Gearriveerd bij Michel en Annie.

 Het klopte allemaal precies vanmorgen, maar het had ook verkeerd kunnen gaan. Op een haar na hadden we elkaar kunnen mislopen.

Via het fietspad tussen het kanaal van de Brüche en de Brüche zelf kwam ik na elk kilometer fietsen vanaf mijn kampeerplek precies uit op de Rue de la Gare in Ernolsheim, de straat waarvan ik me herinnerde dat daar het huis van Michel en Annie staat.

Al verschillende keren eerder was ik bij hen geweest, maar wat nu precies hun huis was? Even kijken in mijn adressenboekje dus.

Laat het daar helemaal niet in staan.

Dus het werd een zoektocht die beëindigd werd toen twee mensen, die toevallig hun hek uitkwamen om te gaan fietsen mij zagen zoeken en mij herkenden.

Net op het juiste moment dus, een minuut later zouden we elkaar gemist hebben en had ik misschien nog even gewacht om dan verder gefietst te zijn, zonder het weerzien.

Daar heb je Michel, die al een paar keer in deze blog voorgekomen is bij ontmoetingen in de Ardèche. Hier op zijn erf in Ernolsheim.

Ik werd heel hartelijk ontvangen, kreeg meteen koffie aangeboden en tussen de middag de eerste warme maaltijd, vanavond zeven uur volgde de tweede, zoals het de Fransen betaamt.

Voor vanavond was er een bijeenkomst hier in huis gepland van geloofsgenoten, en Michel  nodigde mij uit om ook deel te nemen.

Nou, zojuist is die achter de rug, zodat het wat laat geworden is voor de administratie.

Het bestond uit het bestuderen van een stukje bijbel, plus zingen, plus gebed.

Ik voelde me erin thuis en had zelf onder andere aangekaart dat het voor mij deze reis zoals in andere reizen belangrijk is te voelen dat ik gedragen word, dat ik me verbonden voel.

Het moet wel de zegen van boven hebben, anders gaan dingen niet goed. Het moet lopen, met andere woorden.

Dus ik zie wel hoe ik verder ga hierna. Het wordt waarschijnlijk eerst Bazel en daarna is nu de Grote Sint Bernard een doel, waar bevriende herders met hun kudde schapen lopen.

Blij ben ik met de ingeving om het breiwerk waar ik mee bezig ben onderweg voor het grootste gedeelte hier te laten, zodat zij het van de zomer als ze naar de Ardèche gaan mee kunnen nemen voor mij.

Dat scheelt een hoop volume en gewicht voor de rest van de reis 

Alleen de tweede mouw, waar ik nu mee bezig ben gaat nog mee.

Voor de warmte heb ik m waarschijnlijk niet nodig, ook al blijf ik langer op reis. We gaan vier zomermaanden tegemoet.

Michel gaat elke dag voor zijn conditie een half uur fietsen. Tevens is dat meditatie voor hem. Of ik mee wilde vandaag. We gingen een uur omdat hij me onder andere deze kapel wilde laten zien.

Van binnen ziet het er onder andere zo uit.

          Het gewelfde plafond.

          Een tafereel waarbij je je van alles kunt voorstellen.

Volgens zijn zeggen dateert deze kapel van de elfde eeuw. Wordt nu niet meer als zodanig gebruikt.

In een ander dorp vond hij dit kasteel de moeite waard om te bezichtigen.

 De twee voorste torens dateren uit de Middeleeuwen, deel uitmakend van een deels afgebroken kasteel. Daarvoor in de plaats is in de zeventiende eeuw het huidige bouwwerk neergezet.

Nog even een foto gemaakt van Michel toen we weer verder gingen fietsen.

Terugfietsend via het kanaal vertelde hij dat wat nu fietspad is oorspronkelijk de trekweg was.

Paarden en mensen trokken via dit pad de boten door het kanaal heen wat gegraven moet zijn in de zeventiende eeuw onder Lodewijk de Vijftiende.

Het oorspronkelijke doel van het kanaal was om bouwstenen vanaf een afgraving naar Straatsburg te transporteren, waar een citadel gebouwd werd.

Zo zie je maar weer. Een stukje geschiedenis wordt herleefd hier.

Inmiddels is het kwart voor twaalf. Tijd om af te sluiten voor vandaag, alvorens vandaag morgen is geworden.

                    BONNE NUIT.

Opgeschrikt door hevige onweersbui bij het krieken van de dag.Besloten om Michel Bourlier te gaan verrassen.

 Het aangekondigde onweer voor vandaag liet niet lang op zich wachten.

Het was vijf uur vanmorgen, en net licht aan het worden toen grote felle druppels mijn tent afranselden.

En die stond niet zo beschut, dus voelde ik me nogal kwetsbaar. Maar gelukkig was er niet veel wind bij.

Toch was het op een andere manier ook even heel spannend. Mijn ochtendlijke grote boodschap diende zich aan, juist terwijl de regen fel op de tent gutste.

Oh heden, dacht ik , nu moet ik de tent uit en word drijfnat.

Ik zat al te denken of ik met het piesbakje wat kon doen toen de regen minder werd en ik zoals gewoonlijk toch nog rustig het buitentoilet kon opzoeken.

De grote percentages regenkansen die Weeronline aangaf uitten zich verder deze dag alleen maar in een licht buitje van een kwartier, dus daar moet je je niet door af laten schrikken.

Bovendien kan fietsen door de regen een zegen zijn mits je goed gekleed bent.

Al heel vaak heb ik fietstochten gehad met veel regen en daar echt van genoten, me voelend als een eend in het water.

En dan hebben we Michel Bourlier, een vriend die ik ken van de Ardèche omdat daar zijn ouderlijk huis staat. Hij woont met zijn vrouw Annie in het dorpje Ernolsheim sur Brüche, wat zeventien kilometer westelijk van Straatsburg ligt.

In het huis in de Ardèche zijn ze nu vier tot vijf keer per jaar te vinden en als ik er ben komt hij altijd bij mij op bezoek en hebben we geëngageerde gesprekken over het geloof en ook bidden we samen.

Al verschillende malen heb ik hen ook bezocht in Ernolsheim als ik van Frankrijk naar Nederland fietste of omgekeerd.

Nu mijn reis Straatsburg naderde begon steeds meer het plan te groeien om hen nu ook weer met een bezoek te vereren en na Straatsburg ben ik inderdaad hun richting ingeslagen.

Erg goed kunnen ze niet tegen onverwacht bezoek, weet ik, maar ze accepteren het van mij.

Nog steeds vertelt Michel de anekdote dat een jaar of tien geleden Frans en ik totaal onverwachts aan kwamen gefietst op een zaterdagavond terwijl ze juist andere gasten hadden, die bleven eten.

Wij mochten toen ook mee eten, maar eigenlijk vonden ze het heel gek.  Omgekeerd vind ik het heel normaal  als iemand onaangekondigd bij mij aan tafel aan wil schuiven. Juist gezellig, zou ik zeggen.

Het leek er vanmorgen op dat ik nu niet op dit kampeerplekje zou zitten aan het riviertje De Brüche.......

.........maar bij hun aan tafel of in een luie stoel.

Echter, omdat het al vrij laat werd en ik vanmiddag weer eens mijn lunch heb overgeslagen heb ik besloten om tien kilometer voor Ernolsheim te stoppen , zodat ik op mijn eigen manier kan eten, lekker veel dus. 

Morgen in de loop van de dag aankomend is voor hen ook ontspannener.

Mits ze natuurlijk thuis zijn .

Toevallig kunnen ze nu net in de Ardèche zijn.

Het is al een keer voorgekomen dat ik ze op die manier niet trof.

Heb Michel nog wel een app gestuurd vanmiddag, maar zoals ik al verwachtte, dat had geen zin, daar doet hij niet zo aan.

Dit fietspad langs het kanaal van de Brüche was het traject van mijn laatste kilometers van vandaag. Aan de andere kant ervan loopt de Brüche zelf en daar staat mijn tent.

Hieronder een ander kanaal dat dwars door Straatsburg loopt en waar veel mensen  te vinden waren.

Het was even schrikken in Straatsburg toen ik een mooi huisje op de foto zette..........

.........maar naast dit huis dit zag:

Het bleek bij nadere beschouwing alleen maar een pak te zijn wat op de grond lag, en geen dode.

In Straatsburg de Decathlon gevonden, waar ze voor mij twee binnenbanden, één buitenband en een paar sandalen hadden.

Na een jaar trouwe dienst is mijn vorige sandalenpaar daarna in een prullenbak beland.

En als er nu weer een lekke band komt hoef ik niet meer direct in paniek te raken.

Het Europese Parlement was er ook. Maar vandaag had ik daar geen afspraken lopen.

In een dorpje onderweg was dit zeker het mooiste huisje:

Vanmorgen bij het ontbijt voor het eerst het gasje gebruikt om thee te maken.

Er kwam een Mac Donald's op mijn weg, die mij gigabytes deed besparen en ook wat stroom leverde voor mijn apparatuur. En natuurlijk was er koffie.

 

En nu straks weer lekker slapen in mijn eigen tentje.

BONNE NUIT en À DEMAIN.

Bonjour, in Frankrijk. Kamperen op verboden terrein.

 Vanmiddag ben ik weer in Franse sferen terechtgekomen en het voelt duidelijk anders.

De mensen zijn losser, gemoedelijker.

In Duitsland is het allemaal wat strakker.

Niet dat er vandaag niet heel veel gegroet werd op het fietspad parallel aan de Rijn.

Maar hier roepen sommigen me spontaan " BONNE ROUTE" toe. Het voelt dat ze me hier meer snappen.

Het was ook wel uitkijken op die fietspaden met mijn zwaar beladen fiets die nogal wiebelt. Ik moet er nog altijd aan wennen dat er zovelen mij voorbij rijden, wielrenners of mensen met e-bikes. Dat was een paar jaar geleden nog niet zo.

Bellen wordt zelden nog gedaan, ik heb er zelf ook geen op deze fiets. Dus dan hoor ik af en toe een geschreeuw of gemopper of helemaal niets.

Het is wel mooi dat je zo helemaal door de natuur je een weg kunt banen naar het zuiden. Maar altijd zo fietsen vind ik saai. Ik zie ook graag huizen, auto's, winkels. Kortom meer levendigheid.

Net als gisteren dacht ik weer vroeg een plekje te hebben toen ik kwart over drie, net de Franse grens over, pal aan de Rijn een platgetrapt grasveld vond.

Het zonnepaneel in ieder geval vast uitgestald. Maar na ook weer een uur werd de dagetappe toch voortgezet.

Met het opladen van foto's voor de blog ging het namelijk zeer moeizaam en eigenlijk vond ik het ook te druk.

Alle fietsers zien me dan zitten.

Maar het plekje was wel bijna het aller oostelijkste puntje van Frankrijk, zoals dit kaartje laat zien.

Van het kaartje staat ook nog af te lezen dat het nog 494 kilometer was tot de Grote Sint Bernard.

Die had ik maar ingetoetst als mogelijk tussendoel van deze reis.

Oeps, het kriebelt op mijn borstkas. Ja hoor, een teek(je).

Eerst eruit halen

Dat is tegenwoordig snel gebeurd met dit "schepnet".

Tussendoor ontwikkelen zich dus allemaal plannetjes, maar eerst moet ik maar eens zorgen tot Bazel te komen.

Het plekje waar nu de tent staat is lekker ruim. Niet te hoog gras en ook geen te wilde bomengroei.

Maar hopelijk wel genoeg beschutting voor als er wind met de verwachte buien meekomt.

Het eten stond net te pruttelen toen een stel vriendelijke wandelaars met een grote hond eraan kwamen.

Heel belangstellend waren ze maar ze zeiden ook dat dit natuurgebied is waar eigenlijk niet gekampeerd mag worden.

Ze wensten me geen controle toe.

Maar echt bang ben ik daar ook niet voor. Wel heb ik dit keer mijn rotzooi daarom netjes geordend bij de tent gelegd, waar ik nu in lig.

De meeste muggen heb ik net als gisteren weer netjes buitengesloten.

Moge het weer een rustige nacht worden vol met interessante dromen, met andere woorden:

FAITES DE BONNES RÊVES.

Een hond gaat er met mijn buitentent vandoor. Weer lekke band.

 Vanavond was ik bezig mijn tent op te zetten,kwam er enthousiast een hond op me af gerend.

Ik stond klaar om hem te omhelzen,  maar hij bleek meer aandacht  te hebben voor de buitentent, die nog over de binnentent heen moest en waar hij spelenderwijs mee wegliep. Door mijn snelle reactie liet hij ook gauw weer los.

De schade is zo te zien beperkt tot een paar gaatjes waar ik nu het licht doorheen zie schijnen.

Ik stond ook voor een penibele opdracht: Mijn voorband was lekgeraakt en dit keer moest ik hem echt plakken, daar de reservebinnenband  enkele dagen geleden gebruikt werd.

De vraag was of mijn reparatiemateriaal wel in orde was. Een tube solution die meer dan een half jaar open is werkt niet meer.

En meestal ben ik ook heel slordig met mijn plakkertjes.

Maar, tot mijn geruststelling, zat er een nog niet opengemaakt doosje van de HEMA in met daarin een nog gesloten tube plakspul.

Ik besloot alvorens het eten op het vuur te zetten dit probleem al aan te pakken en te beginnen met een meegenomen binnenband die ooit lekgereden is, maar niet onmiddellijk gemaakt hoefde te worden omdat er toen wel een vers exemplaar beschikbaar was.

Het ging meteen al mis, want ik kreeg het voor mekaar naast het gat te plakken.

Maar de nog verse plak deed het wel heel goed en ik heb er gewoon nog maar een plakkertje overheen gedaan.

Tot nu toe zit alle lucht er nog in zo te zien.

Na deze " oefening" lukte de reparatie van de vandaag kapot gegane "schlauch" perfect, zodat ik met een gerust hart het vuur kon ontsteken voor de spinazie die al klaar stond.

Ja, zo'n reparatie MOETEN doen maakt me altijd zenuwachtig. Er hangt veel van af.

Als het niet lukt, waar vind je op zondag een fietsenzaak en vaak zijn ze op maandag ook nog dicht.

De ontdekking van het luchtverlies kwam tegen het einde van de dagetappe, maar een geschikte kampeerplek was er nog niet.

Meteen mijn pomp tevoorschijn gehaald. Allerhande mensengeluiden hoorde ik en bij God wist ik niet waar die vandaan kwamen.

Bleek mijn radio aangegaan te zijn bij mijn wild gegraai in mijn fietstas.

Vandaag was ik weer eens iets verder gefietst dan de afgelopen dagen toen ik het rond drie uur meestal voor gezien hield.

Nu had ik om twee uur al een prachtige plek om in ieder geval te picknicken.

Precies plek genoeg voor de tent.

Met zon voor het opladen van de apparatuur.

Maar er was weinig privacy. Veelvuldig kwamen er in het uur dat ik er zat mensen aangewandeld en naast me waren ze een complete boteninstallatie aan het inrichten.

Bovendien had ik nog wel zin om te fietsen. En zo werd het vandaag half zes toen ik neerstreek in dit ook bosrijke gebied met ook water in de buurt, en ook veel muggen.

Na het eten zo snel mogelijk de tent in gedoken. Al mijn spullen die erin moeten zet ik dan eerst voor de ingang, waarna een bliksemactie volgt: rits open, spullen en ik erin en dan de rits meteen weer dicht.

Het lijkt ook vandaag weer gelukt om een mugvrije slaapkamer te hebben.

Om er vannacht niet uit te hoeven om te plassen en daardoor toch weer dat ongewenste volk binnen te laten eet ik nu eerst nog mijn toetje zodat de lege beker straks als piespot kan dienen.

            GUTE NACHT FREUNDE.

Geen buien, maar muggen.

 Vandaag weer vroeg neergestreken op een bosrijk plekje vlakbij de Rijn.

Ook laat vertrokken, dus geen groot traject afgelegd. Maar dat hoeft ook niet.

Van het noodweer in Nederland zou hier een heel klein staartje terecht kunnen komen, dus ook wel fijn dat de tent alweer staat, en ook zelfs heb ik alweer gegeten.

Midden in een droog bos vuur maken  was linke soep, maar het ging heel prima, daar ik alle omringende blaadjes eerst weg heb gedaan.

Zoals gewoonlijk is het vuurtje zeer klein, minimaal.

Maar dan nog, liever geen pottenkijkers, maar die kwamen niet.

Wel waren er heel veel muggen, die tijdens het eten zowat in mijn bord terecht kwamen.

De regendruppels zijn vooralsnog uitgebleven.

De verbinding met het internet is heel moeizaam hier, ook op een andere plek waar ik heen gelopen ben. Dus vandaag kost het veel moeite om iets over te brengen.

Deze figuur zag ik onderweg zitten, zo levensecht, dat ik een paar maal dacht dat ze mens van vlees en bloed was:

Het lukt niet meer zo, Piet zal de afbeeldingen op hun plaats zetten en nog aanvullen met twee foto's van wat ik vandaag tegen kwam. Hopelijk lukt de blog morgen weer beter.

De Nibelungenbrug over de Rijn in Worms

Dit schip vond ik ook de moeite waard

Vrijplaats aan de Rijn gevonden, wat ook letterlijk een vrijplaats was.

 Lekke band, precies op het moment dat ik Antonius vroeg een kampeerplek voor mij te zoeken.

Het betekende dat ik even moest lopen langs de Rijn, om iets geschikte te vinden. Maar na een kwartier dook er een prachtige vrijplaats voor me op: Een strandje met bomen aan de Rijn.

Het was ook letterlijk een vrijplaats, want ik zag in een ooghoek ook blote benen.

Maar het strandje was groot genoeg om ergens te gaan staan waar ik niet stoorde.

Was er om drie uur en vrij snel met het eten bezig gegaan 

Met het oog op de verwachte onweersbuien had ik de lunch maar overgeslagen.

Trouwens, bij de koffie vanmorgen was er een heerlijk goed vullend gebak.

Mijn avondeten viel letterlijk een beetje in het water.

Had een vuurtje gemaakt op het vloedgedeelte van het strand. Toen het zaakje kookte ben ik ijverig met de fiets aan de gang gegaan. Het kon maar gebeurd zijn die technische ingreep waar ik zo tegenop kan zien maar toch moet gebeuren als je onderweg bent.

Toen ik trots klaar was met het karwei herinnerde ik me een aantal vloedgolven veroorzaakt door een voorbijstormende boot en toen besefte ik dat dat zwarte geval dat daar op het strand lag mijn pan was.

Ogenschijnlijk was de deksel goed dicht en er lag geen eten naast.

Maar er bleek toch veel zand in het (automatisch afgegoten) eten te zitten.

Nu moet ik naar binnen. De regen komt eraan.

Het werd aangekondigd en van Nederlandse vrienden weet ik dat daar de eerste buien vanmorgen al waren.

Maar die pan dus zag er na opening zo uit.

Alles inclusief veel zand toch maar opgegeten en maar hopen dat ik niet ziek wordt en dat het zand mijn maag schoon geschuurd heeft.

Ondertussen is het wild weer buiten. Wind, gedonder, regen. Maar op een veilige plek in een waterdichte tent.

Het zat er  wel in vandaag  dat een lekke band zou komen.

Het traject dat Google Maps voor me in petto had leidde soms over wegen die meer voor mountainbikes geschikt zijn.

Had wel al een keer flink gepompt, maar bij het repareren bleek dat ik dat blijkbaar op een dichtgedraaid ventiel deed. Dus dat schiet niet op zo.

De route ging vandaag eerst nog door het heuvelland tussen Rijn en Rijn vanwege het afsnijden van een bocht. Hier zaten kippen tussen de lavendel.

Maar daar was plots het mooie plaatje van de kronkelende rivier.

 In het dorpje beneden was de postbode per fiets in actie.

En het getal van de kilometers langs de Rijn gaf weer zestig minder aan dan gisteren vóór het afsnijden van de bocht.

Intussen zijn de geluiden van wind en onweer alweer voorbij en is het aardig benauwd in de tent. Toch hoor ik nog wel druppels, dus moet ik binnen blijven.

Dit mooie kaartje dat Piet me stuurde toont aan dat van de regen hier maar een staartje zal komen.

Maar morgen is er weer een dag. (met Kaffee und Kuchen misschien)

Ik wens jullie een mooie rustige avond.

      AUF WIEDERSEHEN.

REWEwinkel is weer mijn redding.

 De grootste hitte lijkt weer voorbij. Het is zeven uur en ik heb mijn warme maaltijd net op. Zit in het hoge gras,waar het uitkijken geblazen is voor teken.

Twee ontdekte ik nog net op mijn arm voordat ze zich in mijn huid wilden nestelen.

Op dit moment van schrijven was nummer drie aan de wandel op mijn rechterarm en nummer vier heb ik net al uit mijn been moeten halen met de tekentang.

Ik vraag me af als het zo doorgaat of ik het er deze reis afbreng zonder de ziekte van lyme.

Blij om op tijd weer een winkel van REWE te hebben getroffen.

Ik volgde de Rijn via fietspaden.

Wel allemaal mooi en aardig zulke trajecten door het weidse land waar je allemaal soortgenoten, fietsende toeristen tegenkomt, maar winkels zijn schaars op zulke routes.

Per ongeluk reed ik verkeerd en dwaalde af richting bewoonde wereld.

Een beetje extra klimmen was dat wel, maar wat was ik blij dat REWE zich aandiende.

Was nogal moe vandaag, waarschijnlijk vanwege de hitte, en nu met de proviand in de fietstas kon ik eraan toegeven zodra een aardig plaatsje zich zou aandienen. En dat gebeurde rond vier uur.

In het hoge gras tussen de fruitbomen staat mijn tent.

Vanmorgen zeven uur hadden Heidi en ik nog samen ontbeten, om acht uur moest ze weg voor een lange werkdag.

We hebben de wens uitgesproken dat ons volgende weerzien niet weer drie jaar gaat duren.

Door Sauerthal fietsend wilde ik dit nog even op de foto nemen.

Een hele rots is hier ingevuld op een creatieve manier. Zoiets spreekt mij wel aan, maar volgens Heidi is niet iedereen erover te spreken.

Een ander huis staat geflankeerd met allemaal wassen beelden.

De weg langs de Rijn aan de Sauerthalse kant lag dicht , maar via een parallel pad moest wel gaan volgens een hardloopster die ik om advies vroeg.

Nee dus, na acht kilometer geklauter en gedoe bleek het onbegonnen werk te zijn en moest ik op mijn schreden weer terug naar Lorch om daar de pont te nemen.

Was ook wel gezellig. De twee voorste mensen hadden dezelfde misstap begaan als ik.

Het fietspad aan de westkant van de Rijn liep precies over de vijftigste breedtegraad.

Onder andere Vancouver en het uiterste zuiden van Engeland kruisen ook deze lijn, stond er geschreven.

Een meter over die streep maakte ik bovenstaande foto van mijn TomTom.

Hier nog even mijn vuurplekje van vanavond, waarbij ik het druk had om het omringende gras uitgedoofd te houden.

Nu is het inmiddels kwart voor acht. Lekker uitwaaien nu in een koelere atmosfeer.

GUTE NACHT FREUNDE.