis staan.

Nog even terugkomend op vanmiddag: De vers gekochte klompen konden daarna meteen het podium op. Of het aan de klompen lag? Het optreden liep nu zoals vanouds. Het bleef een uur droog en in die tijd had ik ongeveer mijn klompen weer terugverdiend. Daarna kon ik in mijn vertrouwde reisoutfit het laatste stuk tot Wesepe afleggen.

De klompen zijn nog wel niet beschilderd,  maar ze stralen al wel iets uit.

Spreuk van de dag.

Het is belangrijk om iets te leren,  maar het is ook belangrijk om iets af te leren.

Ik ga er eens over nadenken hoe dat bij mij zit.

Een prettige avond nog en

T o t    M o r g e n. 

Weer richting huis. Had het heel moeilijk tegen zoveel wind.

 Goedenavond. 

Hè, hè. Eindelijk een plekje gevonden. Het was zwaar fietsweer vandaag. Met een loeiende wind in mijn gezicht moest ik me een weg banen door soms boomloze vlaktes. Het stomme was dat ik in Oldenzaal niet eventjes boodschappen had gedaan, dan had ik veel eerder kunnen stoppen. Maar ik dacht, dat doe ik in Borne wel, 15 kilometer verder. Maar met googlemaps kan ik slecht overweg en Borne liet ik ongewild links liggen. Het werd uiteindelijk pas vijf uur vanavond dat ik in Almelo een winkel in kon stappen nadat ik met het zicht op oneindig al mopperend de wind had weerstaan. Er vielen ook buien en soms waren er ook felle opklaringen. Dan kon ik bijna niks zien vanwege het glinsterend wegoppervlak en de lage zon in mijn ogen. Een vervelende tocht dus, maar.....eind goed,  al goed.

Bij Nijverdal stond het bos weer even in brand.

Vanmorgen was het met Wally, Geert, en Niels nog even gezellig. Deze laatste viert vandaag zijn 24ste verjaardag en ik heb hem een standje gegeven met de accordeon. Hij heeft gevoel voor theater. Gisteren speelde hij al spontaan op de accordeon met artistieke oogjes. Vandaag beeldde hij iets grappigs uit. 

Niels aan het rollebollen met de hond. 

Op de status van WhatsApp zie je er meer van.

Geert liet me zien hoe hij dit in verval gerakende huis eigenhandig weer overeind gezet heeft met onder andere pilaren, door hemzelf gefabriceerd. 

Het voelt  er erg rustiek. Natuurlijk is er ook een goede houtkachel die het lekker warm maakt. Behalve  directe warmte levert de kachel ook vloerverwarming. Ja, Geert kan er wat van.

Wally werkte vandaag thuis. Vanmorgen had ze de computer al aan.

Niels woont in Nederland en heeft op  dit moment 30 gasten waarmee hij zijn verjaardag viert. Zijn vriendin is er niet bij. Zij is voor twee maanden in Indonesië op vakantie. Maar vanmorgen heb ik toch kennis met haar gemaakt via de smartphone. 

Nog een paar foto's van hun zo mooie en lieve hond.

Vandaag geen spreuk, maar wel een toverachtige foto.

Hou hem verder van je af en je ziet een gezicht.

Een prettige avond gewenst.

W e l t e r u s t e n. 

In Duitsland op bezoek bij Wally en Geert.

Hallo hallo. Vanavond word ik ook weer goed verzorgd. Nu is Geert de kok die lekker eten aan het klaarmaken is. Zijn vrouw Wally is sinds een half uur weer terug van haar werk op een school. Na een dag van intensief met de organisatie daar bezig te zijn vindt ze het heerlijk om s' avonds haar breiwerk ter hand te nemen. Daar hadden we natuurlijk wel uitwisseling over.

Wally met enkele van haar creaties. 

Geert, die nu aan het koken is.

Zoon Niels, die voor het eerst in zijn leven een accordeon in zijn armen heeft.

Ze hebben ook een grote lieve hond en een poes die het goed met elkaar kunnen vinden.

Op de status van WhatsApp zie je hoe de twee elkaar zelfs aanvullen. Volgens Wally voelt de poes zich geborgen met die hond aan haar zij.

Vandaag dus gefietst van Enschede naar Bad Bentheim. Ik moest me vooruit slepen, want was erg moe in lijf en leden en hoofd. Over de twintig kilometer deed ik meer dan twee uur. Het centrum van het plaatsje dat een kuuroord is bleek twee kilometer verder dan het adres van Wally en Geert. Daar knapte ik onder het genot van koffie en een stuk kuchen aardig op. Daarna had ik de aandacht en rust

om wat van dit plaatsje op de foto te zetten.

Er werd vroeger zandsteen gewonnen in Bad Bentheim, waar West Falen en Nederland gretig aftrek van namen. 

Hieronder een foto van het beeld dat er te vinden is dat de arbeider voorstelt die in de zandsteengroeven werkte. 

En nu ben ik dus te gast bij deze vrienden die ik ken van de Ardèche waar ze een huis gehad hebben. Geert is een man die graag met hout werkt. Net als ik zaagt en klooft hij hout, maar wel op een andere schaal.

Van dik hout( hele boomstammen) zaagt hij bijvoorbeeld planken. Hij heeft er verschillende machines voor.

Zometeen mag ik hier ook weer slapen in een echt bed. Morgenochtend hoef ik dus opnieuw niet op te staan uit een tent die baadt in de regen, die verwacht wordt.

Spreuk van de dag ( Duits).

Immer wenn du meinst es geht nicht mehr kommt von irgendwo ein Lichtlein her. 

Vrij vertaald komen er altijd weer lichtpuntjes tevoorschijn als je het even niet meer ziet zitten.

G u t e   N a c h t.

Welterusten.