Van Middellandse Zee naar het Canal du Midi. Vanmorgen met vallen en opstaan Sète bereikt.

 De avond valt en ik heb weer een plekje om de nacht door te brengen op deze kleine grote aardbol. Daarvoor moest ik wat verder fietsen dan ik wilde. In Agde nam ik nog een kopje koffie en ging naar de wc. Dit samen holt een beetje uit en mijn buikje riep daarna snel naar eten.

Maar dat is hier allemaal weer gelukt op een vuurtje, terwijl er een beetje regendreiging was.

Vanaf Agde kun je het Canal du Midi volgen. Heb ik al enkele keren gedaan in het verleden. Sommige stukken zijn een verhard fietspad en soms moet je over hobbelige en door boomwortels vervormde stukken.

Daar had ik nu aanvankelijk geen zin in. Vanmorgen namelijk wees mijn gps me ook al langs een kanaal en daar had ik het nogal moeilijk mee. Één keer ging het helemaal mis.

Met vallen en opstaan op weg naar Sète 

En vlak voor Sète sta je daar ineens voor zo'n hek en moet je terug.

Gisteren was er een heel traject waar de gps én de bordjes me langs wezen, terwijl er ook dit stond:

Dit was vandaag ook weer het geval. Zowel gisteren en vandaag kwam ik daar ook veel andere fietsers tegen.

Vreemd genoeg was het op een vlak stuk weg dat ik weer eens een klomp verloor. Ik hoorde een doffe P L O F, keek achterom en jawel hoor. Dat was mijn geluk,  op zo'n zandpad ik het misschien niet gemerkt.

Dus nu eventjes geen Canal du Midi volgen, maar over de grote weg richting Béziers. Maar toen ik graag een plekje wou hebben en het kanaal in de buurt was ben ik er wel heen gekoerst.

Het eerste wat ik aantrof op het kanaal was dit karkas.

Het deed me deugd dat hier nog niet alles perfect geregeld is en dat wrakstukken van boten nog  gewoon mogen blijven liggen.

Op en rond het water was er veel bedrijvigheid. Een filmpje ervan is te zien op de status van Whatsapp.

Vanmorgen werd ik nog wakker aan de Middellandse Zee. Er is een heel mooi oud liedje over, ik dacht van Anneke Grönloh, maar na opzoeken bleek het een hit uit 1962 van Anita Berry.

Altijd als ik deze zee bereik komt de prachtige melodie en die mooie tekst weer naar boven.

Middellandse Zee, souvenir van een zomer, enkel al het woord is als wijn op de tong........

Middellandse Zee die herkend wordt in dromen

die nog nooit voldoende haar charme bezong.....

enz.

Het is me gelukt om het in de sfeer van de bruisende zee op te nemen en ik vind dat het aardig goed eruit is gekomen. Anderen die het hoorden vonden dat ook.

Ik zag op watertjes in de buurt heel veel flamingo's.

In het zomerseizoen zie je op de stranden van de Middellandse Zee geen hond. Hoe kom je daar nou bij, zul je denken?

Maar nu is deze zee weer even verleden tijd. Mijn geplande route gaat namelijk over de Spaanse hoogvlakte en de zee zal ik pas terugzien bij de Costa del Sol.

Maar het doel dat eerst komt is Lourdes.

Nog 352 kilometer volgens de gps van Bartje, maar die neemt de blauwe route, en ik de grijze beneden.

Nog even wil ik vertellen van een ontmoeting die ik vanmorgen had op een terras in Sète. Een man kwam bij me staan en vroeg of hij me iets mocht vragen.

Ik dacht, oh die wil geld en zat al te denken wat ik hem zou geven toen hij mij zijn vinger liet zien. Er zat een ring omheen, bijna ingegroeid. Of ik hem eruit kon snijden.

Nee, dat was duidelijk. En toen liep hij weer verder. Ik denk nog aan hem. Het beste had ik met hem naar een dokter of een edelsmid moeten gaan, maar zo snel dacht ik niet. Hopelijk heeft hij het ook aan anderen gevraagd, die hem wel op weg hielpen. Iemand die pijn heeft en geestelijk niet in orde waarschijnlijk. Het blijft me bij.

Maar voor nu een prettige avond, zal ik maar weer zeggen.

Tot morgen.

Opgetreden op markt in Lunel. Middellandse Zee bereikt. Een hond doet de afwas.

 Het is half acht en ik moet bliksemsnel de tent in, want heel veel muggen die bij het vallen van de avond ineens beginnen aan te vallen. 

Een mooie zwarte hond viel zojuist ook aan, maar dat was niet op mij gericht, maar op mijn etensbord waaroo ik zojuist een heerlijk menu van sperziebonen verorberd had.

Zie de status van Whatsapp voor het filmpje.

Kamperen aan de Middellandse Zee is het nu geworden, maar wel net achter de dijk, waarop ik de laatste twintig kilometer van vandaag gefietst heb.

Hier is aan de andere kant van de dijk ook nog water.

Op het water was er van alles te doen.

Jachten in overvloed.

Deze man is aan het suppen, een sport die nogal in de mode is bij jongeren. 

"Hé, waar ga jij naar toe"?  vroeg hij aan mij toen hij bij de brug was waar ik op stond.

Ook werd er geroeid.

Voordat ik de Grote Zee bereikte trof ik onverwachts vanmorgen een markt, en nog wel in Lunel. In het verleden heb ik daar al twee keer op een zondag op een grote markt gespeeld, maar op donderdag is het er dus ook te doen.

Het was een mooie tijd, elf uur, toen ik de animatie zag en ik besloot de accordeon weer eens te pakken. Toevallig zat ik daarvoor op de fiets een beetje te mijmeren over hoe het zou zijn als ik de reis zou maken zonder dat instrument. Het zou veel plaats in de fietstassen en gewicht schelen. Maar toch, ook al zou ik m weinig gebruiken, het geeft een welkome afwisseling aan de reis, het is een vorm van communicatie en het geeft een actieve beleving van de bereisde gebieden.

Dus mooi dat juist nu deze markt zich aandiende.

Lunel en omgeving is trouwens een streek waar ik een verleden heb. Mijn allereerste reis, die in totaal een half jaar duurde, deed mij hier belanden. Ik herontmoette er een Engelsman die hier woonde en werkte in de bouw. Bij hem kon ik wat centjes verdienen en ook bij collega's van hem. Ze hadden het wel met mij te stellen, want ik was erg onhandig en had totaal geen werkervaring. Ik moet toen vierentwintig geweest zijn. Vandaag was ik hier voor de derde keer als accordeonist actief, en dat gaat me beter af.

Voordat ik de markt trof was ik in Lunel ook een fietsenzaak binnengestapt om een nieuwe binnenband te kopen. Het was een ruim gesorteerde winkel. Er hingen wielen te koop van maar liefst vierhonderd euro, maar heel geavanceerd.

Wiel en band zijn één geheel. Er komt geen lucht in de band maar een vloeistof. Als een gaatje in de band komt vanwege een spijker of zo wordt dat met het inbrengen van die vloeistof meteen weer gedicht.

Het was verder gezellig daar. Ik kreeg de koffie erbij.

Nou, nu maar weer eens ophouden voor vandaag, dag vijf van de reis.

Het is nog 413 kilometer tot Lourdes.

Maar dat is via de blauwe route, ik neem in grote lijnen de onderste grijze.

Een fijne avond nog.

B o n n e     S o i r é e .

Lekke band beëindigt deze etappe. Word hier gek van de vliegen.

 Ineens was het afgelopen vandaag. Wat te verwachten was gebeurde: De achterband ging lek, hoewel de oorzaak toch niet het versleten loopvlak lijkt te zijn. 

Bij nadere inspectie van de binnenband bleek het gat, of een van de gaten in ieder geval, meer aan de zijkant te zitten.

We zullen het merken morgen en hopen dat de nieuwe binnenband niet weer lek gaat dan.

De buitenband die nu erop ligt vond ik toevallig in een gereedschappenruimte onder een bank in de stacaravan. Het is een opvouwbare band, ooit lang geleden gekocht blijkbaar. Wist ik niet meer.

Ziet er niet uit als een band die mooi om het wiel gaat passen.

Maar ziedaar, even later oogt het geheel toch netjes.

Op de status van Whatsapp zie je hoe het wiel draait en er maar niet genoeg van krijgt.

Niet ver van de plek waar ik constateerde dat het mis was met de band zag ik wat bomen en struiken waartussen ik kon kamperen. Niet helemaal een geweldige plek, maar wel privé.

Vóór de reparatie.

 Wel word ik bestookt door vliegen, om gek van te worden. Eerst een lange broek aangetrokken, later ook sokken, maar ze blijven vervelen en zitten op mijn armen, handen en neus. Straks vroeg de tent in na daar eerst een razzia gehouden te hebben.

Het bereiden van het warme eten komt na de blog vandaag.

Afgelopen nacht niet goed geslapen vanwege mijn knie. Af en toe komt er een pijnscheut en daar word ik dan wakker van. Het maakt me vooral gespannen omdat een ongestoorde lig niet verzekerd is. Meestal voelt ie normaal aan, en ook overdag is dat het geval. Dus veel zorgen maak ik me toch niet, aannemend dat het komende nacht zich niet herhaalt. De reis wil ik toch wel graag voortzetten, heb de smaak goed te pakken en ik vind het nu ook fijn om lekker door te rijden, hoewel door die lekke band de dag enkele uren eerder opgehouden is dan het plan was.

Vanaf hier is het nog vierhonderdvijftig kilometer tot Lourdes.

Tijdens de koffiepauze in Nîmes had ik een geanimeerd gesprek met iemand die op dat terrras een biertje nam. Hij was zelf 83, maar zag er veel jonger uit.

Had in zijn werkzame leven een aannemersbedrijf.

Fietsen deed hij toch maar niet meer.

Nou mensen, ik ga aardappelen schillen en vandaag komt er pompoen bij. Misschien houdt het vuur de vliegen op afstand, zodat ik even rust heb.

Een prettige avond nog.

B o n n e    S o i r é e .

In rustiger tempo dan gisteren gefietst. Geen Mistral meer maar de Spaanse wind is al voelbaar.

 Afgelopen nacht had ik weer normaal geslapen en zelfs scheen de zon al op de Mont Ventoux toen ik wakker werd. Heel langzaam kwam ik maar op gang,  maar naarmate de dag vorderde verdween de vermoeidheid. Ik moest er harder aan trekken dan gisteren, want de Mistral had zich erbij neergelegd. Maar nu was het ook meer heuveltje op heuveltje af. Als het een beetje steil werd ben ik naast de fiets gaan lopen, zodat ik mijn linkerpedaal en mijn rechterknie niet zou forceren. Ja, deze laatste is ook niet helemaal in orde, maar als het niet erger wordt is ie nog ruim in staat om een grote tocht te maken.

Wat de linker pedaal betreft, daar zal toch wel iets aan gedaan moeten worden. Het geluid van wrijving ging de hele dag door, hoewel ik het lang niet altijd hoorde, want er was ook nogal wat verkeer op de weg, en dat waren niet alleen maar fietsers.

Er is echter nog steeds geen speling te constateren en ik heb dus nog niet actief naar fietsenmakers gezocht.

Het was een route die ik al regelmatig gefietst heb. Niet de eerste keer dat ik de rivier de Ardèche overgestoken ben.

Na de rivier de Ardèche liet ik ook meteen het departement achter me. 

Tot spoedig, staat er geschreven, maar hoe snel is spoedig?

Het departement van de Gard in de provincie Occitanie is nu aan de beurt.

Occitanie ofwel Pyreneeën - Middellandse Zee 

 ik kende het café in Pont Saint-Esprit waar tegen het middaguur mijn koffie kwam.

En nu heb ik een mooie kampeerplek, met weids uitzicht op twintig kilometer voor Nîmes.

Op de grote wereldbol zie je in het blauw mijn fietsje staan. En de blauwe lijn wijst naar Lourdes. Ik       geloof        dat dat een volgend doel is. Nog vijfhonderd kilometer.

Nu straks weer lekker slapen.

B o n n e   N u i t .

Als een hazewind de Rhône langs gefietst. Weer meer vertrouwd met mij ouwe trouwe merrie (gazelle).

 De sjats zat erin, zeggen ze wel eens om uit te drukken dat ik vandaag in een flink tempo naar het zuiden afzakte.

In de Rhônevallei bleek namelijk de Mistral te blazen en dat kwam mooi uit. 

Die gaf me vleugels. Mijn gazellefiets werd een hazewindhond.

Het zelfvertrouwen waar het gisteren nogal aan ontbrak is weer teruggekomen, naarmate ik weer aan mijn ouwe reisfiets ben gaan wennen. Het betekent wel dat ik goed uit moet kijken daar deze veel onstabieler op de weg ligt dan diegene die ik het laatste jaar in gebruik had.

Ook is vanmiddag een mogelijk probleem op komen duiken, dat zelfs als het doorzet onoplosbaar is, omdat fietsenmakers het oude systeem van crankspieën niet meer kennen en geen vervangend materiaal hebben.

Maar omdat de sereniteit bij mij weer terug is laat ik me nu niet door deze dreiging uit het veld slaan.

Dat mijn achterband binnenkort vervangen moet worden is wel duidelijk als je dit ziet:

Daar had ik gisteren bij vertrek helemaal geen zin in om dat al te doen. Ik zal hem in de gaten houden.

Onderweg kreeg ik nogal bekijks van koeien en geiten.

Een filmpje over dit nieuwsgierige drietal is te bekijken op de status van Whatsapp.

Vandaag dus flink opgeschoten in richting van Montpellier. Ben twee plekjes gepasseerd waar ik ooit kampeerde. De neiging was er om daar neer te strijken tussen drie en vier. Morgen en overmorgen had ik dan markten kunnen doen, Maar mijn fiets ging door, gedragen door de wind. Nog maar even geen tournee, maar met de flow mee blijven gaan, was de gedachte van vandaag.

Het was echter wel zaak om voor vannacht een plekje te vinden uit de wind, en dat is gelukt.

Er is uitzicht op de Mont Ventoux.

Daar keek ik naar terwijl achter mij het vuur de snelkookpan in werking zette.

Veel warmte en gezelligheid is mijn wens voor het vervolg van deze avond.

À  d e m a i n  .

De aftrap is genomen, maar die moest over. Beetje unheimisch gevoel bij begin van de reis

 Rond vier uur was de aftrap voor de reis. 

Maar toen ik net de hoek om was na driehonderd meter bedacht ik dat de theezakjes niet meegekomen waren en een pot thee bij het ontbijt morgenochtend is toch wel belangrijk voor een goede start van de dag. Dus eventjes rechtsomkeer gemaakt om een kwartier later een herstart te maken.

Een beetje unheimisch voelt h de eerste kilometers van de reis. Het was ook weer wennen aan die andere fiets die minder comfortabel zit en minder stabiel is. Om het stuur recht te houden vereist meer concentratie.

Het unheimische gevoel werd net nog versterkt toen ik bij aankomst op het kampeerplekje de tassen anders wilde doen en daarbij een van de stieken helemaal om de as van het achterwiel en de freehweel draaide. Het zat zo strak dat ik moest sleutelen om  het wiel eruit te halen.

Totaal onnodige problemen en ik was heel kwaad op mezelf. Nu maar hopen dat er geen bewegende delen geforceerd zijn.

Yvon en Olivier heb ik en passant nog even goede dag gezegd en weer eens afscheid van genomen voor onbepaalde tijd.

Op de col tegenover Les Costilles ben ik nog even stilgestaan.

Met uitzicht op mijn stekkie dat ik weer even achter me gelaten heb.

Tijdens de afdaling even hier stilgestaan.

De kastanjes zijn volop aan het vallen nu. Een beetje uitkijken waar je fietst is gewenst, wil je niet meteen lastig gevallen worden met lekke banden. Op veel plaatsen zijn netten neergelegd om gemakkelijker de kastanjes te kunnen rapen.

In Vernoux ben ik even de kerk ingestapt om voor de reis bescherming te vragen en ik constateerde dat in die kerk een afdeling was die heel sereen aanvoelde.

In Vernoux dacht ik eventueel een pizzeria te vinden want heb geen groentes bij me. Die vond ik niet, maar ik had wel veel uien in de fietstassen en aardappelen plenty. Mijn buikje is daarmee ook goed vol gekomen.

Tot half zeven had ik ongeveer doorgefietst en mijn ligplaats is ongeveer vijfentwintig kilometer van huis.

Weet helemaal nog niet hoe ik ga rijden naar en in Spanje, maar voorlopig wil ik op Montpellier aan koersen.

Welterusten

B o n n e   N u i t.

Oude fiets wordt reisfiets, naar buurman Olivier voor demontage kapotte trapper. Wineke weer terug van Spanje na zes weken.

 Vandaag was ik de hele dag nogal zenuwachtig. Afgelopen nacht lag ik al te piekeren over de fiets die ik in gebruik heb. Een goede degelijke fiets waarmee ik al in het voorjaar van Nederland via Duitsland, Zwitserland en Italië naar hier ben gefietst. Het ging allemaal prima zonder technische problemen behalve een keer een lekke band.

Maar nu heb ik een grote reis in de planning en weet dat onder andere binnenkort de ketting vervangen moet worden. Tijdens de vorige reis zijn er al spaken gesprongen, die ik heb kunnen vervangen omdat ze aan de goede helft van het wiel zaten, maar als ze aan de andere kant springen moet de freehweel gedemonteerd en dat moet ook bij het verwisselen van de ketting.

Bij deze fiets is het een ander systeem dan ik gewend ben bij de oude fiets.

Het idee om met de oude fiets te gaan en die in orde te  maken bracht rust in mijn bezorgde geest en zo heb ik die vanmorgen van stal gehaald. Banden opgepompt, olie op ketting en remkabels gespoten.

Toen ontdekte ik dat een van mijn trappers zieletogend was. Toen ik de fiets ruim een jaar geleden nog in gebruik had was dat probleem al gaande en vroeg ik me al af hoe lang het zou duren eer hij uit elkaar zou vallen.

Wetende dat trappers die lang gezeten hebben doorgaans zeer moeilijk te demonteren zijn had ik toch dapper een poging gewaagd. Dat lukte niet, maar ondertussen lukte het wel een vervangende trapper los te peuteren uit een afgedankte fiets.

Hé, dacht ik, ik ga Olivier vragen, mijn buurman die nogal handig is met sleutelen. Hij bleek inderdaad de juiste sleutelfiguur.

De sleutelfiguur zie je in actie op de status van Whatsapp, waar hij op het laatst zich afvraagt waar het andere te monteren pedaal is.

Het werd bovendien een gezellige ontmoeting met hem ,vader Yvon én......Wineke.

Deze laatste is gisteren teruggekomen van haar Spaans/Zuidfrans avontuur en vanmiddag zagen wij elkaar weer terug. Ze is meegegaan naar mijn vrienden aan de overkant die zij ook goed kent.

Van boven naar beneden Wineke, Yvon en het drietal.

Wat ik helemaal vergeten was: Ik zou in de weekkrant van de Ardèche komen naar aanleiding van mijn optreden op de jaarmarkt van Lamastre, zaterdag daarvoor. Dat had de fotograaf me beloofd. En inderdaad is dat gebeurd. De krant, die donderdag verscheen, werd tevoorschijn gehaald en daar stond ik:

Met nog een beetje tekst erbij ook. Dat ik al vele jaren accordeon speel en dat ik nu ik 68 ben het voor het geld niet meer hoef te doen. 

Zojuist hebben Wineke en ik nog lekker samen gegeten en daarna ben ik in het donker naar de blogplek gefietst vanwaar ik jullie nog een paar gezellige uurtjes toewens.

Tot morgen.

Ps. Nog steeds niet weg dus.......