Het huis van Jeanne d'Arc.

 We zijn in Domrémy de Pucelle beland op onze tocht langs de Maas, die vanmorgen voor het eerst naast onze weg verscheen.

In deze plaats heeft Jeanne d'Arc haar jonge jaren meegemaakt en heeft , opgedragen via een visioen, heldhaftige dingen gedaan.

Hier in dit dorpje aan de Maas heb ik al vaker gekampeerd en haar de groeten gedaan. Een tiental jaren geleden ook al een keer met Frans. Toen gingen we in tegengestelde richting. 

Hier staan onze tenten bij de blauwe stip.

Zojuist hebben we nog even langs Jeanne's huis gelopen. Nu deed er niemand open.

Langres voorbij.

 We zijn over de bult, "het plateau van Langres".

Hier loopt ook de waterscheiding doorheen. Er ontspringen onder andere de Marne, Seine, Maas die naar het noordwesten afdalen om in de Atlantische Oceaan uit te monden. Naar het zuiden richting Middellandse Zee gaat de Saône, die in Lyon de Rhône treft. Hun wateren vloeien dan verder samen.

Frans krijgt steeds meer zin om alles verder te fietsen, tot aan zijn achterdeur in Schaijk. Zijn conditie wordt steeds beter, zijn buikje gaat eraf. Dit geldt ook voor mij.

Na een drinkpauze pakt Frans zijn fiets weer op.

We zijn in een bos beland op rond vierhonderd meter hoogte. Lekker gegeten en ook weer goed rusten.

In afwachting van het eetvuur.

Hier een plaatje van de situatie.

En ook hoe die op de achtergrond van de grote wereld is.

Een Bourgondische maaltijd.

 Hoe kan een eenvoudig frietje met mayonaise nu een Bourgondische maaltijd zijn?

Daarvoor moet je, zoals wij, in dit deel van Frankrijk zijn.

Het kwam mooi uit, deze friet/ pizza-zaak die toevallig opdook , terwijl we eigenlijk de Intermarché zochten die aangegeven stond, maar die we toch misten.

Zo hadden we een andere lunch, dan het gebruikelijke brood.

Het was zo'n twintig kilometer na Beaune.

Hier was Frans 45jaar geleden doorheen gefietst op zijn eerste grote fietstocht.

Omdat we er elf uur waren leek het me leuk om er nog een uurtje te spelen na de koffie. 

Dat heb ik daar in het verleden al meerdere keren gedaan.

Voor vanavond hebben we opnieuw een mooi plekje gevonden, op vijftien kilometer noordelijk van Dijon.

Ook hier weer een Bourgondische maaltijd.

Oefening met nieuwe blogopzet

 Nu ga ik proberen alsnog een foto op de blog te krijgen.

Dit is de screenshot van de plek waar nu onze tenten staan.

Bekaf.

Het was op het laatst een zwaar traject. Veel tegenwind en klimmen. Maar gelukkig was er een winkel in het dorp waar we eindigden.

Dit schrijven zal misschien niet goed overkomen, omdat de blog ineens een andere structuur heeft en ik niet zo gauw door heb hoe het werkt. Ik blijf een beetje een digibeet.

We zijn nu in de buurt van Beaune. Wineke heeft laten weten niet naar Nederland te rijden. 

Dit betekent dat Frans morgen niet bij haar in de auto stapt, maar waarschijnlijk het hele eind met me mee fietst tot Nederland.

Yvonne kan ermee leven dat ze dood gaat.

Vanmorgen werd ik heel blij van het telefoongesprek met Yvonne.
Ze was niet in rouw over haar spoedige heengaan, maar in de wetenschap, gevoed door haar geloof, dat haar ziel straks verder gaat.

Wel zorgen over haar nabestaanden.

Ze vond het lief dat ik voor haar naar Nederland kwam.
Ze denkt zelf dat ze de kerst niet meer haalt, maar nog wel zo'n vijf weken heeft te leven.
Ze doet nu haar best om alles zo goed mogelijk af te ronden.
Het betekent voor mij dat ik het fietsende wel kan redden.

Morgen rijdt Frans nog met me mee.
Voor overmorgen stond de ontmoeting met Wineke gepland, maar dat kan allemaal ook weer anders worden.

Bij het inpakken vanmorgen kreeg Frans volop belangstelling van de ezel.

Het fietsen ging goed vandaag, met wel een lekke band.


Frans heeft een methode om een band op te pompen als die pomp een uitgelubberd leertje heeft.
Een zakdoek tussen pomp en ventiel steken.

Frans aan de dood ontsnapt.

Alles ging perfect vandaag, op één momentje na, dat Frans zijn leven had kunnen kosten.
We liepen tegen het verkeer in een steile weg omhoog, maar wel op een stoep.
Deze werd op sommige plaatsen erg smal, zó  dat we  soms even onze brede fietsen op de weg moesten zetten.
Dit was Frans van plan toen er een bus tegemoet kwam die vlak langs de stoeprand reed.
Één wiel had Frans er al over, maar iets in hem zei dat ie niet verder moest gaan.
De bus passeerde op enkele centimeters van zijn voorwiel.
HARA KRISHNA, HARA KRISHNA......
Zijn gebed werd verhoord.
We zijn dus van heel veel ellende gevrijwaard.

Ik heel blij dat Lyon achter ons is zonder teveel gedoe.
Ik hou niet van grote steden om doorheen te fietsen.
Ik wist dat er een fietspad pal langs de Rhône was in het hartje van Lyon.

Daarvoor en daarna ging het ook vlotjes, zeker omdat we nu van de mistral verlost waren.
Behalve dus dat ene momentje dat fataal had kunnen zijn.

Vannacht slapen we naast paarden, ezels en schapen.
Op een open plek ook, wat kan door het ontbreken van wind.

Het vuurtje dooft uit........

.........En de zon ook.

We hebben het eten weer achter de kiezen  nadat we de hele dag de flinke wind voor ons hebben gehad.
Maar we hebben het rustig aan gedaan
Vanmorgen tegen half acht was ik eerst al naar een dorpje gefietst om vooral theezakjes en brood te halen
Dat was allemaal op.

Belangrijk voor mij om de dag met een goed ontbijt te beginnen, gelardeerd met een grote hoeveelheid thee.

Het vuur moet gevoed worden

Van Ivo, de zoon van Yvonne gehoord dat ze druk bezig is om alles te regelen voor haar begrafenis.

Ook hoor ik zojuist dat Wineke waarschijnlijk vrijdag pas vertrekt, zodat Frans en ik nog drie dagen aan elkaar vastzitten.
Dan  heb ik vier weken intensief met iemand opgetrokken.
Hopelijk kan ik daarna wel weer gewoon alleen doorfietsen naar Nederland, want met de auto heb ik maar een hekel, en met de trein nog meer.

We hebben vandaag weer grotendeels de Via Rhona gedaan, de fietsroute die de Rhône volgt van zijn begin in Zwitserland tot zijn eind in de Middellandse Zee.
Zo kwam ik in stukken natuur waar ik nog nooit eerder was, en toch heel dicht bij huis.
Vakantie in eigen streek.

Mistral.

Het was windstil gisteravond toen we gingen slapen op onze open plek vlakbij het kanaal van de Rhône.

Maar plotseling, als een duveltje in een doosje , begon het te waaien.
Oh jee, dacht ik.
Ik had het gelezen in de krant een paar dagen tevoren en had er niet aan gedacht dat die windaanval nu al zou kunnen komen, juist op deze open plek.

Snel de tent opgerold, de spullen eruit, en de oplossing was verder simpel: eenvoudig buiten slapen.
De windvlagen die over me heen kwamen stoorden me een beetje, maar slapen ging ook redelijk.

Frans ,die iets verderop stond, had ik wel gewaarschuwd, maar vanmorgen bleek dat met alleen zijn binnentent de situatie houdbaar was.

Vanmorgen toch wel moe bij het bereiken van de rommelmarkt en twijfel of ik puf had om te spelen.
En jawel hoor, eenmaal begonnen was de energie er volop en het was weer fijn te merken dat mijn aanwezigheid aansloeg bij de bezoekers van de markt.

Daarna noordwaarts getrokken, samen met Frans nog.

Frans doet een dutje.

Zojuist is gebleken dat Wineke ons donderdag allebei op kan pikken, zodat ik dan waarschijnlijk zeker op tijd zal zijn voor de begrafenis.

Maar als de situatie rond Yvonne nog niet zo urgent is ga ik zelf liever fietsend verder.

Ps. Op de eerste foto deed Frans een reparatie na lekke voorband.

Yvonne vertelde dat ze dood gaat.

Zojuist had ik Yvonne van André teruggebeld.
Ze hadden mij vandaag al een paar keer vergeefs proberen te bellen.

Meestal ben ik telefonisch niet bereikbaar, omdat ik het ding niet altijd in de aanslag heb en ook liever per app of sms communiceer.

Vandaag was ik vooral bezig met spelen.
Het ging fantastisch goed in Montélimar, Waar vanmorgen markt was en dus veel mensen op de been in het centrum, waar ik vooral speelde.
Ook 's-middags nog was het er lucratief voor mij.
Er was heel veel contact met de mensen en veel euro's.

Niet druk meer, maar nog steeds interessant om te spelen.

Kreeg meer zin om zo nog een weekje door te gaan in de Provence.

Zo wil ik nog wel vaker de ochtend begroeten.

Maar nu vertelde Yvonne over haar doodvonnis.
Ze bleek een uitgezaaide kanker aan de galblaas te hebben, een agressieve vorm.

Het is even wennen aan deze situatie en ik ga kijken of en hoe ik mijn plannen eraan aan ga passen.

Morgenochtend is hier in de buurt een wekelijkse rommelmarkt
Daar wil ik in ieder geval nog aan mee doen.
Daarna is een snelle fietstocht naar het noorden niet onmogelijk.

Eerst een nachtje erover slapen.

De route tot nu toe.

Hier nog de beloofde foto van de route tot nu toe.

Ook hier nog even hoe ik zojuist zelf een bad nam in de Rhône.

En hoe ik er weer uit kwam.

Frans zijn doel bereikt.

Frans wilde graag naar de Rhône en ik wist een plekje waar ik in het verleden al verschillende keren met vriendinnen had gekampeerd.

Frans heeft zich zojuist al heerlijk gebaad.

Vanaf La Voulte, waar markt was ,was het naar schatting 40 km fietsen, grotendeels over de fietsweg Via Rhona, zoals ze deze fietsroute langs de Rhône noemen.
Deze begint al ergens in Zwitserland en gaat helemaal tot zijn uitmonding in de buurt van Marseille.

Als ik alleen fiets neem ik toch liever grote stukken de gewone weg, want die komt door dorpjes.
Je maakt dan meer het normale leven mee.
Alleen maar de rivier zien vind ik ook een beetje saai.

Maar voor Frans, die hier niet zo vaak komt en die niet tegen de onrust en het geluid van auto's kan is dit natuurlijk veel mooier.

Omdat Montélimar waar morgen markt is niet zo ver was had ik ook geen haast .

Ook weer vuurtje gemaakt voor het bereiden van de warme maaltijd.

Hierna komt nog een blogdeel voor vandaag. Daarop het kaartje die de reis tot nu toe laat zien.

Linksboven is Les Costilles, het vertrekpunt, de volgende ster staat bij La Voulte, en de blauwe pijl, daar zijn we nu.

De reis is begonnen.

Het was kwart over twee vanmiddag toen onze fietsen koers zetten richting het zuiden.

Weer eens afscheid genomen van Les Costilles.
De bloeiende geraniums wuifden me na.

Het zal niet zo zijn als de vorige keer, nu ruim twee jaar geleden, toen ik ook voor twee weken ging, maar het uiteindelijk bijna twee jaar later was eer ik mijn afgestorven planten van toen weer trof, evenals mijn buren Yvon en Olivier.

Nu zit Corona in ieder geval een groot vervolgavontuur in de weg.
Voorlopig richt ik me op voortzetting van mijn optredens in de daarvoor interessante septembermaand en in mijn geliefde Provence.

Het zal vanwege corona daar ook misschien wel anders zijn dan normaal, maar in mijn omgeving verliepen de augustusmarkten toch ook wel ongeveer als normaal, behalve dan die kapjesplicht.

We zullen zien waar de begonnen reis straks eindigt.
Voor Frans is dat in ieder geval over een dag of tien in Nederland.
Voor zijn bezoek aan mij heeft hij ook al twee weken gereisd.
Hij neemt over een week of de trein in Valence of Wineke pikt hem ergens op in die buurt.

Voor vanavond hebben we een prima plek gevonden vlakbij de rivier de Eyrieux, op 5 km van La Voulte, waar morgen markt is.

Laatste dag hier voor Frans en voor mij.

Vandaag voorlopig de laatste dag voor ons beiden hier.
Frans heeft zijn fiets al gepakt en ik heb de was gedaan en ik bekijk morgen wat er allemaal mee moet en hoe ik het hier achter laat.

We hoeven pas begin van de middag weg, omdat het vooral afdalen is tot La Voulte, waar vrijdag de markt is.

Vandaag was verder weer eens een rustige dag.
Frans gewandeld, ik gebreid, samen geschaakt.

We hadden net lekkere sperziebonen gegeten.
Ook de kever was in de bonen.

Of ik vanavond ook weer de( ongeveer volle) maan op zie komen is onzeker.
Gisteren gaf het dit plaatje:

Ze komt elke dag later op en we gaan beiden graag bijtijds naar bed.

Markt,Wim,Wineke,.......

 Nog even op markt gespeeld van Lamastre.
Die is nu minder bezocht, want de schoolvakanties zijn vandaag afgelopen.

Minder sfeer daardoor, dus moest ik die toch zelf maken.
Is gelukt na de koffie.
De barman vroeg of ik nog even bij het café wou spelen, zodat hij me kon horen.
Niet de plek die ik zelf uit zou kiezen, maar het liep heel goed even.

Een rood mondkapje kleurt beter bij mijn outfit.

Wineke zou vandaag komen om ratatouille te eten, en ook om door Frans geportretteerd te worden.

Dat is beide achter de rug en terwijl ze beide bij de koffie zitten te babbelen schrijf ik hier dit relaas.

Want na de markt was het ook een goed gesprek tussen Wim en ons.
Die twee liggen wel aardig op één lijn.

Ik wel meer met Michel, de gelovige buurman , die ook nog even hier kwam kletsen.

De vraag was: "Is transcendente meditatie te verenigen met het geloof in Christus?"

Morgen gaan Michel en zijn vrouw weer naar hun huis bij Straatsburg.
Hier waren ze in het ouderlijk huis van Michel.