Dubbele regenboog vanmorgen. Gehoorapparaat besteld, volgende week passen. Grieks gegeten met Jan en José.

 Goedenavond. 

Om half negen bracht de pont me over naar de Gelderse kant van de Maas, een half uur voor sluitingstijd. Met Jan en José hadden we gegeten in een Grieks restaurant. Het was een spontaan idee van mij om hen uit te nodigen. Het regende namelijk pijpenstelen rond zes uur toen ik bij hen was. Daardoor zou het eten koken van mij buiten op een houtvuurtje onmogelijk zijn. José stelde eerst voor pannenkoeken te bakken, maar dat vond ik niks. Daarna was ze zelfs bereid om ratatouille te maken, tot ik op bovenstaand idee kwam.  Dat vonden ze beiden heel gezellig en ik vond het voor mezelf wel interessant om Grieks eten te proeven. Zo voorgesteld en zo gedaan. 

Vlees, vlees en nog eens vlees is eten wat ik helemaal niet gewend ben. Maar af en toe eens wat anders doen dan wat je  normaal doet kan geen kwaad. PROOST.

Ons feestmaal was misschien ter ere van mijn beter horen waarvoor vandaag de tweede stap is gezet. Bij Specsavers was om half vier de afspraak voor een gehoortest.  Hieruit bleek (geen verrassing), dat een gehoorapparaat geen overbodige luxe is. De assistente van de audicien, die de test af nam liet me vervolgens een stel mogelijke apparaten zien. Maar ik had mijn keuze al gemaakt voor een stel oplaadbare, die zij vervolgens bestelde. Aanstaande woensdag om half vijf komt de audicien zelf erbij om een en ander in te stellen. 

In Oss wilde ik ook de Abn-Amrobank instappen om er een probleem op te lossen. Tot mijn verbazing stond het pand waar de bank gevestigd was leeg en bij navraag bleek dat er in Oss helemaal geen bank meer is.

Het bankgebouw waar ik even met de mensen wou praten staat leeg en wacht op een andere invulling. 

Piet heeft zojuist uitgevogeld dat er toch nog wel ergens tastbare banken zijn en dat de dichtstbijzijnde in Den Bosch is. Het probleem heeft geen haast en ik ga binnenkort nog wel eens die kant op.

Vanmorgen was ik vrij vroeg uit de veren. Toen ik buitenkwam was er al meteen aanleiding om mijn telefoon voor den dag te halen.  Er was namelijk een prachtige regenboog zich aan het vormen. 

Een dubbele regenboog zelfs, die ook nog eens spiegelde in het water.

Een filmpje,  dat op de status van WhatsApp staat laat de hele omvang ervan zien. 

Een andere foto toont het ochtendrood dat water in de sloot voorzag.

Ochtendrood brengt water in de sloot. 

Het is inderdaad een natte dag geworden vandaag. 

Over de spreuk van de dag moet nog gedacht worden. Ik was halverwege met het opschrijven ervan toen ik ging twijfelen.

Begin van de Spreuk van de dag. 

Ik wilde opschrijven: Om iets zeker te weten moet je eerst getwijfeld hebben. Maar toen ging ik eraan twijfelen of dit wel een goede spreuk was........

Een prettige voortzetting van deze avond is mijn wens.

Boer Nusselder dood. In Beneden Leeuwen Annie ontmoet bij Aldi.

 Goedenavond. 

Het is even schrikken als je hoort dat er iemand is overleden die een stempel op je leven heeft gedrukt. Nou, ja,  stempel is een groot woord, maar gedurende een periode van een half jaar was hij mijn baas.

Ik geloof dat ik 23 was en had juist mijn eerste grote reis van een half jaar achter de rug. Deze bijzondere periode wilde ik laten volgen door een half jaar werken op een boerderij.  Dat leek me heel romantisch, zoals die reis dat op een andere manier ook was.

Wat deed ik, ik fietste in de omgeving van Arnhem wat boerderijen langs met de vraag of ze werk voor me hadden. 

Bij de eerste de beste boerderij in de gemeente Elst was het meteen prijs. Een man stond daar buiten op zijn erf bij de achterdeur en ik stelde mijn vraag. Wat zijn reactie was zal ik nooit vergeten:" Mag ik je handen eens zien?" Dat deed ik en ja, de volgende morgen om zeven uur mocht ik verschijnen.....

Het was het begin van een periode die heel moeilijk was.  Zo romantisch als ik het me voorstelde was het helemaal niet. Er werd juist een grote schuur gebouwd en het kwam mooi uit dat ik er was om te upperen. 's Morgens moest ik dan eerst de koeien voeren, zoals de fokstieren die in de stal stonden genoemd werden, en daarna de stal uitmesten. Boer Nusselder, Henk Nusselder, was best streng voor mij. Als ik erop terugkijk was dat natuurlijk ook heel goed, een soort louteringsperiode, waar ook de militaire dienst goed voor is, en die had ik juist geweigerd.......

Maar na deze werkperiode heb ik  contact gehouden met Henk en zijn gezin. Toen ik in 1988 onverwachts voor de deur stond huilde de eens zo stoere man als een klein kind bij het vertellen dat zijn vrouw Riky plotseling was overleden. Ja, ik kende haar ook goed. Zij was moeder de vrouw die het eten voor ons klaar had rond het middaguur.  Ze hebben een zoon, Gert Jan, die de boerderij heeft overgenomen.  Bij mijn laatste bezoek, ongeveer drie jaar geleden, hebben we telefoonnummers uitgewisseld en zojuist,  een uur geleden,  appte  hij dat zijn vader is heengegaan. Onderstaand kaartje stond erbij.

Geheel in stijl vertrekt Henk om half elf met paard en wagen van zijn boerderij richting begraafplaats, staat er onder andere te lezen. 

Tja, het is allemaal nog vers voor mij en ben  bezig een en ander tot me door te laten dringen. Ik hoor zijn stem en zijn manier van zich uitdrukken gaat op dit moment door me heen....

Vandaag ben ik op bezoek geweest bij de familie Auwens, Hennie en Janny. Daar werd me onder andere een hele stapel post overhandigd, die ze voor mij uit de brievenbus gehaald hebben gedurende de zestien maanden dat ik niet thuis was op de boot.

Janny achter mijn berg post.

Daarna boodschappen gedaan in Beneden Leeuwen om er tegelijkertijd Annie te bezoeken,  de vrouw van mijn overleden vriend Jo Borneman. Ze woont daar nu twee jaar en ik heb haar daar nog niet bezocht.   Ze bleek niet thuis maar.....bij het uitgaan van de supermarkt wilde zij juist naar binnen.  En zo spraken we elkaar toch nog.

Vanavond heb ik andijviestamppot willen eten met spekjes. Maar dat stamppot maken was te ingewikkeld. Het werd gekookte andijvie met aardappelen en spekjes. Ook lekker.

Op de status van WhatsApp ben ik de spekjes aan het uitbakken. 

Spreuk van de dag (uit het Frans)

On ne peut pas s'étendre plus que ce qu'on a du lit.

Je kunt je niet verder uitrekken dan je bed lang is. 

W e l t e r u s t e n .

Mooi verhaal van Hans.

 Goedenavond. 

Er zijn van die dagen, zoals vandaag,  dat je wel op de aarde bent, maar tegelijkertijd ook ergens anders. Je bent dan in een wereld die ook bestaat,  maar niet tastbaar is met onze handen. Zo was ik vandaag vooral in de wereld van de kleuren en de vormen die ik uit wil doen komen in mijn borduurwerk.

Mijn oog viel daarbij  op een mooi verhaal van Hans, dat  opgeschreven staat in een schrift dat ik tevens gebruik om er patronen in te schetsen voor truien. Ook het borduursel waar ik mee bezig ben wilde ik er vandaag in optekenen. 

Een tijdje geleden had Hans mij zijn schrijven opgestuurd en hij vond het goed dat het in deze blog kwam. Vandaag vind ik het daartoe een geschikt moment. 

Hans' verhaal, overgeschreven vanaf de app in mijn schrift.

De hemel op aarde.

Hij zocht een woonplek die op de wereld maar niet ván de wereld was. En vond dit:

Een dorp dat bewoond was met louter verlichte mensen, die van de dageraad tot het avondrood baden en mediteerden.

's Nachts sliepen ook zij, maar een kaarsje brandde in hun ziel en steeds was hun zaligheid dus te zien.

De slaapzaal leek zo op een Indiaans-Mexicaanse kerk, die vol staat met brandende kaarsen.

Het waren zielen van mensen die nooit gingen en als ze toch gingen keerden ze meteen terug naar de aarde om de mensen te dienen. 

Mensen die meer van vlees en bloed waren dan zij en die hun ego wilden verlichten. 

Velen bezochten het dorp en sommigen ontstegen werkelijk hun geestelijke beklemming.

Zij namen dan het vuur met zich mee en verspreidden het in hun woonplaatsen. 

Natuurlijk is dit door Hans geschetste dorp niet zo gemakkelijk te vinden op de aarde waarin wij leven,  maar in die andere dimensie is dat er zeker wel. Weet dat we geholpen worden bij onze zoektocht ernaar. Toevallig zag ik namelijk vandaag ook weer een aan de wand geprikt medaillon van Maria. 

Evenals gisteren was het vandaag ook weer rustig wat buren betreft en verdere menselijke levendigheid om me heen. Op zijn tijd houd ik daar wel van. Mijn dierlijke buren, de meerkoeten,  waren echter vanmorgen meteen al zeer nadrukkelijk bezig met het uitvoeren van paringsdansen.

Veel opwinding zo vroeg al.

Een filmpje staat op de status van WhatsApp. 

Vandaag ook mijn bijlen en zaag weer eens voor de dag gehaald. 

Het grovere werk is een goede tegenhanger van het fijnmazige gefriemel met dunne draadjes. 

Uitdrukking van de dag (Spaans).

No tener tiempo ni para rascarse. 

Geen tijd hebben om te krabben als het jeukt.

Zeggen ze in Spanje als iemand het razend druk heeft.

P r e t t i g e  a v o n d. 

Lezeres schrijft: Borduren moet netjes gebeuren. Genoten van een dag zonder praatjes.

 Goedenavond. 

Vandaag heb ik eens een keer met niemand gesproken maar, zoals meestal, met velen geappt. 

Gisteravond was er een heel "gesprek " met een lezeres van de blog, die vond dat ik netter moest borduren. Alle kruisjes moeten dezelfde richting hebben, zo luidt een ongeschreven of geschreven wet van handwerkers. Eerlijk gezegd zie ik weinig verschil tussen zoals ik het doe en hoe het hoort. Vandaag heb ik een kleine enquête gehouden waaruit blijkt dat weinig mensen zich storen aan mijn imperfectie. Ik denk dat mensen die handwerkles ooit gehad hebben op die regel gefocust zijn en daarom mijn gerommel niet aan kunnen zien.

Maar....ik ben gehoorzaam geweest vandaag aan de juf en ben mijn leven gaan beteren.

Tijdens het handwerken naar de radio luisteren met mooie muziek is een goede combinatie,  maar nu ben ik toch meestal in stilte bezig geweest. De reden is dat ik de muziek niet hoor zoals ie hoort te klinken.  En deze hele week is het op radio 5 nog wel de week van de jaren zeventig. Laat ik hopen dat ik binnenkort weer wel van muziek kan genieten.  Donderdag is de eerste afspraak met de audicien. 

Het was vanmiddag even heel onstuimig weer en, dom, mijn slaapzak waar ik eerder een dutje op gedaan had lag daar nog buiten en was kletsnat,  het kussen ook.

Ook de bak waarin het kookvuurtje moest branden was daar nu niet geschikt voor.

Maar dat was een kwestie van afgieten, het droge hout dat binnen lag stond spoedig weer in de fik.

Moest daartoe wel een andere aansteker zoeken, want deze blauwe had een bad genomen. 

Vandaag stond pompoen op het menu.

Spreuk van de dag. 

Iedereen heeft recht op mijn mening. 

E e n   p r e t t i g e    a v o n d. 

Mijn bezoek door hond van buurman gebeten. Een mandala wil ik nu borduren.

 Goedenavond. 

Een beetje consternatie was er vanmiddag toen Erik,  vergezeld door mij, zijn fiets de uitgang van het terrein heen loodste. Hondje Piet van buurman André kwam met een vaartje de deur uit gerend en naar Erik toe. Deze stak rustig zijn hand naar beneden, wat altijd aangeraden wordt om de hond te vriend te houden. Maar nee hoor, Pietje beet. Twee wondjes in pink en wijsvinger waren het gevolg. Voor zover ik het kon bekijken vrij oppervlakkig.  Maar Erik heeft het zekere voor het onzekere genomen en morgen kan ie antibioticatabletten op gaan halen. Laatste nieuws is trouwens dat er weinig aan de hand lijkt te zijn, zoals hij zich nu voelt. 

Vanmorgen was mijn borduurwerk van de QRcode helemaal af, en daarmee verviel een bezigheid die mij innerlijke rust verschaft. Iets nieuws verzinnen dus maar. Ik herinnerde me dat ik ergens een werkboekje van mandala's heb liggen. In de ongeorganiseerde stapel die op een kastje ligt vond ik het inderdaad meteen.

Na een vluchtige blik in het boekje vond ik al gauw een mandala die én mooi is én te doen lijkt met kruissteken. 

Na het blad verdeeld te hebben in blokjes van een halve centimeter bij een halve centimeter ben ik begonnen met mijn nieuwe project.

Zo, ik heb weer iets wat me een tijdje zoet houdt.

In tegenstelling tot het project van de QRcode zal dit werkje tot mijn verbeelding spreken qua schoonheid. Een mooi kleurrijk tafereel moet het opleveren,  terwijl die QRcode vooral grappig is en ook iets unieks. Zoiets heeft waarschijnlijk nog niemand bedacht. 

Kleurrijk was vanavond ook de zonsondergang. 

Op de status van WhatsApp laat ik een wijktuin zien, die in Oss te vinden is. Gisteren schreef ik daar al over aan de hand van enkele foto's.

Spreuk van de dag. 

Pijn is tijdelijk,  opgeven is voor altijd. 

W e l t e r u s t e n .

Naar Uden vooral voor gezelligheid, en ook spelen. Op terugweg Tjeerd bezocht met zijn groene vingers.

 Goedenavond. 

Het is wat laat geworden,  want op de terugweg van Uden waar ik wat gespeeld heb, heb ik in Heesch Tjeerd bezocht. Dat idee ontstond spontaan op de kruising met het weggetje dat ik in moet slaan om bij hem te komen. 

Tjeerd groet alle lezers.

De ontmoeting leverde de beste momenten van de dag, want in Uden waar veel volk op de been was en op de vele terrassen zat was het maar zo zo. Het spelen op zich viel echter niet tegen. Ik kon mijn muziek redelijk verdragen. Maar er was weinig animo vanuit het publiek naar mij toe, en dat ben ik wel gewend.

Mijn onverwachte bezoek aan Tjeerd was dus veel interessanter. Tjeerd is een man met zogezegd groene vingers. Hij kan creatief tuinieren met veel gevoel voor de planten.  Zijn tuin is al mooi, maar hij heeft ook nog kassen die doorlopen in zijn serre waar hij vaak zit te lezen als ie niet met zijn planten bezig is.

Een blik in zijn serre.

Tjeerd is een lezer. In de winter is hij vaak hier te vinden. 

Een blik in zijn tuin.

Het was mooi om elkaar na anderhalf jaar weer eens te zien.

 Op weg naar Uden ben ik ook stil blijven staan bij een mooi tuinenprojekt in Oss.

Een gezamenlijk project van de omringende bewoners. 

De buren waren blijkbaar erdoor geïnspireerd, en hebben ook een levendige tuin rond hun huis gecreëerd. 

 

Was vanmorgen gegaan met als doel de gezelligheid op te zoeken. Ondanks dat ik van vreugde bij het spelen niet zoveel verwachting heb de laatste tijd vond ik toch dat ik moest proberen er een leuk uitstapje van te maken. Mijn gedachten gingen uit naar  Schijndel waar vandaag markt is, maar gaandeweg vond ik Uden zonder markt een beter idee. 

Moeheid overviel me op de heenweg en de knie die zich vannacht redelijk gedeisd hield speelde op. Waar moet dat heen met mij als ik ook al niet goed kan horen, zo luidden mijn zorgen. 

Maar in Uden gekomen deed de koffie mij goed en het spelen viel ook niet tegen. Zeker in het begin liep het aardig. 

Maar de mensen hebben steeds minder cash op zak en daardoor reageren ze minder. 

Maar misschien komt er binnenkort een oplossing doordat ik ook via de QRcode van mijn bankpas de mensen de mogelijkheid kan geven om iets bij te dragen. 

Half elf nu, tijd om af te ronden want straks wil ik even naar voetbal kijken.

Spreuk van de dag. 

Wie alles zwart-wit ziet is kleurenblind. 

Houdoe en tot morgen. 

Geborduurde QRcode van blog nog niet af maar wordt al afgelezen. Bezoek van Jan en José.

 Goedenavond. 

Bijna is mijn borduurwerk van de QRcode voor deze blog klaar. Ik wilde hem morgen pas afmaken om het nog even spannend te houden of ie gepakt zou worden ja of nee door de qr-aflezer. 

Maar ik kreeg vanmiddag bezoek van Jan en José.

 Toen ik mijn werkje aan hen liet zien pakte Jan meteen zijn telefoon,  zette zijn qr-reader erop en ja hoor, daar kwam mijn blog al tevoorschijn. 

Werkje bijna af, evenals mijn op ruitjespapier ingetekende code die ik gaan deweg ingevuld heb om te weten waar ik gebleven was.

Beide al geschikt om er de qr-aflezer op los te laten. 

Nu dit gelukt is wil ik een trui gaan breien met daarin onder andere het motief van die QRcode. 

Vandaag werd het opnieuw aanvankelijk een nogal slome dag. Ik voelde me een beetje koortsachtig. Misschien heeft het te maken met die knie, die zo raar doet. Het lichaam functioneert niet zoals ik het gewend ben. Afgelopen nacht dacht ik er aanvankelijk aan om maar weer een paracetamol te nemen, maar geleidelijk ging het liggen beter en vond ik mogelijkheden om mijn been zo te leggen dat het nauwelijks zeer deed. Nu overdag gaat het alweer steeds beter, en de verwachting stijgt dat de verschijnselen over enkele dagen weer voorbij zullen zijn. Jan veronderstelde trouwens dat het de meniscus is die opspeelt, toen ik wees op de bewuste plek. 

Hij had het over een kijkoperatie en de hele procedure die eraan vooraf gaat. Nou, ik wacht het liever nog maar even af.

We hadden het onder andere over rivierkreeftjes die hier veel voorkomen. Er zijn er teveel en ze brengen schade toe. Ze blijken eetbaar te zijn. Een verslag van ons gesprek daarover is te vinden op de status van WhatsApp. Ook zie je mijn vrienden weer de pont verlaten,  op weg naar huis.

Daaaaaaaaaag.

Snel liep ik zelf nog even de pont op om met veerman Peter te kletsen en mijn gasten nog verder uit te zwaaien. 

De familie Zwaan was vandaag erg opgewonden. Pa en ma waren druk aan het proberen gezinsuitbreiding te verkrijgen.  Af en toe leek de hel los te barsten als pa plots met gespreide vleugels de halve plas overstak om zich bij ma te voegen. Ik was niet alert genoeg om dit soort momenten op te nemen. 

Pa houdt ma en hun gezinnetje in de gaten.

Spreuk van de dag. 

Wie het laatst lacht is traag van begrip. 

W e l t e r u s t e n  .

Naar Wychen: Markt en ontmoeting met Ineke. Knie lastig met fietsen.

 Goedenavond. 

Terug van de expeditie Wychen. Daar is donderdag markt en er wonen ook vrienden in die buurt. Een weerzien na ongeveer vijfentwintig jaar met Ineke kwam vanmiddag uit de bus. We spraken af bij cafetaria Marktplein. Daar bleven we niet lang want de schoonmaakploeg was juist bezig het marktplein  schoon te vegen na de markt en dat ging met nogal wat herrie. Evenals de mijne zijn ook Inekes oren  niet optimaal. Maar Ineke kende een bankje aan het Wychens Meer tegenover de zogenaamde muizenboom.

De muizenboom.

Deze is zo genoemd vanwege de vele muisjes van allerhande makelij die mensen er in hebben gezet.

De holle boom heeft ook nog een binnenkant. 

Op de status van WhatsApp kun je de boom van alle kanten bekijken. 

Voordat we elkaar ontmoetten 

heb ik ook nog een klein uurtje op de markt gespeeld, hoewel ik niet zo veel lol heb in de muziek de laatste tijd. Zoals gewoonlijk brachten mijn klanken wel wat teweeg op de markt. Een kind bleef zeker een half uur bij me staan, volwassenen waren ook gecharmeerd,  maar vaak hoorde ik: "Geen geld op zak"

Enkele marktmensen die mij kenden waren ook enthousiast om mij weer te zien.

Die hadden nog wel klein geld en de man van de stroopwafels legde een lekkere verse stroopwafel bij me neer.

Na de markt bij een kopje koffie heb ik er het grootste deel van opgesnoept, wat eigenlijk niet mocht, maar vooruit.....zei de medewerkster van een klerenwinkel waar ook koffie geschonken werd.

Het fietsen van en naar Wychen liep niet zo gesmeerd,  omdat mijn knie tegensputterde. Afgelopen nacht ging het juist veel beter en heb ik zonder pijnstillers kunnen slapen. Bij drogisterij Het Kruidvat heb ik een middeltje van Vogel gekocht. 

Voor mijn oren zou ook neusspray goed zijn volgens Ineke, maar ik wacht daar maar even mee tot ik volgende week bij de audicien geweest ben.

Behalve de ontmoeting met Ineke was er vanmorgen eerst het weerzien met veerman Peter. We hebben flink bijgepraat en daarom was ik ook pas laat in Wychen. Tien over elf pas zette ik mijn fiets daar op de vertrouwde plek tegen een muur in een gangpad. 

Verder trof ik op de terugweg een hele rits tractoren,  waarvoor ik net te laat was om ze goed op een video te krijgen. 

Twee ervan. Het waren er zeker vijftien.

Spreuk van de dag. 

Het heeft geen zin te vechten tegen de duisternis. Je kunt beter een kaars aansteken.

Dat ga ik nu doen,  want het is hier in huis inmiddels pikke donker geworden. 

P r e t t i g e   A v o n d .