Beide banden lek vanmorgen. Grote markt aangetroffen in Burriana. Van gezapig naar redelijk goed optreden.

 Goedenavond. Vandaag is mijn schrijven weer eens met een volle buik, in tegenstelling tot gisteren toen ik in het donker nog de houtjes uit moest zoeken voor het vuur.

De spinazie smaakte er niet minder door.

Het was vanmorgen een rare gewaarwording toen ik, ontbijtend naast het vuur, merkte dat de voorband van de fiets die naast me stond  plat was. De buitenband bekijkend was die doorzeefd van pikkend onkruid. Ik kon er een voor een wel zes stekels uittrekken. Oh jee, dacht ik, dan zal mijn achterband er ook wel niet heelhuids vanaf gekomen zijn. Inderdaad, ook lek, hoewel ik er hier maar één stekel uit hoefde te trekken.

Voor mij was het  sein om het ontbijt te laten wachten en eerst de reparaties uit te voeren.

De wielen kregen beide een nieuwe binnenband en achter deed ik er ook maar meteen een al lang meegereisde nieuwe buitenband om.

Op zich was dit alles niet veel werk, maar achter is het een beetje gecompliceerd omdat het achterwiel er eigenlijk niet voor gemaakt is en het nogal passen en meten is om hem er weer goed in te krijgen. Gelukkig ben ik daar inmiddels wel goed in geoefend, dankzij de lange reeks van lekke banden die ik in Portugal voor mijn kiezen kreeg.

Toen wisselde ik regelmatig binnenband en buitenband, die het dan vervolgens na honderd kilometer weer begaven om onverklaarbare redenen. Maar plots was de pechfanfare opgehouden en al maandenlang fiets ik weer ontspannen verder. De lekke banden van vandaag zijn verklaarbaar, dat voelt anders. Behalve dat ik hoop dat ik het achterwiel er weer goed ingezet heb.

Na het ontbijt was het  al meteen tijd om naar Burriana te fietsen voor de markt. Daar was heel veel te doen. Behalve op het pleintje dat ik gisteren zag en dat bestemd was voor groente en fruit waren  de straten er omheen ook marktstraten geworden.

Het halfoverdekte plein.

Een van de marktstraten waar goederen worden verkocht.

Het eerste half uur speelde ik bij het plein, daarna koffie gedronken op een geanimeerd terras.

Na de koffie nam ik plaats in een van de straten en ietsjes verwijderd van de kooplui.

Hier begon ik steeds beter in mijn spel te komen. Voor de koffie was het nog een beetje gezapig en speelde ik niet met hart en ziel, maar gelukkig begon hier het vuur te branden. Het liedje Sailing kwam er met name weer eens heel goed uit, en dat was in voorgaande optredens minder.

Wel constateerde ik vandaag ook weer dat ik gehoorgestoord ben in de betekenis dat vooral mijn linkeroor niet goed werkt. Daardoor vergis ik me in de bassen die aan de linkerkant van de accordeon zitten. Maar het bijkomend probleem dat ik afgelopen zomer had, een echoënd oor, is vandaag ook weer uitgebleven. Dus het spelen is weer redelijk leuk.

Gisteravond waren behalve het vuur ook Jupiter en Venus mooi te zien vanaf mijn plek.

Vanuit mijn tent keek ik gisteravond zo op het vuur waar de spinazie op stond.

Vandaag is het maar liefst 24 graden geworden. Er zijn andere tijden aangebroken. Nu ben ik al de schaduw op gaan zoeken om mijn bezigheden te verrichten.

En ondertussen zijn er in Nederland sneeuwvlokjes aan het dwarrelen, laat een vriendin mij juist zien......

Geniet dus maar van een romantische avond, net zoals ik, al zijn de omstandigheden anders.

B u e n a s   T a r d e s .

Maandag wasdag. Sinaasappelplukkers aan het werk in de boomgaard.

 Hola, oftewel hallo.

Vandaag iets gedaan wat ik al zolang wilde, maar wat zo moeilijk kan op reis: kleren wassen.

Ja, zullen de meeste lezers zeggen, er zijn toch wasserettes. Inderdaad, er zijn tegenwoordig wasmachines genoeg te vinden overal. Bij de meeste supermarkten kun je er wel eentje vinden waar je voor een paar euro terecht kunt 

Maar ik weet helemaal niet hoe ik zo'n machine moet bedienen. Ik heb het altijd nog met de hand gedaan in een emmer. Het maakt bij mij ook deel uit van het autonoom willen zijn, ik wil de meeste dingen met de hand tot stand brengen, om zo meer te voelen wat ik doe. Truien breien, fietsen en dat soort activiteiten horen daar ook bij.

Maar hier in deze boomgaard stond een lege emmer, dus dacht ik, hup waspoeder kopen en een paar flessen water.

Gisteren had ik die grote fles al gekocht, maar vandaag kwam er uit de supermarkt nog eentje van acht liter bij. Thuisgekomen vuur gemaakt en een pan met kokend water gevoegd bij wat koud water en zo kon ik mijn wasje doen zoals ik het thuis gewend ben.

De te wassen kleren.

Toen alles gewassen was ben ik met de emmer vol kleren weer naar Burriana gefietst. Vanmorgen had ik daar namelijk een goede gelegenheid gezien waar ik kon spoelen.

Een filmpje met bewegende beelden van deze waterglijbaan staat op de status van Whatsapp.

Een vriendin wees me er echter op of dat wel kon met dat zeepsop. Het leek me wel, maar later ging ik denken dat zo'n publieke actie van mij wel eens problemen op kon leveren. Toen zag ik een kraantje. Veel beter om hier te spoelen.

Daarna ben ik snel weer naar huis gefietst. Had een bepaalde onrust en wilde niet nog een keer koffie drinken in het dorp. 

Oh jee...... er stond nu een auto in de buurt, zag ik toen ik er aan kwam rijden. Voelde me vrij ongemakkelijk. Vond het nogal brutaal van mezelf dat ik op andermans terrein al dagen bivakkeerde. Hoopte maar dat ik ze niet zou treffen. Maar gelukkig trof ik ze wel. Ze waren links en rechts wat mandarijnen aan het plukken en toen we elkaar zagen reageerden ze heel sympathiek. Vonden het een goed idee om op deze mooie plek wat uit te rusten van de reis.

Sindsdien ben ik weer gewoon mezelf geworden en heb weer wat zitten breien op het stoepje van het huis.

 En ondertussen hangt de was te drogen.

Morgen is er markt in Burriana, heb ik gezien.

Op het bord staat dat op dinsdag het plein vrijgehouden moet worden.

Misschien ga ik wel spelen dan. Aansluitend op het plein is ook nog een voetgangerszone, dus dan kan ik zeker wel ergens een of meer plekjes vinden om te gaan staan.

Hier nog even een muurschildering die ik vandaag gezien heb.

De hele schildering.

Een detail. 

Nog een detail.

Dan is het nu tijd om het eten te bereiden, spinazie vandaag.

Q u e    a p r o v e c h e ,

B u e n a s   T a r d e s .

Hier ook gevaar om weg te drijven. De eerste stap naar vrede is onderwijs.

 Alle goede dingen in drieën. De spreuk in het Catalaans waaran ik eergisteren gewag maakte:

El primer pas per a la pau és l'educació luidt in het Nederlands: De eerste stap naar vrede is het onderwijs.

Ik had van onderwijs opvoeding  gemaakt en een lezer heeft me er terecht op gewezen dat dat niet hetzelfde is.

Vandaag zag ik weer iets anders op een muur, maar dit keer stond er geen tekst bij. 

Tenminste, misschien betekenen die krabbeltjes achter het oor ook iets. Wellicht in het Arabisch. Misschien is er nu ook weer een lezer die een vertaling ervoor heeft.

Gisteren was een aanleiding dat ik wegging van mijn plekje in een sinaasappelboomgaard het feit dat de slangen water gingen spuwen. Hier zijn deze waterslangen er niet, maar ik bedacht me dat ik hier toch ook uit moet kijken. De bevloeiing gebeurt  via aseccias. Dat zijn betonnen kanalen die gevoed worden door het water van een rivier. De verschillende landeigenaren krijgen via een bepaald systeem om de zoveel tijd de beschikking over dat water en door bepaalde poortjes open en dicht te doen kunnen ze op verschillende plaatsen het water vanuit die betonnen geul het land in laten lopen.

Dit is de betonnen geul die door het land loopt waar ik nu kampeer.

De aseccia.

Links zie je een van de openingen. De steen er bovenop dient als afsluiting. Op de status van Whatsapp laat ik meer ervan zien.

Een en ander betekent wel dat dit lege kanaal plotseling vol kan raken als het de beurt is aan de eigenaar van dit land om te mogen bevloeien. Ik zou dan net morgen toevallig naar Burriana zijn om koffie te drinken. Dan komt er ineens heel veel water tegelijk over mijn camping en ik weet niet hoe ik mijn tent en de omliggende spullen dan aantref als ik terug ben. Maar ach, kleine risico's zijn er altijd. Laat ik me maar niet druk maken.

Het was vandaag gezellig hier zonder bezoek maar met wel veel zon en de Franse radio aan die enthousiast  voetbalwedstrijden versloeg. Het werd alweer laat toen ik met eten maken bezig ging. Het was al donker toen het vuur pas brandde.

Maar nu tien over negen zit mijn dagtaak er weer op en begint mijn televisieavond.

De groeten van de sinaasappels en de mandarijnen.

Tot morgen

H a s t a    M a ñ a n a .

Gevlucht voor het water. Een nieuwe sinaasappelboomgaard gevonden.

 Vanmorgen ineens een gesis. Ik dacht, wat is dat nou? Onverwachts bezoek? Maar het siste van alle kanten. Alsof het slangen waren. Dat waren het ook, maar wel waterslangen, die in werking gezet werden. Het hele slangensysteem dat in de boomgaard lag kwam tot leven. De kleine gaatjes die om de meter in de slangen zaten werkten als fonteintjes. Iemand had dus waarschijnlijk ergens een hoofdkraan opengezet.

Voor mij was het een sein om de boel bij elkaar te pakken, niet wetende hoeveel water er verspreid zou worden. Het kwam nog net niet onder de tent, maar dat leek een kwestie van tijd. Nu ik de tent toch afbrak leek het me ook wel een goed idee om hiermee de logeerperiode hier af te sluiten en weer eens wat te gaan fietsen, wat verder noordwaarts.

Rond elf uur zat alles weer op de fiets. Ik vond het wel jammer dat ik mijn mooie plekje niet meer had, vooral omdat de route nu weer meer zeewaarts ging, waar ongetwijfeld minder plantages zouden zijn en meer hoogbouw. Dus moeilijk om kampeergelegenheid te vinden. Na Castellon zag ik op de kaart niet veel groen meer.

Toen Castellon nog negen kilometer was zag ik echter weer iets interessants. Het was nog wel vroeg in de middag, ik had nog maar net geluncht en nog maar heel weinig kilometers gemaakt. Opnieuw maakte ik mezelf duidelijk dat kleine afstanden ook afstanden zijn en dat er in deze periode van de reis geen haast is. Een vriend van mij in Roemenië is altijd gecharmeerd als ik schrijf piano piano. Dat is Italiaans om te zeggen: rustig aan dan breekt het lijntje niet. Vanmorgen stuurde hij me deze foto.

Hier zit ik nu weer in een sinaasappelboomgaard, met een paar huisjes waar ik kan schuilen tegen de wind, die nog steeds flink uit de (oost)hoek kan komen.

De fiets binnen.

Ik buiten. Iets verderop zie je de tent. Hier geen waterslangen waar ik voor uit moet kijken.

Vanmorgen moest ik wel maken dat ik wegkwam.

Op de status van Whatsapp staat een filmpje over de fonteintjes die uit die slangen ontsprongen.

Zometeen ga ik weer aardappelen schillen en snijbonen klaarmaken en dan weer een vuurtje ergens aanleggen.

Niet veel gefietst maar toch weer mooie creaties gezien. 

In Nules staat dit beschilderde gebouw.

In Cullera vond ik deze majestueuze boom.

En ergens midden op een rotonde stond dit ijzeren kunstwerk.

Op de blog van gisteren stond een schoolgebouw, dat beschilderd was en er stond een spreuk op in het Catalaans.

De betekenis van het woord pau wist ik niet.

Maar een lezer wist het wel. Het betekent vrede.

Mijn dank nog ervoor. De betekenis van de spreuk is: De eerste stap naar vrede is de opvoeding. 

In het Spaans betekent vrede paz, dus dat lijkt er wel op. Maar dat geldt voor meer woorden uit de Spaanse dialecten. Je kunt ze vaak wel afleiden.

Met een beetje puzzelen kom ik er wel uit.

Interessant te zien ook hoe die talen zijn.

Het begint koud te worden, de zon is weg, ik ga naar mijn vuurtje( dat er nog niet is).

Een fijne avond en smakelijk eten.

Que aproveche.

Eerst de zon, toen Jupiter en Venus samen op de foto.

 Goeie avond zeg!! Terwijl ik buiten de samenstand van Venus en Jupiter stond te fotograferen, waren mijn sterren uit Den Bosch al op een achterstand gezet van vijf nul, na 23 minuten spelen.

Allereerst maar eens de hemelsterren onder de loep nemen. Venus en Jupiter staan deze dagen zeer dicht bij elkaar. Gisteren kreeg ik van mijn correspondente uit St Michielsgestel deze foto van het liefdesstel.

Op mijn foto was het wat later en moet je beter kijken om de twee te ontwaren. Maar als je de foto vergroot zie je ze ook.

De zon ging ook mooi onder vandaag en op de status van Whatsapp zie je hem in dertig seconden uitdoven.

Ik heb er de hele dag van kunnen genieten en er was veel minder wind dan de laatste dagen.

Het uitstapje naar Chilches leidde onder andere weer naar hetzelfde café van gisteren.

Bij de supermarkt verwachtte ik weer de man aan te treffen die voor de deur zat te bedelen en er niet goed uitzag. Ik wilde net als gisteren even gezellig met hem zijñ. Maar hij zat er nu niet en er stond wel een ziekenwagen. Misschien kwamen ze wel voor hem?

Op de muur van het schooltje staat deze tekening.

Er staat een spreuk op, maar die is in het Catalaans. Ik weet niet wat pau betekent, maar misschien heeft een van de lezers een Catalaans-Nederlands woordenboek. Ik kan het natuurlijk ook morgen iemand vragen.

De eerste stap naar pau is de opvoeding.

Maar wat pau betekent?

Inmiddels, zie ik, is het rust in Zwolle en is het zeven  nul inmiddels.

Ach ja, er zijn belangrijkere dingen dan voetbal.

Deze kerk staat er in Chilches.

Onderweg tussen Chilches en mijn verblijfplaats kom je dit tegen.

De bedrijvigheid in deze streek bestaat echter niet alleen uit werk in de sinaasappelteelt. Er staan grote fabrieken, waarvan ik soms de rook ruik.

Voor morgen teken ik waarschijnlijk weer bij om nog een dag te blijven. Straks mag ik weer naar dromenland. Ik hoop op mooie dromen maar op een nóg mooiere werkelijkheid.

B u e n o s  S u e ñ o s .

Oh no, oh no, oh no!!!

 Ze zaten met zijn zessen onder een grote treurwilg te klessebessen, een soort bejaardensoos in het open veld. Dat zie je niet vaak en dus besloot ik naar ze toe te sluipen om onverwachts een foto van het tafereel te maken.

Op afstand had ik er al snel een gemaakt.

Ik vroeg me ondertussen wel af of ik dit wel kon maken. Niet iedereen wil zomaar op de foto gezet worden. Zelf was ik jaren geleden ook furieus als iemand dat deed bij mij.

Dichterbij gekomen maakte ik eerst foto's van de omgeving om dan in een flits toe te slaan. Echter, een van de mannen stond gedecideerd op en zei: oh no, oh no, oh no. Helaas voor mij, en voor de bloglezers, we moeten het doen met bovenstaande foto. Als je hem een beetje vergroot zie je het beter.

Toch trof ik in het plaatsje Chilches, waar ik boodschappen ging doen, nog meer groepjes van mensen aan die ongedwongen buiten zaten. Maar dat was voor de huizen en iets minder spectaculair dan de mannen die het vrije veld gekozen hadden onder auspiciën van een grote treurwilg.

Het dorp vond ik een prettige sfeer uitstralen, net als mijn plekje in de sinaasappelboomgaard, waar ik een rustige dag had met veel zon, maar ook nogal wat wind, die nooit dezelfde kant op waaide.

Maar er was altijd wel een muur van het huis te vinden waar zon was zonder al te veel windvlagen. Ik las trouwens dat het volgende week echt warmer weer wordt hier, 22 graden. Vandaag was het 13 graden.

Maar het begin van deze week was voor Spaanse begrippen ongekend winters. Volop sneeuw bijvoorbeeld op Majorca.

Op 27 februari viel er overvloedig sneeuw op Majorca, staat hier in een Frans artikel te lezen. Het ging gepaard met ijskoud weer en veel wind.

Wat dat betreft had ik hier op de oostkant van het vasteland niks te klagen. Alleen maar wind en wat frisjes, maar vooral ook veel zon.

Behalve veel sinaasappelbomen zag ik vandaag in Chilches ook deze.

 

Op een muur zag ik deze afbeelding. 

 Afgelopen nacht kwam ik opnieuw tot de conclusie dat mijn knie nog niet in orde is, maar ik sliep toch vrij goed. Vandaag had ik toch weinig twijfels dat ik er nog heel wat kilometers mee af kan leggen, gespreid over een groot aantal dagen. Want morgen bijvoorbeeld komt er weer een vrije dag hier op deze vredige plek. Ik wil onder andere weer wat verder komen met de tweede mouw van mijn in wording zijnde zomertrui. Dan kan ik m binnenkort al dragen, want de warme dagen komen naderbij.

Hieronder één van mijn zitplaatsen vandaag.

Op de status van Whatsapp zie je hoe de andere muren  van het huis er uitzien.

B u e n a s    N o c h e s .

Oftewel

Welterusten voor straks.

Een tandje bijgezet om te kunnen eten. Een mandarijnenboom voor de deur.

 Vandaag heb ik een mandarijnenboom voor de deur staan. 

De boomgaard waar ik nu in terecht ben gekomen bevalt me heel goed. Ik moest er even wat moeite voor doen om hem te vinden en vervolgens om er te komen, maar nu heb ik een fijne plek, die goed voelt.

Wel fijn, want het is een beetje hommeles met mij de laatste dagen. Mijn knie lijkt zich te stabiliseren, maar nu ben ik vooral ontdaan doordat mijn gebit niet goed functioneert.

Een paar weken geleden is een stifttand losgelaten en nu is er nog één kroon in mijn ondergebit die de prothese vast moet houden. Dat gaat dus niet.  Vooral het eten is een moeilijke aangelegenheid. Ik ben van alles aan het proberen. Heb ook dentafix gekocht, maar dat blijkt secondelijm te zijn. Na een paar happen vliegt het gebitje weer door mijn mond.

Laatst ben ik naar een tandarts geweest om te vragen of hij de losgeraakte stifttand weer in de wortel kan lijmen. Maar dat ging niet. De wortel zal wel niet meer goed genoeg zijn.

Maar nu ben ik toch blij, want zojuist heb ik heerlijk mijn bordjes met spinazie op kunnen eten door de stifttand voor even op zijn plaats te zetten. Met andere woorden heb ik er een tandje bijgezet.

Dat je toch zo van slag kunt raken door het niet goed functioneren van je gebit! Als iets wat vanzelfsprekend is dat ineens niet meer is maakt dat heel onzeker.

Maar nu ik sinds dagen weer eens lekker gegeten heb, en zelfs nog steeds met een mond vol tanden zit te schrijven stijgt het peil weer.

" Hoeveel kilometer per dag rijdt u?"  Dit is de vraag die mij regelmatig gesteld wordt. Maar mijn antwoorden zijn niet meer in de trant van honderd of meer,  zoals dat vroeger was als ik bijvoorbeeld van Frankrijk naar  Nederland fietste. Ik blink nu eigenlijk meer uit in het maken van weinig kilometers per dag.

Misschien zijn het er in totaal  vijftien geweest vandaag. En daardoor ben ik deze mooie plek niet voorbij gereden.

Prettig om ook een toegankelijk huis in de buurt te hebben.

Zon voor de stroomvoorziening.

Ruim plek om ongestoord vuur te maken voor eten en drinken.

 Door langzaam vooruit te komen blijf ik vanzelf ook langer in Spanje, waar het vooralsnog minder winters is dan in Frankrijk.

Voor de status van Whatsapp heb ik vandaag een filmpje gekozen dat gisteren gemaakt is op het strand in Valencia.

Een flits uit de film.

Een gezellige avond is mijn wens, wel of niet onder het genot van een kopje koffie, met of zonder melk en suiker.

Tot morgen.

H a s t a   M a ñ a n a .