Wim kwam bijpraten vanmorgen. Vanmiddag naar Yvon en Olivier geweest.

 Goedenavond. Bonsoir.

Zo, het heeft juist enorm geonweerd bij Wineke, die hemelsbreed pakweg 15 kilometer noordelijker woont. En hier is het droog gebleven terwijl ik even een dutje lag te doen. 

Wim en ik hadden elkaar maandag al even getroffen toen hij aan het werk was op de markt van St-Agrève,  maar vandaag kwam hij uitgebreid op bezoek. Zoals gewoonlijk met zowel heel veel filosofische overdenkingen als met grapjes.

Wim op zijn praatstoel.

Hier begeleid ik hem naar beneden naar de weg over mijn dichtgegroeide pad.

Op de status van WhatsApp staan hier beelden van.

Deze stoel was aanleiding voor Wim om uit te spreken de.........

Uitspraak van de dag. 

De zitting vsn deze stoel is tot op de draad versleten.

We zijn samen naar de weg gelopen en terwijl Wim terug naar huis reed ben ik op de fiets gestapt richting mijn buren Yvon en Olivier.

De brievenbus van de familie Bouix.

Attention, chien méchant. Maar de 'valse'  hond Biby vloog me haast om de nek van blijdschap en toen ik ging blafte ze verontwaardigd: ik mocht niet gaan.

Olivier reikte me een dikke stapel brieven aan, die hij het afgelopen jaar bij mij uit de bus heeft gehaald. 

Hier liggen ze uitgestald op tafel. Er waren veel brieven bij van Tristan die in november vorig jaar aankondigde dat hij wilde komen. Maar ik was in Nederland. Gelukkig heb ik hem nu op reis getroffen.

Tristan, toen we elkaar enkele weken geleden troffen. 

Terwijl ik in de hoofdcaravan ben gaan zitten om dit te schrijven doe ik een vervelende ontdekking: Er hangt een boom tegen het dak aan te rusten, net zoals dat bij een iets lager gelegen caravan het geval is (zie filmpje op de status van WhatsApp).

Vanuit het raam zie ik de boom zo hangen. 

Vanaf buiten zie ik dit.

Problemen dus die ik op kan lossen nu ik hier ben, net als het administratieve probleem van het weigeren van de automatische afschrijving door de bank Crédit Lyonnais van de electriciteitsrekening. 

Inmiddels is het 9 uur en de duisternis gaat komen. Morgen moet ik in ieder geval naar de winkels, vandaag kon ik het uitstellen doordat Wim een brood uit Lamastre voor me mee had gebracht. Ook is het morgen markt in Vernoux, twee keer een uur fietsen. Ik hou het mooi open of ik daar ga spelen. 

Bonne Soirée

P r e t t i g e    A v o n d. 

Thuis gebleven en begonnen met het ontginnen van het oerwoud. Heerlijke perzikjam gemaakt.

 Goedenavond,  bonsoir.

Op een belangrijke plaats van mijn terrein ziet het er weer leefbaarder uit na vandaag. Dat is op het uitstekende terras( met de nadruk op uit) voor de hoofdcaravan. 

Vanaf hier kijk je mooi de vallei in en aan de overkant zie je de schuur van mijn bevriende buren Yvon en Olivier, die mij eraan herinnert dat ik vandaag naar hen toe moest gaan. Maar tot op heden heb ik die stap nog niet gezet en voel me een beetje schuldig. Grote kans dat Olivier mijn fiets gezien heeft en dat ze dus weten dat ik er ben. En ik heb een hele tijd niks van me laten horen, wat wel kan via email en post.

Ben helemaal niet weg geweest vandaag,  ook niet naar Lamastre waar markt was. Hier rustig een beetje huishouden en zo de plek weer herontdekken deed me goed, en de plek zelf ook.

Op het terras komt Maria nu beter uit de verf dan gisteren,  hoewel de bordjes eromheen nogal wat verf zijn verloren.

Zowaar is er een petunia verschenen in een van mijn plantenbakken.

De woorden aimer( houden van) en marie(Maria) hebben dezelfde letters, alleen in andere volgorde. Het grappige is dat in beide het Franse woord mai (mei) zit verscholen en mei is juist een mariamaand.

En zo komen ook weer overwoekerde spreuken tevoorschijn. Voor vandaag is deze uitgekozen:

Uitspraak van de dag 

Buiten en gewoon kunnen zowel aan elkaar vast als los van elkaar.

Een beetje met de handzeis (sikkel) zal ik nog wel maaien, maar er staat teveel om op deze manier het hele terrein weer begaanbaar te maken, zoals dat andere jaren wel grotendeels gelukt is. Ik ben al bezig met hulp te vragen.

Gisteravond ging er een schattig lieveheersbeestje over de knie bij mij.

Op de status van WhatsApp kun je zijn bewegingen volgen.

Op de markt van gisteren in St-Agrève had ik een paar kilo overrijpe perziken gekocht. Gisteravond heb ik er nog heerlijke jam van gemaakt. 

De goed afgesloten koffie leverde na een jaar nog een prima bakje. Hierbij nuttigde ik een aantal madeleines die behalve wat verhard toch nog prima eetbaar waren.

Wie wat bewaart heeft wat.

Zo mensen,  de avond gaat zometeen weer vallen. De verkoeling is er al, want vanaf half acht is de zon hier weg. Ik wens u een prettige voortzetting van deze dag.

B o n n e  S o i r é e

Fijne avond.

Veel andere muzikanten op markt van St-Agrève. Daarna naar huis gefietst. Alles is goed daar.

 Goedenavond, bonsoir,

vanaf mijn eigen plekje Les Costilles. De laatste halte van mijn reis was vanmorgen de markt van St-Agrève, waar ik gespeeld heb. Daar was ik lang niet de enige muzikant. Er was onder andere deze lieftallige dame met wie ik even op de foto mocht.

We hadden elkaar al wel eens eerder getroffen,  wist zij te vertellen, maar ik wist het niet meer.

Ze zong wereldliederen,  las ik.

Ook was er François, en die kende ik wel. Hij ziet er echt als een troubadour uit en speelt fluit en tamboerijn. Hem zie ik wel eens vaker in St-Agrève,  maar hij komt ook vaak in Bretagne. 

Speciaal voor mij heeft ie een nummertje weggegeven. Het staat op de status van WhatsApp samen met het optreden van bovenstaande gitariste/zangeres.

Behalve deze twee muzikanten was er ook nog een man actief met een klankinstrument, maar daar ben ik niet stil bij gaan staan. Komt een andere keer nog wel, denk ik.

Verder was er op deze markt het weerzien met good old Wim.

Hij had het maar druk met zijn klandizie. Vrijdag neemt ie een rustige dag en dan komt hij waarschijnlijk naar mij. Want......Ik ben thuis dus, op Les Costilles. 

Het is volbracht, de fietsreis van Alphen naar St-Basile. Ruim twee maanden heb ik er over gedaan. En dan te weten dat ik ooit de afstand aflegde in 6 dagen. Maar het was nu wel met een hele grote omweg en vooral: ik deed het rustig aan. Even had het er op geleken dat ik ook nog Griekenland en andere oostelijke landen aan zou doen. Dan zou ik hier na de winter pas arriveren. Dan was de woesternij die ik hier aantref nog wel groter geworden denk ik. Bramenstruiken en hoog gras maken het moeilijk om me een weg te banen naar bijvoorbeeld de bron.

Maar die heb ik toch weer teruggevonden ergens in het struikgewas en er komt aardig wat water uit.  Dat is al een heel belangrijke vaststelling. 

Ook was ik benieuwd hoe het met een dode den gesteld was. Deze was richting één van mijn caravans gevallen en gestut door een levende boom. Deze constatering had ik vorig jaar september gedaan toen ik even hier was. Toen had ik geen tijd om iemand te vinden die de boom weg zou halen. Nu elf maanden later was mijn vraag: Zal de den nog hangen in die levende boom of zal ie ondertussen die caravan vernield hebben? Nou, de den hangt nu helemaal tegen de caravan aan en steunt op een zijtak.

De hoofdstam raakt de caravan niet, dus ik denk dat het allemaal meevalt. Maar goed dat ik me al die tijd geen zorgen gemaakt had en gewoon rustig in Nederland ben gebleven en daarna op mijn dooie gemak op reis hiernaartoe gegaan ben.

Dat het buiten een bende is, is geen ramp. Ik maak het wel weer begaanbaarder. 

Binnen in de hoofdcaravan zijn er wat dingetjes gevallen, maar het belangrijkste is dat er geen inbrekers geweest zijn, zoals dat een aantal jaren geleden het geval was.

En Maria heeft hier ook netjes de wacht gehouden.  Ze staat niet tussen de bloemen zoals vorige zomer, maar nu tussen het onkruid.

Je moet goed kijken  om haar te vinden. 

Gebed van de dag. 

Wees gegroet o Sterre, wees gegroet van verre.

Aan de hemel blinkt een licht

In het bange vergezicht.

Wees gegroet

Wees gegroet Maria.

Als de golven stijgen

Hoger, hoger dreigen

Schijn dan veilig voor ons uit

Gun de zee geen droeve buit 

Wees gegroet

Wees gegroet Maria

Als bij donkere luchten

Wij om u verzuchten 

Laat de wolken heinde en ver

Voor U vluchten,  morgenster

Wees gegroet 

Wees gegroet Maria. 

Een vredevolle avond

Is mijn wens.

Met Bruno en Wineke vergeefs op zoek naar de verloren trui. Prachtig shirt van Bruno vervangt morgen de trui.

 Goedenavond. Bonsoir. Gisteren overwoog ik helemaal terug te fietsen naar de vorige kampeerplek om te kijken of ik mijn verloren trui ergens in de berm of op die plek zelf zag liggen. Maar om voor zo'n kleine kans van slagen twee dagen extra te fietsen zou wel teveel van het goede zijn. Ik schreef dat ik er een nachtje over wilde slapen, maar alvorens ik dat gedaan had bedacht ik gisteravond nog een hele andere oplossing: Wineke en/of Bruno vragen of die met de auto het traject wilden doen. Ze wonen niet zo ver van St-Agrève waar ik kampeerde. Het zou meteen ons weerzien kunnen betekenen na lange tijd en we zouden er een leuk dagje van kunnen maken. Op mijn voorstel werd positief gereageerd. En zo geschiedde het dat ze me rond tien uur oppikten bij het fonteintje in St-Agrève. 

De trui vonden we niet maar wel een lekker hapje. 

Bruno en Wineke, mijn redders in de nood. Het was in Yssingeaux, tegenover het café-restaurant waar ik gisteren koffie dronk.

Ook maakte ik kennis met Bruno's nieuwe hondje Tsjuki.

Alweer een schatje erbij in mijn hondenkring.

Helaas dus heb ik nu definitief afscheid moeten nemen van een van mijn levenswerkjes, maar morgen kan ik toch in kleur verschijnen op de markt van St-Agrève. Op mijn vraag of Wineke of Bruno iets hadden wat ik aan kon trekken en wat ook een beetje bont was kreeg ik een positief antwoord. 

Heel erg mooi vind ik dit shirt, en het is zeker even kleurrijk als mijn truien.

Ik heb er een vreugdedansje mee gemaakt dat vanavond op de status van WhatsApp komt te staan.

Erik is in Nederland aan het schilderen geslagen en brengt ons de.........

Uitspraak van de dag. 

Op mijn ruime plekje op hoogte van 1030 meter boven zeeniveau had ik het afgelopen nacht zelfs een beetje koud, in schril contrast met de hitteproblemen van de laatste weken. Deze nacht hangt daarom de buitentent er weer overheen. 

Een prettige avond is mijn wens.

B o n n e   S o i r é e.

Helemaal van slag: Mijn trui is kwijt.

 Goedenavond,  bonsoir.

Wat er nu aan de hand is, daar snap ik niks van. Mijn mooie bonte trui die ik mee had is weg. Ik kom er nu achter,  want het is een beetje fris hierboven op 1030 meter boven de zeespiegel en ik wilde hem aandoen. Hoe kan dat nou, hoe kan dat nou, en wat nu? Het enige wat ik kan bedenken is dat ik hem heb laten liggen op de plek vanwaar ik vanmorgen vertrok, maar zo'n groot ding zie je toch niet over het hoofd? Wel vond ik al lange tijd dat ik zoveel plek in de fietstas had.

Wat nu? Morgen weer terug gaan naar die plek? Ruim 50 kilometer. 

Ik had nog wel het plan bedacht om hier waar ik nu kampeer morgen te blijven. Het is vlak voor St- Agrève en daar is maandag de markt. Wim, de vriend die stenen en kruiden op de markten verkoopt gaat daar ook naar toe. Maar spelen zonder een mooie trui aan is al minder. Natuurlijk heb ik thuis veel truien liggen,  dus helemaal een ramp is zo'n verlies natuurlijk niet. Nu dus maar een nachtje erover slapen. 

De tocht is vandaag wel goed gegaan.

Je ziet, weinig verkeer en een mooie strook voor de fietsers vaak.

Er was een grappig moment toen ik even pauze nam om een pruim te eten. De fiets parkeerde ik aan de kant en iets naar beneden ging ik zitten. 

Toen kwamen er opeens twee agenten uit hun auto gestapt en liepen naar mij toe. Ach, ze hadden gedacht dat er iets aan de hand was doordat ze mijn fiets daar zo zagen liggen. Lachend liep ik ze tegemoet,  legde het uit en gaf ze hartelijk een hand en dankte ze nog voor hun bezorgdheid. Toen gingen ze weer en fietste ik ook verder.

Ik kreeg bekijks van een koe.

Een stier had meer belangstelling voor andere zaken.

De Ardèche weer betreden.

Hier in de buurt van St-Agrève loopt de scheidingslijn der wateren. De rivieren en beekjes links gaan naar de Middellandse Zee, de rechtse wateren gaan naar de Atlantische Oceaan.

Tot deze hoogte heb ik het vandaag al gebracht. 

Maar morgen dan? Dat hele eind weer terugfietsen? Met een grote kans dat het voor niks is? Het is nu in ieder geval wel even erg balen. Maar, denk ik dan, er zijn ergere dingen. En vervelendere verliezen.

Spreuk van de dag. 

Wat je weggeeft verlies je niet.

Op de status van WhatsApp hoor je de klokken luiden in het plaatsje Yssingeaux waar ik koffie dronk.

Yssingeaux. 

Prettige avond 

B o n n e  S o i r é e.

Na afdaling tot het dal van de Loire opnieuw de hoogte in aan het gaan. Morgen de rest. Vroeg gestopt, maar onweer blijft uit.

 Bonsoir, goedenavond. 

Vanmiddag was ik weer fier begonnen aan de klimmende wandeltocht in de zon, die weer tot het plateau moest leiden. Daarvoor zat er niks anders op dan de bereikte hoogte van 1000 meter te verlaten, want de rivier De Loire die het hele Massif Central doorsnijdt moest overgestoken worden. 

De lange en soms steile afdaling kostte nogal wat remkracht, maar uiteindelijk werd het dieptepunt bereikt.

De Loire in al zijn schoonheid ben ik deze reis in Bretagne ook al eens overgestoken. 

Prachtige bloemen staan er op de brug.

Mooie onweerswolken ook op de achtergrond. 

Het vervolg is net als het traject van gisteren voor mij een déjà vu, al zal ik het de vorige keren nog wel fietsend gedaan hebben. Nu heb ik op deze fiets een groot voorblad  wat zwaarder trapt en ik wil de fiets en mijn knieën niet forceren. Een vorige keer ben ik daar ergens rechts een inham ingegaan waar ik gekampeerd had en nu trof ik na een uur lopen weer zo'n gat. Misschien was het hetzelfde, maar het betekende voor mij een welkome afsluiting van deze reisdag, temeer daar er onweer was aangekondigd.

Daar links liep vroeger de hoofdweg. 

Het onweer kwam niet en ik heb een beetje geluierd. Door niet door te zijn gefietst is de kans verkeken om morgen de markt van Chambon sur Lignon te doen, waar ik vaak met Wim ben geweest, samen met zijn auto. Het was wel leuk geweest als wij elkaar daar zouden treffen, maar het is niet zeker dat hij daar morgen heen gaat. Ik heb het expres nog niet gevraagd.

Natuurlijk heb ik net weer uitgebreid gekookt.

Vanmorgen in Craponne was er koffie en op het terras was ook een schattig musje aan het rondscharrelen. 

Buurvrouw Monique stuurde mij een filmpje van een zwerm vogels die over mijn boot vlogen. Dat staat op de status van WhatsApp samen met het vogeltje op het terras.

Tot Les Costilles is het nu nog 86 kilometer te gaan/fietsen.

Uitdrukking van de dag. (Frans) 

Se donner des noms d'oiseaux

Letterlijk: Elkaar vogelnamen geven. Dit staat in Frankrijk voor: elkaar uitschelden 

Prettige avond. 

B o n n e  S  o i r é e.

Naar grote hoogte gefietst zonder geklaag. Vreemd voertuig in het bos waarin ik kampeer.

 Goedenavond , bonsoir.

Vandaag waren het moreel en de lichaamskracht genoeg om de klim naar de hoogvlakte van het Centraal Massief af te leggen op een goede manier. Met de fiets aan de hand heb ik dapper de ongeveer tien kilometer tot de hoogvlakte beklommen in de zon. Geen gezeur van te warm of dit is niet te doen of hoelang moet ik nog? maar gewoon doorstappen, met de blik op oneindig of op de weg. Naarmate ik hoger kwam begon ik ook profijt te krijgen van iets minder drukkende omstandigheden. Er was ook een beetje wind. Toen ik halverwege ging zitten voor een pauze kon dat zelfs ook zonder dat het zweet me uitbrak zoals een paar dagen geleden. Toen moest ik maar gewoon doorlopen of - fietsen,  pauze houden ging niet.

Af en toe had ik het nog wel heel moeilijk hoor, maar door niet te klagen hield ik het goed vol.

In het plaatsje Arlanc aan de voet van de beklimming staat dit prachtige bord.

Linksboven zie je Craponne, hoogte 920 meter, terwijl Arlanc op 600 meter boven de zeespiegel ligt. Oh, dat is toch maar 320 meter om te overbruggen, dacht ik eerst. Maar na Arlanc moet je eerst dalen tot 550 meter en voordat je in Craponne bent moet je eerst over een col van 1010 meter klimmen. Dus in werkelijkheid heb ik vandaag 460 meter moeten overbruggen. 

Zoals je op deze foto ziet is de hoogvlakte nu bereikt. In feite is de hoogvlakte een gebied met veel vals plat. Het blijft een hele tijd klimmen en dalen. Het traject dat ik nu doe tot mijn plekje in de Ardèche heb ik al verschillende malen afgelegd, maar elke keer is het anders. Na het bereiken van de hoogvlakte moet ik straks na 40 kilometer weer naar beneden tot een hoogte van 500 meter om daar de rivier de Loire over te steken. Daarna weer opnieuw de hoogte in tot meer dan 1000.....

Uitspraak van de dag. 

Deze route heb ik al verschillende keren gevolgd, maar nog nooit op 70-jarige leeftijd.

Maar vlak voor het einde van de beklimming besloot ik om nog even te gaan zitten uitpuffen  in de schaduw. Op de status van WhatsApp leg ik uit dat ik daar verkoeling krijg van voorbijrazende auto's 

Mijn fiets stond tegen dit paaltje.

Een van de voorbijrazende auto's. 

Ik vond het wel grappig dat ik zo verkoeling kreeg en probeerde dit behalve met bovenstaande foto ook vast te leggen met een filmpje. Het ging echter mis toen ik een auto filmde en daarbij naar de chauffeur zwaaide. Hij dacht dat ik een noodsein gaf en wilde stoppen. Gelukkig begreep hij mijn afwerend gebaar en reed weer door.

Hier op de hoogvlakte dacht ik een bos te hebben gevonden waar ik in alle vrijheid kon kamperen. Er stond echter dieper het bos in een merkwaardig voertuig. Het leek een tot zijn lot overgelaten autowrak vanaf een afstand,   maar ik wilde het toch van dichterbij inspecteren. Een foto zou misschien meer details brengen? Al lopende naar het onbekende voertuig kwam dit plaatje. 

Het was me nog niet duidelijk en dacht nog steeds een laveloos voertuig te treffen toen er opeens een kind voor de auto wegrende. Toen ben ik weer teruggelopen naar de tent en heb daar het eten verzorgd. En.....een netjes uitziende auto met nette mensen verliet het bos. We groetten elkaar. Geen hocus pocus dus wat ik dacht.

Later toen ik het eten op wilde zetten ben ik met pan en al naar hun plek gelopen om daar het vuurtje te maken. Mijn tent staat te dicht bij de weg en met dit droge weer in een dennenbos laat ik niet graag mijn vuurtje zien.

In plaats van de zwarte auto was er toen rook te zien op die plek, maar niet zichtbaar vanaf de weg.

En hier ga ik nu de nacht doorbrengen. 

Bonne Nuit.

W e l t e r u s t e n .