Twee Duitse wandelaars voegen zich bij ons. Diner verzorgd door Marc 1 en mij.

 Er zijn vandaag twee Duitse wandelaars bij gekomen in onze herberg, en nu zijn we met zijn vieren.

Rechts Marc 1, die gisteren aankwam, in het midden René, links Marc 2.

Deze drie kennen elkaar al van een vorige herberg waarin ze samen waren.

We hebben zojuist uitgebreid en lekker gegeten met zijn vieren.

Marc 1 maakte een gevarieerde salade, terwijl ik voor de bloemkool zorgde, uiteraard vergezeld van aardappelen.

Marc had vanmiddag een installatie geregeld, waarop we via zijn of mijn smartphone de wedstrijd van het Nederlands Elftal konden zien.

Via mijn app van de Nederlandse televisie dacht ik de wedstrijd te kunnen bekijken, maar helaas, de uitzendrechten waren zo dat de uitzending via mijn locatie niet bekeken kon worden. Maar Marc had daar iets op. Er is een site die me verbindt met de Duitse tv.

En zo kon ik dus wel getuige zijn van hoe Oranje met een beetje geluk de eerste wedstrijd won, terwijl de anderen af en toe kwamen informeren hoe het erbij stond. 

Vanmorgen zijn Marc en ik samen naar Redondela gewandeld om er koffie te drinken en boodschappen te doen.

Er bleek net de tweewekelijkse markt aan de gang te zijn. Jammer dat ik het niet wist, anders had ik daar wel even accordeon kunnen spelen, daar was de markt groot genoeg voor.

Er zijn vooruitzichten dat het eind van de tunnel van donkere regenluchten in zicht komt. Vanaf aanstaande vrijdag is er een zonnetje op de tabel van Weeronline te zien, vergezeld van nog maar weinig of geen regendruppels.

Dit betekent dat ik dan mijn reis naar het zuiden weer voort ga zetten. Heb ik wel zin in, hoewel het verblijf in deze herberg me ook prima bevalt.

Maar ik wil rond de Kerst aan de Costa del Sol zijn en bovendien wil ik in Lissabon die hele aardige Leo bezoeken, die hier afgelopen dinsdag was. Ze schreef vandaag dat ze gisteren in Santiago de Compostella is aangekomen.

Leo op het grote plein, na het bereiken van haar doel.

Half tien inmiddels,  de drie huisgenoten zitten in de keuken nog gezellig te buurten. Marc 1 rolt ondertussen over de vloer over een cilindervormig voorwerp ter massage van zijn rug.

Zelf heb ik er vanmiddag ook op geoefend. Mijn rug vertoont namelijk ook af en toe wat strubbelingen.

Op de status van Whatsapp zie je Marc zijn oefeningen doen.

Maar straks lekker naar bed, waar ik goed in slaap, net als in de tent overigens. Die was gisteravond de doorweekte wei in gewaaid. Gelukkig kwam ik daar op tijd achter. Nu is ie eindelijk ongeveer droog en klaar voor hergebruik einde deze week, mits het programma niet verandert.

Een fijne avond gewenst.

B u e n a s    T a r d e s .

Marc loopt van München tot Croatie, van Sevilla tot Santiago de Compostella. Daarna weet hij het nog niet.

 Vanmiddag is  wandelaar Marc hier neergestreken die vanaf juni 2200 kilometer in de benen heeft.

Hij is uit München vertrokken met het doel het uiterste zuiden van Turkije te bereiken.

Hij loopt voor een goed doel. Hij vraagt een kilometervergoeding van één euro per kilometer aan zijn sponsoren.

Hij heeft een kilometerteller bij zich. In totaal wil hij tot vierduizend kilometer komen.

Hij heeft echter zijn doelstelling bijgesteld omdat hij belaagd werd door honden en hij het op een gegeven moment niet meer verantwoord vond om op dit traject door te gaan.

Van München naar Slovenië, dan Croatië, dan Macedonië, zo liep hij. Maar daarna kwamen 

 Albanië en Griekenland, waar honden hem het lopen lastig en (te) gevaarlijk maakten. "Het heeft geen zin", zei hij, "dat ik voor het goede doel dit loop en dan geblesseerd uit moet vallen".

Daarom had hij besloten om in het vliegtuig te stappen naar Sevilla om vandaaruit op de Santiagoroute kilometers te maken.

En zo is hij vandaag in deze herberg terecht gekomen.

Morgen blijft hij ook nog de hele dag, net als ik, die voor nóg twee dagen bijgetekend heb.

Ik neem gewoon de tijd. Wat kan mij het schelen, morgen komt er weer nieuwe regen en overmorgen ook, zo zijn de verwachtingen.

Vanmorgen heb ik dit uitgelaten gezelschap uitgelaten en uitgezwaaid.

De man, tweede van links en zijn vrouw, vierde van links, wonen op de Canarische Eilanden. Het jonge stel rechts woont in Madrid. Van de anderen weet ik het niet. De wandeltocht naar Santiago vanaf de Portugese grens is een soort familiereünie. Dit jaar doen ze dat eens op deze manier.

Het was bij het afscheid dolle pret. Dit kun je meemaken door de status van Whatsapp te bekijken.

Vandaag is ook deze dame vertrokken. Zij is Braziliaanse en vliegt vanavond terug naar haar land. Ze is dacht ik een week hier geweest, maar ik weet weinig van haar. Ze spreekt noch Spaans, noch Engels.

Ondertussen is Marc ook weer in de keuken. Hij gaat nu koken. Zelf heb ik zojuist iets opgewarmd in de magnetron dat van eergisteren dateert. Maar misschien is het niet genoeg.

Vandaag was er in Redondela weer koffie met krant.

Maar de supermarkt was dicht. 

Daar had ik gisteren al op geanticipeerd door genoeg etenswaren in huis te halen.

Onderweg naar het dorp kwam ik een hele stoet Santiagogangers tegen.

Buen Camino, buen Camino, buen Camino.

Maar niet alleen nu, bij elke wandeling naar de koffie heb ik deze week pelgrims mogen begroeten.

Zo, nu brei ik maar weer eens een eind aan dit verhaal. Marc is straks klaar met zijn culinaire bezigheid en ik denk dat er ook wel een hapje voor mij bij is.

Marc

Een prettige avond nog is mijn wens.

B u e n a s    T a r d e s .

Proost. Weer nieuwe mensen. Rustige regendag achter de rug.

 Na het vertrek van Pedro werd het een rustige dag en was ik even alleen in dit gastvrije huis. Maar een uur geleden was er een invasie van zeven wandelaars. 

Ze zijn familie van elkaar. Gisteren vertrokken bij de Portugees-Spaanse grens, die dertig kilometer van hier verwijderd is. Vandaag hadden ze dertien kilometer gelopen.

Toen ze gegeten hadden en ze met zijn allen het glas( of beter de bierblikjes) hieven moest ik een foto van het gezelschap maken, waarop ik spontaan muziek voorstelde.

Het werd een dolle boel, want ik gooide meteen al mijn speelvuur in de strijd en er werd gedanst op het ritme van wat ik spontaan uit mijn apparaat haalde.

Net zoals gisteren bij Pedro kon ik vandaag ook weer de artiest uithangen.

Een filmpje van de voordracht van een Spaans liedje aan Pedro staat vandaag op de status van Whatsapp.

Even later werd me gevraagd iets te schrijven in een wandelboekje, horend bij de voettocht, waarin de  foto's van alle zeven deelnemers staan. Eigenlijk dus een soort zevenkoppig Santiagopaspoort. Dat deed ik dus maar spontaan en intuïtief en in mijn beste Spaans.

Leve het leven en de blijheid.

De aarde en de hemel willen dat de mensen de kleine dingen waarderen

in

de

grote

wereld.

Van boven naar beneden in het omlijnde gebied kun je tevens lezen: kleine mensen in de grote wereld.

Vandaag heeft het een groot deel van de dag weer geregend en ik ben  wat gevorderd met de trui en de bijbehorende tekening, die ook steeds sprekender gaat worden.

Ook was er weer een bezoekje aan het stadje Redondela waar boodschappen en koffie te vinden waren. Dit keer was in het café het dagblad van Galicië in andermans handen, maar de landelijke sportkrant As lag er wel. Met veel interesse heb ik van enkele aan het WK  deelnemende landen de wetenswaardigheden gelezen en geconstateerd dat mijn Spaans goed genoeg is om alles te snappen.

Onderweg vond ik deze aangeklede hond schattig.

Een paar weken geleden schreef ik over de ontmoeting met Johanna uit Duitsland, die met drie ezels, twee honden en een kat op weg was naar Santiago.

Gisteren schreef ze dat het gezelschap op het grote plein was gearriveerd.

Maar ze schreef ook dat haar vader de hele beestenboel pas op het einde van de maand komt halen. Ze loopt daarom nog honderd kilometer verder tot het uiterste westpuntje van Spanje. Met dit weer, waarvoor ik gevlucht ben in een herberg  .......... Dus ik heb veel met haar te doen. Maar dat hoeft niet, zegt ze.

Voor vanavond heeft ze gelukkig iets gevonden, een leegstaand huis.

Om te eindigen met het begin: Pedro vertrok vanmorgen rond half tien en natuurlijk heb ik m uitgezwaaid.

Adios, a luego.

Oftewel:

Houdoe en tot ziens.

Tot morgen.

Vanmorgen In de rol van uitzwaaier van de gasten. Spullen gedroogd tussen de buien door.

 Goedenavond, daar ben ik weer. Nog steeds in de herberg met de naam A Darsena do Frances.

De herbergier, Pito genaamd, zei net nog dat ik maar twee weken moet blijven hier, want zolang blijft het minstens regenen.

   Mijn gastheer Pito met zijn trouwe viervoeter Paco.

Het is in ieder geval gezellig hier en ik voel me vrij. Heb net weer lekker eten gekookt op de elektrische kookplaat. Ditmaal was er geen meeëter. De nieuwe gast, Pedro uit Majorca, heeft zijn buikje volgegeten in een restaurant hier in de buurt. Hij werd door mij binnengelaten rond drie uur vanmiddag. Hij vroeg zich af hoe hij zijn kletsnatte schoenen in godsnaam droog kon krijgen. Maar daar had ik een antwoord op. Het trucje had ik juist vanmorgen afgekeken bij twee vertrekkende gasten. Zij kwamen op het idee om de föhn die hier ligt ervoor te gebruiken.

Zeer waarschijnlijk is die föhn hier ook voor bedoeld.

Vandaag had ik een beetje de rol van uitzwaaier.

De ontdeksters van de föhn gingen als laatsten.

Maar daarvóór mocht ik nog even met hen op de foto.

Deze vrouwen hebben elkaar drie jaar geleden op een santiagovoettocht ontmoet, maar wonen in Brazilië heel ver uit elkaar. Deze tocht was een gelegenheid elkaar weer eens terug te zien.

Bob uit Florida, Verenigde Staten, stapte eerder met frisse tegenzin de regen weer in voor een van de laatste etappes van zijn lange Camino.

Hij blijft na het volbrengen van zijn tocht nog een tijdje in Europa. Hij vliegt volgende week naar Istanbul om deze stad eens te bekijken en begin december bezoekt hij voor de derde keer in zijn leven Barcelona, een stad die hij erg mooi vindt.

En Denise verliet de herberg ook weer.

Hasta la vista.

Tussen de buien door scheen de zon vandaag af en toe en van die gelegenheid maakte ik gebruik om wat natte spullen droger te krijgen. Ik schrijf bewust droger want helemaal droog is het geheel nog lang niet. Er waren ook een T-shirt en een korte broek bij, die ik in het fonteintje van de keuken even gewassen had. Ook heb ik na drie dagen de natte tent eens uit de tas gehaald. Toen de natte binnentent bijna droog was kwam er weer een bui aan en daarna heb ik m maar onder het afdakje neergezet waar ook de fiets staat

En nu, half elf al, is het heel gezellig met Pedro. We hebben diepgaande psychologische gesprekken in het Spaans. En tussen de bedrijven door beëindig ik deze blog, maar niet zonder een foto van hem.

En deze foto. In mijn beste Spaans heb ik een liedje voorgedragen met accordeonbegeleiding, dat hij opgenomen heeft.

Vanavond staat op de status van Whatsapp een filmpje van hoe hij zijn natte schoenen staat te föhnen.

Welterusten

B u e n a s    N o c h e s .

Uitgenodigd in Lissabon. Nieuwe gasten vandaag. Samen gekookt en gegeten met Denise.

 Ola, Buenas Tardes. Op dit moment zit ik met Bob en Denise in de keuken.

 Twee nieuwe gasten die vanmiddag arriveerden. Denise is Duitse en loopt van Porto naar Santiago, terwijl Bob, Amerikaan, er na vierenvijftig dagen lopen om precies te zijn 1162 kilometer op heeft zitten. Hij is gestart in Granada, Zuid-Spanje, en dwars door de Spaanse hoogvlakte gelopen tot hier, vanwaar hij nog zeventig kilometer te doen heeft tot Santiago de Compostella.

Het meest heldhaftige van hem vind ik dat hij achtenzeventig jaar oud is, iets wat je hem helemaal niet zou geven.

De meesten van de mensen die gisteravond er waren zijn vanmorgen weer opgestapt. Dat gebeurde net als gisteren bij het afscheid van Emmanuel in de  regen.

Maar vandaag viel de regen in buien en zelfs heb ik de zon nog even gezien.

Gisteravond tijdens het avondeten had ik mijn accordeon erbij gehaald en dat viel in goede aarde. Vandaag werden mijn klanken ook weer met enthousiasme begroet. Denise maakte ook kennis met het instrument.

Denise en ik hadden samen gekookt. Mijn aandeel was bloemkool met aardappelen, terwijl zij een mooie kleurrijke samenstelling maakte van paprika, spinazie, salade en noten.

We waren blij dat Bob ook meehielp met eten, zodat er niet teveel over is wat bewaard moet worden. Op de status van Whatsapp zie je Denise in actie.

Gisteravond was het nog heel gezellig met 

Leo uit Lissabon. Ze had heel veel oog voor de trui die ik aan het breien ben en klom ervoor op een stoel om er een foto van bovenaf van te maken.

Toen ze mijn route zag die ik door Portugal wil maken wees ze me erop dat ik bij haar langs moest komen in Lissabon, wat ik een mooi vooruitzicht vind.

Ondertussen ben ik er nog niet uit wat ik het beste kan doen in verband met het weer. Het leek er gisteren op dat vanaf volgende week  donderdag kamperen en fietsen weer doenlijker zou worden, maar vandaag vind ik daar weinig van terug. Misschien moet ik dan toch maar eerder hier gaan en hopen dat het zuidelijker wat beter is. Voorlopig heb ik dus maar voor één dag bijgeboekt.

Vandaag in een café kon ik uitgebreid de krant lezen.

De titel van het artikel:

November noteert tot nu toe al twee keer zoveel regen als de hele novembermaand van vorig jaar.

Ook vond ik Van Gaal terug, met zijn uitspraken over het Nederlands Elftal dat we best een heel end kunnen komen in het WK met een beetje geluk.

Nou mensen, ik leg mijn oor maar weer eens neer op mijn kussen en een goede nacht is mijn wens.

     B u e n a s     N o c h e s .

Heel blij dat ik hier mag zijn. Minstens morgen nog een dag. Emmanuel wel vertrokken in de stromende regen.

 Goedenavond vanuit een droog onderkomen, dat ik deel met verschillende andere mensen. De meesten lopen de Camino van Santiago over de kustroute vanaf Lissabon. We blijven dus in hetzelfde sfeertje.

Emmanuel, met wie ik afgelopen nacht de slaapkamer deelde, is net als ik met de fiets, en heeft vanmorgen ondanks het hondenweer zijn reis voortgezet.

Je ziet op het filmpje van de status van Whatsapp hoe hij vertrekt.

Ondertussen ben ik heel blij en dankbaar dat ik hier mag zijn in dit barbaarse weer. Als ik de lijst zie die Weeronline toont gaan deze weersomstandigheden nog lang duren. Pas volgende week zaterdag lijkt het me allemaal weer normaler te worden.

In gedachten heb ik nu om gewoon maar tien dagen hier te blijven. Om te beginnen heb ik in ieder geval vast gevraagd om morgen  nog te mogen blijven, en dat was natuurlijk goed.

Morgenavond zie ik dan weer verder.

Dat het echt menens is met het weer is hier ook te lezen in dit artikel:

Vervelen zal ik me hier niet, want mijn trui is nog lang niet af. Vanmiddag heb ik m weer van stal gehaald en dat was goed ook want sommige bolletjes katoen waren nat en ook een stuk van het al gemaakte pand was wat aangetast.

 Wel word ik hier weer geconfronteerd met de mindere werking van mijn oren, wat communicatie in de weg staat. Ik kan wel alles zeggen in het Spaans, Engels en Italiaans dat hier gesproken wordt maar als iemand iets terugzegt moet ik altijd twee of drie keer vragen om herhaling. Nog steeds geen gehoorapparaatjes dus, maar daarvoor had ik anders naar Nederland gemoeten en dan was de reis niet doorgegaan.

Een wandeling naar het stadje Redondela bracht dit plaatje van buiten hangende was die door regen automatisch gespoeld wordt.

Ook daar koffie gedronken in een café en de krant gelezen van een maand geleden. Daar kwam ik achter toen ik halverwege ermee was en las over de hoge temperaturen die maar bleven aanhouden.

Maar hier heb ik vanmorgen ook zelf koffie gezet. Het apparaat ervoor, alsmede een waterkoker staat ter beschikking van de gasten. Koffie, thee, boter, jam en andere ontbijtspullen staan hier allemaal klaar en ook biscuitjes.

In het plaatsje heb ik ook wat boodschappen gedaan, onder andere voor het warme eten vanavond, dat ik klaargemaakt heb op een inductiekookplaat. Dit vereiste wel een voorstudie, want voor een electrobeet als ik is dit een veel minder vanzelfsprekende kookmethode dan met een vuurtje. Maar Emmanuel gaf me vanmorgen de nodige tips, zodat het me lukte om het zaakje aan de gang te krijgen.

Op dit moment zijn er verschillende mensen met eten en eten bereiden bezig. Ook van een magnetron wordt gretig gebruik gemaakt.

Nou, en ik ga nu aan mijn toetje beginnen en wens de lezers ook een gezellige avond. 

Tot morgen

H a s t a    M a ñ a n a .

Paniek in de tent afgelopen nacht door noodweer. Voor twee komende nachten een herberg geboekt.

 Het heeft afgelopen nacht een haartje gescheeld of ik had in allerijl mijn kampeerplek moeten ontvluchten. Aanhoudende stortregens teisterden de tent, terwijl ik redelijk goed sliep in het vertrouwen dat de tent goed stond opgesteld, beveiligd ook tegen teveel wind. Echter op het eind van de nacht merkte ik dat mijn slaapmatjes kletsnat waren en dat kon dit keer niet komen van door de "voordeur" binnen glippend water. Oh heden, een doemscenario was uit aan het komen: De tent stond inmiddels op het water. Er was een rivier zich aan het vormen onder de tent. Verstijfd van de schrik richtte ik me op uit mijn liggende slaaphouding en bedacht een noodplan, terwijl de regen striemend op de tent bleef neerkomen. Ik zat letterlijk met mijn handen in het haar voorzover dat nog op mijn hoofd staat.

Maar........het hield op met regenen. Wat ik anders nooit doe deed ik nu wel: de weersverwachting bekijken op de smartphone. En die kondigde tot mijn grote opluchting aan dat het vanaf acht uur enkele uren droog zou zijn. Als ik het grondzeil aanraakte bleek de veerkracht van het water eronder ook minder te worden.

Het was nog even wachten tot de ochtendschemering de nacht kwam aflossen en toen stond ik op en kon de schade opmaken die meeviel. Mijn slaapzakken waren wel vochtig, maar niet drijfnat. Mijn slaapmatjes waren wel doorweekt.

Wat was ik blij dat ik mijn normale ochtendritueel af kon handelen, behalve dat de thee nu gezet werd op mijn gasje en met regenwater als basis. Ik hoefde alleen maar het tevele regenwater weg te gooien uit de pan, die tot de helft gevuld was ermee.

De voor de helft met regenwater gevulde pan.

Vandaag is het dus goed afgelopen, maar om te voorkomen dat ik morgenochtend wel in een zwemmende tent wakker word heb ik voor deze nacht een herberg gezocht en gevonden. Voor deze nacht en ook voor de volgende. Er wordt voor vannacht en voor morgen alleen nog maar meer regen aangekondigd. En verder kijkend blijft regen de hoofdrol vertolken in de film van het weer. Hoe ik dit nu allemaal op moet lossen weet ik niet.

Vanmorgen overwoog ik nog even om niet langs de Portugese kust naar het zuiden te fietsen, maar via de Spaanse hoogvlakte. Maar Salamanca is ook 450 kilometer en eer ik daar ben is het twee weken verder na nog veel grotere ontberingen in de bergen.

Dan toch maar de honderden millimeters regen over me heen krijgen die voor heel West-Portugal op het programma staan.

Het weerbericht voor de komende week voor deze plek, dat niet veel afwijkt van de vooruitzichten voor de hele Portugese kust.

Maar voor vannacht en de hele dag van morgen is er rust voor mij in de tent (die niet eens is opgezet).

Met ene Emmanuel uit Duitsland deel ik een kamer in een herberg.

Emmanuel is ook met de fiets en heeft er naar zijn zeggen tienduizend kilometer opzitten na drie maanden. Hij is al in het zuiden van Spanje en Portugal geweest en fietst nu naar de Spaans- Franse grens om daar de trein te nemen naar huis, waar hij met de Kerst moet zijn.

Er is ook nog een vriendelijk meisje uit Lissabon. Zij loopt de Portugese versie van de pelgrimstocht naar Santiago.

We mogen in deze herberg doen alsof we thuis zijn, dus ook zelf eten koken. Het ontbijt wordt aangeboden door de organisatie van de herberg en kunnen we naar eigen believen gebruiken.

De keuken met die gloeiende kookplaten waar ik minder verstand van heb dan van houtvuur.

Het fietsen was vandaag gelardeerd met enkele buitjes en ook wat zon. Er was heel veel verkeer op de weg en met mijn teveel wiebelende fiets was het vooral goed uitkijken geblazen. Een ongeluk krijgen geeft grotere problemen dan het twee weken door de stromende regen fietsen en kamperen wat me te wachten staat.

Veel foto's heb ik niet gemaakt met al die nattigheid, maar deze muurschildering deed me even stoppen.

En natuurlijk was er ook weer koffie met alles erop en eraan. En voor slechts drie euro tien.

Hier nog even een blik in mijn voor deze en volgende nacht droge slaapkamer.

Emmanuel ligt inmiddels al in zijn bed en ik ga nu ook horizontaal. Het is al half elf.

B u e n a s    N o c h e s .