Jan en José als onderburen. In Nerja in mijn element als muzikant, daar ook concullega's.

 Goedenavond.

Het is zeven uur, kon nog net voor het donker thuiskomen na bezoek aan mijn onderburen Jan en José. Ja, we hebben elkaar getroffen, afgesproken op het strandje van Maro. Het was niet moeilijk om hen daar te vinden want hun trouwe waakhond Catootje had mij in de smiezen en kwam naar me toe geblaft.

Voor mij was dit de gelegenheid om dit strandje te betreden, waar ik eerder nog nooit geweest was.

Iets boven het strandje vond ik al hun camper.

Wat ik dacht dat een goed plekje zou zijn om hun camper neer te zetten bleek inderdaad hun goedkeuring te krijgen. Na het strand hebben ze mij en mijn fiets ingeladen in de auto en zijn we samen naar die plek gereden. Ze nodigden me uit daar met hun warm te eten, klaargemaakt op een zogenaamde skottelbraai, een grote schotelvormige pan. Het woord schijnt uit het zuidafrikaans te komen.

Dit is weer eens wat anders dan koken op een houtvuurtje. Maar morgenavond zijn ze bij mij uitgenodigd, en dan gaat het op mijn manier.

Met de buren van andere campers klikte het meteen. Dit was meteen al handig omdat Jan en José zoutloos koken en de oplossing voor mij, groot zoutgebruiker, was om van iemand wat zout te vragen. Ik kreeg zelfs nog speciaal Himalayazout.

Het zout kreeg ik van de Nederlandse buurman die later het ritme van de invallende avond begeleidde met zijn trommel.

Op de status van Whatsapp zie je hem onder andere bezig, maar je hoort het niet zo goed. Maar er is ook een tweede filmpje, vanuit Nerja vanmorgen waar mijn concullega's meer geluid produceerden.

Het was andermaal therapeutisch voor mij weer heel goed om de artiest uit te hangen. Er waren een aantal leuke reacties.

Onder andere was er een jonge dame die ineens Nederlands met me begon te spreken. Ze was toch geen Nederlandse, woonde heel haar leven al in Nerja en had altijd Spaans gesproken.Maar ze had wel een Nederlandse moeder. Ze wilde al mijn spreukenbordjes zien, ook de vijf die ik niet uitgestald had. Ze zijn in verschillende talen. Ook waren er op mijn muziek dansende kinderen. In de zomer met het optreden op de Franse markten had ik veel last van een echoënd oor, maar dat lijkt voorbij te zijn. Dat maakt dat ik spelen weer prettig vind. De laatste tijd had ik steeds meer in overweging om de accordeon niet meer mee te nemen op reis. Dat zou een hoop ruimte en gewicht schelen. De camper  van Jan en José zou een welkom afgiftepunt kunnen zijn. Maar de ervaringen van vandaag en gisteren doen me besluiten om het hen niet te vragen. Hij gaat mee, waar ik ook naar toe ga.

Op het terras waar ik de koffie nuttigde vanmorgen in Nerja moest ik eerst geduldig wachten tot deze duif plaats had gemaakt voor mij.

Morgenochtend is de camper van Jan en José de koffietent. Om elf uur word ik daar verwacht. Zelf zal ik de koeken meenemen, als ik er aan denk. Voor nu nog een prettige avond gewenst.

Tot morgen.

H a s t a    M a ñ a n a .

Twee vreemde vogels in Nerja. Morgen komen Jan en José naar mij toe.

 Goedenavond.

Dit was een dag met veel vreemde vogels. In Nerja kwam een man voorbij gefietst met een vogel op zijn stuur. Ik vlug mijn camera beetgepakt, want even later zag ik hem stoppen en kreeg ik gelegenheid om dit vast te leggen voor de blog en voor het filmpje op de status van Whatsapp.

Vandaag was ik echt voornemens om in Nerja in de winkelstraat accordeon te spelen, waar het gisteren te laat voor werd. Echter, het is Driekoningen vandaag en in Spanje een feestdag. Het betekende dat er toch te weinig volk rondliep. Toen ik dan maar weer besloot om alleen maar een terrasje te pikken kwam er een man voorbij die ik liever niet wilde ontmoeten. Hij was heel bizar gekleed. Zijn handen, armen en voeten waren getekend, letterlijk, en overal had hij glinsterende plakkertjes op zijn lichaam. Hij zocht en vond oogcontact en plots besloot ik mijn gereserveerdheid los te laten. Ik nodigde hem uit voor de koffie op het terras. Ik was even bang dat ze zo'n vreemde vogel niet toe zouden laten, maar nee, de bediende was even vriendelijk naar ons twee dan dat ze gisteren naar mij alleen was. 

Matthio, zo heette hij, had ver gelopen, maar zag er toch niet verlopen uit. Zijn ogen stonden rustig en vriendelijk, ondanks dat de rest van zijn verschijning voor mij toch wel afstotelijk was. Daar kon ik doorheen kijken. Hij had ook hele wijze uitspraken en illustreerde deze onder andere door met liefde wat uit zijn suikerzakje  op de grond te strooien om mieren daarmee te plezieren. Later kregen de diertjes er ook nog een paar druppels koffie bij. Of ze daarvan houden weet ik niet, maar Matthio genoot er heel erg van.

Mijn vraag was hoe hij aan eten komt. Daarop antwoordde hij dat hij weinig at en ook weinig nodig had. Hij vindt overal in de natuur genoeg fruit en weet ook welke planten hij kan eten en welke champignons. En als het eens voorkomt dat hij van iets onwel is geworden weet hij weer planten te vinden die dat oplossen.

Ik zei spontaan dat ik hem wat geld wilde geven en dat aanbod sloeg hij niet af. Na de koffie was dit voor mij aanleiding om te gaan spelen, gezien als een soort indirecte manier om de centjes weer terug te verdienen. 

Niet dat er veel in de koffer viel, maar wel deed het mezelf erg goed om expressief bezig te zijn. Aan de reacties van Matthio te zien, die iets verderop gezeten was, bekoorden mijn klanken hem ook.

Mijn voornemen om hier morgen weer te gaan spelen deelde ik hem mede toen ik er na een uur mee ophield. Hij wist nog niet of hij dan nog in de stad is, maar ook wat mij betreft is er een (aangename) kink in de kabel gekomen.

Vers van de pers krijg ik namelijk nu te lezen  dat morgen Jan en José hier arriveren met hun camper. Ze zijn net als ik ook bezig met een rondreis door het Iberisch schiereiland. Ik denk dat ze op de plek waar campers staan ook wel tussen passen en dan zijn we voor een tijdje buren.

Ongeveer vanuit mijn plek zie ik hier meer campers staan en misschien vanaf morgen die van hun ook.

Dat wordt vast gezellig. Ze lossen Thea en Annette dan af. Zij hebben vanavond Andalusië achter zich gelaten en zitten op dit moment in het vliegtuig naar Amsterdam.

Nou mensen, morgen meer en een fijne avond is voor nu mijn wens.

B u e n a s   T a r d e s .

Met Thea en Annette afgesproken in Nerja. Betekent polemiek ruzie of discussie? Daar had ik met iemand discussie over. Of was het ruzie?

 Lieve hemel!

Paars, oranje, geel, blauw,

Wat hou ik toch van jou!

Zachtjes veranderen jouw kleuren,

En dooft uit dit hemels daggebeuren.

Het ondergaan van de zon valt hier elke dag weer anders te beleven. Vandaag was er een smalle wolk boven de zeehorizon, waarachter geleidelijk de zon verdween.

Toen ik dacht dat dit alles was wat de zon betreft, kwam hij als verrassing toch nog even tevoorschijn, vanonder de wolk in de zee duikend. Het leverde achtereenvolgens deze plaatjes.

En dat net nadat Annette constateerde dat de foto's van dit toestel niet zo scherp en kleurrijk zijn dan die van haar. Je ziet inderdaad het verschil. Vanmorgen hadden we afgesproken in Nerja om daar koffie te drinken en we hadden iemand gevraagd om ons op de foto te zetten.

Even later maakte Annette onverwachts een foto van Thea en mij.

Hier schittert  nog meer het prachtig kleurrijke tenue van Thea en mijn trui is ook mooier.

Mijn voornemen om een nieuwe smartphone aan te schaffen is nog steeds niet ingewilligd, maar dit is weer een reden te meer.

Nadat we afscheid genomen hadden, (Annette en Thea vertrekken morgen weer naar Nederland), ben ik naar het centrum van Nerja gegaan met de bedoeling daar eens wat accordeon te spelen. Echter na al die koffie die ik ophad moest ik zo plassen dat ik eerst maar weer ergens wat ging drinken om naar de wc te kunnen. Openbare toiletten heb ik in Spanje nog niet aangetroffen en ook in Nerja zag ik zo gauw niks. De winkelstraat was wel interessant voor mijn gevoel, maar het optreden is voor een volgend keer. Het was nu te laat geworden. Tegen twee uur gaan in Spanje de winkels dicht tot zeker vijf uur.

Maar hier is in ieder geval vast een foto van het terras in het centrum.

Een filmpje staat op de status van Whatsapp.

Gisteren had ik via WhatsApp met iemand een discussie, waar het woord polemiek in voor kwam. De discussie laaide hoog op en leek op ruzie uit te draaien. Het kwam allemaal door een misverstand over de betekenis van het woord. Ik wist niet beter dan dat het ruzie betekent, terwijl hij het woord als synoniem voor  discussie ervaarde.

Zo zie je maar weer hoe onverwachts de vlam in de pan kan slaan, want juist het begrip  vuur was onderwerp van gesprek.

Over vuur gesproken, mijn kampvuurtje hiernaast is, terwijl ik dit schreef, al lang weer uit. Het eten staat erop en gaat nu gegeten worden. Het vuur van de schrijfinspiratie ging even voor.

Een prettige avond nog.

Hasta la vista.

In het verleden is er gebouwd zonder vergunning op deze plek.

 Goedenavond. De zon is alweer een tijdje onder, Venus is ook weer ondergedoken, maar de maan is steeds meer in opkomst.

Dit was rond zes uur, toen de zon er ook nog was

De zeespiegel, zou je kunnen zeggen.

Tijdens het avondeten, genuttigd bij het licht van de maan, was dit het zicht op Venus, die de hemel aan het verlaten was.

Ondertussen was het eetvuur nog even aan.

Maar niet lang meer. Ik gooi er hier als het eten klaar is meteen water overheen, hoewel ik steeds minder bang ben dat de vuurtjes door de omgeving opgemerkt worden.

Ontdekt dat er in de boom, waaronder de tent staat, een vogelnestje zit.

Een filmpje ervan is te zien op de status van Whatsapp.

Er heeft trouwens in het verleden ook al ooit iemand een hut gebouwd hierachter waar mijn tent staat. Toen John mij vorige week naar deze plek bracht vertelde hij dat en wees naar deze restanten.

En Gérard, toen hij nog leefde, vertelde vier jaar geleden dat op die plek een man ging zitten die luidkeels de geesten opriep. En toen is op een gegeven moment de politie gekomen en moest hij inbinden. Het zal wel dezelfde persoon zijn.

Vandaag op de terugweg van Nerja stilgestaan bij de aardappelvelden. Ze schieten al goed op.

Heb in Nerja ook een bezoek gebracht aan een grote Chinese winkel om daar een pen te kopen.

Nou mensen, ik ga de tent weer in en wens u een fijne avond.

B u e n a s   T a r d e s  .

De magie van het breien verbonden met de sfeer hier. Naar markt van Nerja geweest, maar niet gespeeld.

 Terwijl de westelijke horizon nog de sporen nalaat van de zon die hier vandaag weer volop geschenen heeft staat de half gewassen maan al vrij hoog aan de hemel. Vannacht toen ik er even uit moest stond ze bijna loodrecht boven de aarde. Dat heb je in die zuidelijke streken.

Ik zit nog buiten en zie aan de horizon ook nog steeds Venus. Heb er net een foto van gemaakt.

Er waren boven de horizon van de zee ook magisch aandoende wolken vandaag.

Ondertussen zat ik  in de wereld van het breien en dat versterkte voor mij de aandacht voor mijn omgeving. 

Het begin van een mouw.

Om in die wereld te komen moest ik wel moeite doen. Er zijn tegenwoordig zoveel andere aantrekkelijke dingen die je uit het hier en nu halen. Wat je allemaal niet kunt met je smartphone!

Vandaag dinsdag is er markt in Nerja en in vorige afleveringen heb ik daar wel gespeeld. Omdat het zo goed voelde om hier te zijn heb ik er lang mee gewacht om te gaan, mezelf telkens afvragend: Heb ik wel zin om te spelen? Tegen half één vertrok ik, toch maar met de accordeon in de fietstas. Maar bij aankomst daar tegen één uur vond ik er de animo te slap om een duit in het zakje te doen of in mijn koffer te laten komen. Het was ook te laat, want marktmensen waren al voorbereidingen aan het treffen voor het vertrek. Maar vergeleken met andere jaren dat ik er was, was er veel minder te doen. Het halve marktplein was leeg, terwijl er toen een drukte was zoals in de zomer op markten in de Provence. Desalniettemin was het wel interessant om over de markt te lopen, want ik ben er ook om verslag uit te brengen. Een filmpje staat op de status van Whatsapp. Hier zijn enkele foto's van wat er zoal te koop is.

Hieronder zie je een toekomstige flamencodanseres.

Na de markt koffie drinken en boodschappen doen. Bij de supermarkt sprak ik een Nederlander. Zijn vrouw en hij waren met de fiets en hadden een hondje in de fietsaanhanger.

Ze kwamen uit Veghel en we hadden het over de brand in de nieuwjaarsnacht die een kapel had verwoest.( Ik zag het op het journaal.) Ze waren wel met de camper, de fietsen waren voor plaatselijke uitstapjes.

Andere mensen die met hun camper nu door Spanje reizen zijn Jan en José, je weet wel, het kapperspaar,  dat mijn ruige baard meteen kortwiekt als ik terugben uit het buitenland. Ze zijn nu in Sevilla. Een  ontmoeting hier is een van de mogelijkheden en dan blijf ik nog wat langer in mijn paradijsje. Ook met Wineke ben ik nog in overleg hoe we een ontmoeting arrangeren.

Wel, lieve mensen, dit was het weer voor vandaag. De onder gegane zon..............

...........komt morgen weer op.

B u e n a s   N o c h e s .

Bezoek van Annette en Thea. Zeilbootje gespot en omgekeerd?

 Goedenavond.

Vandaag hadden we afgesproken elkaar in mijn omgeving te ontmoeten. Na wat strubbelingen in het begin waren Thea, Annette en ik het erover eens hoe we het zouden doen. Met de auto kun je immers niet op dit plekje komen. Maar op ongeveer zevenhonderd meter van mijn 'grondstuk' kon de auto geparkeerd worden. 

Annette, rechts, en Thea.

Daarna zijn we het paradijsje gaan bezichtigen waar ik nu al vier dagen bivakkeer. Om over de steile klippen te komen die de laatste hindernis vormen tot het terras van mijn tent moet je goed ter been zijn. Annette is het gelukt.

Maar Thea is een etage lager gebleven, wat heel verstandig is. Anderhalf jaar geleden had ze namelijk haar enkel gebroken en die zit met allerhande schroeven en pinnen weer prima op zijn plaats. Maar ze wil er wel zuinig op zijn.

Thea leest een van haar vele meegenomen boeken.

Thea ziet de twee klimgeiten weer naar beneden komen.

Teruglopend het pad af raapte Thea een van de vele stukken witte steen op die daar lagen om aan haar dochter te geven die stenen verzamelt. Geen zeldzaam gesteente, zei ze, het heet kwartsiet.

.

Thea heeft er verstand van. Heeft ooit sociale geografie gestudeerd en er les in gegeven. Daar worden ook steensoorten behandeld.

Thuis gekomen heb ik er Wikipedia op nageslagen.

Weer iets geleerd.

We kwamen ook planten op het pad tegen die plompverloren uit de harde grond omhoog schieten. Hier zijn we nog niet achter, hoe deze heten. Misschien weet een van de lezers er meer van?

Ondertussen doet mijn knie een beetje zeer van een schaafwond, opgelopen toen ik vanmiddag naar de afgesproken plek liep en zomaar struikelde op een begaanbaar vlak pad. Ook viel ik op mijn kin. Tja, je kunt onverwachte buitelingen maken.

Vanavond is zowaar de lucht een beetje betrokken. Misschien straks een buitje.

Vanmorgen kwam er een zeilbootje onderlangs gevaren.

Hiervan staat een filmpje op de status van Whatsapp.

Er zijn vandaag (letterlijk) verdergaande plannen gemaakt. Eind van de week fiets ik  de kust langs oostwaarts waar ongeveer 250 kilometer verderop Wineke verblijft. We gaan elkaar ontmoeten.

Voor vanavond wens ik u nog enkele prettige uurtjes. 

Tot morgen.

H a s t a   M a ñ a n a .

Mijn overleden vriend Gérard wordt gemist. Gespeeld op rommelmarkt van Nerja. Twee panden van trui nu af.

 Goedenavond, Buenas Tardes.

Acht uur is het al en ik heb net de warme maaltijd weer op. De afgelopen nachten had ik altijd wat last van mijn darmen. Misschien moet ik maar eens tussen de middag het warme eten nuttigen en 's avonds minder eten. Ook slaap ik minder goed dan gemiddeld op deze paradijselijke plek. Soms denk ik, zou het iets met die overleden vriend te maken hebben, dat ie via mij nog iets aan het verwerken is?

Sowieso is de sfeer van hem hier wel aanwezig en mis ik hem wel. Het verblijf van mij had de vorige keer een meerwaarde omdat ik ook voor hem iets kon betekenen. Zo hield hij erg van hummus, had mij uitgelegd hoe dat er uitzag en dan nam ik wat voor hem mee als ik in Nerja boodschappen ging doen. Vanmiddag bij de lunch heb ik zo'n pakje gegeten en toen ging het door me heen dat hij er zo van kon genieten.

Voorafgaand aan de lunch kwam ik van Nerja af, waar ik op de rommelmarkt heb gespeeld, maar alvorens het pad op te lopen naar mijn " domein"  ben ik even doorgefietst richting het strand waar ik Gerard elf jaar geleden voor het eerst tegenkwam. Hij beitelde daar stenen tot kunstwerken en verkocht die aan toeristen. Mijn tent stond toen naast dat strandje terwijl ik daar zat te breien tussen de toeristen. We hadden allebei onze rol, want ook de kneuterigheid van mijn handwerken droeg bij aan de sfeer. Ik weet nog dat een Duitse toeriste  mij het zonnetje van het strand noemde.

Vanmiddag in mijn eentje breien was toch weer anders. Ook dit miste een meerwaarde, hoe paradijselijk mijn plekje ook is. Het tweede pand van de katoenen trui is afgekomen.

En daarbij  de bijbehorende tekening, die mij ook bekoort.

Het was trouwens niet gelukt het strandje van toen meteen terug te vinden. Er is denk ik het een en ander veranderd aan de "infrastructuur".

Je kunt er voor zover ik het nu kan bekijken  alleen nog maar komen door als een haas over de rotspaadjes naar beneden te klauteren. Dat wilde ik vandaag niet. Morgen heb ik met Annette en Thea afgesproken om hier het een en ander te laten zien. Misschien kunnen we samen mijn strandje herontdekken. Ook krijgen ze een rondleiding op deze kampeerplaats.

Vandaag was dus ook de dag dat mijn accordeon weer eens gebruikt werd na lange tijd.

 Ik vond het echter maar een saaie bedoening op de rommelmarkt van Nerja. Er waren lang niet zoveel verkopers aks de laatste keer.

 Toen was er een vriendelijke marktmeester die me even liet spelen, maar wel eenmalig, want eigenlijk mocht het niet. Nu was er niemand die me een strobreed in de weg legde.

Enkele mooie momenten waren er wel.

De status van Whatsapp laat meer zien.

Inmiddels is het weer een uur later, tijd voor het dessert en straks weer rusten. Slaap lekker straks.

B u e n a s     N o c h e s .