Op het hoogtepunt gestopt.

 Veel sportlieden en artiesten doen het. Ze kiezen ervoor om te stoppen met hun activiteiten als ze op hun hoogtepunt zijn.

Zo ook ik vandaag.

Zeshonderdvierenzeventig meter boven de zeespiegel.

Dat wordt bibberen vannacht.  Het is nu, half acht, ook al wat frisjes.

Maar hogere plekken hebben betere sfeer,er zit meer" spirit in the sky".

Het was om hier te komen dus weer aardig wat klimmen vandaag.

Ik deed het rustig aan, zodat het eventuele overstekende wild ook niet bang hoefde te zijn voor mij.

Wel ben ik een deel van mijn toneelattributen verloren.

Één van de klompen is ongemerkt gevallen.

Het moest een keer gebeuren. Ik was gewaarschuwd.

De eerste keer tussen Schaijk en Nistelrode kwam ik er bijtijds achter en vond de gevallen klomp terug in het mulle zand.

Vanmorgen hoorde ik een kleine tik en kon het gevallen voorwerp weer achter de spin. 

Blijkbaar was de bevestiging nog steeds niet goed genoeg, maar nu was de ontdekking van de vermissing waarschijnlijk te laat.

Nog wel twee kilometer terug gefietst, maar toen me maar neergelegd bij het verlies na een fietser gevraagd te hebben of hij misschien een klomp had zien liggen.

Was Frans maar meegefietst, bedacht ik nog, want op gezamenlijke fietstochten heeft Frans meerdere malen een klomp voor me opgeraapt.

Maar niet getreurd, ik wil een goede verliezer zijn. Optreden met aan één voet een sandaal en aan de andere een klomp krijgt misschien nog wel meer bekijks en wie weet kan ik er hier in de toeristische rijnstreek wel een paar nieuwe kopen. Sami  en Heidi hebben zeker wel verf.

Maar tegenover dit verlies staat ook een vondst.

 Een mooie blinkende lepel.

Het welbekende Monschau kwam onderlangs voorbij.

En een bruisende Roer mocht ik oversteken.

En nu zwaai ik nog even naar jullie. Tot morgen.

 

Dwars door de Eifel, richting Rijn.

De gemakkelijkste weg is het niet om  vanaf Aken in rechte lijn  via Monschau naar de Rijn te fietsen.

Meestal kies ik voor een vrij vlakke route die vanaf Roermond wat noordelijker loopt om dan al heel snel via het rijndal verder te gaan.

Maar nu ik toch al in Aken wat zuidelijker zit dan anders doe ik het maar een keer zo.

De weg naar Monschau, de Monschauer Strasse, genomen.

Het beloven pittige dagen te worden en vandaag was het al een voorproefje.

Veel kilometers waren het niet.

Tegen drie uur dreigde een buitje én er was een mooi bos, dus hupsakee, "Feierabend", zoals ze in Duitsland zeggen.

Ik denk maar zo, nu ik vijfenzestigplus ben mag ik best kortere fietsdagen maken.

Net zoals mijn broer Henk, die de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt het in ieder geval kalmer aan gaat doen. Ik denk dat hij, zij het in mindere mate, ook nog wel in de toekomst blijft doen waar zijn hart ligt. Vandaag stuurde Jan uit Oss de foto van een artikel over Henks afscheid uit het Brabants Dagblad.

 Piet vond het artikel online en heeft de link op deze blog gezet: artikelHenk

Vanmorgen ben ik ook al rustig begonnen. Zelfs nog even getwijfeld of ik niet de hele dag op die mooie plek kon blijven en de tent even alleen laten, terwijl ik Vaals onveilig kon maken met de accordeon.

Dat laatste idee durfde ik niet meer aan, sinds vanmorgen vanuit het niets twee geweerknallen te horen waren, waarna twee hertjes aan mijn tent voorbij schoten.

Onbegrijpelijk dat er in dit seizoen gejaagd wordt.

In Vaals bleek dat er geen echte voetgangerszone was, dus kwam het goed uit dat ik al mijn spullen had meegenomen.

Na bij de grens in een cafetaria mijn voorlopig laatste patatje genomen te hebben begon mijn Duitse avontuur.

Grappig vond ik dat her en der elektrische steppen geparkeerd staan.

Nu is het zeven uur en de sperziebonen hebben goed gesmaakt.

Ik ga me nog een paar uurtjes vermaken op deze plek, halverwege Aken-Monschau.

        Gute Nacht, Freunde

In Geleen keuze uit drie mogelijkheden voor vervolg reis? Vanmorgen een vierde parkoers bedacht.

 Het kan wonderlijk gaan.

Vanmorgen aan de ontbijttafel hield ik nog maar eens de drie nogal verschillende opties voor het vervolg van de tocht aan Koos voor.

Ik wist het echt helemaal niet, hoewel het idee om via het noorden naar het zuiden te gaan toch wel af aan het vallen was.

Koos vond ook dat ik dat niet moest doen.

Over bleven de omweg via Bretagne, die ik vorig jaar ook gemaakt had en de min of meer rechtstreekse naar de Ardèche waar ik tenslotte toch wel op mijn plekje daar wil arriveren.

Gewoon maar weer aan de Heilige Antonius gevraagd of die mijn te gane weg wist.

Er kwam iets heel anders uit de bus.

In Duitsland in het middenrijngebied wonen Heidi en Sami.

Het zal drie jaar geleden zijn dat we elkaar voor het laatst zagen.

Al verschillende keren is mijn frankrijkreis via hun woonplaats Sauerthal gegaan.

Ik denk dat dat nu ook weer gaat gebeuren.

De eerste vijf kilometer vanmorgen toen ik het echt nog niet wist ben ik maar gewoon richting zon (zuiden) gaan rijden totdat op een bepaald moment ik voelde dat zuidoost de juiste richting was die ik moest volgen.

Bij dit kruispunt viel de keuze op Valkenburg en niet op Maastricht, via welke stad de richting zuid of zuidwest(rechtstreeks of Bretagne) ingeslagen zou worden.

Een voor mij verrassend plan dat vanmorgen pas begon te dagen toen Koos en ik aan het scrabbelen waren.

Rond half twaalf namen we afscheid van elkaar.

Toen ging ik nog even op bezoek bij Ineke en Sjef, vrienden die ook in Geleen wonen.

Sjef was er niet, wat ik jammer vond, maar met Ineke was het gezellig. 

Zij is een bezige bij en nu ook weer met de vele bloemetjes in haar tuin bezig.

Daar staat ze bij haar viooltjes die ze in november al gezet heeft naar haar zeggen.

Mijn parkoers door de zuidoosthoek van Limburg hield ook in dat ik meteen al kon wennen aan het fietsen in heuvellandschap.

Al heel snel diende zich de eerste "col" aan.

Ben al meteen gaan lopen naast de fiets, wat ik sneller doe tegenwoordig. Het geeft een andere lichaamsbeweging en het is ontspannender.

Het eerste hoogtepunt was snel bereikt.

Zoals je ziet komt hier ook de Amstel goldrace overheen.

Een mooi punt om te stoppen voor vandaag leek mij in de buurt van het drielandenpunt.

Het staat nu ook symbolisch voor de keuze die ik ga maken tussen België en Duitsland.

Deze staat waarschijnlijk nu wel vast, hoewel je maat nooit weet bij mij.

Iets voorbij bovenstaand hotel kon ik, opnieuw op aanraden van Antonius, mijn eigen drielandenhotel opzetten.

Het is waarlijk een uitgelezen plek hier. Helemaal vrij op een weiland door bomen geflankeerd.

Waar de fiets op de blauwe lijn staat is het te doen.

De blauwe lijn heeft Google voor me uitgestippeld om rechtstreeks naar de Ardèche te komen, maar Koblenz wat rechtsonder te zien is is nu mijn tussendoel geworden.

Mijn vrienden wonen daar weer honderd kilometer vandaan zuidwaarts.

We zullen zien hoe het zich ontwikkelt.

Ik vind het heerlijk nu weer eens een tijdje een open vizier te hebben en dat ik alles op mijn eigen manier kan doen.

Daarom laat ik Heidi en Sami van deze plannen nog niks weten.

Een fijne avond gewenst.

Betreden op eigen risico.

 Vanmiddag bij Koos neergestreken in Geleen na een fietstocht van ongeveer twintig kilometer.

Zoals vaak klopte ik weer onverwachts aan, hoewel Koos, die trouw de blog leest wel wist dat ik in de buurt was.

Toen hij opende zei hij meteen dat ik eigenlijk niet mocht komen. Hij heeft corona.

Maar ik zei dat ik daar niet zo bang voor was. Zou ik het krijgen, dan ga ik er nog niet aan dood.

We spraken af dat het eigen risico is voor mij en dat ik een nachtje blijf slapen.

Een goede traditie hielden we in stand om scabble te spelen.

Het was een nek-aan-nekrace dit keer, meestal wint echter Koos.

En zojuist hebben we weer gegeten.

Ook hier wordt goed voor me gezorgd.

Vanmorgen rond tien uur vertrokken van ons kampeerplekje met Tom.

Afscheid voor korte of langere tijd?

We weten het niet,maar er zijn veel opties om elkaar binnenkort weer te ontmoeten.

 Toms plannen hangen veel meer van anderen af dan de mijne. Hij moet heel wat bellen om het allemaal goed te regelen.

Ik vertelde Tom bij het afscheid dat Koos/Geleen een driesprong is voor de reis.

Het kan nog via het noorden gaan waar veel mensen wonen die ik nog wil bezoeken.

Ook kan Bretagne een tussenstation van een omweg zijn.

Toms Franse woonplek is niet ver daarvandaan.

Italië staat voor deze zomer ook nog op mijn verlanglijstje.

Enfin, morgen kiest de fiets weer een richting.

Ik ben benieuwd.

Een kijkje in de tuin van Koos levert bovenstaande foto.

Ook staan er ontluikende lissen

Voetbal interesseert Koos niet zo, maar de wedstrijd van Feyenoord straks zet hij voor mij op.

Het lijkt een mooie strijd te worden, wat niet in strijd hoeft te zijn met de woorden van de Heilige Franciscus van Assisi:

Dit is ook mijn wens.

Paniek in de tent! Tuuuuuuut, tuuuuuuut, tuuuuuuut.

 Vanmorgen lag ik nog lekker te luieren in mijn door de zon al warmer geworden tentje toen er opeens volop werd getoeterd en ik hoorde mensenstemmen.

Voor mij zou het niet bedoeld zijn want de tent stond niet in de weg, maar Toms auto natuurlijk wel.

Hij had hem gisteren al zo neergezet naast het pad dat er eventueel een tractor wel langs zou kunnen.

Ik vond het al een beetje overdreven van Tom dat hij zich daarover zo druk maakte. De kans is toch heel klein dat net de volgende ochtend een boer het in zijn hoofd krijgt om daar door te willen.

Bovendien had ik vanaf dat ik er was geen enkele auto over het weggetje dat zo breed was als een fietspad zien komen.

Maar het gebeurde dus toch.

Groot materieel waaronder een dikke tankwagen moest erdoor.

Het plan om hier de hele dag te blijven leek ineens niet meer zo voor de hand liggend.

In plaats van een vuurtje te maken voor de ochtendthee ben ik dus meteen maar overgegaan op tent afbreken en inpakken, terwijl Tom zijn auto het pad uit reed en langs het weggetje parkeerde.

Er moest gegierd worden.

De mensen waren verder aardig hoor, hoewel Tom wel schrok toen de eerste man die hem aansprak een geel hesje droeg als een politieman.

Maar dat was hij gelukkig niet.

Tom vond dat waar de auto zo langs de weg stond hij daar wel kon blijven staan vandaag, zodat ik na de crematie daar ook weer terug kon komen.

Nu, half zeven in de avond, ben ik daar weer.

De tent zit nog ingepakt.

We eten vandaag in twee gangen, waarvan we de eerste al genuttigd hebben.

Tom had met liefde en zorgvuldigheid mijn meegebrachte kipfilets omgeven door uitjes, paprika en wat dies meer zij.

Deel twee van het diner, aardappelen met spinazie, was net gaar toen Toms telefoon ging en ze praten nog steeds 

Het gaat over een project bij Emmaus. Het staat in de planning dat daar een paar gebouwen neergezet worden voor het opvangen van vluchtelingen. Gebouwen in de stijl van Tom, met als materialen strobalen en leem.

De plechtigheid vanmorgen heb ik dus bijgewoond.

Voor en na de bijeenkomst had ik een geanimeerd gesprek met een vriend van de familie.

Aan de koffietafel schoof bovendien Bert bij.

Die ken ik goed. Hij is vriend van Marlène.

Heel leuk vond ik dat hij na afloop met mij mee ging naar waar Toms auto op mij is blijven wachten.

De twee hebben elkaar namelijk al eens ooit bij mij ontmoet.

Hier zitten ze allebei.

 Maar nu hou ik op met schrijven.

Tom is uitgetelefoneerd en het eten mag niet verder koud worden.

AU REVOIR, tot morgen.

Ps 1:Vanmiddag in Echt nog drie kwartier accordeon gespeeld, weliswaar zonder uitrusting.

Het doel was om boodschappen te doen en het idee om te spelen kwam pas toen ik door het centrum reed.

Ps 2: Tom had voor mij een cadeautje.

De koeken zijn van de streek waar Tom zijn landje heeft.

Ook zit er een boekje in het tasje met overdenkingen voor elke dag.

Kampeerplek gevonden op drie kilometer van Echt. Tom staat er ook met zijn woonauto.

 Het is gelukt onze ontmoeting.

Ik zag er wel tegenop om  een kampeerplek te vinden zo dicht in de buurt van de bewoonde wereld waar tegelijkertijd Tom met zijn auto kon staan.

De Heilige Antonius die ik om raad vroeg deed uitstekend zijn werk, want met weinig moeite kwam er een mooi plekje op mijn pad.

En Tom heeft het kunnen vinden, ja kwam zelfs precies op tijd voor het eten waarvoor ik een vuurtje aan het maken was.

Het was een goede truc van mij, vond Tom, om bij het punt waar hij in moest rijden een hesje en een klomp te leggen 

Voor mij was het ongeveer zeventig kilometer fietsen vandaag.

In Nuenen, het dorp van Vincent van Gogh, heb ik vanmorgen nog het een en ander bekeken.

Bijvoorbeeld dit huisje, wat door Vincent werd getekend.

En dan staat er midden in het dorp het restant van wat ooit een majestueuze lindeboom was.

Moest helaas getopt worden omdat er rot in zat en er af en toe takken af waaiden.

Na Nuenen besloot ik via Mierlo te rijden om te kijken of Rina thuis was.

We hadden geluk 

Ze kwam net van de buurvrouw vandaan toen ze mij zag en riep.

Koffie had ze voor mij en van allerhande versnaperingen voor onderweg gaf ze me mee.

Ze schildert veel. Speciaal voor de blog heb ik haar gevraagd wat foto's te mogen maken van schilderijen die overal door haar huis heen hangen als een soort museum.

Het interieur van haar woonkamer is zo.

Rechts het schilderij dat nu in wording is.

Wie meer van haar wil zien dan kijken op haar site.   marie-anir  

Nu dus ontmoeting met Tom die naast me zit 

Het is beetje fris in de wind.

Zometeen dus nog even in zijn warme rijdende huisje.

Morgen dus de crematie, om half elf.

Maar daarna zien we elkaar nog wel even.

Tom heeft geen haast, ik ook niet.

Bij Rina hangt de spreuk die wij beiden ook aanhangen.

Dag dag. Tot morgen.

Met Jet naar haar breiclub.

 Zoals aangekondigd heb ik vandaag een ochtend meegemaakt met het breiclubje van Jet.

In Son was het te doen, twee kilometer van huis.

Piet duwt elke maandag Jet er naar toe, loopt dan terug naar huis en zorgt dat hij tegen twaalf uur er weer is om Jet op te halen. Elke maandag acht kilometer lopen dus, maar dat is meteen in het kader van lichaamsbeweging.

 Vandaag zorgde ik voor vervoer maar ben er ook gebleven en heb mijn eigen breiwerk meegenomen.

Iedere breister had zo haar eigen verhaal te vertellen en van mij hoorden ze dat mijn breiwerk van zelfgesponnen schapenwol is.

Opvallend vond ik in deze ruimte het glas-in-loodraam links achter mij op de foto.

Boeiend vond ik ook de vrouw die bovenstaande foto maakte. Ze is van oorsprong Tsjechische en woont vijfentwintig jaar met haar Nederlandse man in Son.

In Son vandaag ook buitenbreiwerken ontdekt.

Ook wordt de automobilist vriendelijk maar duidelijk gevraagd niet te hard te rijden.

Vanmiddag weer even lekker warm in de tuin gezeten.

Regelmatig lopen hier ook duiven rond.

Het is vandaag de laatste dag hier bij Jet en Piet.

Morgen probeer ik in de buurt van Echt te komen waar woensdag half elf de crematie is van de moeder van Marlène, een vriendin.

Tevens ga ik proberen om ergens in die buurt Tom te ontmoeten.

Tom is de huizenbouwer met strobalen en leem.

Vorig jaar maart/april bleef ik een maand op zijn terrein in het westen van Frankrijk.

Nu is hij juist onderweg daarvandaan naar Nederland.

Morgen lees je over hoe het met onze ontmoeting is afgelopen.

Fijne avond gewenst.

Concert van Piets volksmuziekgroep Irish Cream en kamerkoor Canta libre.

 Vanmiddag heb ik in Veghel een concert bijgewoond waaraan Irish Cream en Canta libre meewerkten.

Irish Cream is een Ierse band die Piet acht jaar geleden heeft opgericht.

Je ziet hier rechts de fluitiste Henny Pijnacker naast haar broer Piet.

Haar ken ik al heel lang , zo'n vijfenveertig jaar en via haar heb ik Piet leren kennen. Hij had gehoord dat ik veel fietste en wilde met mij een tocht maken. Dat hadden we gedaan en sindsdien is de vriendschap gebleven.

Sinds ik Henny ken is ze al met de fluit bedreven, maar vaak heb ik haar nog niet op zien treden.

Vandaag dus een goede gelegenheid.

Het was ook de tweede keer dat ik de groep in actie gezien heb.

Het was ongeveer vijftien kilometer fietsen ernaartoe en ik ik heb weer een paar interessante taferelen gefilmd onderweg.

Op één adres zag ik deze beestenbende:

Op een ander adres waren onder andere deze paradijsvogels duidelijk aanwezig.

Ook viel mijn oog op een prachtige onbewoonde boerderij.

Kom je zoiets leegstaands in Spanje of Italië tegen dan is er vaak wel iets open waardoor je naar binnen kunt om nog meer de sfeer in je op te nemen en er eventueel een nachtje te slapen.

Vannacht slaap ik nog eens een keer in mijn logeerbedje in Breugel. Morgenochtend staat een bezoek aan de breiclub van Jet op het programma.

We gaan er samen heen en ik neem mijn breiwerk mee.

Een mooie avond gewenst.