Weerzien met Tom.

 Daar zit ie..........onze Tom.

 Bij hem in Frankrijk was ik in de

 lockdownperiode. Vanaf 27 maart tot begin mei was dat. Allemaal terug te lezen.

Onder andere was er sprake van een aardappelveldje dat heel anders was als velen van ons gewend zijn.

Nu blijkt dat deze planten het geweldig goed doen.

Helaas heeft hij er geen foto's van gemaakt.

Nu is hij zelf even in Nederland en vandaag betrad hij mijn woning op het water en zien we elkaar weer  terug.

Zelf moest ik eerst ook nog thuis komen van mijn logeerpartij bij Dick in Wageningen.

Gisteravond na mijn bezoek aan Ede ben ik naar hem gefietst en ook blijven slapen.

Op dinsdag is er markt in Veenendaal en omdat ik nu in de buurt was en anders speciaal ervoor naartoe moet fietsen heb ik die nog maar even meegepikt.

Het was één en al fietspad door de polder tussen Wageningen en Veenendaal. Een mooi parkoers met onder andere dit beeld:

In Veenendaal aangekomen, iets na tienen, werd ik ongeveer omarmd door de marktmeester die tevens een bloemenkraam heeft tegenover het gat in de markt waar ik ging staan.

Hij was zoals altijd erg geïnteresseerd in hoe het met me gaat.

Wel mooi dat mensen me kennen terwijl ik in Veenendaal niet zo vaak kom.

Één jaar geleden voor de laatste keer.

Daarvoor zaten er drie jaar tussen schat ik, en daarvoor meer dan tien.

Maar steeds diezelfde man als marktmeester.

Het spelen ging wel weer goed, hoewel iets minder contact met de mensen als gisteren en zaterdag.

Van mensen die op een terrasje zaten kreeg ik behalve een muntje ook koffie aangeboden dat op hetzelfde terras genuttigd werd.

Na afloop geluncht bij HEMA en toen naar huis, want Tom had aangekondigd te komen.

Rond kwart over vier kwamen we tegelijkertijd aan.

Na eerst samen bij André gebuurt te hebben (want ze kennen elkaar ook goed) pleegden we verder onderhoud in de bovenkamer.

Daarna eten klaarmaken.

Zoals gebruikelijk tussen ons zorgde Tom voor het vleesgedeelte.

En daarvoor kwam de bereiding van sperziebonen op mijn conto.

Nu, kwart over negen, gaan we ons onderhoud voortzetten, terwijl de muggen zich gretig meester maken van mijn benen

BONSOIR  

En de groeten van de maan.

Niet meer onbespoten.

 

Vandaag was om kwart voor vier de afspraak met Janssen voor het vaccin.

Het was maandenlang een hekel punt voor mij geweest, dat wel of niet vaccineren en dan ook nog de vraag waar, in Frankrijk of in Nederland.

Veel weerstand heb ik vooral tegen de manier waarop de Franse overheid de mensen chanteert, door ze uit te sluiten van het maatschappelijk leven, als ze niet luisteren.

Aan den lijve ondervond ik het door niet meer gezellig op een terrasje te mogen zitten in bijvoorbeeld de pauze van een optreden.

Heel erg vind ik ook dat deze maatregel maatschappelijk gedragen wordt.

Om de ziekte aan te pakken zijn de meest onmenselijke methoden geoorloofd, en worden die goedgekeurd door de meeste mensen.

En wat kan er verder nog bedacht worden om nóg meer mensen te dwingen over de streep te gaan, te laten doen wat ze eigenlijk zelf niet willen.

Ondertussen heb ik dan ook grote vragen of de wereldwijde vaccinaties die nu veel succes hebben op den duur averechts kunnen gaan werken.

Mensen kunnen niet goed vooruit kijken.

Laatst schreef ik al eens:"Bewijzen bewijzen niet alles"

Ik ben niet iemand om in de contramine te gaan.

Noch is het niet goed om me in mijn eentje terug te trekken ergens in de natuur. Ik kan het wel, maar als mensenmens kom ik toch meer tot mijn recht.

Enkele gevaccineerde vrienden die vrezen door mij aangestoken te worden kunnen me weer onbevreesd tegemoet treden, al is het alleen maar voor het idee.

Zelf ben ik nooit bang geweest. Mijn lijf heeft genoeg weerstand. Het heeft geen vaccin nodig om antistoffen te stimuleren.

Psychisch is mijn overgave echter de juiste stap.

De laatste maanden speelden er heel veel zenuwen. Vooral ' s nachts lag ik soms met bonzend hart, alsof er iets heel ernstigs dreigde te gebeuren. 

Na de afspraak bij Janssen die ik donderdag maakte was dat allemaal plots voorbij.

En vanmiddag is het vonnis dus voltrokken.

Nu ervoor zorgen dat over een paar weken de papieren allemaal in orde zijn, want daar gaat het me ook om, om weer vrijer te kunnen reizen.

Als ik ooit naar Spanje ga dat ik dan niet bang hoef te zijn door de Guardia Civil aangehouden te worden.

Vandaag maandag is het toevallig ook marktdag in Ede. Het leek me een idee om er maar meteen ook een speeldag van te maken en vroeg te vertrekken.

Half acht de deur uit, half elf arriveerde ik op de markt.

Je ziet, het loopt niet over van de mensen. Sinds dat Ik hier, meer dan tien jaar geleden ook naar toe trok om te spelen is de toen nog levendige markt aardig gedecimeerd.

Veel zin in te spelen had ik ook niet toen ik dit zag.

Toen om elf uur de boekenwinkel open ging ben ik eerst het gele vaccinatieboekje gaan kopen, en kwart over elf had ik toch wel een geschikte speelplek gevonden.

Het was meteen weer raak, ik bedoel: de mensen werden meteen weer geraakt.

Wat fijn toch dat het me zomaar weer lukt om een dooie boel tot leven te wekken, inclusief mijzelf.

Daarna was er om half één de welverdiende koffie plus krentenbollen in de HEMA.

Daarna nog een uur gespeeld in de voetgangerszone van Ede. 

                   Een selfie gemaakt.

Na een patatje werd het tijd om naar de Bennekomse Weg 24 te rijden.

En nu zit ik in het huis van Dick de kaaskoopman van Wageningen. Na mijn verbanning van afgelopen zaterdag zie ik hem nu toch als steunpunt tijdens mijn terugreis naar huis.

Hij is zelf even weg, maar ik blijf slapen. Hiervoor heeft hij snel en goed voor me gekookt.

Prei uit zijn tuin, aardappelen ook van eigen oogst.

Pompoen erbij en tuinkruiden. Even later stond er een grote pan soep op het vuur.

In zijn kast vond ik nog muesli. Het experiment mueslisoep is geslaagd.

Nu kwart over negen zal hij zo weer thuis komen.

Veel genoegen gewenst in deze late uurtjes.

We besluiten met het begin van deze dag.

Enne...... morgen gezond weer op.

Een kruidentuin op de meertouwen.

Moet je eens kijken hoe de muntplanten weelderig erbij staan.

Ze hebben wortel in de touwen die de boot vasthouden.

Die hoef je geen water te geven .

Erik was vandaag op de koffie. Zeven maanden elkaar niet gezien en het contact gaat dan gewoon weer door alsof we vorige week nog bij elkaar zaten.

Ik had meteen een nieuwigheidje voor hem want in plaats van op de gebruikelijke vuurtjes werd het koffiewater nu verwarmd met een waterkoker.

Dat kan allemaal nu ik stroom heb en een buurman( André) die nog zo'n ding ergens had liggen en weg wilde gooien.

Vanavond André uitgenodigd op de spinazie.

De inmiddels ondergegane zon keek kort geleden

nog door het raam.

 Aan de andere kant zaten deze zwanen.

Mijn trui is aan de afronding toe. De hals is in de maak. 

Zometeen mag ik de tent weer in. Morgen heb ik met Janssen een afspraak in Ede om kwart voor drie. Mogelijk vertrek ik al heel vroeg, want er is ook een markt in Ede. Het hangt er vanaf hoe ik me voel rond zeven uur.

Maar nu nog even voetbal kijken op de smartphone.

BONNE NUIT.

ps: Nog even een mopje voor het slapengaan.

In Wageningen behandeld als een misdadiger, in Rhenen het optreden voortgezet.

 Na een uur spelen, gezellig tegenover de kaaskraam van Dick, kwamen twee boa's langs, van wie er één mij vermanend toesprak dat ik hier niet mocht spelen en in moest pakken.

En als ik hier weer kwam kreeg ik een bekeuring.

Een onverwachte kous op de kop , want zoals verwacht paste mijn muziek prima in het weer hele goede sfeertje van Wageningen.

Nauwelijks begonnen kwam al een vrouw op me af met een verzoekje.

Een verkoopster van groente en fruit was namelijk jarig.

Dus " Lang zal ze leven".

En toen was het dus ineens afgelopen. Het was toen rond één uur. Had ik Dick ook niet lang gezien en om hier nou een beetje rond te hangen leek me ook niks.

Houdoe Dick, ik ga weer!

Dan maar naar Rhenen, dat ligt acht kilometer voor Wageningen op mijn route.

Gemiddeld eens per jaar besteed ik aan het spelen in de winkelstraat een middagje.

Daar in de HEMA koffie genomen met appelgebak.

Een blik op mijn nieuwe speelterrein zegt dat het veel minder druk is dan in het bruisende Wageningen.

Maar toch voelde ik me er snel thuis en de flow die ik de laatste tijd met de muziek heb was er meteen weer.

De inkomsten, die een indicatie geven van de waardering, waren zelfs meer dan ik in het drukke Wageningen had verwacht. De kater die ik daar opliep is grotendeels weer goed gemaakt.

Achteraf denk ik wel eens: " Had ik die man maar gezegd wat ik ervan vind." Hij had een houding van iemand die zich de meerdere acht, een machogedrag.

Maar in mijn rol als freelancemuzikant is dat niet verstandig. Beter is het om maar eventjes de mindere te spelen en over een tijdje weer terug te komen als hij me vergeten is, en er waarschijnlijk weer andere boa's zijn of geen toezichthouders.

Met deze tactiek ben ik er in mijn lange carrière als straatmuzikant goed doorheen gerold.

Onderweg een heel veld vol met afrikaantjes gezien.

Het blijkt dat die zo massaal geplant worden om de grond te zuiveren van aaltjes.

Mijn correspondent uit Breugel heeft de volgende verklaring gevonden:

Ondertussen is het negen uur in de avond.

Na de friet en kroket, genuttigd in Kesteren rond half zes is een grote blik erwtensoep plus het restant van gisteren wel genoeg als avondmaaltijd.

De maan,bijna vol is er ook al weer.

En hier nog een blik vanaf de waalbrug bij Echteld.

Een goede avond gewenst.

Kerkdriel, de eerste van een serie markten.

Mijn voornemen is om in deze Nederlandse periode veel te gaan spelen.

Vooral omdat mijn zogenaamde "repertoire spontane" zo aansloeg in Frankrijk ben ik wel reuze benieuwd hoe de mensen hier in Nederland erop reageren.

Het was even wennen om te spelen voor weinig publiek, maar ik wist hetzelfde elan te bereiken en dat bracht glimlachende gezichten, zowel van bezoekers als van mijn buren-marktmensen, die mij nog kennen van vorige gelegenheden.

In dit gat in de markt had ik het eerste uurtje gespeeld. Je ziet, je kunt hier niet over de hoofden lopen zoals van de zomer in de Provence.

De moeilijkheidsgraad ligt hierin dat je erg opvalt en de toon zet van de hele markt, terwijl je op drukke markten één van de velen bent.

Je moet het dan ook wel goed doen.

Na de koffiepauze gespeeld in het aangrenzende straatje dat naar een winkelcentrum gaat.

Ook hier liep het niet over van het volk, zoals je ziet.

Bovendien kwam na een half uur toen ik tegenover de fiets stond te spelen een ,weliswaar leuke dame me vragen of ik op het plein wilde gaan staan, want ze had last van mij.

Het was dezelfde die dat drie jaar geleden ook al vroeg.

Toen vertelde ze dat ze aan het werk was.

Op het eind van het straatje ben ik daarna gaan staan en vooral op het eind ging het steeds beter. Het is altijd aftasten welke liedjes het best in een straatje passen. Een rustiger en romantischer repertoire bleek beter te gaan.

De terugweg bood een schattig hondje dat wachtte op zijn baasje die in de winkel was waar ik ook net uitgekomen was.

De terugweg bood ook op het eind van Kerkdriel een oldtimer.

En in Alphen-centrum bood het de ontmoeting met Jozef en Marith, respectievelijk de schoonzoon en kleinkind van Hennie en Janny.

In augustus waren ze ook in de Ardèche en Marith was toen helemaal weg van de accordeonmuziek toen ze op de markt van Lamastre mij troffen.

Nu volstond ik met wat Acapella liedjes.

Vanmorgen eerst nog wat corvee gedaan en met André koffie gedronken. Net als gisteren weer veel gepraat. 

Na thuiskomst vanavond de broccoli klaargemaakt op het boordvuurtje.

Net als gisteravond wordt de tent weer mijn nachtverblijf. Die is lekker mugvrij.

Afgelopen nacht prima geslapen en voor het eerst sinds lange tijd zonder spanningen.

Waarschijnlijk omdat ik al lange tijd iets moest regelen, en wat ik nu aan het doen ben. 

Morgen staat Wageningen op het programma.

Daar heerst  meestal een sfeer zoals in Frankrijk in de zomer. Veel mensen met een open mind. En mijn vriend Dick staat daar met zijn KA -ZEN.

Hij is behalve verkoopman ook van de meditatie. 

BONNE NUIT.

En de groeten van Maan en Jupiter!

Corveedienst hier op het erf.

 Om de kantjes er niet vanaf te willen lopen had ik aangeboden om op ons gezamenlijke erf de kantjes af te steken van ons privéweggetje.

André heeft als zijn taak opgenomen om overal het gras kort te houden, wat voor mij natuurlijk helemaal niet hoeft. Ook dat afkanten hoeft voor mij niet,maar als André en de andere buren dat fijn vinden is dat wel een klusje voor mij.

"Ja, want André heeft ook al voor de boten gezorgd toen het zo hoog water was in de zomer", zei de buurvrouw toen we het erover hadden.

Vandaag moest ik eerst thuiskomen van de logeerpartij bij Frans, die ik gisteravond op de valreep toch nog trof.

Mooie bloemen onderweg tegengekomen.

Daarna met mijn corveedienst begonnen, in afwisseling met andere bezigheden, zoals de restauratie van mijn zwart-wit kunstwerken, vorig jaar gemaakt ,en al bezig te verkleuren.

Geleidelijk worden de sterren weer als nieuw:

De aaigevoelige paarden weer omarmd:

Een beetje opruimen van omgevallen brandhout en dan kunnen we hier in de nazomer nog gezellige bijeenkomsten krijgen.

Ik denk trouwens dat ik die vlonder nu al ga gebruiken om de tent op te zetten voor vannacht, want binnen begint het gedoe met muggen alweer die je uit de slaap houden.

Een ongemak dat in Frankrijk niet bestond.

Vanmorgen een afspraak gemaakt met de heer Janssen.

Aanstaande maandag rond drie uur word ik in Ede verwacht. In ieder geval een leuke fietstocht.

Morgen hoop ik dan ook een begin te maken met een lange serie optredens. Daar heb ik vooral zin in in deze nu begonnen Nederlandse periode. In Frankrijk is mijn nieuwe " repertoire spontane" heel goed aangeslagen, en nu is het interessant te zien hoe ik in Nederland de mensen gek kan maken.

Morgenmiddag Kerkdriel of Druten. Daar is dan markt.

Tenslotte nog deze foto van de in mijn ogen prachtige bloemenrand, aangelegd door kapper Jan. Dinsdag was ik m vergeten te laten zien.

Een fijne avond gewenst.

Een vredig afscheid.

 

Daar zat hij en lachte ons toe, mijn vriend Jo Borneman.

Er was een groot scherm waarop meerdere dia's werden geprojecteerd.

Ongeveer kwart voor één kwam ik het terrein van begrafenisonderneming Dela opgefietst. Ik was al een keer voorbij gereden, mijn GPS volgend, die mij drie kilometer verder liet fietsen en midden ergens in de natuur op een zandpad mij  meldde dat de bestemming was bereikt.

Ik blij op tijd vertrokken te zijn thuis, in de marge van een uur was een ommetje van zes kilometer wel mogelijk.

Bij de wachtenden voor de ingang kwam ik aan de praat met vrienden van Jo , die in de jaren negentig met Jo en zijn vrouw bij mij hadden gelogeerd in de Ardèche.

Maar spoedig werd ik naar binnen geroepen om een zitplaats  te reserveren en er werd uitgelegd waar ik moest gaan staan tijdens het optreden.

Dit keer waren er heel veel fouten in mijn spel, maar de inhoud kwam over en ook de eraan voorafgaande toespraak was spontaan en uit het hart.

Ook vele anderen deden hun zegje. Er heerste vooral berusting, dat het goed was zoals het was nu.

Toen de koffietafel om drie uur voorbij was besloot ik om te vragen of Frans in Schaijk thuis was.

Geen antwoord. Maar wetende dat hij lang niet altijd op zijn telefoon kijkt ben ik toch de omweg maar aangegaan.

Niet thuis.

 In zijn tuin zit ik nu lui op een ligstoel de administratie te doen. Het is kwart over zes.

Als hij niet komt binnenkort moet ons weerzien nog maar even wachten en fiets ik door naar huis.

De kat van de buren kijkt ook al uit naar zijn komst, zo te zien.

De fiets heeft het prima gedaan tot nu toe. De banden waren nog hard vanmorgen en nu nog steeds. Ziehier wat een nette fiets ik nog had waarvan ik het bestaan even vergeten was.

Frans, die in fietsen grossiert had nog wel een geschikte fiets voor mij, schreef hij onlangs, maar met deze  kom ik deze Nederlandse periode wel door, neem ik aan.

Hier nog even een foto die aantoont hoe gezellig samen koffiedrinken wel kan zijn.

 Goedenavond allemaal, tot morgen.

Ps Op weg naar huis, na vier kilometer, fietste ik Frans ongeveer tegen het lijf, die kwam van Oss af . Met hem weer terug gereden naar zijn huis.

De hartelijke groeten van hem.