Na Namen de Maas afsnijden of via Luik/Maastricht verder? Schuilen in tent voor onweer en regen.

 Goedemiddag.

Om half drie gestopt en de tent opgezet om erin te schuilen voor de hevige onweersbuien die werden voorspeld.

Schuilen en meteen boterhammen eten, gevolgd door siësta.

Vanaf het fietspad hoeps naar het kampeerplaatsje gefietst.

Snel daarna stond ie al.

Op de status van Whatsapp zie je vanavond hoe de tent er van binnen uitzag.

 Maar ik denk dat ik hem laat staan en morgenochtend de reis voortzet. Het is nu bijna vijf uur.

Na veel wikken en wegen had ik in Namen besloten om niet van daaruit rechtstreeks noordwaarts te gaan, de kortste route volgend naar Nederland, doch eerst oostwaarts de Maas te blijven volgen naar Luik, om daarna via Maastricht door te reizen.

Aanleiding daarvoor was het plan van Piet om mij morgen ergens tussen Luik en Maastricht te treffen. Toen hij echter besefte dat er voor morgen nog steeds buiig weer in het vooruitzicht wordt gesteld zag hij van zijn voornemen af om de fietsroute langs de Maas tussen die twee steden te filmen. Hij heeft daartoe een geavanceerd toestel dat de schokken neutraliseert en op zijn stuur bevestigd wordt.

Maar er is nog een andere drijfveer voor mij om toch deze omweg te maken. In Geleen woont namelijk Koos en is in slechte gezondheid.

Samen met een vriend is hij nu bezig om een verzorgingshuis voor hem te regelen. Deze vriend schreef dat Koos het heel fijn zou vinden als ik hem op kom zoeken. Aanstaande zaterdag is dan de dag dat dat uitkomt.

De eerste felle regen viel al toen ik in Namen op een terras zat, waar de parasol voor paraplu ging dienen. Daarna was het een uur droog en ondertussen had ik al een kilometer of twintig gefietst. De tent stond goed en wel tot het weer begon. Ik had natuurlijk best door kunnen fietsen met regenjas aan. Ik ben geen watje, maar ik wilde het eens zo doen.

Een fietser passeert mijn kampplaats.

Vanmorgen op  het mooie fietspad tussen Dinant en Namen dacht ik af en toe aan het gevaar dat je door onoplettendheid zo de Maas in kunt fietsen en alles verliezen, behalve je leven waarschijnlijk.

Het is een steile en diepe afgrond naar de rivier toe. Ik moet de rechterhelft van het wegdek gebruiken en eens kwam er van de andere kant een peloton wielrenners, die weinig ruimte voor mij overlieten. Als je moet kiezen tussen tegen een van hen crashen of de rivier in rijden heb je het toch wel lastig.

En dan was ik dus even in het centrum van Namen.

Het centrale plein.

Het terras waar ik zat.

Midden op het plein lag een man te slapen, en dat mocht niet.

Half zes inmiddels. Ik heb geen water in huis en weinig aardappelen. Al fiets ik niet verder met bepakking, ik zal toch weg moeten voor boodschappen. Samen vijf kilometer fietsen.

Laten we dat dan maar gaan doen.

Het lijkt droog te blijven.

Uitdrukking van de dag(Frans).

J'ai la dalle

(Letterlijk: ik heb de tegel)

Ik rammel van de honger. 

Dat laatste valt bij mij nog wel mee, maar het is toch nuttig om straks een goede warme maaltijd te nuttigen. Eet smakelijk.

B o n   a p p é t i t.

( Moet met twee p's. Heel vaak heb ik het in deze blog met één p geschreven)

Zonder boter geen ( lekker) eten. Doodsangst uitgestaan in een lange onverlichte tunnel. Het mysterie van de verdwenen banaan.

 Goedenavond.

Lang doorgefietst vandaag. Eigenlijk wilde ik voor Dinant stoppen, maar ik bedacht plots dat ik vergeten was boter in te slaan. Warm eten zonder boter is onsmakelijk, vind ik. Een dorp tien kilometer voor Dinant leek me te klein, dus probeerde ik nog om Dinant te halen, zolang de conditie nog toereikend was. Het lukte. Het werd alleen wat laat. De boter was in de eerste de beste winkel die ik aantrof wel heel duur, bijna zes euro, maar dat kon me niks schelen.

Zojuist heb ik in ieder geval weer lekker gegeten.

Met aardappelen, groente, boter en zout kom ik de wereld rond.

Het was na Dinant nog wel even puzzelen om iets te vinden voor de nacht. Aan de Maasoever rechts was niks te vinden, maar na een kilometer of tien  was er links een pad, waar privé bij stond en waar een touw voor hing. Bij nadere bestudering was het echter niet zo privé.

Het pad leidde naar rotsen, waar klimliefhebbers hun hartje op kunnen halen. En ik vond er een mooie vlakke plek voor mijn tent, waar ook allemaal bankjes staan waar de sportievelingen elkaar ontmoeten. Er stond iets verderop wel geschreven dat er voorlopig niet geklommen mag worden vanwege vallend gesteente. Voor mij is rust dus gewaarborgd.

De plek voor de rots voordat mijn tent er stond.

Mocht ik daar eigenlijk wel een tent neerzetten?

Er staat namelijk dit geschreven:

Zullen ze hier onder het plaatsen van een tent woningbouw verstaan?

In België langs de Maas en minder in Frankrijk stonden er allerhande interessante woningen, waaraan je kon zien dat ze creatieve bewoners hebben.

In bovenstaand huis zou ik wel welkom zijn, denk ik, maar ik zag niemand toen ik over de heg heen keek en zwaaide, en eigenlijk wilde ik ook wel liever doorrijden.

De insecten hebben er ook hun eigen huizen.

Bij het koffie drinken in Fumay (nog Frankrijk) voltrok zich voor mijn neus dit schattige tafereel.

Maar het was ook even heel spannend vandaag.

Het fietspad langs de Maas was weer een prachtige route, echter op een gegeven moment ging het door een lange donkere tunnel, terwijl het daar heel smal was. Toen ik er goed en wel in was, zonder licht want het ging allemaal zo snel, durfde ik al niet meer te fietsen, daar het wegdek ook al niet van al te beste kwaliteit was. Het tunnelsyndroom dat ik in autotunnels heb begon weer op te spelen. Stel dat er een tegenligger aan komt gefietst ...... Ik zag me tegen zo iemand aan knallen.......

Gelukkig kwam die niet, maar op het laatst toen er al wat licht in de tunnel was wel een fietsster die me voorbij ging. Ik weet niet wat ik allemaal zei tegen haar, paniekkreten in ieder geval.

Maar ik was ook bij deze tunnel weer blij dat ik er ongedeerd uit ben gekomen.

Een zucht van verlichting, letterlijk en figuurlijk bij het uitrijden van deze tunnel.

Op de status van Whatsapp is vandaag weer een stukje fietsen te zien langs de Maas. Mijn pet vloog op het laatst van mijn hoofd.

Ongeveer hier verloor ik mijn pet en moest ik de achtervolging staken.

En dan was er vandaag nog het mysterie van de verdwenen banaan. In een winkeltje kocht ik melk voor de lunch zo tegen sluitingstijd.

Toen ik het melkpak in de tas gestopt had gaf de man me ook nog een banaan, alvorens hij de winkel op slot deed. Heel aardig vond ik dat en ik bedankte hem hartelijk en stopte de banaan in een van de fietstassen.

Laat ik nou die banaan helemaal niet meer kunnen vinden. Wel drie keer had ik vandaag alle tassen afgetast en zojuist bij het kamperen moest alles er uit. Maar.......geen banaan......

Hoogste tijd voor de dagsluiting nu. Het is al tien uur en pikkie donker hier tussen de rotsen.

Eerst nog:

Uitdrukking van de dag.(Spaans)

Een fluitje van een cent.

Pan Comido.

Letterlijk staat er: gegeten brood .

Welterusten

Bonne Nuit.

 

In Franse Ardennen is het mooi fietsen op fietspad langs de Maas.

 Goedenavond.

Te beginnen met een rectificatie. Het was natuurlijk geen lindeboom waar ik gisteren onder kampeerde. Een treurwilg. Een lezer merkte dat terecht op. Waarom schrijft hij zijn naam er niet bij?

 Dus ik toch nog een beetje van slag? In ieder geval de telefoon niet meer, die laadt weer gewoon op zoals het hoort. En ook de fiets doet het nog goed, behalve dat de freewheel en ketting aan het verslijten zijn. Geen zin om dat nu onderweg nog te gaan maken, maar wel verstandig om zo'n nieuw freewheel vast ergens te kopen. In  Nederland was de soort die ik heb een paar jaar geleden al moeilijk meer aan te komen. Op Les Costilles liggen er nog wel een paar, maar daar heb ik nu niets aan.

Vandaag heb ik weer eens eerst gegeten alvorens ik nu de blog schrijf. Ik had er weer genoeg eetlust voor en het smaakte heerlijk. Het komt ook omdat het niet meer zo gek warm is hier, dat terwijl het in de Ardèche een topdag was qua temperatuur.

Wandelaar Marc loopt zijn voeten kapot, daar in de mooie Cevennen, zo schrijft hij. Hij had beter op mijn uitnodiging in kunnen gaan en op mijn plek een weekje verkoeling en rust zoeken onder de bomen. Dan was ik nu ook niet hier geweest, in de Belgische Ardennen, waar ik vanmiddag over een mooi fietspad langs de Maas reed.

Een filmpje hiervan is te zien op de status van Whatsapp.

Bonjour madame.

Waar ik kampeer is weer een geweldig mooie en ruime plek.

Alleen jammer dat mijn rotzooi er ligt.

Van zwemmen zal er vanavond wel niks meer komen, want ik lig zo'n honderd meter van de Maas af. Vanaf het fietspad ben ik iets dit pad omhoog gelopen om deze kampeerplek te vinden.

Zo'n beetje op het einde, waar het pad een bocht maakt daar is nu mijn verblijfplaats.

Er kwam toen ik aan het eten was een man met een hondje langs gewandeld en we hadden even gepraat. Of ik een solitair was. Ik zei dat ik misschien wel solitair ben maar ook solidair en dat ik mensen vaak even schattig vind als zijn hondje.

Intussen zie je beneden op het kaartje in het blauw mijn fiets weer staan. Daarboven stelt de rode vlieger Dinant voor, dat ik morgen denk te bereiken.

Uitdrukking van de dag (Frans)

Le canard boiteux.

(Letterlijk: de manke eend, de eend dus die anders is dan de anderen)

Het buitenbeentje.

Mooie zeer hoge zonnebloemen hebben mij even doen stoppen voor de foto.

Ze groeten u en wensen u met mij een prettige avond.

B o n n e    S o i r é e .

Van slag bij Verdun.

 Goedemiddag.

De slag bij Verdun is alweer lang geleden, maar ik was vannacht van slag bij Verdun.

Gisteren, toen de avond net gevallen was, werd ik opgeschrikt door gele lichten die van achteren op mijn tent schenen, gepaard gaande met motorgeluiden als komende van een tractor. Ik lag net helemaal gestrekt uit te wasemen en dacht: Oh hemel, moet ik er nou uit om de tent af te breken? Het gevaarte stopte gelukkig net niet, maar manoeuvreerde om mijn tent heen en bleek toen ik hem zag geen tractor te zijn maar een quad. Toen zijn achterlampen weer uit het zicht waren verdwenen stapte ik de tent uit en constateerde dat de bestuurder het prima gedaan had, want oh jee, midden op het pad stond ook nog mijn fiets geparkeerd.

Naast de fiets lagen ook  nog allerhande spullen waar hij omheen moest rijden 

De fiets heb ik toen maar in de bosjes gelegd, voor het geval er weer zo'n quad langs zou komen in de nacht.

Verder heb ik toch maar gewoon rustig geslapen vannacht tot ik rond vier uur bedacht om mijn smartphone nog even aan een powerbank te leggen, zodat is de volgende dag honderd procent gevuld kon beginnen. Echter, hem laden ging stotterend. Toen andere kabels geprobeerd, andere powerbanks. Ook met een naald in de gleuf gegaan, want soms kan daar een pluisje of zo in zitten. Maar het euvel bleef. Echter, op het laatst, ging het laden wel even zoals het hoort.

Nu is het afwachten hoe het straks gaat. Vandaag tot nu toe heb ik alleen de noodzakelijke handelingen verricht. Het is echter niet denkbeeldig dat ik de telefoon morgen niet meer kan gebruiken. Dan wacht ik tot ik in Nederland ben, waar mijn steun en toeverlaat in technische zaken, Piet, mij dan helpt bij het zoeken en installeren van een nieuw apparaat. Iets wat toch al moet gebeuren.

Het zal gek zijn, een weekje reizen zonder apps, zonder blog schrijven, zonder foto's maken.

Maar bijna heel mijn leven heb ik het zo gedaan en ik denk dat ik ook heel snel de charme weer zou ervaren van het reizen met alleen maar de fiets in een grote wereld. Dus heel ongelukkig zal ik me er zeker niet bij voelen.

Maar van de andere kant wil ik vooral met de blog doorgaan. Ik wil voor de lezers een constante factor blijven. Maar ik denk dat ik het ding toch wel aan de praat kan houden tot ik in Nederland ben. Maar ja, tegen overmacht kun je niks doen.

Mijn bloedneus van gisteren is in ieder geval weer gestopt en de quad van gisteravond heeft ook niet de tent en mij platgereden. Wat dat betreft gaat het leven nog gewoon door.

Voor vandaag is er weer een kampeerplek aan het kanaal van de Maas, net als gisteren. Maar toen ben ik er uiteindelijk toch niet in gaan zwemmen. Vanaf de kant was het namelijk meteen een meter diep en ik ben meer iemand van het geleidelijke. Nu zit ik in de  buurt van een sluis, dus wie weet is daar een instapje.

Net zoals gisteren wil ik de tent weer opzetten midden op het jaagpad. Er zijn wel sporen van auto's, maar ik neem aan dat er vanavond niemand per se door hoeft.

Daar ongeveer waar mijn fiets ligt komt zometeen de tent. De lindeboom geeft prima schaduw nu.

Er staat trouwens inmiddels wel een auto, op de plaats waar ik eerst wilde kamperen.

Hij zal hier wel niet heen willen, neem ik aan. En anders heeft hij pech gehad.

Woord van de dag (Frans).

Roodborstje

Rougegorge.

(Letterlijk: rode keel)

Tot morgen (als de smartphone het dan nog doet)

À    d e m a i n .

Vanavond kamperen aan het kanaal van de Maas en er in zwemmen. Iets minder benauwd vandaag.

 Goedenavond.

Zo, ik heb mijn plekje voor vannacht weer gereserveerd. Ongeveer vijftig kilometer verder dan waar ik vanmorgen vertrok is er weer een kampeerplaats met zwemgelegenheid voor me.

Het is langs het kanaal van de Maas dit keer.

Zojuist kwam er al een schip langs, dus ik moet wel een beetje uitkijken met zwemmen.

Misschien moet ik ook wel uitkijken voor mijn neus, want plots is die gaan bloeden. Ik moest snel naar de fiets lopen om daar een van de twee gisteren gekochte keukenrollen uit te halen, maar die lijk ik al kwijt te zijn. 

Dan maar de niet aangebrokene gepakt die alweer ergens anders lag.

Dit allemaal al snuivend met de neus naar boven om niet alles vol het bloed te smeren.

Nu lijkt alles zich weer te stabiliseren. Ik had er in zitten peuteren, dat wel, maar zo'n hevige bloeduitstorting vond ik toch raar en een beetje angstwekkend, daar het bloed met spugen ook uit mijn mond kwam. Tja, je weet niet wat je allemaal kan overkomen, maar ik ga er maar vanuit dat er niks geks aan de hand is, anders lees je het morgen  wel.....of niet natuurlijk....... 

De hoeveelheid opgevangen bloed valt nog wel mee, zo te zien.

Vanmorgen heb ik het rustig aan gedaan. Beetje uitgeslapen, tot half negen zelfs. Al wat vies was aan kleren heb ik in de Maas gespoeld, zodat ik waarschijnlijk weer fris ruik, zeker na ook mijn eigen wasbeurten. 

Ik was gisteren in de supermarkt namelijk nogal onder de indruk van de geuren die een bezoeker verspreidde. Dus hij was een voorbeeld van hoe het niet moet.

Ondanks dat ik pas laat vertrok had ik toch wel een kopje koffie verdiend. Op dat rustige traject had ik geen café verwacht.

Maar er was wel een café-restaurant in the middle of nowhere, dat goed bekend bleek te zijn, want zo rond het middaguur waren er  veel eters. Bij wijze van uitzondering werd ik nu eens niet vriendelijk bejegend door mijn koffieschenkster en zelf werd ik daar ook niet vriendelijker door. In het Nederlands verstond ze toch niet wat ik zei toen ik afscheid nam.

Daarentegen was de eigenares van het winkeltje waar ik boodschappen deed heel schattig. Zonder mijn waren op de toonbank te leggen, die er ook niet was, keek ze met een schuin oog in mijn mandje, en wist de prijzen van de artikelen uit haar hoofd. Het was warm in de winkel, maar ze had een ventilator naast zich en ik wenste haar sterkte toen ik ging. Wel zonder verse groenten, want die waren er niet. Vanavond dus maar een pot bruine bonen plus een rode biet. Aardappelen misschien niet.

 Maar wel twee eieren, die gisteren al gekookt werden.

Nou, dan ga ik de tent maar weer eens opzetten, maar eerst komt nog .........

Uitdrukking van de dag  (Duits).

Unter Beschuss liegen

(Letterlijk: Onder schot liggen.)

Onder vuur liggen.

Dit zowel in de letterlijke als de figuurlijke betekenis.

Ik wens u, in het Frans, nog een prettige avond.

B o n n e    S o i r é e .

Kamperen aan de Maas en erin baden straks. Bijna aanrijding gehad.

 Goedenavond. Het is zes uur en ik zit op een bankje aan de Maas voor een veldje waar ik  de tent op ga zetten. Of ik ook echt kan zwemmen weet ik nog niet, dat hangt van de diepte af, maar baden zal in ieder geval kunnen.

Op het groene gras komt straks de tent te staan als ik hiermee klaar ben en na het eten loop ik even het water in.

Al dertig kilometer eerder was de Maas ook al aardig breed.

Na de beklimming van het Plateau van Langres gisteren, gevolgd door twintig kilometer geaccidenteerd parkoers, vertrok ik vanmorgen niet ver van het punt waar de Maas ontspringt.

Veel grote klimmen waren er niet meer vandaag, maar ik had toch de neiging om het mezelf moeilijk te maken door steeds vooruit te denken en niet te zijn waar je fietst. Ik moest mezelf, net als gisteren, regelmatig manen tot rust en als er dan een klimmetje kwam niet naar boven te willen spurten en daardoor buiten adem te raken. Natuurlijk, het warme weer geeft niet altijd een ontspannen gevoel. In de zon, niet omringd door bomen een kilometer steil omhoog moeten geeft onaangename momenten, evenals wanneer je in de zon tot stoppen gemaand wordt. Dan parelt direct het zweet over je gezicht. Maar dit zijn uitzonderingen.

Meestentijds heb je wel wat wind om je heen en is het fietsen goed te doen.

Er was vanmorgen wel even een naargeestig moment. Een auto scheerde vlak langs me heen, van een rotonde afbuigend waar ik net opgekomen was. Bij verkeersles op school had ik vroeger geleerd dat verkeer op een rotonde voorrang heeft. Maar, voorrang of niet, als je aangereden wordt is het altijd goed mis.

Daarna maar een paar dankgebedjes gedaan en me voorgenomen om in ieder geval zelf zeer oplettend te blijven.

Vanmiddag door Domrémy de Pucelles gereden, het dorpje aan de Maas waar Jeanne d'Arc geboren is. 

Jeanne d'Arc in handen van een engel.

Ik ben er al vaak door gekomen en altijd heb ik in of bij het dorp gekampeerd, ook met Frans en met broer John ooit. Je voelt er een krachtige energie. Maar nu ben ik er niet blijven hangen. Het is ook niet meer zoals vroeger, dertig jaar geleden bijvoorbeeld. Toen moest je goed kijken om het geboortehuis van onze heldin te vinden.

Maar nu is het een toeristische attractie geworden.

Een deftig aangelegd park om haar huis heeft Jeanne nooit gehad, en was er in het begin dat ik hier kwam ook nog niet.

Maar het was ook nog vroeg toen ik vandaag door het dorp kwam en mijn hoofddoel was om een goed kampeerplekje te vinden aan de Maas, en dat heb ik nu gevonden, 19 kilometer verderop bij Vaucouleurs, waar madam ook het een en ander heeft uitgespookt.

Vandaag is het wat vroeger dan gisteren dat ik voor het eten ga zorgen. Het vuurtje moest toen in het donker en het eten met een koplamp op mijn hoofd. Nu is het pas zeven uur.

De uitdrukking van de dag is vandaag in het Frans.

Uitdrukking van de dag (Frans).

Naar het toilet moeten.

Avoir envie d'aller au WC.

Waar wij naar de WC   m o e t e n   laten de Fransen de druk eraf en zeggen dat ze  z i n   hebben om naar de WC te gaan. Zelf zeg ik meestal : Ik   m a g   naar de WC.

Een prettige avond nog.

B o n n e   S o i r é e .

Het plateau van Langres beklommen. Bron van de Maas is nu dichtbij.

 Goedenavond.

De doelstelling van vandaag was om Langres te bereiken en ergens op het Plateau van Langres te kamperen, omdat dat een relatief koel gebied is.

Het is gelukt, ondanks dat ik pas laat vertrokken was.

Langres van de buitenkant bezien.

Langres, een historische stad.

Langres van binnenuit bezien.

Rond het middaguur startte ik pas. Ruim veertig kilometer moest ik afleggen. Zoals ik gisteren schreef ging dat op vals plat: een afwisseling van klimmen en dalen met de nadruk op klimmen.

Als je overal hoort en leest hoe extreem warm het is en hoe erger dat allemaal nog wordt ga je tegen die hitte opzien. Maar het was allemaal nog goed te doen hoor. Al fietsende heb je altijd wel ergens een windje dat in je gezicht blaast.

Er waren op dit traject in het begin geen winkels, maar vandaag liet ik de koffiepauze en de lunch samenvallen in een gastvrije bakkerij annex café. Deze reuze flan met twee kopjes koffie waren voor mij voldoende om de rest van het karwei af te maken en Langres te bereiken.

Ik wist van vroegere edities van deze tocht dat je  niet moet denken dat het vanaf deze stad bergafwaarts gaat de Maas langs tot in Alphen.

Hier is het evengoed vals plat en in het begin moet daarbij nog flink geklommen worden. 

Ik vond niet zo gauw een geschikte kampeerplek en daarom moest ik daarna nog doorfietsen meer dan me lief was. Zelfs tot twintig kilometer achter Langres ben ik gekomen.

Er was een wegomlegging ergens en vaak kun je met de fiets dan toch wel door het traject dat ze aan het repareren zijn. Dit keer echter moest ik na twee vergeefse kilometers omkeren.

Geen doorkomen aan. Twee kilometer terug klimmen en dan alsnog de omleiding van vijf kilometer maken.

Inmiddels is de zon alweer bijna onder op de mooie plek die ik na veel overuren toch maar weer gevonden heb. Net als gisteravond ga ik hierna voor het eten zorgen. Dat was me toen prima bevallen. Het was koeler en ik had meer eetlust. Het eten smaakte me zelfs prima.

Op de status van Whatsapp staat nu een filmpje uit het archief. Drie jaar geleden maakte ik met Frans ongeveer dezelfde route vanaf Montélimar tot Alphen. Ergens bij de Maas inspireerden mij koeien die in de wei stonden tot deze act.

Boehhhhhh, ik heb de gekkekoeienziekte!

Uitdrukking van de dag (Duits)

Ein Schuss vor den Bug

Een schot voor de boeg 

Dus ongeveer dezelfde uitdrukking als bij ons.

Nu nog in het Frans, om u een goede nachtrust te wensen:

B o n n e   N u i t .

De dag kende een flitsende start . Na Dijon de beklimming van het plateau van Langres begonnen.

 Goedenavond.

De aardappelen zijn geschild en de andere groenten liggen ook al fijngesneden in de pan.

 De moeilijkste opdracht voor vandaag leek me om dit allemaal weer op te krijgen. Rare woorden uit de mond van iemand die eten als een van zijn hobby's beschouwt. Vooral de hitte is hier echter debet aan. In plaats van het vuur aan te maken besloot ik om eerst maar mijn verhaal te doen 

Hierna zal het én koeler zijn en zal mijn eetlust groter zijn. Mijn weerstand tegen eten kan misschien ook komen doordat ik meer drink dan vroeger, en dat is natuurlijk ook wel weer goed met dit warme weer.

Het is wel weer een lekkere ruime plek die ik gevonden heb en dit keer helemaal tussen de bomen. Volop schaduw dus. Morgenochtend hoef ik dus niet voor de zon snel de tent uit te vluchten.

Dat hoefde ik vanmorgen eigenlijk ook niet, want al heel snel betrok de lucht en was de aarzelend opgekomen zon alweer weg achter de wolken. Er ontstond een spannende lucht in het zuiden, waar spoedig bliksemflitsen uit tevoorschijn kwamen, gepaard gaande met een hoop gedonder. Op Weeronline had ik inmiddels gezien dat waar ik zat precies op het randje was van het slechtweergebied.

Net boven het blauw-rode gebied zat ik 

 Ik besloot maar even te wachten tot het ook hier zeker droog zou worden, terwijl ik ondertussen het schouwspel bekeek en een poging ondernam om enkele flitsen op een filmpje te krijgen. Dat is een beetje gelukt en het resultaat is inmiddels te bekijken op de status van Whatsapp. Hieronder een foto van de mooie lucht in het zuiden.

Rond tien uur was het overal weer opgeklaard, nadat ik ook  in de tent even had mogen schuilen voor wat druppels. De dagtocht kon toen beginnen.

Rond half twaalf was er koffie op weer een gezellig terras. Dit keer waren er geen schattige mensen die me zoals gisteren uitnodigden, maar ik kon er uitgebreid de regionale krant lezen. In het begin van de middag fietste ik door hartje Dijon, waar in de voetgangersstraat veel mensen op de  been waren. Jammer dat ik niet in de stemming was om er te spelen. Het reisritme wilde ik er graag in houden. En zo ben ik nu bezig met de beklimming van het plateau van Langres. Vooral in het begin is dat meer vals plat te noemen. Het komt erop neer dat  van de 70 kilometer de eerste 60 een afwisseling is van klimmetjes en dalen, met de nadruk op klimmen en dat het de laatste vijf kilometer pas serieus klimmen is. Maar ja, het is daarbij wel warm, dus een beetje inspanning zal het wel kosten.

Zojuist kreeg ik bericht van wandelaar Marc, met wie ik een paar dagen opgetrokken heb in de omgeving van Montélimar. Hij heeft het daar in het zuiden van de Ardèche zeer warm. Hier loopt hij door de rivier de Ardèche.

Ik zie dat de zon al onder aan het gaan is.

Opschieten dus om straks niet nog in het donker te moeten kokkerellen.

Maar nog snel even deze muurschildering die ik vandaag gezien heb.

Uitdrukking van de dag (Duits).

In toom houden

In Schach halten.

Letterlijk: Schaak houden.

B o n n e  N u i t .