De rapen zijn gaar.

 Het eten is gaar. De duisternis begint te vallen.

Maar de mannen zijn nog druk bezig om kwetsbare spullen in veiligheid te brengen voor de regen, die nu al twee dagen voorspeld is, maar vanavond toch wel zeker zal losbarsten als we het weerbericht mogen geloven.

Vandaag was ik naar Montmorillon weer voor boodschappen en maar eens stilgestaan bij dit monument, dat ik al vaak gepasseerd ben.

Het materiaal waar het van gemaakt is is heide.

In deze streek wordt dit heel veel gebruikt, voor van alles.

Bijvoorbeeld voor dit:

Tom heeft ook verschillende matten ervan klaarliggen die hij wil gebruiken voor afscheidingen.

Om palen daartoe in de grond te krijgen heeft hij geen dure hengstapparaten nodig.

Hij draait gewoon een gat in de grond, waarna de paal er met behulp van een waterpas in wordt gezet. Dan maakt hij hij het gat met kiezels dicht, die hij wat aandrukt met een stok.

KEI  stevig allemaal.

Tijdens mijn afwezigheid is het composthok opgericht.

Heb Tom wel gewaarschuwd dat meloenpitten die erin zijn gebracht een bijzondere lekkernij voor ratten zijn.

Misschien valt het hier wel mee, en houden ze zich  gedeisd.

Intussen vertelt Tom me dat de klus geklaard is en dat ze klaar zijn voor het diner.

Dus ga ik de pan naar het eetlokaal van Tom brengen.

BON APPÉTIT.

Passen, meten en maaien.

 Vandaag waren Tom en Mees uitgebreid aan het passen en meten op het land.

Tom wil iets van een tuin aanleggen op een strategische plek.

Mees was landmeter en was met een grote meterrol in de weer.

Uiteindelijk was de uitkomst dat de tuin op het gemaaide gedeelte van onderstaande foto moest komen te liggen.

Die valt dan ook weer mooi in de lijn van de toekomstige waterput.

Verderop in die driehoek daar heeft een wichelroedeloper het water gevonden.

Alvorens Mees met maaien kon beginnen heeft hij eerst nogal wat in het gras liggende voorwerpen in veiligheid moeten brengen.

Het begint nu weer wat te regenen, maar verder was het nog een prima dag om buiten te zijn en om daar met mijn kleuren bezig te zijn en de vlag uit te hangen.

Matthias is ook nog even een paar keer gezellig hier geweest en samen met Tom hebben ze materiaal gehaald voor verdere bebouwing.

Als het volgende week droog is kan het toiletgebouw verder afgetimmerd worden, samen met het komposthok.

Zometeen eens kijken of het me nog gaat lukken een eetvuur te maken met het natgeregende hout.

Als het maar even droog is tegen die tijd.

Een fijne avond gewenst.

Een composthok annex toitetgebouw in de maak.

 Vanmiddag heeft Tom besloten een betimmering te gaan maken waarbinnen het groenafval van ons gedeponeerd kan worden.

Aanleiding was dat ik een emmer vol groen spul naar een nabijgelegen bosje gebracht heb, in ruil voor aanmaakhoutjes.

Dat kan wel voor een keer, maar beter is het om het in eigen beheer te houden.

We hebben pallets daarvoor naar de bouwplek vervoerd en Mees en Tom (en ik ook een beetje) zijn aan het passen en meten geweest om een basis van waterpas daartoe te creëren.

Meteen daaraan vast moet dan ook het toiletgebouw komen, is de bedoeling.

Mees is om te beginnen bezig geweest met het wilde gras  wat te temmen en heeft ook wat lastige bramenstruiken gefatsoeneerd.

Hij dreigde zijn nek te verbranden door de brandgevaarlijke voorjaarszon en heeft het zo mooi opgelost.

Vanmorgen was hij ook weer net als gisteren die muur van het gebouwtje aan het afbikken.

Tom was vanmorgen met slijptol aan het proberen een stoel uit zijn vroegere werk/reisauto te slopen.

Gisteren had hij een andere stoel er gemakkelijk uit gekregen.

Deze vormt nu naast de tweezits bank van gisteren een verdere uitbreiding van het zitcomfort.

Zelf heb ik vandaag nog van een heerlijk zonnedagje genoten, bezig zijnde met mijn werkjes.

Vanaf morgen zal het weer wat minder worden.

Nu is het tijd dat ik mijn culinaire taak ga vervullen, zodat de harde werkers er weer tegen kunnen.

BONAP, zeggen ze hier ook, als afkorting van BON APPÉTIT.

Een luxueuze zitbank.

  Gisteren had Tom bij het grofvuil een bank gevonden en hierheen gebracht.

Vandaag heb ik hem dankbaar in gebruik genomen.

Vooral het ruggensteuntje beviel me prima en het werd een combinatie van knopen en breien vandaag, afgewisseld met administratieve bezigheden.

Dit alles in een heerlijk zonnetje dat het warme ochtendvuurtje opvolgde.

Zou je dit landart kunnen noemen?

Heb ook mijn meegenomen Franse spreuk maar even een plaatsje gegeven.

Het woordengrapje komt hierop neer dat je je niet dood moet werken en teveel achter het geld verdienen aan moet jagen.

GAGNER la vie  betekent de kost verdienen.

PERDRE la vie is doodgaan.

Winnen ( gagner) en verliezen (perdre) staan tegenover elkaar, en dat is de grap die ook veel waarheid bevat.

De jongens waren vanmorgen nog aan het werk bij de bakker, maar in het begin van de middag waren ze er klaar mee.

Tom had wat kussens in de bank gelegd en heeft hem ook uitgeprobeerd.

Een zittende kont heeft Tom echter niet.

Daarna ging hij aan het werk in een gebouwtje op het terrein.

Tom deed wat voorwerk, om de muren alvast in de sfeer van het leem te brengen.

Straks komt er een soort latjesraster voor, en wordt de muur geïsoleerd met stro.

Mees was aan de buitenkant bezig cement af te bikken.

Op deze foto lijken beide in werkoverleg te zijn geweest.

Vanavond gaat Tom weer een eend  bereiden, terwijl ik bloemkoolschotel op tafel probeer te krijgen.

Een BON APPÉTIT gewenst.

De jongens weer aan het werk bij de bakker.

 Vandaag is de ploeg van Matthieu weer aan het werk gegaan in het huis van de bakker.

De muren moeten nu afgestuckt worden.

De bedoeling was dat ik weer op de koffie zou komen bij Tom.

Dus ben ik, gewapend met de accordeon, erheen gefietst.

Echter, de mensen die er waren vertelden dat ze allemaal weg waren om materiaal te halen.

Buiten kon je zien dat ze alles al in gereedheid gebracht hadden om de muren te lijf te gaan.

Na een innige omhelzing met de hond besloot ik niet op hen te wachten, maar het tweede deel van mijn plannen in te willigen en door te fietsen naar Montmorillon voor boodschappen.

Met alleen een trui aan was het wel ijzig koud op de fiets, maar halverwege bedacht ik dat de van Emmanuel gekregen regenjas al die tijd al steevast in de fietstassen zat.

Die kwam nu dus goed van pas.

Weer eten voor een dag of drie, vier ingekocht , waaronder spullen voor ratatouille, dat ik vandaag wilde maken.

De mensen en ikzelf hebben er zojuist heerlijk van gegeten en het is zelfs helemaal op gekomen.

Mees blijkt namelijk een nóg grotere eter te zijn dan ikzelf.

Dat maak ik niet vaak mee.

De ratatouille ingeschaald terwijl de macaroni nu de pan vult met water en aan de kook staat te raken.

Piet gevraagd of hij mijn belastingaangifte wilde doen en dat is gebeurd.

Dat is heel fijn, want ik ben niet zo handig in dat soort dingen.

Ik ben en blijf hem heel dankbaar.

Je beste vrienden zie je niet, die staan achter je.

Nu mogen we weer lekker naar bed en ik wens eenieder een welterusten toe.

Honing geruild met boek.

 Vanmiddag kwam een man aangefietst met zijn vrouw die vertelde dat hij twee velden verderop bijenkorven had.

In het gesprek met  Tom bleek  dat hij de mensen kende waar Tom twintig jaar geleden een huis voor gebouwd heeft, hier vlak in de buurt.

Het stel fietste weg, maar later kwam de man weer terug met een pot zelf gedraaide honing.

Eerder had Tom hen al een uitgave van zijn eigen boek gegeven.

Een mooie ruil.

Er zijn veel toevalligheden in Toms leven voorgekomen.

En dit is er wéér één.

Vandaag is Mees bezig geweest met de bekleding van de badkamer van zijn caravan met kurk dat over was van zijn werk van de vorige weken.

Hij was heel zorgvuldig bezig, net als ik die geconcentreerd met het knoopwerk aan de gang was.

Zojuist heeft hij de prei ingekort die we straks gaan eten, terwijl ik in een bosje hout was sprokkelen voor het eetvuur.

Zelf heb ik vanmiddag met Tom al "canard", eend, gegeten, die hij hier aan het snijden is.

Mees is vegetarisch, dus deed niet mee.

Vanuit Nederland vandaag winterse plaatjes gekregen, maar hier was de dag nog zonovergoten.

Maar zojuist zijn hier ook enkele wolkenvelden gearriveerd.

Vannacht wordt het min vier, zei onze buurman.

 

We zullen lekker slapen en dat wens ik de lezers ook toe.

Tom aan het tuinieren.

 Tom heeft een stukje grond klaargemaakt voor een tuin in een hoekje bij de ingang.

Hij is vanmiddag druk bezig geweest er bloembollen in te krijgen.

Meteen kwam er al een exotische vlinder op af, die zich op de gisteren geplante rustieke paal zette.

Maar zijn terrein is al rijk aan  mooie bloemetjes waarvan hij mij een vaasje kwam brengen, zodat mijn caravan nu ook paasvrolijk er uitziet.

Vanmorgen zat hij eerst aandachtig in zijn boek de prachtige foto's te bestuderen van bouwwerken die hij ooit geïnstrueerd heeft aan zijn leerlingen.

Ondertussen ben ik met mijn hoedband bezig geweest vandaag in een uitbundig schijnend zonnetje.

Ook even het land in gefietst, niet verder dan tien kilometer, dat is verboden.

Wat takjes gesprokkeld voor het eetvuur zometeen.

Op de normaal toch al rustige wegen zag je vandaag geen kip.

Maar om kippen te zien hoef je hier de wijde wereld niet in.

Het is doorgaans een gezellig spektakel met al dat pluimvee dat hiernaast loopt.

Mees hoorde vanmorgen vijf uur de haan al kraaien.

Zo, en nu is het wat mij betreft weer tijd om het eten te bereiden. Mijn buikje begint te roepen.

Bon appétit voor wie het paasdiner nog niet gehad heeft.

Mathieu komt met plan.

 Kom net terug van de woonauto van Tom waar we gegeten hebben onder het gezellige gezelschap van Mathieu, de collega van Tom die in het dorp woont en die ik in deze blog soms abusievelijk Mathias noemde.

Hij kwam met het voorstel om woensdagmorgen samen naar Montmorillon te komen en daar muziek te maken op de markt.

Mijn bezwaar dat dat met die lockdown extra problemen met de politie zou geven wuifde hij weg , want hij zegt goede vrienden met de blauwpakken te zijn en dat ze het eerder heel leuk vinden als er wat leven in de brouwerij komt.

Hijzelf neemt dan zijn gitaar mee en gaat ook spelen.

Nou, we zullen zien, denk ik dan maar.

Verder was het vandaag een dag in een wat koudere ambiance, maar wel veel zon.

Ik had zin in kleur en zo ben ik een mega knoopwerk begonnen van achttien draden van elk twaalf ellebooglengtes.

De band die eruit komt moet dan rond een hoed komen.

De tussenstand is nu zo:

Tom en Mees hebben antieke palen de grond in geslagen,  waarmee een schutting wordt gezet tegen de inkijk vanaf de weg.

Fijne paasdagen gewenst met lekkere eitjes.

Naar Montmorillon.

 Vandaag ben ik naar Montmorillon gefietst om er te proberen aan zwarte katoen te komen, die me ontbreekt om de trui helemaal af te maken.

Dit is me niet gelukt maar heb er wel zwart acryl gevonden.

Zojuist even geprobeerd of die andere materie er in te smokkelen is, en jawel.

Dus kan ik hem hier bij Tom de komende tijd helemaal af maken.

Stopnaalden, nodig voor de afwerking heb ik wel gekocht maar niet teruggevonden in de grote Volkskrant fietstassen. Ze zijn ook zo klein.

De grote supermarkt Leclerc, waar ik een beetje katoen niet vond leverde wel meteen mijn zeer gewenste campinggasje, nodig voor als het op reis regent of wanneer het in kurkdroge dennenbossen te riskant is om er vuurtje te stoken.

Verder een foto gemaakt daar van een kerk.

Én van het straatje waar wel een handwerkzaak was, maar zonder katoen.

Maar eerst vanmorgen weer gezellig op de koffie bij Tom geweest.

Hij zat nog te ontbijten, maar het mobiele café was ook geopend.

Kijk eens naar die figuren, in het leem bewerkt, op de tafelpoot.

Tom is iemand die zijn spullen allemaal heel compact en praktisch een plaatsje geeft.

Hij weet een kleine ruimte maximaal te benutten.

Die blauwe kratjes bijvoorbeeld zijn nuttig gevuld.

Een kijkje onder de tafel laat zijn gereedschap zien .

En ook onder andere litteratuur.

En zijn bed ligt helemaal ingekapseld in het stro

en in het riet.

Zo, nu is het half negen en ik heb nog niks aan het eten gedaan 

Als het goed is zorgt Tom weer voor kip.

Al het goede gewenst voor deze avond, die al weer kouder begint te worden hier.

De wereldreisfiets van Tom verdwenen.

 Helemaal verbouwereerd was Tom toen hij vanmiddag terugkwam van het werk en ik hem erop wees dat zijn door hem zo gekoesterde fiets, waarmee hij die grote reis eens gemaakt heeft niet meer stond op de plek tegen de caravan.

Een leegte op de plek waar hij vanmorgen nog stond en al vanaf eergisteren, toen hij hem vanuit de berging hierheen haalde.

Ik was helemaal zenuwachtig toen ik hem moest vragen of hij hem misschien weer teruggezet had daar, wetende dat dat niet het geval was.

Diefstal van deze bijzondere 

 fiets, daarvan wist ik zeker, dat hem dat erg zou raken.

Het is weliswaar één april vandaag, maar ik twijfelde eraan of ik hiermee niet te ver zou gaan.

Ongeveer een minuutje liet ik bij hem de ontsteltenis en vertwijfeling ronddartelen, dat vond ik wel genoeg, en daarna wees ik hem snel de plek aan, achter één van zijn auto's, waar ik hem verstopt had.

Hij was gelukkig niet boos, wel heel opgelucht, en hij vond de plek waar hij nu staat eigenlijk een prima plek, mooi in de schaduw.

Vanmorgen was ik zelf ook weer even op het "chantier" geweest, want daar was Toms mobiele koffieshop te vinden.

Natuurlijk gewapend met mijn accordeon om de mensen van muziek te voorzien.

Het is in het huis van de biologische bakker, waar het te doen is.

Daar heb ik een kijkje genomen in het ovengebouwtje.

Door een houthandelaar wordt hij regelmatig voorzien van afvalhout om daarmee de oven op te stoken.

En ondertussen waren de mannen bezig met wat voorlopig de laatste werkzaamheden daar zijn.

Vanmorgen werd ik opgeschrikt door de mededeling dat vanaf zaterdag heel Frankrijk weer in lockdown gaat, en aangezien ik daar nu ben, ga ik dat ook meemaken.

Het zal waarschijnlijk betekenen dat mijn reis een maand lang op deze plaats blijft steken, maar een betere quarantaineplek kan ik me niet voorstellen.

Tom vindt het prima als ik blijf en zelfs leuk.

En ik heb goede ervaringen met verblijven bij hem:Ik kan doen wat ikzelf wil, zonder dat er verwachtingen op me gelegd worden.

Nu tijd om de aardappelen te schillen, zodat er straks weer gegeten kan worden.

BON APPÉTIT.