Krengspie een mooie woordspeling???Nee, crankspie verkeerd geschreven!

Laat mij nou echt gedacht hebben dat je KRENGSPIE zo moet schrijven, als je daarmee bedoelt het konisch stuk ijzer dat de pedaal klem moet zetten op de trapas.

Een vriend van mij die het las vond het een goede woordspeling. Als zo'n spie afgesleten raakt is het maar een vervelend ding, een kreng, dat het pedaleren moeilijk maakt.

Door zijn opmerking weet ik nu weer dat het CRANKSPIE is.

Op de foto ligt naast de trapper zo'n crankspie.

En die van mijn linker pedaal vertoonde dus slijtage waardoor ik tijdens de reis tot twee keer toe een fietsenmaker raadpleegde. Hun oplossingen duurden slechts vijf tot dertig kilometer, ook omdat ze geen crankspieën in voorraad hadden. Dit systeem is al lang uit de mode. Een crankspie heeft binnenkort antiquiteitswaarde.

Echter kwam ik vandaag op het idee dat ik nog veel oudere fietsen op het terrein heb liggen, fungerend als landart. Ooit door iemand bij mij neergelegd, wetende dat ik alles wil versieren. Sommige hadden al een schilderbeurt gehad.

Aan die fietsen telde ik maar liefst vijf van die krengen en de best lijkende heb ik uitgezocht, wat kruipolie erop en erin geslaagd hem te demonteren.

Dezelfde vriend gaf nog de tip dat behalve de crankspie zelf ik ook het hele pedaal beter over kan zetten.

Tot mijn grote verbazing is het nog gelukt ook . Van de middelste fiets lukte het me de hele pedaal met bijbehoren te demonteren en op mijn huidige fiets te zetten. Ik overtrof mezelf.

Het is nu nog maar de vraag wat het stelsel gaat doen.

Misschien was de trapas ook wel versleten en dan is het einde verhaal.

Maar ik heb er goed vertrouwen in dat nu de speling niet meer terugkeert.

                 Als een nieuwe?

En vandaag is mijn nieuwe zonnecollector geïnaugureerd.

Bruno had hem zaterdag uit Nederland meegebracht en gisteren mij overhandigd toen we naar zijn opa Hans gingen om daar pizza te bakken en te eten.

Benieuwd of hij het even goed gaat doen als mijn vorige.

Zoals ik gisteren schreef is Hans een musicus in hart en nieren.

Dit jaar heeft hij voor het laatst een concert gegeven met een koor van drieëntwintig mensen, waarvan hij de dirigent is.

Een week lang zijn al deze Nederlandse mensen hier ergens ondergebracht en hebben elke dag gerepeteerd om op een zondag, vier weken geleden de uitvoering te geven in de kerk van Désaignes.

Toevallig heb ik hier het programma.

En onder zie je de namen van alle deelnemers.

Ze zullen dit wel missen, ongeveer twintig jaar lang heeft hij het georganiseerd.

Ook heeft hij grote bijdrage geleverd aan de jaarlijks terugkerende middeleeuwse feesten in Désaignes.

Ook was hij beiaardier van de kerk in Boxtel en hier bespeelt hij ook regelmatig het orgel.

Het was mooi om hem gisteren wat uitgebreider te ontmoeten.

Nu, zeven uur, nog even een foto vanaf mijn blogplek, en dan de bloemkool klaarmaken en opeten thuis.

    BUONA SERA, goedenavond, om het een beetje internationaal te houden.

Het is laat geworden vandaag, de maan is al bijna op.

 Bruno en Wineke zijn net weg. Ze zijn nog even bij mij boven geweest nadat ze me naar huis hadden gebracht. Zoals aangekondigd gisteren waren we uitgenodigd  bij resp opa en vader Hans en diens vrouw Riet om pizza's te bakken en op te eten.

Bruno bleek zeer bedreven in het uitrollen van het deeg en het bedekken ervan met allerhande soorten ingrediënten.

Mijn opdracht was het om de pizza's in vijven te snijden. Dit vanwege mijn wiskundeachtergrond, want vijf is geen gemakkelijk getal.

Wel heb ik goed opgelet, want je kunt je lelijk in je vingers snijden, gezien de duim van Bruno die nu een stukje mist.

Rond het huis van Hans en Riet zijn verschillende terrassen/ eetmogelijkheden en we kozen voor de ruimte bij de houtoven omdat dat het meest praktische was.

De houtoven heeft ooit Hans zelf gebouwd.

Er komt nog veel bij kijken, onder andere dat tussen het bouwen en de in gebruikname een half jaar moet zitten en dat je dan voorzichtig moet beginnen met rustige vuurtjes om na een paar weken pas echt te kunnen beginnen met bakken.

Ook heeft het dak van de oven zo'n vorm gekregen dat de rook gemakkelijk naar buiten glijdt, zonder schoorsteen.

Er moet zo lang gestookt worden tot het gewelf, de bovenkant van het gat, witgloeiend is geworden, dan worden de kooltjes aan de kant geschoven en komt de pizza erin, die binnen enkele minuten gaar is.

Over Hans valt veel te vertellen. Het is vijftig jaar geleden dat hij dit huis, eigenlijk bij toeval, gekocht heeft.

Hij is een doorgewinterde musicus en in die hoedanigheid had een Nederlander die hier in de buurt woonde hem uitgenodigd bij hem een muziekweek te organiseren.

Hij kwam in contact met een pastoor die zieltjes wilde winnen voor de vele leegstaande huizen hier.

Hans kocht het goedkoopste.

Hij heeft er veel aan gedaan natuurlijk in al die jaren.

Wineke was zes toen ze er voor het eerst kwam.

Hans heeft in en rond het dorp Désaignes in deze vijftig jaren heel veel bijgedragen met zijn muzikale en organisatorische talenten.

Daar wil ik morgen het een en ander over vertellen.

Nu, half elf is het laat geworden, want de maan is al een tijdje op.

       Welterusten.

Naar huis gereden op 300 meter na.

 Het was een heel karwei, maar het is gelukt om op driehonderd meter na Les Costilles te bereiken.

                   De blogplek vlak bij huis.

Eerst naar Tournon gereden vanaf mijn kampeerplek. Daar was ik kwart over negen al.

Er is op zaterdag een markt in Tournon en eentje precies aan de overkant van de Rhône,in Tain L' Hermitage.

Ik heb betere ervaringen met die laatste dus koos ik daarvoor.

De zon was fel op het lichte asfalt van het pleintje en mijn ogen konden er niet goed aan wennen. Die moest ik dus half dichtknijpen en daardoor kun je niet goed de mensen in de ogen kijken.

Maar ik stond wel prima centraal en dat maakte wel wat goed.

Toen het daarna op een andere plek niet goed liep leek het me veel verstandiger om naar een fietsenmaker te rijden die ik daar kende en een second opinion voor mijn pedaalprobleem te vragen.

Hier moest ik wel tien minuten wachten tot hij klaar was met de koper van één van zijn vele electrische fietsen.

"Nee, zei hij, ik heb ook geen enkele krengspie in voorraad."

Maar hij willigde mijn verzoek in om de oude er wat dieper in te slaan.

Daarna was de speling er weer uit.

Maar het zal niet voor lang zijn vrees ik.

In ieder geval heb ik redelijk normaal de beklimming vanaf Tournon kunnen doen.

Ik had nog wel even eraan zitten denken om vanmiddag in de voetgangerszone van Tournon te spelen en pas morgenochtend naar huis te gaan.

Maar toen kreeg ik de uitnodiging om morgen bij de vader van Wineke pizza's te eten. Dat is niet ver van Lamastre en Wineke komt mij eventueel ophalen.

Zoon Bruno( van die afgesneden stuk duim) is vandaag van Nederland naar zijn huis in de Ardèche gereden en die is dan ook van de partij.

Dit gaf voor mij de doorslag om uit het dal van de Rhône op te stijgen, na nog wel even een blik geworpen te hebben op de winkelstraat van Tournon, waar heel weinig te doen was.

Er waren best wel weer moeilijke momenten bij tijdens de beklimming, maar het laatste stuk, het steile van Lamastre naar huis waar ik het meest tegenop zag viel mee.

Tussen Tournon en Lamastre weer even gerust op deze traditionele plek met uitzicht op het dal van de Doux, waar ook het stoomtreintje doorheen loopt.

En nu, half negen, de slotmeters van deze toernee.

Daarna spullen uitladen en naar boven slepen.

     GOEDENAVOND en tot morgen.

Op weg gegaan naar Crest, maar mijn gevoel was het er niet mee eens.

 Morgen is er markt in Crest, een hele fijne, waar altijd een goede sfeer heerst.

Eigenlijk wil ik graag naar huis, maar de praktische zin om ervan te willen profiteren dat ik die wel even mee kan pikken nu ik in de buurt ben deed me in die richting bewegen en dus nog niet naar huis.

Op de kaart zie je dat Crest weer een heel eind, twintig kilometer zuidoostelijk ligt van La Voulte, waar het vanmorgen te doen was.

Mijn wens om ook een keer thuis te komen (gisteren schreef ik nog dat dat na de markt van La Voulte zou gebeuren) was zeer in strijd met de omweg die ik aan het maken was.

Bij de lunch in Livron deze strijdende gevoelens nog eens kritisch bekeken en besloten om daar linksaf te slaan noordwaarts met een compromis dat wel goed voelt.

In Valence en Tournon zijn namelijk ook markten. Wel niet zo lucratief als Crest maar omdat het daar al jaren geleden is en Crest twee maanden terug nog gedaan is past het prima in mijn principe van zoveel mogelijk variatie.

En zo ben ik nu bij die blauwe punt gezeten om na de nachtrust me waarschijnlijk naar Tournon te begeven.

Vandaar is de beklimming naar huis minder steil dan de andere opstijgingen uit het Rhonedal.

In Valence was ik net even blij met een dooie mus. Had daar het probleem van mijn fluctuerende pedaal voorgelegd aan een fietsenmaker in de veronderstelling dat dat mission impossible was.

Als eenmaal zo'n krengspie versleten is moet het nauw lukken dat iemand nog andere heeft, want het is een heel oud systeem op mijn hele oude fiets.

De man draaide er een paar keer aan met een sleutel en tot mijn verbazing was de slag eruit.

Het kostte niks.

Wegfietsend was het even wennen aan de comfortabele situatie dat je gewoon kon peddelen zonder corrigerende bewegingen.

Maar het was maar een minuut of tien en toen was de slag er weer, maar wel iets minder als voor de ingreep.

Ik zal er nog wel mee thuis kunnen komen met deze fiets, maar verder weet ik het ook niet.

Het was vanmorgen een makkie om vanaf mijn overnachtingsplek de zestien kilometer naar La Voulte te overbruggen.

Eerst tien kilometer lichtelijk afdalen tot de Rhône, daarna zes kilometer zonder wind tegen, wat ik gisteren verwachtte, tot de marktplaats van vandaag.

Deze mooie reclame voor een stoelenbekleder viel mij op.

De markt zelf werd grotendeels bezocht door mensen uit de streek.

De toeristen zijn hier in de minderheid. Het is wel een markt die het hele jaar door een goede omvang heeft.

Toen ik na afloop mijn traditionele perziken op zat te eten kwam heel enthousiast een vrouw op me af die ik herkende als de marktmeesteres van een aantal jaren geleden.

Met eenzelfde soort uitgelatenheid bejegende ze mij toen ook.

Ze had nu een ander beroep.

Een markt leiden was toch wel stressvol. Ze had het tien jaar gedaan 

Ze vertelde dat ze een boekje had gevonden in een dorp op de hoogvlakte waar ik in stond, spelend op een jaarmarkt daar. En nu was ze heel blij mij in levende lijve aan te treffen......

Rond vijf uur vanavond was ik tegenover Valence op mijn plekje bij de Rhône waar ik  al heel vaak gekampeerd heb.

Eventjes gewacht met tent opzetten omdat er nog veel mensen waren.

Maar er bleken ook heel veel muggen te zijn.

Een wijs besluit genomen en wat verder gefietst naar hier waar ze ook wel zijn, maar veel minder.

Toch na het eten kwart voor acht maar de tent in gegaan want het kriebelde te veel .

Vanaf hier, over de wijngaarden kijkend ,heb je mooi uitzicht op de Vercors, het begin van de Alpen, bestaande uit krijtrotsen.

Deze bloemen die langs de weg stonden groeten ons.

    

                    DAG      DAG

Voetje voor voetje naar de col.

 Ik heb het op een lopen gezet vandaag om de col te beklimmen.

In het begin, zeg de eerste vijf kilometers, nog niet, maar daarna ben ik de fiets niet meer op geklommen tot het bordje Col de L'escrinet.

Het was prima te doen omdat er een fris windje stond. En ik voelde me fitter dan gisteren.

Een terugwerpende blik leverde dit plaatje:

En vlakbij de top had ik nu eens tijd om dit kunstwerk op te nemen:

Meestal kom ik van de andere kant en dan ben je het al afdalend al snel gepasseerd.

Het moet ongeveer twaalf uur geweest zijn toen ik me neer kon vleien daar waar dat in het verleden al verschillende malen is gebeurd. 

Iets verderop dit zijweggetje in was mijn rustplaats en ook waren er nogal wat automobilisten.

Vond ik gisteren een hoed, vandaag kwam er iets heel nuttigs in mijn fietstas.

Weegt wel een beetje maar hij hoeft niet zo lang meer mee, want Les Costilles komt in zicht.

Na de afdaling was het in Privas waar ik boodschappen deed en niet ging spelen, zoals eventueel de bedoeling was.

Het was er te rustig voor en ik heb meer zin om me in de massa te begeven met de accordeon.

Daartoe is er morgen in La Voulte de waarschijnlijk laatste markt van deze toernee.

Je ziet, volgens Bartjes is het nog 43 minuten fietsen om er te komen vanaf de blauwe fiets tot de rode figuur. Maar voor mij zal het toch minstens een uur zijn.

Het gaat eerst lichtelijk bergafwaarts, daarna de Rhône volgend zal niet voor de wind gaan, want die zal wel flink tegen blazen.

Vanaf La Voulte is het normaal gesproken fietsen naar huis. Maar ergens halverwege overnachten kan ook nog.

Niks moet!

BUONA SERA, om maar vast te oefenen als ik straks weer eens in Italië ben.

GOEDENAVOND dus.

Mooie hoed gevonden.

Lopend langs de fiets ga je nooit te snel om spullen te vinden die van pas komen, hoewel  al 

fietsend mijn oog ook wel op deze degelijke hoed was gevallen, die in de greppel langs de weg lag.

Het kleurtje is niet helemaal mijn smaak, maar straks met wat geknoopte kleurrijke randjes van katoen kan ie wel op mijn hoofd tijdens optredens.

Vanmorgen kon ik voor tien uur al aantreden op de zeer drukke markt van het pittoreske Joyeuse

Ik voelde me moe op de fiets ernaartoe en ik beklaagde me om de vele klimmen die er nog waren.

Meteen bij aankomst in de drukte moest ik weer naar de wc, net als gisteren en was het ( vergeefs) zoeken naar openbare toiletten.

Maar de druk viel mee en viel ook van me af toen ik weer snel in mijn rol was van entertainer

Maar ik bleek niet de enige die het publiek probeerde te vermaken.

De markt bevond zich in een ruim gebied onder het oude centrum.

Zoals vaak kocht ik op het laatst weer vier heerlijke perziken om ze rustig op een stoepje op te eten.

Er waren kinderen erg lollig bezig.

Voor morgen staat er geen markt op het programma. Er is wel een hele grote in Vallons Pont d' Arc, maar ik wil ook weer een keer thuis komen binnenkort, en hiervoor moet ik weer een stukje terug.

Vanmiddag  wat langer doorgereden dan gewend en

Aubenas nu voorbij, en mijn tent staat nu op de

 route naar Privas.

Tussen hier en Privas is er morgen een flinke Col te beklimmen.

Mogelijk speel ik dan smiddags even in de straten van dit stadje, wat de hoofdstad van de Ardèche ook is.

De rivier de Ardèche kwam ik vanmiddag bij Aubenas over.

Nu mag ik weer heerlijk rusten, het tentje staat mooi.

BONNE NUIT.

Alweer aan de waterkant.

 Weer ben ik vandaag aan de waterkant beland.

Nu is het aan een riviertje tussen St Ambroix, waar vanmorgen markt was en Joyeuse.

Om deze markt te halen is er morgen nog dertien kilometer te gaan, en er zit een flinke klim tussen volgens de informatie.

Onderaan zie je St Ambroix, de blauwe stip is nu en dertien kilometer hoger, bovenaan is het marktdoel voor morgen, Joyeuse.

"AU REVOIR", groeten mensen mij die ik net gesproken heb en die onder de indruk waren van de omvang van mijn bagage. Vriendelijk. Ze komen zelf ook niet uit deze buurt, maar bezoeken vrienden hier. In de Var wonen ze in de buurt van Brigitte Bardot.

Ook andere mensen zijn nu bezig hun boeltje te pakken om huiswaarts te gaan.

De fiets staat nog ergens tegen een boom en sommige spullen liggen ernaast.

Ik wacht nog even met tent opzetten totdat het wat meer een priveplek is geworden hier.

St Ambroix begon een beetje moeizaam vanmorgen. De markt bleek uit vele delen te bestaan, die ver uit elkaar lagen.

Op de goederenafdeling leek het me wel gezellig, maar ben toch op zoek gegaan naar de afdeling groente en fruit. Over het algemeen is de sfeer daar ontspannener en dat zijn de kooplui daar ook.

Iemand wie ik de weg vroeg ernaartoe zei ook dat hij het onhandig vond die versnippering van de markt.

Maar uiteindelijk vond ik het pleintje waar de eetwaren verkocht werden en dat ik bij eerdere gelegenheden al bespeeld had, toen daar ook kleren bij waren.

Maar toen moest ik  naar de wc, voor de derde keer en eerst daartoe weer het plaatsje uitgereden.

Ook vanwege het horecaverbod.

Maar eenmaal begonnen liep het weer als een trein.

Vanaf de parkeerplaats van mijn fiets betrad ik via dit weggetje het gebeuren.

Evenals gisteren was het vandaag een aangename warmte om in te fietsen.

Het departement Gard weer verruild voor de Ardèche.

Mooi ligt dit dorpje, hè!

Ergens op een heuvel op 22 kilometer van Joyeuse wat geluncht en even overwogen om met dit mooie uitzicht de tent op te zetten.

Niet gedaan dus, de afstand te groot die morgen nog af te leggen zou zijn. En ook waaide het in deze open wereld te hard.

Dertien kilometer is trouwens ook nog heel wat.

Ondertussen  zijn mijn buren van het strandje waar ik zit ook afgetaaid en is er nog maar een enkeling in het water te vinden.

Tijd voor mij om me in te gaan richten voor het avondprogramma.

Een grote bloemkool ligt onder andere te wachten om verwerkt te worden.

BON APPÉTIT  gewenst voor degenen die ook nog eten moeten.

Ps.  Teruggekomen bij de fiets zie ik dat honden die bij de badgasten horen mijn uitgestalde pakje boter ontdekt hadden........

Een minder vette maaltijd voor mij dus straks.....

De storm stak op, ik ging liggen.

 Het werd inderdaad gisteravond een onhoudbare zaak wat de tent betreft.

Zoals een mistral betaamt stak die ook gisteren meteen heel fel op.

De even tevoren opgezette tent was snel weer opgevouwen en diende nu als ondergrond voor mijn matjes en slaapzak.

Alle wegwaaibare spullen de fietstassen in, mijn gebitjes in één van de klompen, en zo ben ik de nacht ingegaan.

Het razende lawaai van de bomen boven en rond mij hield me lang uit de slaap.

Een tak hoorde ik knakken en viel ergens in de buurt op de grond.

Zo eentje moet niet op je hoofd komen als je ligt te slapen, maar erg zorgen daarover heb ik me toch maar niet gemaakt.

Later in de nacht kreeg de slaap me gelukkig toch te pakken.

Bij het opkomen van de zon thee gezet op een verwaaid vuurtje en daarna was het zaak om zeer bedachtzaam alles op te vouwen zodat er niets ondertussen een luchtreis zou gaan maken.

Hier heb je het zooitje ongeregeld:

Maar nu, vele uren later ziet mijn gedoetje er op een andere plek weer veel geordender uit.

Je ziet, alweer een plekje aan de waterkant. Dat beviel me gisteren toch wel goed en doe ik niet zo vaak.

Het waait minder en deze plek is zo wie zo veel beschutter.

Links beneden zie je Anduze, dat was gisteren.

Nu bij het blauwe stipje.

Tussen deze twee in ligt Alès en daar was vanmorgen de markt.

Het is van alle markten die ik in mijn leven gedaan heb de allerslechtste. Eens heb ik het zelfs gepresteerd om een recette van nul euro te halen na twee uur spelen.

Maar tegenwoordig heb ik helemaal de smaak te pakken en weet ik mijn artiestenrol prima te vervullen.

Wel een uitdaging om te kijken of dat in Alès ook weer zou lukken.

Ja hoor, het was weer de moeite waard, ik mocht een bijdrage leveren aan de gezelligheid.

In de pauze kon ik in het verboden café wel een koffie bestellen om buiten het terras op te drinken.

Onderweg zag ik politie met vier man sterk een restaurant omsingelen.

Zouden ze daar iemand betrapt hebben die illegaal koffie heeft gedronken?

Wie weet, maar het zal vast wel een andere reden hebben gehad.

Morgen is er markt in St Ambroix, wat een kilometer of vijf boven de blauwe stip op de screenshot ligt.

Daar is het ook niet de eerste keer.

Één keer mocht ik daar niet spelen, alleen op het randje van de markt.

Het is elke keer overal weer anders.

We zien wel wat het nu gaat brengen .

Zes uur, tijd om voor het eten te gaan zorgen. Dat zal makkelijker verteerbaar zijn weer dan gisteren, want het is minder warm en drukkend weer.

Groetjes van de waterval.