Stiena en Piet zestig jaar getrouwd.

Ik was er niet bij, maar  v o e l d e   me er wel bij.
De ouders van Ageeth in Berkel Rodenrijs zijn vandaag zestig jaar getrouwd.
Piet en Stiena ken ik eigenlijk net zolang als ik Ageeth ken, en dat zijn al zeker wel dertig jaren.
Vanmorgen al heel vroeg werden ze door de kinderen uit hun bed gelicht en vanaf de straat luid toegezongen.
Mijnheer stond nog in zijn onderbroek  en samen met zijn vrouw dansten ze op hun balkon.

Via Ageeth heb ik het gebeuren daar vanaf een afstand goed mee kunnen maken en via dit apparaatje een filmpje gemaakt en opgestuurd met LANG ZULLEN ZE LEVEN erop, begeleid met accordeon.

Ook had ik nog snel letters voor hun namen uitgezaagd en beschilderd,  zodat die ook op de achtergrond erop kwamen.

Vanmiddag ben ik daarna in Oss boodschappen gaan doen en vervolgens Erik bezocht.
In het donker kwam ik rond tien uur weer thuis aan.

Als een vis in het water.

Daar zwom ze. En ze was niet de enige.

Ach , die vissen toch.

En dan die vogels in de lucht en op mijn boompje,  die weer volop aan het kwetteren waren.
Zelfs een koekoek laat zich de laatste dagen horen.


En ik, die hoognodig boodschappen moest doen bleef toch maar doorgaan met schilderen, lekker in de warme (en nog niet te hete) zon .

Naast letters zijn ook de versieringen aan de groene tafel begonnen .

Ook de overgebleven deksel van een oude tafel is een schilderproject geworden.

Yvonne heeft zich  vandaag weer bij André gevoegd en de bedoeling is voor minstens de eerste twee maa den.
Dan zal het iets minder gezellig voor mij worden, want zij komt niet op mijn boot en André dan ook vanzelf minder.

Af en toe bij hen koffie drinken en een keer mee eten,  dat wel.


Buurvrouw Judith is ook niet een komster. Ze heeft haar man in september verloren en weet nu niet of ze met haar boot verder gaat.

Deze weken wil ze veel komen om te voelen welke weg ze moet volgen.

Liefst heb ik dat ze blijft, dan weet je wat je aan elkaar hebt.
En zou ze het verkopen is er een kans dat vrienden van mij gegadigden zijn.

Dat zou voor mij ook prettig zijn.
Maar onzeker is het nu wel een beetje allemaal.

Met het hondje het schip in.

Een gezellige dag vandaag met het bezoek van Hanny met hondje Flip.
Haar letters houdt ze nog tegoed,  die zijn we vergeten toen ze vertrok.

Judith hiernaast heeft haar letters nu wel, vastgespijkerd op een plankje.
André was de enige die mijn egaal groen geschilderde tafel niet mooi vond, maar toen ik vertelde dat er allerhande versieringen nog op kwamen, had hij er vrede mee.

Tegen het eind van de middag kwam een bootje langs gevaren met aan boord een schattig hondje.

De laatste tijd gaat het maken van deze blog moeizamer omdat het uploaden van de foto's niet of met veel gedoe pas lukt.

Piet is de laatste week al verschillende keren ingesprongen om ze er op te krijgen.
Hopelijk gaat het nu beter.

Piet heeft trouwens een huzaren(muziek)stukje geleverd. Hij maakt deel uit van een vijfmans Iers volksmuziekbandje. Vanwege de corona komen ze nu niet samen.
Nu heeft Piet behalve een veelzijdige muzikale aanleg ook heel veel verstand van de moderne technieken. Het is hem gelukt om met vijf verschillende instrumenten een muziekfilmpje in elkaar te flansen. Zelf ben ik er erg van onder de indruk en ik wil het de lezers niet onthouden.

Hier zie je Piet in vijfvoud als muzikant met de Ierse volksmelodie Irish Washerwoman:
https://youtu.be/w25u6ImU1Zc

Donkergroen voor Judith.

Vandaag heb ik de letters J U D I T H voor mijn buurvrouw gemaakt.

Ze wou ze spierwit, maar tegen een donkergroene ondergrond, zo ongeveer de hoofdkleur van haar boot.

Toevallig had ik hier een grote pot staan, waarvan het groen dichtbij komt.
Wel op oliebasis.
Met dergelijke verf schilder ik allang niet meer als het om mijn werkjes gaat.
Deze verf en vooral de terpentine waarmee je moet verdunnen en de borstels reinigen werkt niet goed op hoofd en longen. Ik wil liever niet vervroegd dement worden.

Een uitzonderlijk en éénmalig gebruik vandaag om het basisplankje van Judith groen te krijgen en nu ik de bus toch open had en de verf op de borstel had ik andere groen te maken voorwerpen bedacht : Enkele letters, de grote tafel die op het bordes staat en vier klompen.

Een paar uur bezig geweest en ik merk het meteen aan ademhaling en een wat dol wordend hoofd.

Vanmorgen na lange tijd bij Hennie en Janny op bezoek geweest met als aanleiding het afleveren van hun letters.

De meegekregen oude kranten zijn zeer welkom om de vuurtjes aan te maken en ook de kachel af en toe. Ze waren op.

Een lui paard.

Vanmiddag zag ik een lui paard liggen.

 Het was mooi rustig weer met veel zon vandaag.

Hopende op toch nog wat bezoek, ondanks dat de ponten in de weekends niet gebruikt mogen worden door recreatiefietsers, heb ik het sociale moeten beperken tot een praatje met buurvrouw Judith en natuurlijk het uitgebreide appcontact.

Een vlindertje fladdert voorbij, gaat onder de tafelrand zitten en vliegt vervolgens richting het water, maar is even later weer bij mij in de buurt.

Judith vroeg of er al wat groeide in mijn tuin, maar sinds de vorige keer dat ik haar sprak, tien dagen geleden, ben ik er niet meer mee bezig geweest.
Het was aanleiding voor mij om weer eens wat verder erin te spitten, naast mijn letterproductie.

Na JANNY gisteren kwam vandaag haar man HENNIE aan de beurt. Morgen, heb ik afgesproken, kom ik alle letters brengen. Ze wonen in Alphen op 500 meter afstand.

Prachtige luchten.

Vandaag weer een dag met prachtige luchten

Vanmorgen eerst zon en daarom thee gezet op een theevuurtje buiten. Maar al spoedig kwamen er wolken met wind en onweersbuien, zodat vrij snel de kachel toch maar mijn binnenwereld moest verwarmen.

Een hoop gepuzzel in het begin, maar op een gegeven moment toch het productieproces voortgezet van de letters. Hanny en Janny wilden hun letters in het wit met zwarte stippen. Ook kregen ze wat roods erbij. Hanny is nog niet tevreden, die krijgt morgen nog iets geels om het nóg mooier te maken.

Mijn trui vind ik nu prachtig om te zien. Elke dag een klein stukje verder.

Ook mooie taferelen met kraaien die op de ruggen van de paarden kruipen en daar haren uitpikken voor hun nesten, zo werd ik geïnformeerd door Narda en José. Deze laatste heeft zelf ook paarden.

Afscheid van veerman Wim Borneman.

Vanmiddag half drie was ik, met heel veel veerlieden , getuige van de laatste overvaart van Wim Borneman.
Deze broer van Jo is maandag overleden. Hij had onder andere Corona.
Terwijl de lijkwagen heen en weer over de Maas vaarde vormden wij een erehaag voor deze trouwe veerman. Hij zou over een maand 60jaar in dienst geweest zijn van de pont. We klapten toen hij aan ons voorbij ging.

Tot mijn verrassing was ook Jo zelf aanwezig.
Zijn vrouw Annie, dochter Monique  en kleindochter Zoë vergezelden hem.
Het is een hele toer geweest om Jo in en uit de auto te krijgen, maar het is gelukt.

Vanwege Corona is het voor mij ook zeker twee maanden geleden dat ik hem en zijn vrouw weer zag.
Hij reageerde herkennend op mij en dat vond ik fijn.
Het deed me wat om te zien hoe hem werd verteld dat Wim daar lag in de kist in de lijkwagen.

Ook vele andere bekende veermannen gezien.
Ik was heel blij uiteindelijk op het voorstel van Stefanie ingegaan te zijn om met haar naar Macharen te rijden.Stefanie is een veervrouw met wie ik veel contact heb.
Het was dus wederom een bijzondere dag.

Ik wil gewoon Z I J N.

Voor Erik mijn lijfspreuk herschreven.
Eigenlijk  komt dat er op neer dat het bij mij niet zo belangrijk is wat er uit mijn handen komt, maar eerder hoe ik de werkelijkheid ervaar .
Er wordt vaak gevraagd: "Wat heb je vandaag gedaan?"
Maar voor mij is het meer: "Hoe heb je je vandaag gevoeld."?

Het doen staat in dienst van het zijn.
Houtjes splijten  of breien is vooral om meditatief ondertussen te kunnen zijn.
Hout zagen of tuin spitten staat vooral voor lichamelijke oefening, energie uitwisselen.

Zo is er voor elk moment wel een activiteit te bedenken, die daarbij past.

Vandaag zijn de letters van mijn buurman Paul naar zijn en mijn inzien goed uit de verf gekomen.

Krom hout geeft recht vuur.

Toevallig had ik de letters K, R,O en M in mijn hand.
Op het prikbord ermee!

Gelijk kwam de spreuk weer in mijn hoofd tevoorschijn die in het frans én in het nederlands al ooit geschreven is.

"Krom hout geeft recht vuur" ,ofwel:" le bois tordu fais du feu droit."

Toch ook weer zo'n mooi woord, dat krom.

Het was vandaag toch weer veel buiten spelen. Een beetje hout zagen, breien, schilderen en ontbijten, kletsen en koffie drinken met André.
André en Paul, de beide buren, hebben nu hun naambordje ongeveer afgerond.

Ook een wasje gedraaid in de emmer.

De zin van onzin.

De zin van onzin wordt ook wel geïllustreerd in het bordje dat ik vandaag maakte.

Ook is het thema PRACHTIG van de afgelopen weken veranderd in.........

Gewoon lang genoeg er naar kijken en de kracht ervan tot je door  laten dringen.

Wim Borneman, broer van Jo, die ook veerman was is vandaag  overleden.
Ik kende hem ook vrij goed.
Hij werd op het eind van zijn leven erg gelovig.
Ik wens hem een goede reis en een goede voortzetting in een wereld die wij niet kennen.

Zin-netje

Erik was hier en samen hebben we ook weer onze gedachten laten gaan over een cryptogram.

De vraag was:"Opvangmogelijkheid voor woorden".
ZIN-NETJE ofwel ZINNETJE was ons antwoord en dat bracht ons op de filosofische vraag wat nou eigenlijk de zin van zin is.
Ik besloot om de letters van ZIN deze week weer eens uit te zagen en ze ergens neer te spijkeren om er naar te kijken en zo de diepere betekenis ervan tot me door te laten dringen.
Dit lijkt me een zinnige bezigheid  en ik heb er ook zin in.

Yvonne van André,  die het weekend hier was, is zojuist weer naar haar woonplaats Doetinchem gereden. Tegen de avond hadden ze me uitgenodigd voor frites en kroket uit het cafetaria.
De andere buurman Paul kwam zojuist van zijn werk,  veerman op onze pont, thuis.

Zometeen  kan ik op de smartphone  nog weer even het journaal bekijken.

Nu zit ik nog buiten met dit als plaatje.

Ps.  Niet te vergeten bij al het gefilosofeer over de zin van zin valt er ook nog wel het een en ander te bedenken over de zin van onzin.

Oss West, thuis best.

Het bordje is geschreven en afgeleverd bij de bestellers Jan en José.

De ervoor gebruikte verf,  dinsdag in Oss gekocht, stemde mij tot tevredenheid.
Met hetzelfde blauw en geel de vernieuwing van deze tekst gemaakt.

Bij hen werd ik getrakteerd op een lekkere maaltijd zodat ik, thuisgekomen om acht uur ,niet meer hoefde te koken.


Eerder vandaag wat orde geschapen in de houtbende op de wal. Theo van Rijkswaterstaat  had het daar ook al over.

Meer opgeruimd nu.

Tja, je bent er een tijdje niet en vrienden weten dat ik hout altijd wel kan gebruiken.

Ans uit Spanje aangewaaid.

Harry zwaaide ik net uit toen Ans ineens kwam aangereden.
Ans woont in Zuid Spanje voor een groot deel van het jaar en een klein deel van het jaar in haar ouderlijk huis in Dreumel, waar ook haar broer woont.

We hadden elkaar negen jaar geleden voor het laatst gezien. Dat was in Spanje.
Ze woont daar met haar man, een schaapherder in de bergen.

Het moet ongeveer dertig jaar geleden zijn dat ik met Ans meereed naar die streek, ten zuiden van de Sierra Nevada, waar ze toen ook al woonde.

Ze is kunstenares, maakt bronzen beelden, en is daarbij erg geïnspireerd door dieren, vooral paarden.
Zij woonde toen nog alleen en voor mij had ze ook een huis waar ik mocht verblijven, in een ander dal.

Het was voor mij een heel boeiende periode, vooral omdat ik mensen in leefgemeenschappen ontmoette die mij erg aanspraken. En het was natuurlijk  interessant om het artiestenbestaan van Ans van nabij mee te maken en onder andere een herder in haar omgeving te hebben leren kennen.

Ans trof ik in de loop der jaren ook af en toe in Nederland als we beiden daar waren. De laatste keer was negen jaar geleden op mijn voorlaatste ronde van Spanje.

Bijzonder fijn dat we elkaar vandaag onverwachts weer mochten ontmoeten, zij het zonder omhelzing.

Ze mag vanwege de corona voorlopig niet terug naar haar man in Spanje. Het kan nog wel twee maanden duren.
In Spanje begint de lockdown volgens Ans voor de mensen meer en meer een crime te worden. Sommigen raken min of meer geflipt en als ze zich te gek gedragen worden ze door de politie in elkaar geslagen.

Verder vandaag kwam ook mijn buurvrouw naar haar boot. Ze is in september haar man kwijt geraakt en heeft dat nog geen plaatsje kunnen geven.
Nu sprak ik haar voor het eerst sinds ik in november op de boot ben aangekomen. Veel emoties.

Verder nog wat letters uitgezaagd en twee toekomstige bordjes .

Ratatouille.

De ratatouille was heerlijk ,vonden Harry en André, die hier net met mij aten.
Harry was rond het middaguur gearriveerd en blijft vannacht slapen in het eergisteren geruimde logeerbed in de kajuit.

Hij geniet nu van de avondstemming met de net ondergegane zon.

Ook is Jan uit Oss vanmiddag geweest op zijn elektrische fiets met aanhanger waarin hij de beloofde triplexplaten vervoerde, waar nieuwe spreukenborden uit gezaagd kunnen worden.

Een verzoekje voor hem en zijn vrouw José:"Oss West, thuis best".
Ze wonen namelijk zelf vlakbij station Oss West.

Ook heeft Jan het dak van mijn stuurhut bekeken waar de helft van het dakleer vorig jaar afgewaaid is.
Hij gaat ervoor zorgen  dat er weer een waterdicht systeem op komt.

De stroom werkt.

En ineens lukte het wel.
Urenlang was André zaterdag bezig om de stroom bij mij aan te sluiten, maar iets deed ie niet goed. Dagen daarna is ie er in zijn hoofd mee bezig geweest hoe dat dradencircuit verbonden moest worden.

Ten einde raad zei hij vanmorgen dat ik toch iemand anders moest vragen.
Maar een laatste poging slaagde.
Hoera, één van de stopcontacten werkt
Nu kan ik mijn wc doortrekken en mijn smartphones opladen vanuit mijn eigen boot.

Theo van Rijkswaterstaat kwam voor een officieel bezoek om wat gegevens te controleren, maar verder kunnen we het als mensen onderling goed met elkaar vinden.

Volgend jaar gaat hij waarschijnlijk met vervroegd pensioen.

Hij wil graag foto's van spreukenbordjes maken voor die tijd.

Deze foto van mijn boot heb ik m opgestuurd voor in het archief van Rijkswaterstaat.