Vertrek uit Barcelona voelt als bevrijdend. De Pyreneeën zijn in zicht.

 Buenas Tardes, goedenavond.

Het was heerlijk slapen gisteren en eergisteren in een echt bed in het huis van Rosa. Nu zit ik weer enigszins schuin in de tent, maar midden in een bosje. Geen buren om me heen waarvan de geur van marihuana af en toe tot me doordringt,  zoals gebeurde als ik het raam even open deed. Wel komt de geur van het nog nasmeulende houtvuurtje de tent binnen. Zojuist heb ik daarop mijn eten klaargemaakt met toch wel de nodige spanning omdat houtvuur midden in een dennenbos eigenlijk echt niet kan. Want stel je voor dat iemand het  ontdekt. Maar de kans was erg klein. Hier kan niet, zoals afgelopen zaterdag, een (politie)auto naast mijn tent komen staan. Toen het eten gaar was haastte ik me toch om met alle vloeibare middelen die ik had de laatste rook uit het hout te verdrijven, wat niet wegnam dat ik hier in de tent nog even eraan mocht ruiken.

Vanmorgen afscheid genomen van Rosa, nadat we samen in een soort bliksemactie de fiets en alle spullen van vier hoog naar beneden hadden gesleept. Het moest snel gebeuren want er wordt veel gestolen in die wijk. 

Rosa was nog een stuk met me meegelopen om me de weg te wijzen die me meteen op het juiste spoor richting Girona zou brengen.

Het voelde als een bevrijding dat ik de wijde wereld weer in kon fietsen. Zoals ik dat in Amsterdam ook heb, als ik daar een paar dagen geweest ben. 

Het gevoel om op mijn hoede te moeten zijn voor diefstal achtervolgde me de eerste kilometers buiten Barcelona nog en werd weer even versterkt toen ik na acht kilometer op een terras in een dorp koffie dronk. Ik ging binnen naar het toilet en liet mijn zonnebril naast het kopje maar even op tafel liggen.

Terugkomend vertelde de barvrouw me dat iemand hem mee wilde nemen. Waarschijnlijk heeft zij er een stokje voor gestoken. Mijn telefoon plus portemonnee die ik in cafés ook vaak laat liggen had ik nu wel meegenomen.

Ja ja, zo zie je maar weer hoe je altijd moet afwegen welke risico's je kunt nemen.

En ondertussen heb ik vandaag toch flink wat afstand afgelegd vergeleken met het langzame gemiddelde van de laatste tijd. Het kwam ook omdat ik van de zee af wilde komen. Want daar is het moeilijk een goede kampeerplek te vinden als je liever niet op het strand wilt gaan liggen, zoals ik. Vanaf Malgrat de Mar buigt de weg naar het noorden toe richting Girona. Op de kaart zie je dat het me gelukt is.

Op de volgende kaart zie je dat de Pyreneeën naderen.

En hieronder zie je mijn bosje waar ik veilig de nacht door mag brengen.

Nog steeds komt af en toe nog een vlaag van de rooklucht tot mijn neus. Na afsluiting dezes ga ik buiten nog even kijken of alles echt veilig is.

Een prettige avond is mijn wens en speciaal ook aan Rosa die deze blog ook gaat lezen. Dit hele verhaal staat vertaald en wel in het Spaans op haar telefoon.

B u e n a s  T a r d e s  R o s a

B u e n a s    T a r d e s  T o d o s .

Goedenavond allemaal.

Met Rosa als gids door Barcelona: Muzikanten en schilders aan het werk. Vanmiddag gegeten met Rosa in een soort mensa.

Hola, Buenas Tardes.

We zijn weer terug  van een door Rosa geleide excursie door een deel van Barcelona. Natuurlijk heb ik niet alles van de stad kunnen zien in een middag, maar er was onder andere een kathedraal. Niet het beroemde door Gaudi ontworpen bouwwerk, maar toch ook wel een hele hoge.

Ik weet niet of we nou moeten lachen of huilen om de reclame voor Samsung die op het gebouw is gemonteerd.

Voor mij waren het meest indrukwekkend de schilders die bezig waren.

Van deze laatste heb ik een opname gemaakt die op de status van Whatsapp staat.

Ook waren er muzikanten.

Hij zong liederen in het Catalaans.

Deze man zong opera.

Er is een winkel in het centrum met allemaal poepende beroemdheden.

Koning, keizer, admiraal, ...........moeten we allemaal.

Zelfs enkele voetballers van FC BARCELONA zijn erbij.

Voordat we met de tram naar het centrum zijn gegaan zijn we eerst naar een jachthaven gelopen.

Vanaf een hoge brug keken we neer op een scheepswerf.

We wilden eigenlijk vanmiddag naar stranden gaan, maar toen Rosa voorstelde om naar de stad te gaan was ik daar meer voor in. Op weg naar de tram maakte ze deze foto.

We waren het erover eens dat de flat oerlelijk is.

Rosa is zeer handvaardig. Ze heeft me op foto's een heleboel kleren laten zien die ze gemaakt heeft. Dit is haar volgend project.

Vanmorgen gebeurde er weer een ongelukje. Ze bood mij suiker aan maar de zak vloog uit haar handen.

Voor er nog meer dingen mis gaan moet ik ophouden met schrijven. Mijn hoofd kan niet meer werken, heeft al zoveel indrukken te verwerken gekregen vandaag. Morgen verder.

H a s t a    M a ñ a n a .

Met bonzend hart in de tent afgelopen nacht: Had lange tijd gezelschap van een auto die tot drie keer toe zijn koplampen op de tent richtte . Nu bij Rosa in Barcelona.

 Ai ai ai ai, dat was me het nachtje wel. De kampeerplek was lekker ruim de afgelopen nacht, maar dat betekende dat er ook gemakkelijk auto's kunnen plaatsnemen.

Het begon al toen het nog licht was en ik de blog al klaar had en het eten op.

Een auto stopte en de inzittenden riepen iets naar mij die in de tent zat. Het was een politieauto van de lokale politie.

Ik mocht hier niet kamperen, hoorde ik tot mijn verbazing. De aandacht van de twee agenten was ook gericht op de vuurplek die ik gecreëerd had. Vuurmaken mocht al helemaal niet. Waarschijnlijk heeft mijn ontwapenend optreden wel geholpen dat ze uiteindelijk hun hand over hun hart streken en me deze nacht daar lieten doorbrengen. Mocht in ieder geval geen vuur meer maken en de volgende ochtend moest ik vertrekken.

Dat doorbrengen van die nacht ging letterlijk met angst en beven. Ik werd gewekt uit een soort nachtmerrie die ik ook al had door een auto die zich in mijn buurt posteerde. De koplampen schenen op mijn tent alvorens ze uitdoofden. Daarna was het vrij stil, maar ik lag daar met bonzend hart, terwijl ik hoopte en aannam dat ze het niet op mij gemunt hadden. Zaterdagavond vrijersavond, ik heb het vaker meegemaakt, maar nooit dat ze zo dichtbij stonden. Na toch even geslapen te hebben werd ik opnieuw gewekt doordat ik in het licht gezet werd. Daarna dacht ik dat ze weg waren maar opnieuw en nu nog veel feller werd ik in het licht gezet. Het leek echter dat dit juist het teken was dat ze weg gingen en dat klopte. Toen ik voor het eerst uit de tent durfde te kijken was er geen auto te bekennen. Het slapen ging echter moeizaam omdat de schrik nu goed in mijn lijf zat. Waarom zouden ze niet ieder moment terug kunnen komen? Maar op een gegeven ogenblik hoorde ik vogeltjes die begonnen te fluiten en wist ik dat de dageraad eraan kwam en verdween mijn angst. Wel ben ik vrij vroeg opgestaan om rond negen uur me weer helemaal vrij te voelen, al fietsend. Een eng avontuur had ik achter de rug.

Maar nu zit ik veilig in het huis van Rosa. Mijn voorspelling om er rond drie uur te zijn kwam uit.

Rosa woont op vier hoog en het was  een heel gesjouw om al mijn spulletjes plus de fiets naar boven te krijgen met zijn tweeën en via smalle trappen. Een lift heeft dit gebouw nog niet. 

Mijn gastvrouw heeft me op een gevarieerde maaltijd getrakteerd.

Mijn beide wollen truien plus nog wat meer vieze kleren mochten meteen de wasmachine in.

Zelf ben ik ook vrij snel onder de douche gesprongen, zodat ik nu weer voor den dag mag komen met schone benen.

We kregen trouwens wel een probleempje zojuist: een lekkend kraantje dat eigenlijk dicht moest was open gebleven. Het hele huis was ondergelopen en we hadden heel wat te dweilen om het allemaal weer zo'n beetje droog te krijgen.

Het was nog wel een heel eind fietsen dwars door Barcelona om hier te komen. Ik ergerde me aan de hoeveelheid stoplichten. Interessant was het om het stadion van Fc Barcelona van dichtbij te zien. Vanavond is er juist de klassieker tegen Real Madrid en de voorbereidingen ervoor waren al in volle gang.

Het stadion Nou Camp 

Kaartverkoop voor FC BARCELONA-REAL MADRID vanavond.

Vlaggen, T-shirts, dassen te koop in de kleuren van de club.

Maar ik ga zometeen naar een andere klassieker kijken: Ajax-Feijenoord op mijn smartphone.

Een prettige avond en een goede nachtrust is mijn wens, met niet te veel nachtmerries.

B u e n a s   N o c h e s

B u e n o s    S u e ñ o s .

Morgen naar Rosa in Barcelona, maar veel misverstanden tussen ons.

 Tjonge, wat een misverstanden vandaag tussen Rosa en mij. Na aangekondigd te hebben dat ik morgen op bezoek wilde komen reageerde ze dat ik van harte welkom was. Maar op de een of andere manier had ze begrepen dat ik vandaag al zou komen. Tot dat besef kwam ik vanmiddag, toen ze deze foto stuurde, met de mededeling rij voorzichtig en ik wacht rustig op je.

Eerst vond ik dat ze de tafel al heel vroeg gedekt had voor morgen, maar toen ik het even navroeg bleek ze inderdaad mij vanavond al te verwachten. Toch had ik geschreven dat ik mañana zou komen om drie uur. Maar mañana betekent behalve morgen (de volgende dag) ook ochtend. Dacht ze misschien dat ik midden in de  nacht om drie uur wilde arriveren?

Heel eventueel had ik haar huis vanavond nog wel kunnen halen, maar ze verwacht me nu morgen en ik ben gaan kamperen in het laatste stukje natuur voor de stedelijke agglomeratie van Barcelona.

Genoeg plek voor een tent hier.

Het eten smaakte me weer voortreffelijk hier, terwijl de tafel al gedekt stond in Barcelona.

Het was niet het enige misverstand tussen ons. Na haar toezegging dat ik bij haar mijn kleren kon wassen en me douchen wilde ik terugschrijven dat vooral mijn benen gewassen moesten worden. Daarvoor gebruikte ik het woord gambas. Maar gambas zijn in het Spaans garnalen. Ze stond al op het punt om die te gaan kopen omdat ze dacht dat ik bedoelde dat ik daar erg van hield.

Daarna dacht ze ook nog dat ik mijn schoenen wilde wassen en kreeg dit plaatje toegestuurd.

Dit allemaal omdat ik dacht dat benen gambas zijn in het Spaans. Maar mijn vergissing snap ik nu. In het Italiaans, en niet in het Spaans is de betekenis van benen gambas. Er is hier dus sprake van spraakverwarring.

Het traject van vandaag had een pas in petto.

Dus er kwam nogal wat klimwerk aan te pas.

Voor en na deze pas dronk ik koffie. In beide gelegenheden was het gezellig, hoewel 

de eerste tegen twaalf uur ging sluiten en ik vrij snel op moest stappen. Wel kreeg ik bij het afrekenen te horen dat eerdere klanten voor mij de koffie al betaald hadden en ze wensten me buon viaje, goede reis, toen ik de deur uitstapte. Dit is al de tweede keer deze week dat het me zo verging. Op mijn verjaardag was de koffie plus de koek gratis, zo bleek achteraf.

In het tweede café zat een mannetje zo gezellig te eten dat ik het niet laten kon er een opname van te maken. 

Toen ik daarmee bezig was kwam de barvrouw mij juist de koffie brengen en ik zag aan haar houding niet  dat ze mij brutaal vond. Het een en ander kun je zien op de status van Whatsapp.

Inmiddels is het half zeven en een fris windje trekt door het bos. Ik ga lekker de tent in en neem nog een toetje. Een fijne avond gewenst en morgen zien we elkaar bij Rosa.

B u e n a s   T a r d e s .

 

Problemen bij Piet, de pastoor en mij opgelost. Nog 35 kilometer tot Barcelona

 Goedenavond.

Weer was ik blij bijtijds een goede rustplaats te hebben gevonden. Ik had niet zoveel zin in fietsen vandaag, temeer daar er veel industrie langs de route was en er heel veel auto's op de N340 reden, die ik uitgekozen had om te volgen. Deze loopt een beetje landinwaarts en heeft meer kampeergelegenheid dan de kustweg. Maar toch was er niet veel natuur te bekennen, totdat ik hier toch een geweldig mooi gelegen en open terrein heb gevonden.

Een terrein dat geflankeerd is door hoge cactussen, waarvan de meeste hun langste tijd hebben gehad.

Dode delen ervan heb ik zojuist gebruikt om het vuur te maken voor het eten.

Op de status van Whatsapp krijg je een rondleiding.

 Om drie uur was ik er al en nog voordat ik de tent opzette heb ik toegegeven aan een slaapaanval en heerlijk in het zonnetje op het gras siësta gehouden. Zo kwam ik snel weer bij van de vermoeienissen. Het aantal afgelegde kilometers was wel weer weinig maar het was ook heel goed opletten geblazen in het verkeer. 

Toevallig vond ik vandaag deze Spaanse spreuk.

Het is beter een minuut van je leven te verliezen dan in één minuut je leven te verliezen.

Ook voor mij geldt dat, hoewel ik geen automobilist ben die niet te hard moet rijden.

Barcelona nadert heel langzaam. Nu zal het nog zo'n vijfendertig kilometer zijn. Ik begin er wel tegenop te zien, met de fiets door zo'n grote stad te rijden. Rosa die ik daar op wil zoeken weet nog van niks, dus als ik het niet aandurf kan ik er ook nog steeds met een grote boog omheen rijden. Dat heb ik bij voorgaande afleveringen meestal gedaan. Ook als je precies langs de kust rijdt vermijd je het drukke verkeer. In ieder geval is hier al een foto van een belangrijk gebouw.

Een lezer stuurde mij deze vandaag en is gemaakt door zijn kleinzoon die een paar maanden in Barcelona heeft gewerkt.

Het probleem dat ik gisteren had en dat ook gevolgen had voor Piet en de pastoor van Breugel is opgelost. Ik moest bellen naar Nederland daarvoor, wat ik vervelend vond, maar de app waar het om ging werkt nu weer.

Met Piets vinger is het ook weer goed gesteld. Hij had er flink ingesneden toen hij tegelijkertijd via de computer met mijn probleem bezig was en ook een hortensia aan het snoeien was. Piet is organist en zou die avond het orgel bespelen in de kerk, en dat heeft ie af moeten zeggen. De pastoor kan echter goed zingen en heeft de liederen a capella af kunnen werken. Dus alle drie de problemen zijn weer opgelost.

Nu, dan wens ik een ieder weer een prettige avond en straks mooie dromen.

B u e n a s    T a r d e s

B u e n o s    S u e ñ o s .

Drie mensen in de problemen door een probleem van mij.

 Het is toch wat! Ik heb een probleem met een app die ineens niet meer werkt. Zoals vaak vraag ik dan Piet om raad en bijna altijd is de oplossing dan snel gevonden. Maar nu waren we met zijn tweeën wel een half uur bezig, maar de app bleef hardnekkig weigeren. Piet zou nog wel even verder de zaak onderzoeken, zodat ik weer verder kon fietsen. Het was al laat geworden, ik had honger, maar dit keer was het verlossende kampeerplekje ver te zoeken. Toen ik rond zes uur eindelijk mijn rustplaats gevonden had en op WhatsApp keek las ik dat Piet lelijk in zijn vinger had gesneden bij het snoeien van een hortensia. Hij deed dat tegelijk met telefoneren over die app van mij. En nu is het geval dat hij vanavond, zoals elke donderdag orgeldienst had bij een Heilige Mis. Vanwege die vinger moest hij afzeggen en nu is de pastoor het derde slachtoffer van een probleem van mij, dat ook nog niet opgelost is.

De plek die ik nu gevonden heb is vlakbij een fabriek, waarvan je de activiteiten goed kunt horen.

Maar de naaste omgeving van de tent is toch natuurlijk. Geen probleem met vuur maken, ook niet.

Een paar kilometer eerder dacht ik ook al iets leuks gevonden te hebben. Er waren zowel bomen als een huisje, dus beschutting genoeg. Maar het huisje naderend vertrouwde ik het niet. Er hingen een paar lappen over een lijn en ik zag iets van een tafel. De kans om een onguur type tegen te komen zat erin, ik durfde niet helemaal naar de voordeur te lopen en maakte rechtsomkeer.

Daar waar ik afgelopen nacht bivakkeerde was in de buurt van een soort herdenkingstoren.

Er staat geschreven dat de toren uit de eerste eeuw voor Christus dateert en opgericht is als een soort begrafenismonument.

Een meter of vijftig erachter stond ik in de bosjes.

En nu heb ik het, afgezien van het geluid van de machinerieën, verder ook rustig.

Het is tien over acht.

Straks lekker slapen. Een goede nachtrust wens ik vooral ook Piet met zijn zere vinger en de pastoor die zijn orgelspeler miste.

B u e n a s  N o c h e s .

Dankbaar voor het leven.

 Goedenavond. Heel blij ben ik vandaag, want het is nu negenenzestig jaar geleden dat ik op aarde ben gekomen. Als ik erover nadenk is de grootste gemene deler van mijn leven het besef deel uit te maken van een groter geheel, dat heel mooi in elkaar zit. Ik voel altijd verbondenheid met grotere sferen. Ik vraag om raad en die krijg ik. Er wordt me iets opgedragen en ik voer het uit. Een gevoel van dankbaarheid daarvoor beheerste me vandaag en als cadeautje mocht ik weer de hele dag in het zonnetje door Spanje fietsen.

De onrustig makende wind van gisteren was helemaal weg en na een goede nachtrust kon ik op mijn gemak weer alles inpakken en ontspannen wegrijden, terwijl het regende van de berichten op mijn telefoon van vrienden. Sommigen zongen en/of speelden liedjes in.

Ellen vanuit Ingen.

Ben en Marij met dochter Miriam vanuit Lamastre.

Piet en Jet vanuit Breugel.

Het is waarlijk een feestdag voor mij. Zelfs op het terras waar ik koffie dronk met voor deze gelegenheid speciaal een koek, kreeg ik tot mijn verbazing de consumptie aangeboden door iemand. Toen ik af wilde rekenen hoefde ik niks te betalen. Alsof ze het wisten.

Duiven deelden mee in de feestvreugde.

Dit grapje stuurde mij iemand.

Op de status van Whatsapp zie je de mee-eters in actie.

De stad Tarragona ligt nu weer achter me. Vanaf het Balkon van Tarragona heb je dit uitzicht op de zee en het wegennet daaronder.

Ik ben blij  een plekje gevonden te hebben midden in de natuur, waar ik me vrij voel om onder andere vuur te maken.

 Gisteravond zat ik te dicht met mijn neus op de  mensen. Door die lekke band kon ik niet verder rijden. Maar uiteindelijk was ik toch heel blij niet in ruimere gebieden te staan, daar de stormwind de hele avond nog doorbulderde. En door de geborgenheid van de plek bleef de tent onberoerd.  

De band is trouwens hard gebleven vandaag, dus

was de reparatie geslaagd. Tevreden mag ik nu weer gaan rusten om morgen te beginnen aan de eerste dag van de rest van mijn leven. Morgen mag ik weer verder spelen op en met de aarde, zoals deze kindertjes beneden.

 

Daaaaaaaaaaaag.