Op het nippertje nog een blog. Op weg naar Santiago de Compostella.

 Vandaag was er de hele dag geen 4g. Maar vanmorgen was er een Mac Donald waar ik met WiFi toch nog een beetje kon communiceren.

Naarmate de dag vorderde begon ik me steeds meer erbij neer te leggen dat er geen verslag kan komen.

Het gaf me ook wel even een vrij gevoel en ik besloot wat langer door te fietsen dan ik gewend ben omdat het een uur administratie scheelt én....... omdat ik de richting ingeslagen ben van Santiago de Compostella met het doel daar binnen drie weken te zijn. Ik wil namelijk proberen een pelgrim te ontmoeten die te voet half juni uit Amsterdam vertrokken is en half november Santiago denkt te bereiken.

Dit betekent dat ik nu een klein beetje voort moet maken. 

Vandaag ging het toch allemaal ras. De weg liep met vals plat bijna altijd iets naar beneden.

En het heet al Camino de Santiago de Compostella. Met andere woorden is het dus al een van de officiële routes naar de stad toe.

Op verschillende plaatsen kruist de weg die ik fietste de looproutes en er zijn ook stukken weg waar ook de wandelaar loopt.

Zegge en schrijven ben ik er vandaag één tegengekomen.

Oei, ineens komen er flinke windvlagen door mijn dunne T-shirt heen, terwijl het meestal windstil is. Maar vannacht ben ik helemaal veilig.

Antonius vond namelijk een huis voor me.

Eerst zette ik de tent daar vóór neer, maar plotselinge rukwinden wezen mij erop dat ik m beter binnen neer kon zetten.

Maar zelfs daar blies Jan de Wind hem bijna omver. Mopperend moest ik hem toen weer verplaatsen, maar nu helemaal achterin.

Op de status van Whatsapp zie je zijn definitieve standplaats, terwijl binnen het vuur bezig is om het eten gaar te krijgen. Ook krijg je een beter beeld van de omgeving. Dat hele kale landschap, typisch Spaans, waar ik van hou, maar zonder bescherming liever niet kampeer.

Vandaag ook weer te eten. Snijbonen zitten in de pan, met aardappelen uiteraard.

Vandaag was er ook weer koffie, en wel in de Mac Donald, met WiFi erbij en stroom om wat op te laden.

Zo, half negen inmiddels. Ga nu lekker naar binnen richting tent en wens u straks een goede nachtrust.

     B u e n a s    N o c h e s  .

Ps, hieronder het programma voor de komende weken.

Strompelend over de eindstreep. Weer een klomp verloren.

 O l a    B u e n a s   T a r d e s .

Mijn eerste kampeerplek in Spanje. Na de kille en gure afdaling van de Pyreneeën is het weer aangenaam toeven in de zachte en windloze vlakte, met rinkelende schapenvellen als geluid.

Echter ben ik wel even gestoord doordat wandelaars bij mijn tent voorbij kwamen terwijl ik net de aansteker in mijn hand had om het vuur onder de spinazie aan te steken.

Dus toen maar een schijnbeweging gemaakt en eerst de blog in handen genomen. Nu ga ik het echter toch maar erop wagen.

Zo, tien minuten later zijn de groenten aan de kook. Het was spannend want meteen bij de eerste vlammen kwam de auto voorbij die iets eerder de andere kant op ging. Hij reed gelukkig door. Je weet echter maar nooit hoe mensen reageren op vuur dat al zo veel verwoest heeft in de natuur.

Nu ga ik de inhoud van de pan eerst maar eens oppeuzelen alvorens verder te schrijven.

Rook kan eveneens verraderlijk zijn en ja, die plastic zak valt ook op.

Inmiddels is het eten gegeten. En op de status van Whatsapp staan twee filmpjes vandaag. Het eerste met heel veel water dat ik op mijn weg omhoog ben tegengekomen vandaag, het tweede toont de ontmoeting met een fietser die dezelfde kant op ging.

Hij zei dat het nog drie kilometer was, maar in werkelijkheid bleken dat er nog vier te zijn. En aangezien de laatste loodjes het zwaarst zijn had ik met die laatste kilometer nóg meer moeite dan die eerste drie.

Met de eindstreep in zicht was ik nog steeds af en toe vertwijfeld of ik het wel zou halen en toen ik bij die gebouwen was kon ik het nog haast niet geloven.

.Zeven kilometer voor de col zag mijn toekomst er zo uit:

  Daar links bij dat gebouwtje dat een tunnel blijkt slingert mijn weg.

Het gebouw ( het tunneltje) is hier bereikt, maar als ik vooruit kijk is er in geen velden of wegen al zicht op het eind van de tunnel die Col du Pourtalet heet.

Het was al met al dus nogal afzien. Maar dan veranderen de perspectieven weer als je na een kopje koffie op de col weer af mag dalen, de warmte tegemoet.

De afdaling begon echter wel met de konstatering dat er een klomp ontbrak. Eerst dacht ik, iemand heeft hem eraf gehaald terwijl ik koffie dronk, maar dat bleek gelukkig niet het geval. Na een kilometer namelijk stopte een auto met sympathieke mensen, die vertelden dat ze een klomp hadden zien liggen. Ik sprong een gat in de lucht, letterlijk, en de mensen gingen terug rijden voor mij om de klomp op te halen. Echter toen ze me na een half uur weer voorbij kwamen was de mededeling dat ze hem niet meer teruggevonden hadden.

Helaas, maar wel heel aardig en hartverwarmend.

Verder met één klomp.

Nu, acht uur, mag ik gaan rusten. Een prettig vervolg van deze avond is mijn wens.

H a s t a     L u e g o . (Tot later)

Regen en storm. Toen het droog werd toch vertrokken van veilige plek.

 Toen het vanmorgen licht werd begon het gelijk te regenen, maar ik kon nog snel een vuurtje maken voor de ochtendthee.

Tussen de druppels door hoorde je bij vlagen een enorm kabaal, dat veroorzaakt bleek te zijn door de wind. De tent bleef echter onbewogen. Dat was het voordeel van deze plek, die, zo tussen de rotsen van de Pyreneeën, weinig uitzicht bood, maar in deze uitzonderlijke omstandigheden heel goed was qua bescherming.

      Daar staan broederlijk bij elkaar de twee tenten, eentje voor mij en de andere om mijn fiets te herbergen.

Boven aan de weg, waar ik even was gaan kijken, waaide het al veel harder.

      Een filmpje over het natuurgeweld, waarin je de bulderende wind hoort, staat vandaag op de status van Whatsapp.

Maar inmiddels heb ik deze plek weer ingeruild voor een andere, na ongeveer de helft afgelegd te hebben van de afstand die nog restte tot de col.

De grens van de Pourtalet staat daar beneden aangegeven.

 Ik had nogal getwijfeld of ik nog wel zou gaan. Rond twee uur was de regen weliswaar opgehouden zo ongeveer, maar de windvlagen gingen onverminderd door. Was het wel verstandig om mijn veilige plek in te ruilen voor een gure wereld? 

Het bleek inderdaad nogal afzien, vooral in het begin. Het was te gevaarlijk om te fietsen en zelfs lopend moest ik me tot het uiterste inspannen om de karavaan vooruit te krijgen en in het rechte spoor te houden.

Een jong stel dat stond te liften sprak ik even. Af en toe zwaaide een automobilist. Maar verder was ik alleen maar met de elementen bezig.

Even een fotootje geknipt van dit wilde gebeuren, even overwogen om hier te gaan staan, maar nog even verder toch gegaan tot de volgende foto.

Bovenstaand pad ben ik ingelopen naar de kijkers toe. Op dit punt waaide het nog veel te hard, maar verderop draaide het de wind uit en ga ik daar een rustige nacht tegemoet, daar inmiddels de wind sowieso veel minder is geworden.

 Morgen weer mooi weer, zijn de vooruitzichten. Als er geen gekke dingen gebeuren fiets ik dan de drempel over van de Pyreneeën en kom in Spanje terecht. 

Welterusten.

In de spelonken van de Pyreneeën. De beklimming van de Col du Pourtalet is in volle gang.

 Goedenavond. Terwijl de schemering over de Pyreneeën aan het neerdalen is zit ik langs de weg te schrijven. Er is  in de spelonken van de Pyreneeën namelijk weinig bereik. Hier langs de weg gaat het nog net, maar de tent staat nóg lager.

Fascinerend is het enerzijds wel om helemaal ingebed tussen de bergen te zitten in de buurt van een luidruchtige rivier. Maar anderzijds mis ik hier het overzicht en voel me meer overgeleverd.

Maar in ieder geval is het zojuist gelukt, zij het met het nodige geduld, om op de status van Whatsapp het filmpje te zetten dat het water van het riviertje laat ruisen en laat zien in wat voor (letterlijk) enge wereld ik zit.

De plek waar ik nu zit te schrijven.

De tent en fiets staan nog veel lager en wel op dit pad dat een van de wegen naar Santiago de Compostella is.

Daar zit ik dan. Het is nu inmiddels al helemaal donker. Ik laat nog wat foto's zien van het officiële begin van de beklimming van de col.

Hier kon je nog overal om je heen kijken en lezen dat de Col du Pourtalet nog niet ingesneeuwd is.

Op dit punt zie je dat er nog zevenentwintig kilometer te fietsen ( zeg maar te gaan) is tot de pas bereikt is.

Je moet ook nog rekening houden met kuddes schapen die in colonnes naar lagere gebieden geleid worden. 

Oei, een tunnel. Gelukkig maar een kleintje, maar had toch maar gauw mijn rode achterlampje ontstoken.

 

Daar zit ik nog steeds langs de weg.  Acht uur, pikkie donker. Af en toe komt een auto voorbij, af en toe ook sjeest een auto voorbij. Af en toe ook een windvlaag. Af en toe lijkt het alsof er met de wind druppels meekomen. Morgen wordt wel regen verwacht volgens Weeronline.

Heb ervoor gezorgd genoeg eten bij me te hebben, aangezien het morgen zondag is én er sowieso weinig winkels meer te verwachten zijn tot bovenaan, en ook nog niet naar beneden Spanje inrijdend. Je weet niet hoeveel tijd ik daarvoor nodig heb, misschien wel twee dagen. Ik ben niet zo'n snelle meer.

Voor het geval dat heb ik zelfs een noodblik " in huis" gehaald.

 Dit heb ik van Piet, die dat op onze gezamenlijke reizen ook deed. Toen was het een paar keer van pas gekomen en deelde hij zijn noodvoorziening goedmoedig met mij.

Hier nog een paar foto's van onderweg geziene kunstwerken.

En nu daal ik weer af naar de tent, waar het in ieder geval heel veilig is nu er nogal wat wind staat.

Of ik daar vanavond lui naar de sport kan kijken, zoals ik gedacht had, valt te betwijfelen, maar lekker slapen in ieder geval.

B o n e     S o i r é e .

Vertrokken uit Lourdes na vervanging remblokje. Al snel linksaf geslagen richting Spanje.

 Lourdes achter me gelaten en nu weer kamperen op een plekje waar ik me vrijer voel dan daar waar meer mensen waren.

Kamperen bij het geluid van koeienbellen........

.........Èn met uitzicht op de Pyreneeën 

Het was de bedoeling eigenlijk om morgen Pau aan te doen, wat noordwestelijk van Lourdes ligt. Ik meen me te herinneren dat ik daar ooit op zaterdag op een grote markt opgetreden heb.

Echter, mijn smartphone zegt daar niks van en ook de caféeigenaar bij wie ik koffie dronk zei dat er alleen maar een (dagelijkse) markt is in de overdekte hallen.

Aangezien Pau een flink eind om is op mijn route en een grote stad, waar ik dan helemaal doorheen zou moeten, heb ik besloten om linksaf te slaan zuidwaarts met Spanje in het vizier. Waarschijnlijk ga ik nu de eerst mogelijke bergpas nemen als je van Lourdes af komt. 

Op onderstaand kaartje zie je dat Pau nu al ver boven me ligt. Vanaf nu koers ik op die witte scheidslijn tussen Frankrijk en Spanje af. De col is iets van 1800 meter hoog.

Hoe het dan in Spanje verder gaat weet ik nog niet. Gisteren dacht ik even dat ik het pelgrimspad naar Santiago de Compostella op ga zoeken. Vandaag dacht ik om toch maar rechtstreeks naar het zuiden te fietsen. Echter zojuist schrijft een vriendin dat een goede vriend van haar te voet daarmee bezig is. Half juni is hij uit Amsterdam vertrokken. Zij uit het idee dat een ontmoeting tussen die wandelaar en mij wel mooi zou zijn. Hij is nu in Burgos.

Het kan dus na mijn afdaling naar Spanje  alle kanten op en daar houd ik van.

Grappig vond ik vandaag die voordeur omringd door hout.

Op het moment druppelt het een beetje op de tent.  Zoals ik in het begin schreef voel ik me hier in de natuur beter op mijn gemak dan op mijn plekje in Lourdes, hoewel ik daar toch ook redelijk mijn gang kon gaan plus dat het op tien minuten lopen van de kathedraal ligt.

Tom vertelde dat op slechts drie kilometer van het centrum een prachtig bos is waar hij in alle vrijheid een paar dagen heeft gestaan met zijn kampeerauto. Dit bos heb ik nu per toeval ook ontdekt. De fietsroute die ik nam richting Pau kwam er dwars doorheen. Als ooit weer een volgende keer komt dan ga ik daar kamperen en doe wat meer moeite om bij het gebeuren te komen.

Nu kwart over zeven sluit ik de tent en steek mijn fietslampje aan die aan het plafond komt te hangen. Die was gisteravond zoek toen ik naar de processie wilde gaan, maar vanmorgen bij het vertrek vond ik m in het gras.

Op reis ben ik altijd heel precies met mijn spullen, alles heeft zijn plek. Dus ik was kwaad op mezelf en niet echt in vrede toen ik me tussen de kaarsjes dragende mensen begaf.

Een remblokje moest al heel lang vervangen worden. Het rubber was zo versleten dat bij elke afdaling het ijzer op ijzer was als er geremd moest worden. Al

 heel lang stelde ik de reparatie uit. Vanmorgen voor mijn vertrek ben ik eraan begonnen. Zoals verwacht ging het moeizaam, maar.....het is gelukt en vandaag plukte ik er de vruchten van, want er moest aardig wat geklommen en gedaald worden.

Ik wens u nog een plezierige avond.

Kaarsjesprocessie gisteravond was weer indrukwekkend, maar het was schrikken toen ik de tent naderde.

 Het regende niet echt door gisteravond, dus ben ik nog naar het plein van de kathedraal gereden om deel te nemen aan de kaarsjesprocessie. Op zich houd ik er niet van om in het donker nog er op uit te trekken, maar het doel was om naar een warm gezelschap te gaan en een niet alledaagse gebeurtenis mee te maken.

De processie is begonnen.

Eerst de rolstoelers, daarna de valide mensen.

Op de status van Whatsapp komen twee filmpjes.

De vorige keer, drie jaar geleden deed ik ook al mee, alle avonden van mijn verblijf toen.

Het was toen heel erg druk in de processie, maar het was ook vroeger in het jaar. Hoewel ik gisteren overdag veel minder mensen aantrof in Lourdes dan drie jaar geleden was er toch genoeg deelname om mij te bekoren. Ik hou sowieso van grote mensenmassa's. Een goed gevulde voetbalstadion vind ik ook prachtig.

In tegenstelling tot de andere keren was ik er nu erg op gespitst om foto's en filmpjes te maken in mijn nieuwe rol als journalist.

Er ging hierbij wel wat mis. Op de voicerecorder had ik wat opgenomen van veertig seconden ongeveer. Tenminste dat dacht ik, maar op de een of andere manier is de opname minutenlang doorgegaan. Toen ik dacht het afgezet te hebben bleek het apparaat het opgenomene echter weer te geven en ik met mijn slechte horen had dat niet in de gaten, zag alleen aan de reacties van geïrriteerde mensen dat er iets aan de hand was.

Nu was het eens de omgekeerde situatie van drie jaar geleden. Toen was ik heel boos op mensen voor me die maar bleven kletsen, terwijl gevraagd werd om in stilte je voor te bereiden op de plechtigheid.

Toen ik na de processie weer richting tent fietste sloeg de schrik in mijn benen toen ik op de plek waar ik vanaf de weg de bushbush in moest duiken een politieauto met blauwe zwaailichten zag staan. Ze zouden toch niet........de tent aan het ontruimen zijn. Haast niet voor te stellen, dat iemand dat aangegeven heeft. Maar je weet maar nooit. Iets dichterbij gekomen zag ik ook een witte auto staan. Misschien hadden ze het daarop gemunt. Wel stom toeval dat dat precies voor de ingang naar mijn minicamping plaats vindt. Ik was van slag, durfde niet voor hun ogen die onhandige manœuvre uit te halen om de fiets over die stenen te tillen.

Ik besloot als een angsthaas om even terug te gaan, mijn fiets tijdelijk ergens anders te stallen en alleen naar mijn tent te gaan, als die er nog stond tenminste. Maar toen vertrokken de auto's weer en natuurlijk stond de tent er nog. Daarna de fiets weer opgehaald....... Het was een chaos in mijn gemoed, paniek in de tent, of beter: buiten de tent, want toen ik er eenmaal in lag keerde de rust in mij weer snel terug.

Na het ontbijt vanmorgen ben ik weer naar de kathedraal gelopen en op het plein wat zitten schrijven, onder andere een kaartje aan mijn buren Yvon en Olivier, die niet zoveel zin hebben om naar de e-mails op de computer te kijken, die ik hen veel te weinig stuur. Via de zijkant van de kathedraal teruggelopen. Hier zie je mooi hoe dat gebouw rotsvast op de verschijningsplek van Maria is neergezet.

Toen ik vanmorgen daar onder die rots doorliep moest ik van een wachter wel mijn pet van het hoofd doen.

Ietsjes naar rechts op de vorige foto kom je bij het gebouw waar de mensen een bad kunnen krijgen van lourdeswater.

Hieronder is de kaarsenbranderij, die heel veel licht uitstraalt.

Het gebouw bestaat uit acht van deze koepels, waarvan er echter vier in de fik hebben gestaan afgelopen juli.

De laatste foto is ook gemaakt vanwege dat prachtige kledingstuk van die mevrouw.

De winkel hieronder heeft vaak sympathieke medewerkers. 

Tien jaar geleden waren ze erg onder de indruk van mijn mooie trui die ik droeg en ik meen me te herinneren dat de laatste keer daar mijn telefoon opgeladen kon worden. Echter vandaag niet. Maar ja, ik heb nog wel een hoop stroom, maar elk beetje helpt, zeker omdat vandaag en gisteren de zon bijna niet scheen.

Misschien vanavond tijdens de "wandeling" weer een beetje regen, maar normaal gesproken loop ik weer mee.

Morgen is mijn vertrek weer gepland. Een nieuwe invalshoek voor een richting kwam vanmorgen in me op. Santiago de Compostella. Een volgend pelgrimsdoel dus. Of ik het uit ga voeren zal over enkele dagen blijken. Eerst gaat de reis in ieder geval richting westen, parallel aan de keten der Pyreneeën.

Tot morgen

         À   d e m a i n .

Na een kilometer fietsen was ik al in Lourdes. Mijn vertrouwde kampeerplek weer gevonden. Indrukwekkend om op het plein te zijn.

 Vanmorgen zat ik goed en wel op de fiets en daar was al het bordje Lourdes.

 Drie jaar geleden fietste ik het plaatsje uit met de bedoeling via Bretagne naar Nederland te rijden. Het werd uiteindelijk Spanje gevolgd door nóg een jaar reizen door Italië en de Balkanlanden.

Dit keer reed ik het pelgrimsoord in met in mijn hoofd Spanje, eventueel gevolgd door Marokko.

Onder andere is hier de gelegenheid om verbinding te vragen met de goddelijke wereld. Het is belangrijk te weten en te ervaren dat de stappen die ik zet Gods zegen hebben.

De twee vorige keren, respectievelijk drie en tien jaar geleden, en misschien daarvoor ook wel, maar dat weet ik niet meer precies, had ik een prima kampeerplek, vlakbij het heiligdom. Daar ben ik allereerst naar toe gereden. En jawel hoor het was er nog steeds, onaangetast, alleen wat meer bramen die de doorgang iets moeilijker maken, maar tevens me meer beschermen voor ongewenste bezoekers.

Daar staat mijn tentje, op vijfhonderd meter lopen van de basiliek.

Even over die steen heen springen om bij de tent te komen, die een beetje in de diepte staat.

Na het afgooien van de meeste spullen en het opzetten van de tent ben ik meteen naar het plein van de basiliek gelopen, zoals ik dat de andere keren ook regelmatig deed. Onderweg deze gevel van een hotel bewonderd.

Even later liep ik daar weer rond, heel vertrouwd, alsof ik nooit weggeweest was.

Maar nooit eerder had ik stilgestaan bij de hoek links onder de basiliek.

Op de onderste foto lijkt Maria centraal te staan, maar de bovenste foto laat zien dat ze naast het kruis van Christus staat, net als dat mannetje aan de andere kant van het kruis.

Opmerkelijk vond ik ook de volgende uitspraak:

Christus belooft niet u gelukkig te maken in deze wereld, maar wel in de andere.

Wat het geheim voor mij is is dat je op dit soort plekken al een beetje kunt ruiken, ervaren hoe het in die andere wereld is. Hier zijn het de geluksmomenten die het vertrouwen blijven geven dat we naar die andere wereld toe kunnen komen en ze geven me de energie en de kracht om dat in de gewone wereld uit te blijven stralen.

In gebed zijn is daarom niet alleen van toepassing in dit eldorado maar gewoon altijd. Maar hier is het gemakkelijker omdat de hele sfeer ernaar is.

Vanavond om negen uur, over een uurtje dus, begint weer de dagelijkse processie.

Zeer indrukwekkend en ontroerend vond ik het voorgaande keren om eraan mee te doen. Het lijkt echter vanavond wel in het water te vallen. Buien dreigen namelijk. Maar morgen is er weer een dag.

Hier staat het aangekondigd.

Mariaprocessie met kaarsen.

Voorlopig is het echter nog droog, nu ik hier bij de tent zit te schrijven, dus misschien ga ik nog wel.

In ieder geval een prettige avond is mijn wens en iedereen krijgt de groetjes van Maria, aan wie ik de groetjes over zal brengen.