Twijfel over dag blijven ja of nee weggenomen door een motorzaag. Word crazy van de wind: Van armoe gaan spelen in Bagnols sur Cèze.

 Goedenavond. Bonsoir.

De twijfel of ik vandaag nog een dagje zou blijven ja of nee op mijn mooie rustige plekje werd weggenomen toen rond acht uur vanmorgen iemand in de buurt met een motorzaag bezig ging. Eigenlijk was ik daar wel blij mee, want het vertrekken voelde toch sterker dan het blijven en ik had anders flink moeten zijn om te kiezen voor het verlaten van dit mooie plekje. Nu met deze muziek erbij plus de aanwezigheid van iemand in de buurt was het een veel minder prettige plek geworden.

Het fietsen was echter ook een opgave omdat de noordelijke wind weer volop was gaan blazen en ook veel kou op mijn lijf bracht. De dikke wintertrui alleen was eigenlijk niet genoeg. Daarbij was het op de smalle tweebaansweg een drukte van jewelste. Twaalf kilometer was het traject tot Bagnols sur Cèze. Daar heb ik al regelmatig op zaterdagen gespeeld en dit leek me ook nu een betere bezigheid dan me gek laten maken van het rijden tegen de  wind die ook weer vlagerig was.

Maar in de vroeger zo drukke en levendige voetgangerszone was het een dooie boel, die mij ook niet inspireerde om daar mijn dag door te brengen. 

Na de koffie besloot ik dan toch maar met blik op oneindig de wind op te gaan zoeken. Maar ik werd door de auto's zo ongeveer van de weg gereden en door de wind er afgeblazen. Goed en wel het plaatsje uit ben ik weer rechtsomkeer gegaan en heb me in de winkelstraat geïnstalleerd. En dat beviel me toch veel beter, ook omdat ik meteen positieve reacties kreeg, vooral van de werknemers in de kapperszaak waar ik tegenover stond. Fijn om weer eventjes de artiest te mogen zijn. Na een uur was het middagpauze en wilde ik een zaakje opzoeken om wat te eten, maar dat viel niet mee. Bijna alles was dicht, echt een dooie boel is het geworden vergeleken met pakweg tien jaar geleden.

Zo troosteloos zagen heel veel zaakjes er uit.

Maar uiteindelijk besloot ik maar een meeneemshoarma te bestellen die ik op een plekje in de zon en uit de wind verorberde.

Daarna een rondje gelopen langs allemaal gesloten café's om tenslotte in een gelegenheid uit te komen waar gezellig gebiljart werd.

Een filmpje hiervan is te vinden op de status van Whatsapp.

Om twee uur moest ik maar weer in de winkelstraat komen om verder te spelen, hadden de kappers gezegd, maar toen was de straat nog helemaal uitgestorven.

Lopend door het stadje vond ik deze muurschilderingen de moeite waard om bij stil te staan.

Van drie tot half vijf heb ik weer even opgetreden en waarschijnlijk de sfeer een beetje kunnen optillen. Daarna boodschappen gedaan en toen weer de weg op waar ik vanmorgen bijna afgeblazen werd. Het waaide nog even hard, maar toch moest ik een kilometer of zeven doorzetten om in een gebied te komen waarvan ik wist dat daar wel veel bomen waren en dus genoeg beschutting. Hier heb ik inderdaad een goede plek kunnen vinden voor de nacht.

Ook hier af en toe windvlagen, maar achter het riet moest het dan toch maar gebeuren vond ik na lang aarzelen.

De fiets zal daar niet wegwaaien.

Hout genoeg voor vuur, dat zo hard ging dat het kookwater zo goed als verdampte.

Ook ben ik nog bij een grote leegstaande boerderij gaan kijken.

 Ooit heb ik daar gekampeerd. Toen kreeg ik daarvoor toestemming van een oud mannetje die de taak had om op dat huis te passen en een paar keer per dag ging inspecteren. Nu was er een slagboom halverwege de toegangsweg.

Bij de boerderij gekomen zag ik op de grond de tekst danger, gevaar, en er stond te lezen dat het privéterrein is 

Daarom heb ik het er dit keer maar niet op gewaagd om er toch te gaan staan.

Waar ik nu sta is het prima. De wind waar ik bang voor was, meldt zich niet meer. Een rustige nacht dient zich aan en morgenochtend zal er geen geraas van zingende zagen zijn hoogstwaarschijnlijk.

Ik heb nog een bloemetje vereeuwigd als herinnering aan het aangenaam vertoeven op de plek van gisteren.

Met mij wenst deze u een prettige avond.

B o n n e    S o i r é é .

Rustig dagje "thuis". Trui is "draagklaar".

 Bonsoir.

Goedenavond.

Zo'n mooie fijne plek nodigt uit om minstens een dag te blijven en dat deed ik, behalve een uitstapje naar winkel en café. In het dorp van de supermarkt, dat op drie kilometer ligt is echter geen café, dus ben ik heel ijverig nog drie kilometer verder gefietst naar een klein pittoresk dorpje. Hier was behalve de koffiegelegenheid ook een klein winkeltje waar ik een krant gekocht heb. Behalve om te lezen gebruik ik kranten ook om mijn vuurtjes brandende te krijgen.

Het dorpspleintje.

Het winkeltje dat tussen de middag dicht ging.

Het was een heerlijk zonnetje vandaag waar je nu nog lekker in kunt zitten. Er was ook geen wind, maar die lijkt nu tegen de avond wel weer op te steken, zodat ik na het eten de tent ben ingegaan. Het warme eten was dit keer bloemkool en de rest.

De trui is vandaag afgekomen in zoverre dat hij nu aan kan. Maar als ik wil kan ik nog heel lang bezig zijn met het instoppen van  draadjes, te beginnen met die welke je kunt zien en vervolgens die welke een gat kunnen veroorzaken als ze loskomen.

De achterkant of voorkant.

De voorkant of achterkant, hij kan aan beide kanten gedragen worden.

Mensen vragen zich wel eens af wat het thema is van een trui. Maar dat hebben mijn truien niet vaak. Het hoeft niet te corresponderen met iets concreets. Ik creëer mijn eigen werkelijkheid.

 Toch heb ik ook wel truien met een thema gebreid. Zo bestaat er de getallentrui, waarin de getallen nul tot en met tien zijn verweven.

Ook ontstond er een trui met de kaarten van Nederland en Frankrijk als motieven.

Italië, Spanje, Afrika hebben alle drie een trui die aan hen gewijd is.

Nu deze af is ga ik weer een nieuwe verzinnen. Een soort nieuwe reis in het landschap van kleuren en fantasie, net zoals na deze fietsreis ook weer een nieuw avontuur zich aan gaat dienen. 

Maar eerst moet ik nog maar eens zien thuis te komen. Het kan best zijn dat het morgen weer een dag hier wordt, maar dan moet de wind niet vervelender gaan doen dan nu, want af en toe drukt hij al zeer irritant tegen de tent aan.

Morgen bij het opstaan zie ik wel weer wat de dag gaat brengen, net als vanmorgen toen ik naar buiten keek.

Ik was zeer tevreden, na een nacht waarin ik heerlijk geslapen had, zonder hierbij door mijn knieën gestoord te worden.

Voor straks wens ik iedereen ook een goede nachtrust toe.

B o n n e   N u i t .

Welterusten.

In de mineur vanmorgen bij het opstaan. Geen gemene wind meer fietsend door een mooi landschap. Geweldige kampeerplek.

 Goedenavond. Bonsoir.

Een hele mooie plek met zon, uitzicht en weinig wind is mij toegevallen.

Ik wist dat het heel mooi was in deze omgeving omdat ik er al vaak doorheen gefietst ben. Meestal had ik dan wel een programma dat er ergens een markt was die ik wilde halen, maar daar ben ik op deze reis nog niet op ingesteld. Ben redelijk vroeg gestopt in de wetenschap dat het landschap vijf kilometer verderop wat minder mooi is. Ook ben ik er de hele dag op gaan letten hoe mijn knie zich gedraagt. Afgelopen nacht was hij onderwerp van grote zorgen omdat hij weer meer opspeelde dan gemiddeld. Bovendien deed mijn andere knie nu ook mee met de malaise.

Donkere wolken zag ik dus aan de horizon terwijl de maan de nacht zo mooi verlichtte. Het idee dat ik het reizen voortaan wel kan vergeten als het zo doorgaat, en niet alleen het reizen maar het hele leven wat ik nu leid. Als ik thuis ben op 'mijn berg' moet ik toch minstens twee keer per week naar Lamastre fietsen voor boodschappen. Dat is zes kilometer heen en zes kilometer terug en terug is dat een flinke klim.

Maar een vriend herinnerde me vanmorgen eraan dat er tegenwoordig elektrische fietsen bestaan. Oh ja, dat is dan toch nog een oplossing als straks de nood aan de man komt.

Maar zoals vaak zag ik het toen ik eenmaal op was niet meer zo duister in. Zo in het dagelijks leven merk ik weinig abnormaals aan mijn knie.

Met fietsen merk ik het af en toe, maar het is in ieder geval niet zo dat ik mijn trappers bijna niet rond kan krijgen. Dat dat nu wat moeilijker gaat ligt niet aan mijn knieën, maar aan de trapper.

Enfin, er was vandaag ook weer plaats voor grapjes. Ergens op de weg stond er een tekst, in het Nederlands: Eet

                              meer

                              vis.

In  deze omgekeerde volgorde stond het op de weg.

Vooral om het laatste woordje vis moest ik lachen. Daarbij wordt gebruik gemaakt van een van de middenstrepen van de weg .

Zometeen komt het filmpje dat ik hiervan gemaakt heb op de status van Whatsapp.

Nu komen nog een paar foto's, gemaakt vanaf hier waar ik woon met mijn tent.

Zoals ik al schreef is het hier rustig met de wind, en dat was het op de weg ook vergeleken met gisteren en de dagen daarvoor. Dit geeft ook rust bij mij in de gelederen. Van wind word ik gejaagd, je moet alles in de gaten houden, op je qui-vive zijn. Het verkeer was ook veel minder.

Voor wie het nog niet weet, de paasdagen komen om de hoek kijken, samen met de lammetjes. 

Een fijne avond is mijn wens.

B o n n e    S o i r é é .

Overal wind. Trapper is nog steeds draaiende te krijgen.

Het houdt maar niet op, het blijft aan het waaien, ik krijg er wat van. De hele dag weer tegen de wind in gefietst en op de kampeerplek krijg ik de wind in de rug. Daarom maar vroegtijdig in de tent gaan zitten, die alleen maar wat op en neer gaat. Maar dat wordt ook al steeds meer, merk ik.

Zou het vorig plekje dat ik op het oog had, een kilometer of vijf hiervoor, beter zijn geweest? Dat was tussen de olijfbomen en er lagen uitgegraven bomen bij die waarschijnlijk geplant moesten worden. Ik was daar al vroeg gaan zitten omdat ik het fietsen tegen de wind in beu was, en deed alvast wat administatiefs alvorens de tent op te zetten. Doch daar kwam een vrachtwagen met aanhanger, waarop enkele olijfbomen vervoerd werden. En er kwam een graafmachine. Ze gingen de bomen die er lagen en de meegenomene dus planten. Voor mij een teken om de nog opgeladen fiets te pakken en wat verder te rijden, tot hier.

Het was wel een gezoek om de beste plek voor de tent te vinden, omdat de wind er overal was. Er zijn wel bomen, maar er is weinig onderbegroeiing. Ook hier is het niet rustig, maar wegwaaien zal ik vannacht zeker niet.

De trapper draait nog steeds, hoewel ik wel het idee heb dat de slag groter wordt. Ik hou mezelf maar voor om als het echt niet meer gaat dan maar iemand te vragen om het zaakje aan elkaar te lassen. Dit is niet zo'n elegante oplossing. Beter is het om Les Costilles te bereiken en daar tussen mijn vele oude fietsen een goede pédalier (trapper) te vinden.

Tja, en dan was er vandaag ook wel plaats voor humor. Toen ik een plastic mannetje zag zwaaien in de wind ben ik afgestapt en heb er een filmpje van gemaakt waarmee ik vele mensen al heb begroet vandaag. Eenieder die de status van Whatsapp bekijkt krijgt deze groeten ook.

 Nu ik hier in Frankrijk de taal kan spreken als Brugman vind ik het ook weer leuk om guitig met mensen om te gaan.

In winkels, op de weg, in een café, je komt grappige situaties tegen en als ze dat niet zijn maak je ze maar grappig. In Spanje was dat wat moeilijker, maar ook ligt de aard van het Franse volk dichter bij het mijne. Ik ben onderhand toch een halve Fransman geworden.

Kwart voor acht nu, tijd voor het toetje. De warme maaltijd moest in de wind bereid worden, maar dat ging toch prima omdat ik de pan vrij laag gehouden heb.

 Geen bosbrandgevaar hier,maar toch fijn dat het vuurtje ver van de weg was, zodat niemand het kon zien.

Voor wie nog eten moet wens ik een smakelijk eten 

B o n    A p é t i t .

En voor straks welterusten.

B o n n e   N u i t .

Huisvredebreuk? Weer onrustig van wind en verkeer. Hoe lang kan ik nog door met speling in de trapper?

 Goedenavond.

Vandaag andermaal veel wind, maar minder onstuimig dan de voorgaande dagen. Wel moest ik de hele dag ertegenin en samen met het drukke verkeer kostte het weer veel inspanning. Vaak zei ik tegen mezelf en tegen de wind dat ik er genoeg van had. Het is al vanaf vrijdag aan het waaien. Maar de wind trekt zich daar natuurlijk niets van aan. Wel heeft het zin dat ik me wat minder richt op zo snel mogelijk thuiskomen. De tijd nemen voor alles ook al ruik ik de stal nu ik weer fiets in streken waar ik al vaak geweest ben.

Ja, het wordt steeds duidelijker dat deze reis zijn eindpunt nadert op het punt waar hij ook begonnen is zeven maanden geleden, namelijk op Les Costilles. De problemen met mijn fiets helpen om tot dit besluit te komen. Mogelijk haalt de fiets het nog om zo peddelend de resterende tweehonderd kilometer te volbrengen. Thuis heb ik heel veel oude fietsen en daarop vind ik misschien nog wel een geschikte pédalier, zoals ze hier in Frankrijk een trapper noemen.

Tja, en nu zit ik hier een beetje opgelaten te kamperen op het terrein van een leegstaand huis. 

Om hier te komen moest ik een dik touw optillen om de fiets er onderdoor te schuiven.

Het is niet de eerste keer dat een barrière moet slechten om ergens te komen waar ik goed kon kamperen, maar hier voelt het eigenlijk iets te privé. De deur van het huis is niet op slot en ik ben binnen gaan snuffelen. Er staan geen spullen in, en de wc en badgelegenheid zijn ook afwezig. Tot mijn verbazing blijkt de stroom aangesloten te zijn en dit verhoogt mijn gevoel dat ik te nadrukkelijk op andermans terrein ben.

Huisvredebreuk kun je zoiets noemen. En dan ben ik ook nog zo brutaal om in stopcontacten twee van mijn powerbanks te stoppen.

Ik overweeg om morgen bij vertrek een briefje achter te laten, misschien hetzelfde briefje van twintig dat gisteren iemand mij overhandigde.

Het begin van deze dag gaf de nodige frustraties. Er waren problemen met een goede vriendin met wie ik een zeer intensief contact onderhoud, al jaren lang. En dat tesamen met de problemen die de fiets is gaan geven. Maar ik hoop en verwacht dat het contact met haar en het fietsen in de nabije toekomst weer soepel gaan verlopen. 

Het duurde lang eer ik vandaag aan de koffietafel kon gaan zitten. In vergelijking met Spanje waar op elke hoek van de straat wel een café te vinden is, zijn ze in Frankrijk veel schaarser. Uiteindelijk bood een Mac Donald uitkomst, maar toen was het al half één.

Het was er heel druk en overal stonden mensen voor bestelapparaten waar ik geen verstand van heb. Maar een alleraardigste bediende aan wie ik vroeg of ik ook zo een kopje koffie kon bestellen zorgde voor mij, terwijl ze glimlachte om mijn onbenulligheid.

De route vandaag liep onder Montpellier door.

In Lattes, waar ik vergeefs naar een café zocht vond ik wel een mooi beschilderde tram.

Ergens onderweg was het zien van deze creatie even een afleiding van het almaar moeten vechten tegen die rotwind.

Inmiddels tien over acht. Lekker slapen zometeen om morgen weer de pedalen rond zien te krijgen. Het is nog ongeveer tweehonderd kilometer tot huis.

B o n n e   N u i t.

Welterusten.

Speling in trapper weer begonnen. Een beetje mopperig vandaag. Het heeft er alle schijn van dat ik op weg ben naar Les Costilles..

 Goedenavond. Bonsoir.

  Vandaag was ik niet helemaal in mijn goede doen. Er was nog veel wind en hoewel ik die meest in de rug had bracht die toch veel onrust met zich mee. Daar kwam nog bij het geweld van de vele auto's die op de Route Nationale zaten. Aanvankelijk fietste ik nog op het fietspad parallel aan het Canal du Midi toen dat nog verhard was. Maar er zijn ook hele stukken bij, weet ik van andere keren, dat het een grindpad is of zelfs een dun hobbelig pad geschikt voor mountainbikes. Daar wilde ik nu per se niet op fietsen, dus toen de verhardheid voorbij was ben ik snel de grote weg op gaan zoeken.

Ondertussen moest ik helaas constateren dat er weer speling zit op de linker trapper. Direct bij de start vanmorgen merkte ik het.  Ergens in Portugal had een fietsenmaker het probleem verholpen door de crankspie flink ver erin te slaan. Het heeft  een hele tijd geholpen, maar niet voor eeuwig dus. Maar voorlopig is de speling nog niet erg groot. Ik kan nog wel even verder. Verder tot......thuis.....? Ik betrap mezelf erop dat ik gevoelsmatig mijn grondstukje Les Costilles in de Ardèche op het oog heb. Ben ik nu naar huis aan het rijden? Het heeft er alle schijn van. Al verschillende malen ben ik gisteren en vandaag mensen tegengekomen die mij vroegen waar de reis naartoe ging. Dan vertelde ik dat ik helemaal Spanje rond gefietst ben en dat ik in de Ardèche woon , vandaar in september vertrokken ben, en dat de reis nu bijna voorbij is.

Als dit zo spontaan uit me komt denk ik dat het inderdaad het meest waarschijnlijke is dat ik zo in de buurt van Nîmes de Middellandse Zee voorlopig ga verlaten en richting Ardèche koers.

De definitieve beslissing valt dan morgen of overmorgen. Dit hoeft dan niet te betekenen dat mijn plannen om naar Roemenië en Bulgarije te fietsen in de ijskast komen te liggen. Het seizoen is nog lang.

De route van vandaag heb ik al verschillende keren gedaan. Er was weer het fietspad langs de Middellandse Zee tussen Agde en Sète. Iets voor het centrum van Sète werd er gezellig jeu de boule gespeeld.

 Hiervan staat een filmpje op de status van Whatsapp.

Daarna wierp ik nog eens een laatste blik op de Middellandse Zee, voor het geval het na Nîmes niet Marseille, maar Les Costilles gaat worden.

Bij een uitzichtpunt. Waarom zouden al die sloten daar hangen?

Het duurde een tijdje eer ik vanmiddag een geschikte plek uit de wind had gevonden voor de lunchpauze. Maar er stond midden op het fietspad tussen Agde en Sète een toiletgebouw, dat voor het seizoen bedoeld is als het hier erg druk is. Nu waren de deuren op slot, maar op de planken vloer die ervoor lag zat ik lekker uit de wind. Een fietsster stopte en leek vuilnis in een daarvoor bestemde bak te willen gooien, maar tot mijn verbazing gooide ze een briefje van twintig bij mij neer. Protesteren en zeggen dat ik niks tekort kwam hielp niet, dus uiteindelijk heb ik haar bedankt en gezegd dat ik aan haar zou denken als ik er iets voor zou kopen.

Ach ja, ik zal heus wel weer mensen tegenkomen die dit geld  kunnen gebruiken, dus dan geef ik het maar weer door.

De naam van het plaatsje Marseillan heeft voor mij iets magisch. Daar gingen we met mijn ouders en mijn broers op vakantie toen ik pakweg een jaar of dertien was. Het was voor mij het einde van de wereld. En vandaag ben ik daar gewoon weer doorheen gefietst en de afgelopen twintig jaar ook al zeker vier keer.

Onderstaande attracties waren er toen nog niet.

     Zo, ik ga weer sluiten voor vandaag. En mijn wens is dat er mooie dromen mogen komen.

Faites de bonnes rêves.                  

Gespeeld op markt die zijn tweejarig bestaan vierde. Kabel van voorrem geknapt. Lekke achterband. Wind wordt minder.

 Goedenavond. Bonsoir.

De wind is nu veel minder geworden en ik heb een slaapplaats gevonden. Dit keer niet in de beschutting van een bos, maar langs een muurtje, waar de wind ook niet doorheen kan waaien.

Afgelopen nacht is het goed gegaan, terwijl ik bij het slapen gaan onzeker was wat de opstekende mistral zou gaan doen. Zou hij mijn plek ook gaan teisteren of niet? Maar de tent bleek inderdaad prima opgesteld te staan. Terwijl je de hele nacht bomen hoorde ruisen bleef mijn tent vrijwel onbewogen.

Ik was aangeland vlak voor het plaatsje Coursan en ik wist dat daar vanmorgen een markt zou zijn. Toevallig had ik dat gelezen in de krant, die ik gisteren op een terrasje las. Er stond dat de markt twee jaar oud was en dat dat een beetje gevierd werd met onder andere een loterij. Er stond niet dat er een animatie was, maar die bleek er dus wel te komen in mijn persoon. Met andere woorden kwam het heel mooi uit dat ik toevallig van die markt wist. Toch wist ik vanmorgen nog niet of ik het zou doen. Met zo'n mistral zag ik mijn bordjes en hoeden konstant over het marktplein vliegen en de koffer continu dichtvallen. Ik herinner me zo'n markt, die ik ooit deed en die mij meer irritatie verschafte dan speelplezier.

Maar het viel reuze mee. Het was een vrij besloten markt. Ik was meteen weer in mijn element op mijn eerste Franse markt na zeven maanden. Hier weet ik in tegenstelling tot in Spanje de kinderen te bespelen met de hun bekende liedjes, en ook voor de volwassenen heb ik een goed repertoire voor handen, dit alles weer afgewisseld met vrije expressie, met liedjes die ik ter plekke verzin. Gelukkig heb ik de laatste tijd ook geen last meer van een echoënd oor. Al met al was het een prettig optreden dat prima paste in de jubileumsfeer waarin deze markt werd gehouden. Op het laatst kwam iemand me zelfs nog bedanken.

Daar heb je mijn buurvrouw, die onder andere boeken verkocht.

Op de  tombola, een soort loterij, worden de prijzen uitgereikt.

Op de status van Whatsapp hoor je op het filmpje ook de klokken luiden van de kerk door het marktgewoel heen. 

Na de markt ging de tocht weer verder in de wind, die nu behalve in mijn zij ook in de rug blies. Toch ging het me niet helemaal voor de wind. Op een gegeven moment ging het pang, en de kabel van de voorrem knapte. Het stond al te gebeuren want sinds gisteren hoorde ik bij het remmen al iets knarsen telkens. Ik heb dus weer een probleem dat opgelost moet worden. Het is een rem die ik niet begrijp, dus moet ik er een fietsenmaker naar laten kijken. 

Een ander probleem kon ik wel oplossen. Mijn achterband ging lek. Dit gebeurde vrij laat in de middag toen ik in de buurt van het Canal du Midi fietste. Met een paar kilometer lopen vond ik de bovengenoemde plek, waar ik na het opzetten van de tent de binnenband en buitenband heb vervangen. De moeilijkheidsgraad van deze actie zit vooral in het opnieuw in de vork zetten van het wiel. Dit omdat het wiel eigenlijk niet voor deze fiets geschikt was. Toen ik in een herberg was in Galicië, Noord-Spanje, heeft iemand hem daar voor mijn fiets geschikt gemaakt. Maar het is altijd passen en meten. Gelukkig ben ik nu gaan snappen hoe het moet en ik neem aan dat het wiel nu ook weer goed zit. Morgen zullen we het wel merken. 

Het water dat ik vandaag gebruikte om eten mee te koken komt uit de bron die in Coursan op de markt weldadig uit de kranen kwam.

La Merveilleuse wordt deze bron genoemd.

Er staat dat de bron in 1865 is geslagen ren behoeve van het drinkwater voor de bevolking.

Het is rijk aan mineralen, bevat ijzer en is alkalisch.

Ik stond wel even te twijfelen of dat water wel goed was . Het rook een beetje raar en heeft een zuur smaakje. Maar ik zag anderen ervan drinken en toen ik bovenstaande tekst gelezen had hield ik mijn fles er ook onder. Als ik het zo drink proef ik echt veel ijzer. Of dat zo gezond is? Maar ja, voor een keer dan. Morgenochtend drink ik nog een keer ijzerhoudende thee ervan.

En nu nog even naar het voetballen kijken alvorens ik weer mag gaan slapen.

Een prettige avond is mijn wens.

B o n n e   S o i r é é .

Zware inspannende dag. Beslissing voor reisvervolg is gevallen: rechtsaf!

 Het was een hele zware en moeilijke dag. Had namelijk gekozen vanmorgen om te gaan fietsen in de mistral en niet drie of vier dagen in het bosje te blijven. De wind was wat gaan liggen in de nacht en de voorspelling was dat ie om elf uur weer zou losbarsten. Daardoor kon ik een uur lang rustig doorfietsen om te beginnen. Maar het klopte. Rond elf uur zorgde de eerste de beste windvlaag al voor irritatie omdat mijn pet van mijn hoofd vloog en op het wegdek.

Dit was het beginsein van een zwaar en gevaarlijk karwei. Om de fiets recht te houden op een weg met veel verkeer moest ik constant op mijn qui-vive zijn. Altijd mijn hand bij de rem houden in de wetenschap dat één verkeerd beoordeelde windstoot fataal kon zijn.

Af en toe schreeuwde ik het gewoon uit als het even erg spannend werd. Dit gaf dan altijd wat ontspanning.

Maar nu, op dit moment, komt er ook weer zorg in me op. Heb namelijk een ogenschijnlijk rustige kampeerplek gevonden, maar wel in een periode dat de wind weer is gaan liggen en zelfs even uit het zuidwesten kwam.  Dit ging samen met enkele druppels regen. Maar nu ben ik bang dat in de loop van de avond de mistral feller dan ooit weer op zal steken en mijn angst is, staat de tent wel goed? In ieder geval niet midden in een bos, zoals gisteren waar ik veilig was. Wel aan de rand van een houtwal. Naar mijn berekening moet deze mij voldoende kunnen beschutten Kijkend op Weeronline zie ik het windteken vanaf elf uur vanavond weer verschijnen. Dus hopen dat ik me niet vergist heb.

Naast al die gespannenheid vandaag heb ik ook mooie kunstwerken gezien. Wat zeg je hiervan?

Op de status van Whatsapp komen ze allemaal langs, en nog meer figuren.

Vandaag is ook een beslissing gevallen aangaande het vervolg van de tocht. Ik heb gekozen om rechtsaf te slaan toen ik in Narbonne was.

Mijn fiets staat in de richting van Béziers.

Op naar Béziers, Montpellier enz en niet naar Carcassonne, Toulouse.

Dit betekent dat vooralsnog de optie Bretagne via Carcassonne, Toulouse, Bordeaux van de baan is. De richting van de mistral die dan morgen en de volgende dagen meer in de rug zal blazen speelde ook mee. Nu zal ik richting oost-noord-oost fietsen voorlopig. Roemenië en Bulgarije komen in het vizier, maar nu komt terugkeer naar mijn huis in de Ardèche ook in me op. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten natuurlijk. Na een maandje daar kan ik alsnog de reis voortzetten. Voordeel is dan dat ik sommige winterkleren daar kan laten voor de volgende reis. Én ik kan de tandarts in Lamastre nog eens naar die losgelaten stifttand laten kijken. Misschien kan hij hem vastmetselen.

Kiekeboe. Even een selfie gemaakt toen ik in Narbonne boodschappen gedaan had.

Zo, kwart over acht nu. Graag had ik het nu al willen weten of ik hier echt goed sta. Maar nu het nog licht is ga ik toch wel vast even alternatieven bekijken voor het geval het vanaf elf uur mis dreigt te gaan.

Een prettige en ontspannen avond is mijn wens.

B o n n e   S o i r é é .