Op de koffie met mensen uit Lamastre.

 Vandaag bleek ook weer dat de wereld maar klein is.

Stond ik te spelen op de markt van Cavaillon en daar word ik aangesproken door mensen die mij in Lamastre al heel vaak hebben zien fietsen en accordeon horen spelen.

Het was de gelegenheid om hier in de Provence elkaar wat beter te leren kennen. Ze nodigden me uit met hun wat te drinken op een terras.

En ze zijn ook geïnteresseerd in de blog, daar kunnen ze een Franse vertaling op zetten.

Dan zullen ze ook lezen dat ik het toch wel een beetje spannend vond, daar vandaag de eerste dag is ingegaan dat je ongevaccineerd niet meer in een café mag komen.

Of mag het misschien toch wel op een terras?

Is mij nog steeds niet helemaal duidelijk.

De eerste koffieproef had ik trouwens al wel gedaan tijdens de speelpauze op het terrasje van  een bakkerij, en dat ging ook ongestraft.

Bang was ik vooral dat ik naar de WC zou moeten en hoe moet dat dan als je nergens binnen mag?

Het dreigde wel een beetje zoals vaak bij het optreden.

De zenuwen werken dan mee.

En het spelen zelf ging weer heel leuk. Een héél andere markt dan gisteren. Toen heel veel toeristen en een beetje sjiekerig. Nu vooral voor mensen die hier wonen. Een beetje zoals het sfeertje in Oss of Schijndel.

Heel anders werd het vanmiddag toen ik van Cavaillon op weg was naar Tarascon, want daar is het morgen te doen.

Vijfendertig kilometer in totaal.

Daartussenin ligt namelijk St Remy de Provence en dat is natuurlijk een klinkende naam voor toeristen.

Ooit heb ik er wel eens gespeeld, bij dit fonteintje.

Je ziet de buste van Nostradamus.

Maar vandaag hield ik het verder liever rustig.

Er was een amusant schouwspel van twee duiven die elkaar het eten niet gunden.

Ook trof ik onderweg nog dit, ogenschijnlijk dood, reptiel.

Rond zes uur heb ik mijn plekje voor vannacht gevonden, waar ik hopelijk weer net zo lekker mag slapen dan afgelopen nacht.

Wel wordt de pikdichtheid van de muggen groter en groter.

Een paar honderd meter hiervoor dacht ik al plek gevonden te hebben maar direct waren er veel muggen bij me, zodat ik weg vluchtte en hier iets vind waar het veel rustiger was.

Maar het wordt nu ook steeds erger.

Gauw de tent in dus. Het is tien voor negen.

   

Een rustige mugvrije nacht is mijn wens.

Interdit de jouer! Oftewel: OPHOEPELEN.

 Vandaag was ik al bijtijds in Sorgues, want dat was niet ver van de kampeerplek.

Zoals ik gisteren schreef was ik daar drie jaar geleden met een vriendin doorheen gereden, toevallig op een zondag, en ontdekt dat daar een interessante markt was voor mij.

Kon toen niet spelen want als je met zijn tweeën bent kun je niet alles wat je wilt.

Nou, vandaag was het dan zover dat ik de veelbelovende markt wel kon bespelen.

Een mooie ruime plek gevonden.

Tot mijn grote verbazing, als een klap in mijn gezicht, kwam spoedig een man naar me toe met de mededeling:"INTERDIT DE JOUER", anders politie.

Een totaal onverwachtse wending kreeg deze dag toen.

Even later stond ik alweer bij de fiets, de verbaasde marktmensen die daar waren de afwijzing vertellend. Die snapten het ook niet. "En U moet hier de kost mee verdienen"? was hun vraag.

Vooral voor plezier en vrolijkheid, legde ik uit.

Nee,voor het geld hoef ik het niet te doen, hoewel er genoeg in het mandje komt.

Al snel bedacht ik een alternatief.

De markt die ik al vaak gedaan heb als de toernee in de buurt komt  blijkt hier twintig kilometer vandaan te zijn. In Isle sur la Sorgue.

Dus toen daar heengefietst.

Van Sorgues naar Isle sur la Sorgue gefietst. Twintig kilometer. Maar dat ligt al wel vlak bij Cavaillon waar morgen markt is.

Vanaf elf uur kon ik daar nog wel een paar uur spelen. Tenminste, ik wist niet of ze daar ook meteen weer moeilijk zouden gaan doen.

Maar bij betreding van de overvolle markt zag en hoorde ik meteen al een versterkte gitarist, met mondkapje op. 

Ja, hier stond ook weer overduidelijk dat het moest en ik zag weinig uitzonderingen.

Maar ik heb het afgelaten en de politie die later langs kwam zei er ook niks van.

Uiteindelijk heb ik nog tot twee uur gespeeld en de gebruikelijke buit toch nog binnengekregen en wel op dreef, hoewel iets minder dan gisteren.

Toen even in het speelstraatje gaan zitten en onder andere deze foto gemaakt.

Je ziet, nog steeds aardig wat volk op de been. Maar daarvoor was het zeer zeer druk, je kon over de hoofden lopen.

Een wonder dat ik in die drukte nog een paar plekjes om te spelen had gevonden.

Daarna snel de bruisende mensenmassa verlaten en ik mocht meteen al op zoek naar een kampeerplek, want Cavaillon, waar morgen markt is ligt hier maar twaalf kilometer vandaan. Het grootste stuk is vanmorgen al afgelegd.

De zonnebloemen waren mijn aandacht even waard en nu heb ik een mooie plek.

Het warme eten bestond uit peultjes uit Kenya.

Wel erg ver hiervandaan.

De brandstof echter is geen gas uit Rusland of Groningen, maar hout van hier:

Nu nog even een foto van vanmorgen van de Mont Ventoux, toen de zon nog net niet op was.

Een fraaie zonsondergang gewenst voor straks en tot morgen.

Achter de ezels aan.

 Toen ik vandaag mijn speelplaats Pernes les Fontaines binnenreed waande ik me even in Roemenië waar dit soort wagenspannen regelmatig voorkwamen.

Behalve deze foto wilde ik ook filmen dus ben snel achter hen aan gefietst.

Filmpje mislukte want weldra stopte de caravaan, maar nu kon ik met de man praten. Hij vertelde dat hij hier twee kilometer vandaan woonde. Ik mocht hem wel op de foto zetten toen ik vertelde dat ik een blog bijhield.

Hier nog de ezels in close-up:

Mijn dag was alweer goed en spoedig trof ik de markt aan die ik al vaker gedaan had en dat vergeten was.

Twee keer had ik het hier al heel gezellig gehad en dat was het nu ook weer.

Kwam er wel een beetje laat aan, want ik had oorspronkelijk gegokt op een ander plaatsje, maar daar waren maar vier kramen.

Hier zeker honderd. En bezoekers in overvloed. En met een beetje moeite waren er wel een paar gaten in de markt te vinden voor mij.

Met de gebruikelijke elan van de laatste tijd had ik de markt weer snel veroverd.

Het aangekondigde onweer kwam vanmiddag pas.

Ik was op tijd thuis, op de zelfde plek van gisteren waar de tent is blijven staan.

Morgen is de markt ook niet ver hiervandaan, tien kilometer west in plaats van oost.

Op het kaartje is het dan in Sorgues, nu was het waar de blauwe stip is ,en de tent staat in het midden tussen die twee.

Voor morgen is het echt de eerste keer.

Ik had deze plaats ontdekt toen ik drie jaar geleden met een vriendin er doorheen fietste op een zondag.

Toevallig bleek het markt en een hele gezellige, interessante voor mij.

Maar die vriendin wilde doorfietsen en ik moest ook met pijn in mijn hart na een kopje koffie de reis hervatten, maar wel met de innerlijke troost dat als ik ooit weer eens in de buurt was op een toernee dit een hele goeie markt is.

Morgen dus.

Voor maandag daarna heb ik ook weer iets in petto, tweeëntwintig kilometer zuidelijk van hier

Ondertussen gaat er elke dag wel weer wat stroom af van de meegenomen hoeveelheid.

Thuis had ik nog alle vier mijn powerbanks volgeladen.

Dus ik kan nog wel even vooruit.

Niet kan ik dit keer extreme plannen maken en uitvoeren zoals door gaan naar Spanje.  De eerste dagen van de toernee ging dat wel door mijn hoofd .

Over een weekje moet ik nu thuis zijn.

Achter de schermen wordt er inmiddels hard gewerkt aan een oplossing.

Piet is zo aardig om op zijn adres deze zonnecollector te bestellen.

Die moet dan weer bij Bruno, zoon van Wineke terechtkomen, want deze vertrekt 21augustus naar de Ardèche.

En dan heb ik weer een deel van mijn vrijheid terug, en dat is belangrijk.

Tussen twee haakjes:Weer iemand die in Harlingen woont heeft dat krantenartikel van gisteren gelezen en mij erin herkend.

Zij woonde eerst in Tiel, daar ken ik haar van.

Nu, zeven uur, lijkt het onweer alweer voorbij dat rond vier uur begon.

Ik was zo verstandig om voor die tijd vuurtje te stoken en eten te maken.

Daarna even siësta onder het rustgevende genot van regendruppels.

De grote slaap zal strakjes mogen.

Een fijne avond gewenst.

En deze bloemrijke berm mag er ook nog wel even bij.

Een artikel over mij in de Harlinger courant.

 In de blog van 11 juli schreef ik dat ik bij het spelen in een klein plaatsje, Saillans geheten, een liedje uit Harlingen aan het voordragen was , precies toen mensen uit Harlingen voorbij kwamen. Die stonden natuurlijk met hun oren te toeteren, want wie verwacht dat nou?

Nu blijken die mensen een artikel over die ontmoeting in de Harlinger Courant gezet te hebben, en dat werd gelezen door een vriendin van Anneke, die daar woont en mij uit verhalen en foto's van Anneke kent.

Hier het door haar naar Anneke opgestuurde krantenknipsel.

Wat is de wereld toch klein hè!

Vandaag was het spelen niet in het kleine Saillans maar in het grote.........

Kwart over negen stond ik hier.

Al verschillende keren was hier van mij een optreden met zeer wisselend succes.

Het ging of heel goed of heel slecht.

De laatste keren was dat het eerste en voor vandaag verwachtte ik ook weer dat eerste omdat ik zo wie zo in een goeie flow zit.

Het was dit keer toch meer ertussenin maar goed genoeg.

Na de markt speel ik dan 's middags nog in de binnenstad maar vandaag besloot ik om nog verder op zoek te gaan naar een zonnecollector.

Maar wel alvast een prachtig plekje gevonden waar al mijn spullen konden blijven, ergens tussen Carpentras en Avignon.

Helaas, het twintig kilometer extra fietsen leverde niks op in de grote winkelcentra, maar in ieder geval wel de etenswaren.

De vriend die altijd achter me staat maar die ik nooit zie gaat er nu één bestellen op zijn adres en daarna stuurt hij hem door naar mij in de Ardèche.

Het zal goed komen.

Morgen een kleine markt in deze buurt staat op het programma, maar ook fikse onweersbuien.

Waarschijnlijk kan de tent hier blijven tot zondag,dan een grote markt, eveneens dichtbij.

Nu tien uur duik ik snel de tent in.

    BONNE NUIT.

Drama.

 

           Ongeveer half tien

Enkele minuten later

Een drama kan ik maken van iets wat gewoon voor kan komen.

Toen ik rond vijf uur een mooi plekje had gevonden met ook nog zon dacht ik met mijn zonnecollector een leeg geraakte powerbank op te gaan laden.

Bleek mijn trouwe beestje dat al zeker acht jaar mee gaat(Piet weet het precies) het niet meer te doen.

En voor mij is die al die tijd een belangrijke voorwaarde voor onafhankelijkheid geweest op mijn reizen.

Die reis van anderhalf jaar bijvoorbeeld heb ik kunnen maken ongeveer zonder dat ik daarbij een café of een dergelijke gelegenheid nodig had.

Deze toerneereis had ook weer mooi uit kunnen lopen, ondanks dat ik vanaf maandag geen café meer in mag.

Nu dus niet, mits ik ergens een ander soortgelijk ding op de kop kan tikken.

Meteen na de ontdekking vanmiddag ben ik toen de tent eenmaal stond en de meeste bagage erin lag terug gereden naar waar het commercieel centrum van Orange was, een kilometer of zeven geleden kwam ik die voorbij.

Ook in de wetenschap van : Nu mag ik nog daar rondneuzen, maandag niet meer.

Decathlon had wel een schap waar ze hangen, maar die was leeg.

De vriendelijke helpster zag ook dat ze het in Avignon niet op voorraad hadden.

Intersport en Carrefour hadden ook niks.

Morgen en overmorgen nog kans om verder te kijken.

Mijn legerplaats is nu zo ongeveer tussen Orange en Carpentras in, tussen de markt van vandaag en die van morgen.

Het was zoals verwacht heel druk daar, hoewel het aanloopstraatje dat niet deed vermoeden.

Maar op het eind vormt het weggetje een T- kruising met een druk belopen marktstraat.

Al snel vond ik een geschikte speelplek, maar bij het uitpakken werd ik aangesproken door de marktmeester.

Of ik vergunning had?

Maar als ik even opschoof mocht ik toch spelen.

Hij had menselijkerwijs sympathie voor mij.

Zoals ik de laatste tijd gewend ben stond ik daar mijn mannetje weer.

De muntjes vielen als rijpe appels in de mand.

Toen ik het rond half één wel welletjes vond ben ik naar de plek gegaan waar ook muziek vandaan kwam.

Daar stond een mannetje met een handdraaiorgel.

Mijn smartphone erbij gehaald om een filmpje te maken, maar na een halve minuut kwam de man naar me toe en vroeg of ik voor hem wilde spelen.

Natuurlijk. Accordeon weer eruit en hupsakee.

Heel hartelijk en vriendelijk was hij.

Daarna wat gegeten en toen koffie gedronken met uitzicht op het mausoleum van Orange.

Wat een kleine fiets heb ik toch!

Nu is het inmiddels alweer tien uur geweest. Krekelgeluid alom.

Nog enkele fijne uurtjes gewenst voor vandaag.

Niet verwacht maar toch.......

 ...........nog vertrokken vandaag.

Het was kwart voor vijf vanmiddag toen ik bij dit bord stond na weggereden te zijn van mijn plek, waar ik dacht de rest van de dag en de volgende nacht door te brengen.

Maar toen rond vier uur de laatste bui gevallen leek te zijn, begon ik rap de spullen in te pakken en even later zag ik op dit bord dat Orange nog 44kilometer is en daar is morgen de markt.

Deze is morgen binnen fietsbereik want vanaf deze nieuwe kampeerplaats is het nog een kilometer of twaalf .

De regen die gisteravond was begonnen is de hele dag bijna ononderbroken doorgegaan.

Geen plensbuien maar een regelmatige neerslag.

Op een wandeling na naar een café in Viviers gecombineerd met boodschappen in de vlak bij de tent gelegen supermarkt zat ik de hele dag in  mijn verplaatsbare woning.

Ik had eraan gedacht draadjes mee te nemen, dus een knoopwerkje aanvangen was een goede tijdsbesteding.

Zeer ongebruikelijk moest het thee maken voor het ontbijt ook binnen gebeuren.

Toch een hele uitvinding, zo'n gasje!

Maar  ook een hele uitvinding zo'n tent waarin je rustig je dingen kunt doen terwijl het regent.

Een droge nacht is mijn wens.

Ps

Kijk, daar mocht ik vandaag de dag doorbrengen:

Rustige markt en een druk Montélimar.

 Het was een rustig klein marktje vanmorgen in Livron.

Geen toeristen, enkel wat mensen uit en rond het dorp.

Beetje saai voor mij, maar een paar mensen heb ik toch zeker blij weten te maken.

De koffiepauze iets te laat genomen want toen mijn tonen na half twaalf heel mooi weerklonken waren sommige kramen al aan het afbreken en liep er bijna niemand meer rond. En het was al niet veel.

Maar ach, vijfentwintig kilometer verder ligt Montélimar. En daar zou het in de voetgangerszone wel meer publiek geven voor mijn voorstelling.

Iets voor het begin van Montélimar is hier het nogamuseum.

Maar het einde van marktplaats Livron toont  een kunstige muurschildering.

Iets verderop ben ik even stil gaan staan bij deze beelden, die bij een huis stonden.

Bij aankomst in Montélimar was daar inderdaad de gezelligheid , die ik met mijn muziek wel aan kon zwellen.

Hier naast de inwoners ook aardig wat toeristen.

Opmerkelijk genoeg was er een heronmoeting met Philippe uit Italië.

Gisteren in St Agrève leren kennen.

Hij was hier om over een paar weken druiven te plukken. Hier zou hij veel meer verdienen als in Italië.

Wel heel toevallig dat hij ook net vandaag in Montélimar moest zijn, wat meer dan honderd kilometer van St Agrève vandaan ligt.

De kampeerplek van nu is vlakbij de Rhône, maar  aan de westzijde ervan, dus weer in de Ardèche.

Ongeveer twintig kilometer zuidelijk van Montélimar.

Van Livron via Montélimar naar de blauwe punt was mijn traject vandaag na de markt. Daarvoor ongeveer twintig kilometer vanaf de plek van gisteren.

Hier al een paar keer eerder gekampeerd.

Het is niet zover van Bourg St Andéol , waar een aardige en ook niet zo toeristische markt morgen is. Dit voor het geval het niet zoveel regent als aangekondigd is.

Maar ik ga ervan uit dat het een schuildag hier wordt.

De regen is vanavond hier voorzichtig al begonnen. Het vuur maken voor het eten moest snel gebeuren omdat er telkens al druppels vielen.

Daarna in de tent gegeten tot het er te warm werd van alle stoom.

Maar buiten krioelt het dan weer van de muggen, dus bliksemsnel de tent open en dicht en het tweede bord in de koelte naar binnen gewerkt.

Nu valt de avond weer, het is tien voor half tien.

Kijken of er dromen komen.

BONNE NUIT.

Na St Agrève/markt niet naar het noorden, maar ver naar het zuiden.

 Het werd me al heel snel duidelijk dat mijn innerlijke reisgids niet naar de markt van morgen in Tence, wat twintig kilometer boven St Agrève ligt, wou.

Hij legde me daarentegen een flinke fietstocht op vandaag richting zuidelijkere streken.

De Cévennes lonken me om daar een vroegere buurvrouw te bezoeken.

In de jaren tachtig heb ik daar twee jaar gewoond.

Sindsdien ben ik deze Adrienne regelmatig blijven bezoeken. Het is ongeveer 250 kilometer vanaf mijn plek in de Ardèche.

Misschien is het nu wel de bedoeling elkaar weer eens te zien, maar daarover zal ik pas uitweiden als deze reis daadwerkelijk die kant op zal gaan.

Voorlopig is het doel nog spelen op markten in de richting van Les Cévennes.

De eerste markt van de toernee was dus St Agrève vanmorgen.

Met volle bepakking ernaartoe klimmen was iets zwaarder dan met alleen een accordeon, maar het ging goed.

Het duurde wel wat langer. Kwart over zeven vertrokken, vijf over tien ter plekke.

Met een beetje een zwaar gemoed begonnen te spelen, het was nog niet je van het, maar vooral na de koffie werd ik weer meer en meer één met mijn muziek en werd mijn stemming allengs lichter , mét natuurlijk weer veel muntjes, want dat voelen de mensen.

Op het eind naar Wim gelopen en even geholpen zijn stand af te breken en daarna op een terras samen koffie met koek genuttigd.

Nog even later, bij de uitgang van St Agrève, geluncht onder het toeziend oog van enkele koeien.

Op dit kaartje zie je het (  lange) traject van vandaag.

Eerst via Lamastre naar St Agrève.

Na de markt de gele weg gevolg via Le Cheylard naar de blauwe punt waar ik straks mijn ogen dicht ga doen.

Deze weg volgt in grote lijnen het rivierdal van de Eyrieux.

Tot Le Cheylard was dat een flinke afdaling, daarna ongeveer vlak met een lichte daling.

Zo dicht bij huis deze rivier en oh zo mooi.

Aan de overkant op de foto's zie je schilderachtige bruggen.

Daar liep vroeger de trein en nu is dat traject omgetoverd tot fietspad.

Daar heb ik ook wel eens gefietst met een vriendin, maar nu heb ik toch grotendeels voor de weg gekozen.

Het is namelijk wel een gefriemel met steentjes en onverharde gedeeltes.

En voor mij was het de bedoeling vandaag om in de buurt van de markt van morgen te komen, en de weg rijdt veel lekkerder en is rustig genoeg.

In 2014 was Piet bij mij op Les Costilles en hij heeft toen op een dag wel toeristisch aan de overkant gefietst.

Deze foto heeft hij in zijn archief:

Maar,de laatste tien kilometer van vandaag heb ik de fietsroute wel genomen,met het oog op het vinden van een kampeerplek.

Daar lig ik nu, met uitzicht op de voormalige spoorweg en de Eyrieux.

Ik ga nu een beetje stout zijn, want  op dat laatste stuk trof ik een stel dat uitgebreid bijna het hele fietspad in beslag nam bij het repareren van een band.

Ik dacht, ik maak een foto van dat schattige tafereel.

Lopend naar hen toe schoot ik vast deze foto:

Bij hen gekomen vroeg ik of ik ze op de foto mocht zetten.

Het antwoord was verrassend NEE uit beide kelen.

Maar deze reeds gemaakte foto staat nu toch op de blog.

Zo, de duisternis begint te vallen.

Het is half tien.

Muggen prikken me, en de binnentent is daarom dichtgeritst.

Nu maar hopen dat er voordien niet eentje binnen is geglipt.

Een ongestoorde nacht is mijn wens voor eenieder.

Ps De markt van morgen is op het landkaartje een kilometer of zes achter La Voulte.

In totaal nog twintig kilometer schat ik.

Vandaag heb ik er wel honderd gefietst lijkt me.

Nog niet vertrokken.

 Nog niet weg, maar wel bijna....

Omdat ik in rustige stemming was om thuis wat in orde te maken.

Onder andere de grote afwas.

 Maar ook was het belangrijk om de mee te nemen slaapzak te repareren om in de tent geen koude voeten te krijgen.

Het was gewoon ook lekker om thuis te zijn met een beetje zon.

Onverwachts vond ik remblokjes terwijl ik iets anders zocht. Die gaan mee, want het remmen gaat steeds moeizamer.

Ik zeg maar zo:"Hoe beter de remmen, hoe harder je kunt fietsen".

Nu durf ik me bijna niet te laten gaan, uit angst de fiets niet meer te kunnen houden.

Dan heb ik remschoentjes nodig, mijn sandalen!

Maar om vandaag te gaan sleutelen had ik geen zin.

Dit ondergesneeuwde bordje laatst ook weer terug gevonden.

" Het leven is nietig, maar tegelijkertijd is niets zo waardevol als het leven"

Het volgende plan is om morgen heel vroeg gepakt en gezakt naar St Agrève af te reizen.

Dinsdag is dan twintig kilometer noordelijk ervan ook een markt, dat is een mogelijkheid voor het vervolg.

Maar vanavond liggen mijn bedjes weer klaar.

De luxe is dat er twee mogelijkheden zijn, een hoogslaper, boven in het tuinhuisje, en een breed bed in de mobilhome beneden.

BONNE NUIT straks.