Wineke en Paul uitgenodigd om ratatouille te eten. Feestmaaltijd voor de mussen in het dorp.

 Goedenavond.

Buenas Tardes.

Paul en Wineke zijn gearriveerd en staan met hun camper respectievelijk auto bij mij niet zo ver vandaan. We hebben zojuist hier bij mijn houtvuurtje ratatouille gegeten.

Paul en Wineke aan tafel.

Morgenochtend rond acht uur kom ik bij hen de ochtendthee nuttigen. Daarna vertrekken ze richting noorden. Paul wil in Lyon iemand bezoeken en rijdt dan via Winekes huis in de Ardèche. Als het uitkomt komen ze mijn plekje Les Costilles ook nog inspecteren.

Morgenochtend kom ik wel te voet naar hen toe, vanmiddag ging ik ze fietsend tegemoet. We zijn ongeveer tweehonderd meter uit elkaar.

Schrikken......Er schijnt een licht op de tent.......Een wandelaar in de avond, of iemand die aan het trimmen is in de duinen? Zeer waarschijnlijk is het geen bedreiging maar mijn vingers trillen toch wel bij het schrijven. Ik ga nu maar eens naar buiten kijken of de kust veilig is, en dat zal heus wel.

Ja hoor, er is niemand meer in de buurt en de fiets staat er nog. Onmogelijk dat iemand die in het donker door het mulle zand van de duinen naar boven sleept. Maar het schijnen van lampen op de tent is toch een onprettige gewaarwording.

 Nu ik toch buiten was heb ik gelijk mijn regenjas over de achterfietstassen gelegd. Aan de lucht te zien is regen in de maak.

Morgen wordt min of meer voor de hele dag neerslag verwacht. Dan blijf ik mooi nog hier en ga dan geruime tijd naar cafés in het dorp. Het is een goede plek hier voor mij: boodschappen, versnaperingen in de buurt en beschutte omgeving voor de tent. Behalve dan dat er 's avonds op de tent geschenen wordt.

Veel ruimte voor mezelf en om gasten te ontvangen.

Niet alleen de mensen hebben het gezellig in de vele zaakjes in het dorp, ook vele mussen zijn enthousiaste bezoekers van de terrassen. Een gaste had aan het tafeltje naast mij heel veel overgelaten naar vogelbegrippen.

Het nuttigen van de versnaperingen door de vogels is te zien op de status van Whatsapp.

Tussen de kampeerplek en het dorp is er een fietspad. Ik merkte op dat de vele afwateringsplekken die ernaast liggen zo mooi  verzorgd zijn , omringd door zorgvuldig geplaatste stenen.

In het dorp nam ik ook een kijkje bij de zee, die vandaag vrij onstuimig was.

En nu mag ik weer in mijn slaapzak, evenals gisteren zonder toetje. Opnieuw vergeten mee te brengen uit de winkel. Geen zware maag zoals gisteren. Had nog wel een paar uur geduurd.

Een goede nachtrust is mijn wens.

B u e n a s   N o c h e s .

Gisteren was er sprake van spraakverwarring. Gebleven op plek in afwachting van Wineke en Paul morgen.

 Zo, ik heb weer heerlijk gegeten. Het heeft goed gesmaakt de spinazie, vergezeld van aardappelen en een ei. 

Het schillen van de piepers geschiedde binnen in de tent, want buiten was het winderig en tegen regen aan.

De aardappel ligt op de voorpagina van de krant El Pais, waar te lezen is dat honger en oorlog Somalië kapot maken.

Gisteren wenste ik de lezers een smakelijk eten toe in het Spaans: che approveche stond er. 

Er was echter een opmerking van een aandachtige lezer dat dat niet goed was. Het moet que aproveche zijn. Er was sprake van een spraakverwarring bij mij. Verwarring tussen het Italiaans en het Spaans. Het Italiaans gebruikt dus che, weet ik weer en het Spaans que. De talen lijken nogal wat op elkaar en daarom moet ik altijd goed denken welk woord bij welke taal hoort.

Vandaag ben ik ter plekke gebleven, in afwachting van Wineke en Paul, die morgen komen. Wineke vertrekt weer van de camping waar ze vanaf half november bivakkeerde in haar reis- en woonauto. Ze gaat weer naar Nederland. Paul, die in zijn camper daar ook in de buurt vertoefde gaat morgen die kant ook op. Ik ken hem ook inmiddels. Er is plaats genoeg hier in de buurt voor zijn camper en voor de auto van Wineke.

Deze camper krijgt morgen gezelschap van die van Paul en van de auto van Wineke.

Mijn tent heb ik iets verplaatst en staat nu beschut en uit het zicht midden tussen de duinen.

Dat was maar goed ook, want de aangekondigde weersverslechtering ging gepaard vanmiddag met nogal wat wind.

Een dorp waar winkels zijn, restaurants en zaakjes voor versnaperingen en koffie is op twee kilometer afstand. Na de boodschappen wierp ik daar even een blik op zee en constateerde dat ander weer op komst was.

Voor een ruimere blik is er een filmpje op de status van Whatsapp.

En nu heb ik last van een zware maag. Misschien te veel of te snel gegeten. Ga even naar buiten en wat water drinken. Een toetje is er vandaag niet. Was ik vergeten vanmorgen.

Ik wens u een fijne avond, in de hoop dat ik het goed schrijf. Anders lees ik het commentaar wel weer.

B u e n a s   T a r d e s .

Fietsen door lelijk landschap van flats, reclameborden en een beetje zee. Ontmoeting op busbankje tijdens lunch. Vroege eindplek in de duinen.

 Goedemiddag.

Buenas Tardes.

Het is pas kwart over vier en mijn tent staat al even. Dat heb je als Antonius al aanroept terwijl je nog niet echt wil stoppen. Ik zei daarna nog:"Wacht nog even, nog even iets verder rijden". Maar het was al te laat, mijn oog viel op een aanlokkelijk, rustig bosje. En dat terwijl ik tot dan toe in een landschap van flats, appartementen en reclameborden had gereden. Tobias en Mila, het stel fietsers dat ik woensdag ontmoette, leggen ongeveer hetzelfde traject af en ze bereidden me er in hun blog op polarsteps al voor op dit landschap. Ze zijn nu inmiddels al wel honderd kilometer verder dan ik. Het is leuk om te  lezen hoe zij de reis ervaren en beschrijven. Zij kamperen meer direct aan zee en hebben dan veel vocht van dauw op hun tenten. Vannacht heb ik dat in ieder geval weer niet, want bomen zuigen het meeste vocht wel op.

Evenals gisteren weer een mooi beschutte plek.

Tobias bij het ochtendgloren bij zijn tent.

En dan denk ik weer aan de man die ik trof toen ik vanmiddag aan het lunchen was. Alles wat hij leek te hebben was een klein rugzakje dat hij in een karretje voorttrok en strompelend kwam hij naderbij. Ging zelfs naast me zitten. Zo goed en zo kwaad als ik kon probeerde ik contact te maken. Ik moest wel, vond ik van mezelf, maar meestal mijd ik zulke mensen. Ze zijn te ver heen of te ver in hun eenzaamheid gedoken om nog menselijkerwijs te reageren. Ik word ook liever niet geconfronteerd met ellende, wetende dat een mens heel ver af kan zakken, ikzelf incluis. In bepaalde omstandigheden kan het iedereen overkomen. Voorzover ik op kon maken uit de schamele woorden die uit zijn mond kwamen begreep ik dat hij geen Spanjaard is. Ik dacht een Algerijn of zo. En hij is nu al tien jaar in Spanje.

Brood  wilde hij niet, noch melk, wel een mandarijntje. Ik twijfelde of ik hem verder iets kon geven, wetende dat het in ontvangst nemen van geld zijn gevoel van eigenwaarde ook nog verder naar beneden kan drukken. Toen kreeg ik zelf van een voorbijkomend jongetje een lollie aangeboden. Dit gaf voor mij de doorslag om het briefje dat in mijn muntjesportemonnee zat bij de man in zijn rugzak te stoppen en hij accepteerde het.

Maar ja, deze man is er nu een van de vele mensen die ik in belabberde toestand vaak tegenkom, vooral in steden waar ik accordeon speel. Over het algemeen kan ik er mijn ogen voor sluiten en mijn gang gaan en een koffer met munten oogsten voor mezelf. En het vervelend vinden dat ze mijn inkomen verminderen door hun gebedel. Vooral de mensen met honden verzoedelen ook nog de sfeer. Ik groet ze wel beleefd maar verder wil ik niks met ze te maken hebben. Maar ik ben nu niet meer zo fanatiek, het spelen gaat vooral voor de lol en om iets teweeg te brengen bij de mensen.

Nu iets anders. Wineke gaat waarschijnlijk dinsdag vertrekken riching Nederland en ze volgt ook de kust. We gaan elkaar weer ergens ontmoeten. We zijn in onderhandeling over het hoe en wat. Het had hier kunnen zijn op deze mooie plek, maar ik weet niet of ik hier morgen de hele dag wil blijven. Misschien wel, maar anders wordt de ontmoeting wat verderop. 

De kust heet hier trouwens de Costa Blanca.

De Costa Blanca bij Torrevieja met wolkjes aan de wat minder blauw geworden hemel.

Zo, ik ga nu eten klaarmaken. Broccoli dit keer. En op een voorzichtig vuurtje want vanaf de weg is er een beetje zicht op mij. Smakelijk eten ook gewenst.

Que aproveche.

Nieuwe tent. Vreemd appje maakt wantrouwig.

 Daar zit ik weer, zoals elke avond in dezelfde (binnen)tent. Dat zou je zeggen, maar het is een nieuwe uitgave, die verder precies dezelfde grootte, indeling en kleur heeft als die waar ik gisteren in zat. Vandaag kwam ik toevallig een Decathlonwinkel voorbij en na enig aarzelen besloot ik om mijn voornemen uit te voeren en een nieuwe tent te kopen. Omdat de ritssluiting van de oude binnentent moeilijk begon te doen wist ik dat 'ie het binnenkort helemaal zou begeven, en dat kun je niet hebben met het muggenseizoen voor de deur.

De buitentent is wel van een andere kleur, een helaas meer opvallende grijze tint, vergeleken met het groen van de oude. Daar staat tegenover dat er een voorportaal aan zit dat vastgezet kan worden naar voren. Hierdoor raken binnen- en buitentent elkaar op dit punt niet. Bij de vorige gaf dit vaak lekkages.

De oude groene buitentent kan ik echter nog steeds gebruiken als ik bang ben te veel gezien te worden. Hij past ook mooi over de nieuwe binnentent heen.

Dus al met al heb ik goede zaken gedaan, voor maar dertig euro.

Onverwachts heb ik in dit kale land een geschikt bosje gevonden waar ik de nieuwe tent kon uitrollen. 

Maar daarna was ik wel even van slag toen ik mijn appjes las. Er was er een bij van een onbekende Linda, die gisteren mij per ongeluk volgens haar zeggen benaderde en die nu suggereerde dat dat per ongeluk misschien wel Gods wil was en dat we elkaar misschien wel moesten ontmoeten. Mijn gedachte was  meteen dat dat oplichterij kon zijn en dit werd bevestigd door een vriend die online zeer bedreven is.

Dus enerzijds ben ik blij dat ik zo wijs was om er niet in te trappen, maar anderzijds vind ik het wel eng dat zulke praktijken gangbaar zijn en dat ik ook ervoor op moet passen. En toen zag ik een auto staan, niet ver van de afgelegen plek waar ik kampeer. De sfeer van achterdocht, gecreëerd door die appjes van Linda hing nog over mij. Vandaar dat ik bij het filmpje op de status van Whatsapp schreef: wat moet die auto daar?

 Maar die auto moest niks, die is gewoon weer weggereden. Gelukkig heb ik niet gauw de neiging om paranoia te raken. Maar soms kun je wel rare dingen meemaken.

Vuurtjes geven altijd zelfvertrouwen en jagen de boze geesten weg.

Dit vuurtje zorgde ook weer voor lekker warm eten, sperziebonen dit keer.

Vanmorgen bij het ontwaken leek het trouwens ook alsof er een groot vuur aan de gang was, toen ik uit de tent keek.

De zon bleek de grote aansteker te zijn.

Het was daarna een paar uurtjes heerlijk toeven op de rand van wat vroeger een zwembad was op de nu afgedankte camping. Daarna rustig gefietst op een vlak traject. Een mooie muurschildering deed mij afstappen.

Maar om de mooiste muurschildering van de wereld te zien hoef je niet helemaal naar Spanje af te reizen. Die is te bezichtigen in Tilburg. 

De muur van een recyclingbedrijf.

Kwart voor negen nu. Tijd voor mijn toetje en later op de avond lekker slapen voor het eerst in mijn nieuwe behuizing.

B u e n o s   S u e ñ o s .

Mooie dromen.

Opgetreden in Cartagena, maar de politie trad ook op. Bouwvakkers aan het werk op mijn kampeerplek.

 Hola Buenas Tardes.

Ben nog steeds een beetje beduusd na het optreden van de lokale politie van Cartagena tegen mij die ook aan het optreden was.

Het was voor mij geen probleem om in te pakken toen ze zeiden dat het niet mocht, maar toen moesten ze mijn paspoort zien, en daar waren ze eindeloos, wel een kwartier lang in aan het kijken, al bellende.

Ondertussen had een van de agenten mij wel drie keer verteld dat als ik vandaag weer zou spelen in Cartagena ze mijn verdiensten plus mijn accordeon in beslag zouden nemen.

Ik probeerde tevergeefs de sfeer wat luchtiger te maken door van mijn reis te vertellen, waarbij ik me even uitrekte. Mocht ook al niet, aan zijn afkeurend gebaar te merken. Had de neiging toen ze zo uitgebreid serieus met mijn paspoort bezig waren om een foto van dit theaterstukje te maken voor de blog. Maar ja, dat kon natuurlijk niet.

Vanmorgen kon dat wel. Net voordat ik op wilde staan werd ik verrast door twee bouwvakkers die aan het werk gingen in het huis waarnaast mijn tent stond. Deze waren allervriendelijkst. Ze hielpen me zelfs bij het verzamelen van houtjes voor mijn theevuurtje. En om het vuur aan te maken kreeg ik een stuk cementzak.  In ruil daarvoor trakteerde ik hen op arbeidsvitaminen. Toen waren ze inmiddels al met vijven. 

Ook heb ik een filmpje gemaakt dat nu op de status van Whatsapp te zien is. Ook mijn optreden is trouwens door een van hen opgenomen op zijn smartphone.

Maar van die overdreven ijverige agenten ben ik wel een beetje onzeker geworden. Misschien deden ze ook wel zo omdat er een man in burger bij stond die met hen mee dacht. Misschien de burgemeester of een wethouder of zo. Eigenlijk had ik willen vragen wat nu eigenlijk het probleem was, in ieder geval een normaal menselijke verhouding willen creëren. Maar zolang ze mijn paspoort in handen hadden durfde ik dat niet, de situatie had ook gecompliceerder kunnen worden. Ik zag me al naar het bureau moeten vanwege brutaliteit.

Maar ja, het is Spanje, niet echt een land waar ze echt moeilijk kunnen doen. Een dergelijke situatie in Marokko of Bulgarije lijkt me enger. In Oekraïne heb ik vier j́aar geleden wel zoiets meegemaakt, maar kon na een half uur gedreig toch ook weer verder fietsen. Maar toch, je weet maar nooit. Na vandaag ben ik weer wat onzekerder geworden naar overheden.

Ondertussen zit ik op mijn nieuwe kampeerplek wel goed. Het is zo te zien een vroegere camping.

Geen politie en ook geen bouwvakkers te vrezen.

Een klein beetje regenwater zit in het zwembad.

De maan is ook al te zien aan de hemel.

Als ik goed kijk zie ik ook een paar campers op het terrein. Een kleine oase met bomen is het in het woestijnachtige zuidoosten van Spanje. Vanavond dus een keer niet in de kale vlakte de nacht doorbrengen, maar in een van nature beschut gebiedje.

In Cartagena stond dit gebouw, dat ik wel fotogeniek vond.

Met deze spreuk ben ik het helemaal eens.

Goed leven is een kunst!

Kwart over zeven is het inmiddels. Zit nog buiten waar het donker is geworden met nog wel het schijnsel van de zon aan de horizon. Venus is er ook weer in alle helderheid. Ik word zowaar al geplaagd door muggen, maar niet zo erg als een paar weken geleden een keer. Toch maar niet te lang wachten met het aanschaffen van een nieuwe tent. De rits van mijn binnentent haperde gisternacht al weer een keer.

Mooie dromen is mijn wens.

B u e n o s   S u e ñ o s .

Zo was vanmorgen mijn blik uit de tent, alvorens de bouwvakkers kwamen.

Stefan uit Oostenrijk heeft fietsenpech. Het lijkt een hondenasiel geweest te zijn waar ik nu sta.

 Goedenavond, Guten Abend, Buenas Tardes.

Ik kon weer Duits praten zojuist. Even voordat ik me nestelde op deze plek ontmoette ik Stefan uit Oostenrijk. Hij had een wiel van zijn aanhanger in handen waar hij een nieuwe buitenband en een betere binnenband op aan het leggen was. Hij klaagde dat hij de banden van de aanhanger al zo vaak had vervangen sinds hij in september uit Oostenrijk vertrok. Ik weet dat dat een gekloot is, want het komt heel nauw dat beide wielen parallel zijn. Ooit heb ik ook eens met een aanhanger gereisd en dat gaf dit soort problemen. Ook een keer was de hele aanhanger losgegaan en had ik geluk dat er geen auto geraakt werd. Je moet altijd bij iedere passage opletten dat ook dat gevaarte erdoor kan. Nee, ik houd het voortaan maar bij een zwaar beladen fiets.

Stefan had er zichtbaar al een lange reis opzitten. Hij is vanaf Oostenrijk naar Italië gefietst, daar de kust langs naar Frankrijk en daar ook de kust volgend tot Spanje. In Barcelona werd hij bestolen toen hij op het strand sliep. Een hoop geld kwijt en andere waardespullen. Ik denk dat deze ontmoeting zijn moraal wel goed deed want ik heb hem wat geld gegeven, dat heeft ie nu ook meegemaakt. Hij bleek geen tent meer te hebben, en dat heb je toch wel nodig als het gaat regenen. In Aguilas is een Decathlon, daar ben ik geweest en geaarzeld of ik al een nieuwe tent voor mezelf zou kopen, daar de rits van de binnentent begint te haperen.

Ook moet zijn fiets gemaakt worden want er is een spaak kapot. Dus ook nog een fietsenmaker vinden in die buurt.

Stefan groet mij bij het afscheid.

Er zullen heus wel fietsenmakers zijn, hoewel ik voor mezelf er niet naar gezocht heb de laatste tijd. Ik moet afkloppen, al heel lang, al vanaf Portugal, rijd ik zonder lekke banden en ook de pedaal doet het prima sinds de ingreep van een Portugese fietsenmaker.

Er wordt hier in deze streek wat afgefietst. Het zijn vaak mensen die vanaf hun ergens gestalde camper dagtochtjes maken op hun meegenomen elektrische fietsen. Toen ik vanmiddag zat te lunchen heb ik ze eens geobserveerd en op  filmpjes gezet. Drie ervan zijn te bekijken op de status van Whatsapp.

Een stel pensionado's op de fiets.

Na het gezellige vrij vlakke traject ging het vanmiddag na de lunch weer flink de hoogte in. Een beetje moeite had ik ermee, maar minder dan gisteren bij een vergelijkbare beklimming.

Een terugblik en.............

.......... Een vooruitblik.

Vanavond ben ik aangeland in wat een voormalig hondenasiel lijkt te zijn geweest.

Hier past mijn tent ook wel tussen.

De zon, die mooi op de heuvels in de verte schijnt, schijnt morgen waarschijnlijk al heel vroeg op mij. Daar kijk ik altijd naar in de winter. De kou wordt dan snel verdreven. Vanmorgen deed dat de open haard van de ruïne waar ik in sliep.

Maar dat slapen in de tent die op een matras stond opgesteld was niet ideaal. Vannacht slaap ik weer heerlijk direct op moeder aarde.

Ik wens u ook een goede nachtrust straks.

B u e n o s   S u e ñ o s  .

Een dag met vele ontmoetingen. Kamperen in ruïne, maar geen goede sfeer.

 Goedenavond, guten Abend, Buenas Tardes.

Het was een dag met vele ontmoetingen.

Het begon vanmorgen al toen ik nog bij de tent zat, die zichtbaar was vanaf de weg. Er kwamen twee fietsers langs die naar me zwaaiden en stopten toen ze zagen dat ik opstond om naar hen toe te komen.

Tobias en Mila.

Tobias musiceert.

Het stel komt uit Duitsland en ze hebben de afgelopen twee maanden door Marokko gefietst. Maar hun reis is nog niet afgelopen. De bedoeling is om nu via Frankrijk, Italië, Slovenië naar Aziatische landen te fietsen. Een klein beetje in die richting denk ik zelf trouwens ook, maar ik houd het wel bij Europa. Plannen had ik ook om naar Marokko te gaan, maar dat heb ik niet gedaan vanwege de verwachting van slechte wegen, grindpaden waar ik al slechte ervaringen mee heb in Spanje en Portugal. Dit valt volgens hen erg mee. Een ander punt waar ik wel tegenaan zou lopen is dat er vooral in het noorden veel gecontroleerd wordt. Waarschijnlijk om overtochten van immigranten tegen te gaan. Wildkamperen is dus erg moeilijk. Ze hebben al twee keer op moeten breken. Daarentegen als ze aan bewoners een plekje vroegen werden ze altijd hartelijk uitgenodigd om zelfs in huis te slapen. Op zo'n manier reizen ben ik niet gewend, het vereist een andere instelling dan de mijne. Maar ja, alles valt te leren.

Toen ik vertelde dat ik een accordeon bij me had toverde Tobias ook een muziekinstrument tevoorschijn. Hoe het heet? Ik weet het niet, maar het is nog kleiner dan een mondharmonica. Op de status van Whatsapp is zijn optreden te beluisteren, je ziet het ook op de tweede foto.

We hadden een goed gesprek, daar op een verlaten weg midden in de Spaanse wildernis.

Het was niet de enige ontmoeting vandaag. Na een zware en schier onophoudelijke klim zat ik op een col van vierhonderd meter uit te puffen en brood te eten toen er een fietsster zonder bagage van de andere kant de top bereikte en met mij een praatje begon. Zij reist met een camper, die twintig kilometer verderop staat en overwintert zo in Spanje. Na een poosje kwam van de andere ( van mijn) kant een mannelijke fietser, ook zonder bagage, die zich bij ons voegde. Ze kennen elkaar want hun campers staan naast elkaar beneden in het dal.

Even later kwam een reizende fietser de col opgeklommen. Hij is een Spanjaard en praatte zo snel dat ik niet alles kon begrijpen. Wel dat hij zestien dagen had en honderd kilometer per dag fietste. Grappig en opvallend vond ik zijn zonnecollector, zo pontificaal op het stuur bevestigd en op die van mij lijkend.

Al mijn nog overgebleven vijf powerbanks zijn ongeveer vol, dus mijn zonnepaneel heb ik in de fietstas gelaten. Nummer zes heeft het gisteren begeven na vele jaren trouwe dienst. Vandaag heb ik afscheid van hem genomen.

Daar ligt ie in de vuilnisbak.

Het eindpunt van vandaag is een ruïne waar ik nu met tent en al in zit.

De tent staat boven op een matras, verlengd met stenen.

Liever had ik de tent buiten ergens geparkeerd, maar dicht bij huis was het teveel een zooitje. 

Verder van huis waaide het te hard, vond ik.

Wel heeft het huis een open haard, waarin de spinazie binnen de kortste keren het kookpunt bereikte.

Het vuurtje verbeterde de sfeer, die ik niet geweldig vind op deze plek. Ik zit nu ook een beetje onhandig in de tent op een zacht matras. Hopelijk kan ik daar ook op slapen straks. Harde ondergronden heb ik liever, belangrijk voor stabiliteit.

Nu nog een merkwaardig geval. Gisteravond toonde Google mij een artikel uit Spanje Vandaag waarin gewag wordt gemaakt van de man die ik op 23 januari ontmoette op het strand tegenover de camping, reizende met tractor en pipowagen. Een en ander is beschreven op de blog van die dag. Dit is de link naar het artikel: 

https://www.spanjevandaag.com/31/01/2023/man-reist-met-tractor-tonvormige-caravan-door-spanje/

Maar zojuist toen ik vanaf de supermarkt een kilometer terugreed naar het huis waar ik nu ben kwam dit gevaarte mij, al toeterend voorbij. Helaas stopte hij niet en heb ik toen geen contact opgevraagd. Zeer toevallig allemaal en ook raar want volgens het artikel is de goede man al verder naar het oosten. Van gedachten veranderd?

Enfin, laat ik het hier bij laten voor vanavond. Nog een paar mooie foto's om te eindigen.

Een tunnelcomplex, wel een ander als mijn persoonlijke tunnelcomplex. Maar dankzij de verlichting en een ruime fietsmarge was ik niet bang.

 Uitzicht vanaf de col naar de zee vanwaar ik omhoog ben gefietst.

Tobias en Mila met op de achtergrond zon en zee.

Tobias en Mila fietsen weg en gaan mij voor.

Hasta mañana

Tot morgen.