Zaterdag speeldag werd bezoekjesdag. De zoveelste miniteek van mijn lijf geplukt.

 Goedenavond. Vandaag wilde ik Erik een boekje brengen in combinatie met spelen in Uden. Tegelijkertijd had ik ook post voor André. Ze wonen bij elkaar in de buurt in Oss Oost. Het werden gezellige ontmoetingen, waardoor het al half twee in de middag was toen ik ging bedenken of ik het nog wel zou doen,  helemaal naar Uden fietsen. In Oss spelen had ik ook even overwogen, maar daar stond mijn pet niet naar. Uiteindelijk ging de fiets toch richting zuiden, maar in Heesch gekomen kwamen er hele andere plannen in mijn geest.

Henk en Grace, mijn broer en zijn vrouw,  wonen daar en ook Tjeerd.

Vrienden ontmoeten, daar ben ik de laatste tijd erg op gericht. Is dat onbewust omdat de reis naar Frankrijk er aan staat te komen?

Oeps, daar zit er weer een. De zoveelste miniteek ontdek ik op mijn lijf terwijl ik zit te schrijven. Sinds ik terug ben van Amsterdam vorige week en onderweg een keer kampeerde vind ik regelmatig van die kleine teken, die ik soms met moeite eruit kan halen omdat ze op  moeilijke plekken zitten. Deze was weer gemakkelijk. 

Het idee om mijn broer en zijn vrouw  en/of Tjeerd  te bezoeken lonkte me sterker dan om in Uden te gaan spelen. Het werd een geslaagde middag, ook omdat beide partijen uitspraken dat ze het fijn vonden dat ik kwam. Het kwam ook allemaal mooi uit zo, alsof het zo moest zijn.

Bij Tjeerd zaten we in zijn serre, die begroeid is met tropische planten. 

Tjeerd heeft twee grote hobby's: lezen en tuinieren.

Tjeerd heeft groene vingers. De tuin buiten hebben we nu even buiten beschouwing gelaten. Tjeerd had een afspraak, zodat onze ontmoeting niet te lang werd.

Ook heeft hij een band met Zuid-Afrika. Zelf had hij er lange tijd een huis,  zijn zoon woont er nog.

Deze beeldjes komen daar vandaan, zo ik aanneem. 

En daar is Tjeerd himself, bijna 83 jaar jong. 

Tjeerd is een optimist, levend in de wetenschap dat het leven veel groter is dan ons aardse bestaan. Hij is niet bang om dood te gaan en juist heel nieuwsgierig hoe het hierna verder gaat. Iets wat ikzelf ook heb. Daar hebben we het onder andere over gehad.

Met Erik heb ik ook een vriend die verder denkt dan zijn aardse neus reikt. Hij is bijvoorbeeld misdienaar en vervult deze taak elke zondag in Lith, waarna hij vaak bij mij op de koffie komt.

Schuttingtaal bij Erik.

Een van deze spreuken heeft Erik zelf mij aa gebracht:

Spreuk van de dag. 

Als God glimlacht vergeet dan niet omhoog te kijken.

Deze telefoon hangt aan zijn schuurtje. Je kunt er niet mobiel mee bellen, ook niet appen, en ook geen foto's ermee maken.

Een filmpje uit februari heb ik uit het archief gehaald en op de status van WhatsApp gezet, tesamen met een blik in zijn tuin hoe die nu is, weelderig begroeid  met reusachtige klaprozen.

Tot slot nog een muurschildering die ik in Heesch aantrof.

P r e t t  i g e    a v o n d. 

Stralende Hanny bezocht. Carla was niet thuis.

 Goedenavond. 

Zoals aangekondigd viel er flink wat regen vandaag,  maar ik wilde toch naar Hanny in Nuland.  Het was fijn om haar mee te maken zoals ik haar ken: een openhartig persoon met een visie gestoeld op veel levenservaring, opgedaan in de 75 voorbijgegane jaren. De laatste maanden ging ze lichamelijk gezien achteruit en ja, om dat te accepteren is een bepaalde spirituele wijsheid  nodig,  waarvan haar houding getuigde. Maar vandaag stelde ik met blijdschap vast dat ze er weer veel beter uitzag. Via een puffer, die ze twee keer per dag neemt, komt er meer zuurstof in haar bloed, zodat haar energie nu weer veel beter stroomt.

Hanny straalt weer, gezeten op haar balkon.

Een ander keer liet ik al zien hoe vervuld haar balkon is van bloemen,  planten en zelfs een perenboom. Maar ook vogeltjes vliegen af en aan.

Een meesje heeft de voederkooi bezocht.

Ze nodigt een ander meesje uit om ook te komen.

Op de status van WhatsApp staat een filmpje van een beeldje dat constant staat te zwaaien, gedreven door zonlicht.

Hallo allemaal!

De puzzelboekjes die ik altijd koop worden steeds schaarser in de boekenwinkels. Daarover had ik dinsdag gemopperd in een winkel in Oss, waar die boekjes tot nu toe wel in de verkoop lagen. Dat hielp want ze maakten een bestelling speciaal voor mij waarvan ze me gisteren belden dat ik het op kon halen. 

Dat deed ik vandaag eerst, om daarna Carla de letters te brengen,  waaraan ik vanmorgen nog de laatste hand legde.

Carla zelf was niet thuis dus legde ik ze op een van regen beschutte plek neer. De verf was namelijk nog niet overal droog, het vochtige weer was daar debet aan.

Carla heeft ze inmiddels gevonden, las ik.

Bij Carla op het toilet stond eens deze.......

Spreuk van de dag. 

Wat een pest die mist,  zei de pessimist.

Trekt wel weer op die mist, zei de optimist. 

Een prettige avond is mijn wens en een goede nachtrust straks.

W e l t e r u s t e n. 

Spreukenbordjes schilderen om mee te nemen naar Franse, Italiaanse en Spaanse markten. Roet in het eten vanavond.

 Goedenavond. Het lijkt er op dat ik binnenkort op de fiets stap naar buitenlandse oorden. De fiets is er ongeveer klaar voor. Het van Frans gekregen rijwiel blijft hier.

Nieuwe bandjes erop gelegd. 

 In het geval ik straks met de auto met iemand meerij  of per trein terugkom dan heb ik hier ook weer een vervoermiddel. Er staan, zoals ik al eens schreef, nogal wat mensen die ik ken op omvallen. Maar ook kunnen er natuurlijk andere redenen zijn waarom het beter is om snel naar Nederland te komen. 

Na nieuwe banden op de gekregen fiets gelegd te hebben ben ik op de koffie gegaan bij vrienden in Alphen en bij thuiskomst ben ik vlijtig aan het schilderen geslagen. Vooral wil ik weer nette spreukenbordjes hebben voor de Franse markten, maar ook een Italiaanse en een Spaanse tekst wil ik meenemen, zoals deze:

Spreuk van de dag (Spaans)

Om de kost te blijven  w i n n e n  moet je de moed niet  v e r l i e z e n.

Zagen, grondverven.

Schilderen in basiskleuren rood,  geel en blauw. Ook enkele letters erbij.

Daar liggen ze getrapt. 

Ik wil ze zoveel mogelijk aan beide kanten beschilderen. De ene kant bijvoorbeeld een Franse tekst, de andere kant een anderstaljge. In totaal wil ik er niet meer dan zeven meenemen. Morgen weer verder en dan doe ik ook de invulling van de teksten. 

In dit kladschrift staat het lijstje waaruit ik ga putten (de tweede helft ervan).

Op de status van WhatsApp staat een filmpje 

Zojuist bij het avondeten kreeg ik letterlijk roet in het eten.

De aardappelen had ik net opgeschept en toen viel er een verbrand stuk hout uit de barbecue en precies op mijn bord. 

Maar nadat ik een klein gedeelte aan de vissen had gegeven mocht ik genieten van een heerlijke bietenmaaltijd.

En nu ga ik iedereen die dit leest de avondgroet overbrengen van de zon die nog tien minuten te gaan heeft.

Terwijl het zonnetje ook op Christus schijnt.

T o t   M o r g e n. 

Liftend naar Schaijk om fiets op te halen.

 Goedenavond. Vandaag zou ik de door Frans aangeboden  fiets op komen halen in Schaijk. Mijn oorspronkelijke idee was om erheen te lopen, maar later bedacht ik dat ik ondertussen ook wel kon liften. Daartoe ging ik op stap in mijn optreedkleding: kleurrijke trui plus broek.

Op de pont uitte ik dit voornemen aan de veerman juist toen er een auto op de veerstoep ging staan met bestuurder Tommy, wonend in Alphen. Tommy kende ik ook, maar had hem nog nooit uitgebreid ontmoet.

Omgekeerd kent Tommy mij ook. De veerman zou Tommy vragen of ik met hem mee kon richting Schaijk. En dat deed hij, en natuurlijk mocht ik mee.

Met een beetje een omweg voor hem bracht hij me tot op twee kilometer van Schaijk,  zodat er van mijn wandeling toch nog iets terecht kwam.

Onze eerste serieuze ontmoeting bracht een goed gesprek over onder andere intuïtie. Hij had verschillende opzienbarende ervaringen op dat gebied meegemaakt in zijn leven. En ik vertelde hem dat ik nooit alleen ben, maar altijd in conclaaf met mijn engelbewaarder probeer te zijn. Je kunt soms moeilijke dingen in je leven meemaken, maar vaak dienen die weer voor iets groters, al heb je dat niet altijd in de gaten. Dat wij toevallig elkaar op deze manier mochten treffen schaar ik onder de toevalligheden die eigenlijk niet toevallig zijn.

Vraag van de dag. 

Is toekomst wat je toe komt 

of

Is toeval wat je toevalt?

Veel vroeger dan verwacht was ik dus bij Frans. Die had de fiets al klaarstaan en natuurlijk kwam er spoedig koffie.

Koffie uit antieke kopjes. 

Wat koeken betreft kregen we ieder een hele koek, maar het bord werd in tweeën gedeeld.

Zijn trouwe gitaar zag ik liggen en ik vroeg m of ie wat wilde spelen. Hij had het instrument de laatste tijd niet veel aangeraakt, daarom was het goed dat hij het bij deze gelegenheid weer eens onder handen nam. Op de status van WhatsApp zie en hoor je hem spelen. 

Voordat ik m meekreeg werd de fiets nog even van olie voorzien op ketting en andere punten. 

Op dezelfde muur waar de fiets tegenaan stond zaten twee huisjesslakken intiem bij elkaar. 

De terugtocht naar huis met die nieuwe fiets 

ging snel. Helemaal geen bagage hebben vormt een luxe,  die ik niet ken. In Oijen zat een grote zwaan, die net echt was.

Ik wens eenieder nog een prettige avond.

T o t   M o r g e n. 

Gehoorapparaatjes ingeleverd. Bezoekjes aan André en aan Paul.

 Goedenavond. 

Het hoofdstuk gehoorapparaatjes is voorlopig afgesloten. Vandaag heb ik ze ingeleverd bij Van Boxtel. Ik denk dat het wel een goed besluit geweest is,  want ik voel me direct veel vrijer. Bovendien heb ik nog voor het linkeroor het apparaatje van een overleden man. Dat helpt ook een beetje. 

S o s   t e e k .

Een minuut geleden ontdek ik een teek op mijn rechter zij. Wel een hele kleine. Mijn tekentang gepakt en ik ben weer bevrijd van die parasiet, die de ziekte van Lime kan veroorzaken. Hoe kwam ik daar nou aan? Misschien zondag bij het kamperen in dat bosje?

Het bezoek aan de audicien werd gelardeerd met andere bezoekjes. Carla was zelf niet thuis, maar de poort naar haar tuin was open en ik ben lekker op een stoel gaan zitten om te kijken naar al het moois wat ze gecreëerd heeft. Carla is een vrouw met groene vingers en alles in haar tuin straalt liefde voor de planten en bloemen uit. Ik heb een filmpje gemaakt dat op de status van WhatsApp te vinden is.

Enkele van mijn spreuken waren er ook te vinden en die heb ik op de tafel geëtaleerd samen met haar naambordje. 

Voordat ik bij Van Boxtel terecht kon kwam ik bij André en Sjaantje niet aan een gesloten deur. André heeft vanwege hernia veel pijn de laatste tijd, maar vandaag was dat gelukkig wat minder.

Daarna was ik op weg naar een friettent toen aan de overkant van de weg een man naar mij zwaaide en mij riep. Het was Paul, een vroegere buurman. Hij nodigde me uit bij hem thee te komen drinken en zo geschiedde wat de geesten boven ons hadden bedacht.

Het was gezellig en tevens hadden we een praktisch gesprek, want hij heeft ook gehoorapparaatjes en had er zelfs een paar over die hij mij wou schenken. Maar het was een heel gedoe om die dingen in de goede stand te krijgen. Ze bleven ook slecht zitten. Eigenlijk ben ik veel te onhandig om met deze materie om te gaan. Fietsen repareren gaat me beter af.

Intussen valt de schemering in,, terwijl het buiten nog colop regent. Buurman Ton attendeerde mij erop dat de roeiboot van André vol water zit.

Een beetje spannend is dit ook. Hij zal hopelijk niet weer gaan zinken. Als dat morgenochtend nog niet het geval is ga ik weer hozen met emmers.

Daarna is het plan om naar Schaijk te lopen en vandaar met de door Frans aangeboden fiets terug te komen. Met twee fietsen fietsen zou ook kunnen,  maar te gevaarlijk voor zo'n grote afstand. Ook heb ik wel eens ooit zo'n onderneming volbracht met een fiets bevestigd op het bagagerek van degene waar ik op fietste. Morgen maar eens kijken hoe ik het ga doen. Nu eerst eten. Dat is klaargemaakt op de kachel, omdat het buiten in de moesson een onbegonnen zaak zou zijn.

Spreuk van de dag. 

T o t   M o r g e n. 

De laatste 30 kilometer fietsen met één trapper soepeltjes volbracht. Frans als mobiele fietsenmaker zorgt voor oplossing probleem.

 Goedenavond. 

Alles goed verlopen vandaag. Had een relaxte manier gevonden om de fiets met één trapper voort te bewegen. Een flinke trap links liet ik volgen door even aantikken rechts, maar daartussenin liet ik de fiets een stukje uitrijden. Zo kwam ik toch redelijk snel vooruit, zonder te hebben hoeven lopen. 

Vertrokken rond half negen van mijn kampeerplekje kwam ik tegen elf uur thuis aan en had ik dus de 30 kilometer overbrugd. De reddende engel Frans kwam om drie uur aan met een crank die hij van een van zijn oude fietsen gedemonteerd had plus met de aanbieding dat ik de fiets waarmee hij gekomen was mocht overnemen. 

Al voor hij iets aangeboden kreeg van mij was hij al aan het sleutelen 

Hier maakt hij de kapotte crank los.

De fiets die hij in de aanbieding heeft en die ik graag overneem. 

Een en ander is te zien op de status van WhatsApp. Ook laat ik daar zien hoe ik met één been fietste vanmorgen en ook hoe ik dat vanmiddag deed, maar dan op het spinnewiel. 

Op de fiets deed mijn linkervoet het werk, de rechtervoet tikte telkens het puntje van de kapotte crank aan.

Bij het spinnewiel was de rechtervoet de werkende factor.  Maar wat als je linksbenig bent?

In het nogal drassige bosje waar ik vannacht kampeerde waren heel veel slakken. Om ze allemaal van de tent te krijgen was nog een hele klus. Bij aankomst thuis merkte ik dat er eentje blijkbaar meegereisd is.

Daar zit ie op de ene nog functionerende pedaal. 

 In  Tiel stond dit mooie bordje.

En ook las ik deze tekst:

Spreuk van de dag. 

Zo mooi als het schilderij van het onzichtbare, 

zo mooi is ook het geluid van de stilte.

W e l t e r u s t e n. 

Met op scheuren staande trapper vertrokken uit Amsterdam. Bij Utrecht begaf hij het. Kamperen bij Culemborg.

 Goedenavond. 

Het was te verwachten, de gescheurde crank waar de trapper aan zat zou verder doorscheuren en dat is gebeurd. Met pijn en moeite had ik nog net Utrecht gehaald, maar spoedig daarna zat de rechter trapper er niet meer aan en moest ik proberen met kunst en vliegwerk verder te komen. 

Het vanggat voor de trapper helemaal doorgesleten.

Even voor Utrecht was de speling al groter, maar ik had nog hoop dat de fiets Alphen zou halen. 

Het was daarna een beetje proberen om die ene trapper toch nog rond te krijgen. Mijn rechtervoet moest daarbij een beetje helpen, maar die stootte ik dan regelmatig. 

Ook heb ik een tijdje mijn linker sandaal met een touwtje aan de linker trapper vastgebonden, en zo de linker voet alleen laten trappen. Maar tot twee keer toe ben ik bij het instappen gevallen met fiets en al. Een voorbij komend fietser kreeg de schrik van zijn leven toen hij mij daar zag worstelen om overeind te komen. Toen ik een dijk op moest klimmen en even met een blote voet liep, omdat de sandaal vast zat aan de pedaal,  kwam een vrouw vriendelijk op me af en gaf me twee appelflappen.  Ik zei nog dat ik genoeg te eten had, maar het was wel duidelijk dat zij me aanzag voor een zielige dakloze op blote voeten en vandaar haar gift.

Een beetje zielig was ik ook wel, maar dat lag aan mezelf. De overweging had ik namelijk wel om Andries te vragen of hij me met de bezemwagen op zou komen halen.  Dat had hij inderdaad wel gedaan,  maar voorwaarde was dan wel dat hij dat stuk oud roest in tweeën zou zagen en dat ik dan met mijn nieuwe fiets, die bij hem gestald staat verder zou gaan. Hij vind namelijk al lang dat deze fiets zijn beste tijd gehad heeft, en met hem vele andere vrienden. 

Maar ondanks alles fiets ik er fijn op en probeer ik hem te behouden. Daartoe heeft Frans al aangeboden om met onderdelen die hij wel heeft de fiets weer in orde te krijgen.  Maar daartoe moet ik eerst thuis zien te komen. 

Dat ben ik nu nog niet. Heb een kampeerplekje gevonden voor mijn tent in de buurt van Culemborg. Van hieruit moet ik morgen nog dertig kilometer afleggen. En de bedoeling is niet met vallen en opstaan, daarom bind ik mijn sandaal niet meer aan de trapper vast en wordt het lopen en peddelen. 

Toen mijn trapper nog  aan de crank zat passeerde ik in Utrecht een vrolijke bedoening. Een soort marathon was er gaande en de lopers gebruikten onder andere het fietspad.

Hier staat iemand van de organisatie vrolijk te dansen.

 

Het afscheid met Tom was gezellig vanmorgen. We zijn eerst samen vanaf zijn huisje naar zijn auto gelopen. 

Op de status van WhatsApp maken we grapjes en is hij even de reiziger.

Het was gisteren de schrik van zijn leven vanwege de brand in de auto naast de zijne. Toevallig vond hij gisteravond in een plaatselijke site een artikel over die brand met deze foto.

Je ziet daarachter Toms auto, nat gehouden door de brandweer. 

Voordat ik wegging hadden we nog gezellig koffie gedronken. 

Een internationaal getinte koffietafel.

Links koeken uit het Spaanse Andalusie, daarnaast Franse koeken uit het departement Vienne, rechts de oerhollandse stroopwafels. 

De specifieke eigenschap van de Spaanse koeken is dat ze gemaakt zijn op basis van olijfolie. 

De buurvrouw van Tom heeft voor haar hek  een mooi beeldje van een elfje staan.

Bij Tom hangen een paar van haar schilderijen waar deze natuurwezens afgebeeld zijn. In een voorgaande blog noemde ik ze engeltjes,maar elfjes is een betere benaming. 

Spreuk van de dag. 

Engeltjes zijn net zo dicht bij je als vlinders in je buik. 

Bij een ander tuintje hebben ze deze brievenbus. 

Inmiddels heeft Frans toegezegd dat hij morgen ook naar de boot komt als mobiele fietsenmaker. Ik zal dus door moeten trappen met mijn ene trapper om er op tijd te zijn.

En nu lekker slapen in mijn tentje, maar eerst nog voetbal kijken. 

T o t  M o r g e n.