Zangvogel in het huis van Piet en Jet.

Vandaag ben ik bij Piet en Jet gebleven. Jet verwachtte  sneeuw en regen en vond dat ik beter morgen weer kon gaan.

Dit was voor mij de gelegenheid om Ingrid te ontmoeten.

Zij is onder andere zangeres in de Ierse band van Piet, Irish Cream geheten.

Maar vandaag kwam ze om samen met Piet te oefenen voor een kerstoptreden in een Eindhovense kerk.

Behalve dat ze goed kan zingen sprak ze me op andere fronten ook erg aan.

Zo is ze ook bezig met wol spinnen en breien, met beeldhouwen.

Een mooie open geest kwam me vandaag tegemoet met een positieve instelling, want net als ieder menselijk wezen heeft ze ook te maken met strubbelingen, zowel lichamelijk als geestelijk.

Acceptatie en ontspanning openen vaak de weg om ermee verder te komen.

Een zangvogel dus binnen vandaag, maar buiten was er ook zoals elke dag weer veel vogelactiviteit.

Voor het kamerraam hangt een voederbakje waar meesjes en andere vogeltjes gretig af en aan vlogen en zo hun graantje meepikten.

Vanmiddag even op en neer gegaan naar St Oedenrode en daar Leny en Paul bezocht.

Toen ik rond vijf uur terug was was Piet druk bezig pizza te bereiden.

Eigenlijk eten ze zaterdag altijd samen pizza maar ter ere van mij werd deze feestmaaltijd vandaag bereid.

Mijn buikje goed gevuld maak ik me op voor het plan van morgen. Dan wil ik Helmond aandoen met de accordeon, gevolgd door de fietstocht terug naar Alphen.

Helmond heeft een grote markt en er is ook een ruime voetgangerszone.

Het is daar zeer lang geleden mijn laatste optreden, dus mooi om er weer eens te komen met onder andere kerstliedjes.

Maar eerst wacht nog een gezellige avond met Piet en Jet.

Doei.

Hieperdepiet.

 

Negen december. Piet is terug naar Spanje,

 maar andere Piet is jarig.

Op naar Breugel dus.

Omdat het vandaag donderdag is en dus marktdag in Veghel en in Son ben ik meteen na het ontbijt vertrokken ,met het oogmerk om er maar meteen een speeldag van te maken.

Vroeg was dat niet meer. Het wordt pas laat licht tegenwoordig en de dageraad is normaal mijn wekker.

André en hondje Piet kon ik nog begroeten bij het wegfietsen rond kwart voor negen en daarna was het wel even flink werken om de windweerstand te weerstaan.

Het was dat mijn hoofddoel nu de verjaardag van Piet was ,want de markt van Veghel bereikte ik veel te laat, kwart voor elf pas. En dan moest ik ook nog direct bij het binnenrijden van het stadje naar de wc, zoals vaak.

Dit keer dan maar eens begonnen met pauze en koffie.

Maar in de lunchroom was het gezellig en de over het algemeen niet zo vriendelijke eigenaar werd blij van het wisselgeld van mijn muntjes en vroeg of ik hem aan kon stellen in mijn business.

Een zanger kon ik nog wel gebruiken, was mijn reactie.

Met warme handen en een door de koffie scherpe geest ben ik op een goede manier mijn kerstliederenrepertoire weer te berde gaan brengen.

Er was veel belangstelling. Menige bezoeker en marktman kende mij nog, ook omdat het sinds het najaar al de derde verschijning van mij hier was . Ondanks dat het spelen maar een uur duurde was het de moeite waard.

Een uurtje fietsen tussen één en twee en Son werd bereikt.

In de etalage van de boekenwinkel waar ik mijn fiets tegenaan zette was deze titel te lezen.

Op deze markt speelde ik drie kwartier totdat jarige Piet bij me was en we samen gezellig naar de HEMA gingen voor koffie en gebak, en vandaar naar zijn huis.

Daar is hij aan het koken geslagen.

Bami stond op het menu.

Het was even de vraag of de inhoud van die pan niet te veel was voor ons drieën.

Maar het is allemaal opgekomen inclusief toetje.

Nu, zeven uur gaan we kijken wat voor gezelligs we nog kunnen gaan doen 

Een genoeglijke avond gewenst.

De grote grote afwas gedaan en breiend weer terug in mijn thuisritme

 Breien helpt altijd heel goed om de huiselijkheid weer op te vatten na een tijdje van afwezigheid.

Zo ook vandaag  heb ik de draad weer op kunnen pakken van het bestaan op het water.

Eerst een paar naalden breien, dan ontbijten ,dan weer een paar naalden en ondertussen is het water kokend voor de afwas, waarna het hele zooitje voor reiniging klaar staat.

Het was wel weer een langdurige bezigheid van zeker twee uur, maar afwassen is ontspannend met in het warme water zwemmende handen.

                 Een tussenstand.

De laatste weken doe ik elke morgen een spellingstest. Vier vragen van multiple choice.

Vandaag werd onder andere gevraagd hoe je Zuidoost-Engeland schrijft.

Mijn antwoord was goet fout.

De voortgang van de trui eiste ook ,op een andere manier, wel wat nadenken.

Welke kleur moest de nu aan de beurt zijnde figuur krijgen?

Heb gekozen voor zwart, hetzelfde als het onderliggende kruis .

De figuur gaat een tweezijdige pijl voorstellen.

Verder was het een nuttig werkje om de kachel met zijn pijpen  weer wat ruimte te geven door het overtollige roet weg te halen.

Een uurtje geleden zag de lucht er zo uit:

Jupiter, Maan en Venus (van links naar rechts) in één plaatje samengevat.

Een fijne avond gewenst.

Zou ik Henk Nusselder nog aantreffen?

 Met een beetje spanning in mijn buik naderde ik gisteren de boerderij van Henk...........

Erg veel veranderd zag het er op een afstandje niet uit.

Op het zelfde weggetje waar ik in die tijd dagelijks heel vroeg overheen fietste om op het werk te komen fietste ik nu ook weer,het zelfde weggetje dat ik later bereed als ik in de buurt was en hen op ging zoeken.

Nu reed ik daar weer op met de nodige twijfel of Henk er nog zou zijn.

We gaan immers allemaal dood en er zijn niet zoveel mensen die de vijfentachtig halen.

Het erf op rijdend wierp ik een blik in de woonkamer en.......jawel, daar zag ik 'm.

Hoera. Kloppend op het raam en wild gebarend maakte ik hem al snel duidelijk dat ik het was en hij wenkte  me om binnen te komen door de gebruikelijke achterdeur die niks veranderd was na al die jaren.

En daar zaten we te kletsen, terwijl ik drankjes en koeken aangeboden kreeg.

Henk was prima te spreken.

Zijn zoon Gert-Jan , die een huis had in dezelfde straat, woonde nu weer bij hem en runt nog steeds de boerderij. Hij is nu 54, toen 10.

In de tijd dat ik er werkte hadden ze meststieren ( die ik onder andere elke ochtend moest voeren)

, maar nu alleen nog akkerland.

Het was goed te constateren dat Henk op 86jarige leeftijd nog honderd procent koppie koppie is.

Dit komt mede doordat hij het kaartspel bridge regelmatig speelt.

Na een uurtje gebabbeld te hebben kwam daar Gert-Jan thuis. Hij had mijn fiets gezien waar de breinaalden uit de fietstassen staken en wist meteen dat dat maar één persoon kon zijn die daar bij hoorde.

Henk had ik acht jaar niet meer gezien, maar tussen Gert-Jan en mij zaten wel twintig jaren, schat ik.

Geweldig leuk ook om hem nu ook weer te ontmoeten.

Hij is net als ik ook over op de moderne communicatiemiddelen en we hebben e-mailadressen en telefoonnummers uitgewisseld en hij heeft ook het adres van deze blog.

Volgende ontmoetingen zullen daardoor waarschijnlijk minder verrassend zijn.

En zo is de volle dag gisteren dus verlopen met op het eind een heel geslaagd feest bij Frans.

Zoals vermeld deed ik twee uur  vannacht mijn ogen pas dicht.

Maar vanmorgen om tien uur gingen ze pas open, wat bij mij zeer uitzonderlijk is.

Maar mijn lijf had de rust echt wel verdiend door me overal weer naartoe te brengen.

Één van de aanwezigen gisteren kwam vanmorgen haar auto nog ophalen en dat gaf nog even een staartje aan de bijeenkomst.

Rond half twee ging de laatste etappe van start van het uitstapje dat in totaal zes dagen duurde.

André en Pietje waren er blij mee mij weer op mijn waterhonk te treffen.

De kachel is aan, het is, half acht, allang weer donker.

Gegeten heb ik ook al .

Tot slot deze opvallende (ver)schijning die ik gisteren in Nijmegen op een fietspad aantrof.

Bonne nuit, oftewel welterusten voor straks.

Een zeer volle dag.

 

Vandaag 79 kilometer gefietst van Zutphen naar Schaijk.

Onderweg twee zeer bijzondere ontmoetingen en nu in het huis van Frans die jarig is .

De details schrijf ik later op de avond.

Wordt vervolgd.......

Nu half één in de nacht.

Het laatste onderdeel van deze volle dag was ook heel geslaagd.

Het was een mooie bijeenkomst ter gelegenheid van Frans' eenenzeventigste verjaardag.

Naast gesprekken over omgang met emoties was er ook lekker uitbundige dans om deze zielenroerselen te uiten.

De fietstocht van Zutphen naar Schaijk kwam door Dieren.

Hier wonen Nico en  Marijke.

Ze repareren en verkopen parasols voor marktmensen.

Ooit waren ze ook eigenaars van een boot naast mij.Vanaf 1988 kennen we elkaar daardoor.

Ik schat dat het zo'n twintig jaar geleden is dat ze de boot verkocht hebben maar regelmatig, zo gemiddeld eens per jaar kom ik ze wel even opzoeken.

Vandaag dus weer, en..... toevallig hadden ze de zus van Marijke en haar man te gast, Carla en Amy.

Carla, staande, met Marijke.

Amy, naast de bus waarmee ze gekomen zijn en vandaag ook weer vertrekken.

Ze wonen in Frankrijk in de omgeving van Bordeaux en doen daar ook in parasols.

Nico en Marijke zijn aan het afbouwen en zo combineren ze nu hun bezoek met het meenemen van wat spulletjes die hier overbodig zijn.

Heel vroeger, toen hij nog vijfendertig jaar jonger was had ik hem getroffen in Alphen en nu zagen we elkaar weer.

Hij stelde voor mij met fiets en al in te laden en mee te nemen naar hun domein.

Dit voorstel sloeg ik af maar uitte daarentegen het voornemen dat ik wel naar hun toe kom fietsen een keer.

Ik ben van harte welkom, dus wie weet......

De route is hier al voor me uitgestippeld.

Als ik drie dagen dag en nacht fiets ben ik er.

Vandaag was het in ieder geval een mooie ontmoeting met alle vier.

Morgen ontmoet ik misschien nog Joshua, de zoon van Nico en Marijke.

Hij blijkt namelijk toevallig  hier in Schaijk te werken.

Mijn weg vervolgend richting Nijmegen kwam ik op het volgende idee: In gemeente Elst woonde boer Nusselder.

In een heel ver verleden heb ik bij hem een half jaar op de boerderij gewerkt.

Ik was toen drieëntwintig, had mijn eerste grote reis van een half jaar achter de rug en het leek me leuk om wat geld te verdienen op een boerderij.

Met de fiets ging ik  letterlijk de boer af.

Zag iemand voor zijn erf staan en vroeg hem spontaan of hij werk voor me had.

"Laat je handen eens zien?", was zijn vraag.

Dat deed ik en daarna was het snel beklonken dat ik aan de slag kon, enkele dagen later al.

Dat is toen volbracht dat halve jaar, maar het viel me veel zwaarder dan verwacht. Zo romantisch was het niet.

Heel vroeg opstaan bijvoorbeeld en lange dagen maken .

Henk was een streng baasje.

Maar ik heb er veel van geleerd. 

Sindsdien ben ik af en toe hem en zijn vrouw , die inmiddels overleden is,op blijven zoeken en dat waren altijd hartelijke ontmoetingen.

Nu was het weer een jaar of acht geleden de laatste keer.

Toen mijn fiets de boerderij naderde die deel uitmaakte van deze belangrijke periode van mijn leven was ik heel benieuwd wat ik kon verwachten.

Zou Henk er nog zijn? Want een rekensommetje leert dat hij vijfentachtig jaar geleden geboren moest zijn........

Morgen ga ik vertellen wat ik aantrof.

Voor nu: Welterusten.

Mijn hoofd wil niet meer.

Het is kwart voor twee in de nacht.

Nu bij Bert in Zutphen.

 Bert en Marjolein wonen nu al een aantal jaren in dit huis in Zutphen, dat Marjolein zo'n dertig jaar geleden gekocht heeft en sindsdien ( voor mij) zeer smaakvol heeft ingericht.

Dit kun je al wel merken als je op bezoek komt zoals ik vandaag en je oog op deze visitekaartjes valt.

De tuin heeft ook al een uitstraling van iemand die in bepaalde sferen leeft.

Aan de laatste foto zie je dat ik ook een inbreng heb in het geheel, gezien het spreukenbordje en de ster.

Met de spiegel die buiten hangt heb ik deze compositie gemaakt.

Dick is ook gekomen vandaag , dezelfde Dick van de kazen die hij onder andere verkoopt op de markt van Wageningen.

Gedrieën zijn we vanmiddag naar de volkstuin gegaan die Bert heeft in de buurt van de IJssel.

Links staat Dick, rechts Bert.

Op het volkstuinencomplex heeft ook iemand een zogenaamd insectenhotel gemaakt.

De bedoeling is dat in de geboorde gaatjes insecten zich gaan nestelen.

Bert heeft voor mij een opdracht besteld: enkele uitgezaagde en beschilderde vlinders die daar op komen zitten.

Inmiddels is nu Dick vertrokken naar zijn huis in Wageningen en Marjolein die het weekend weg was zit te breien.

We hebben met vieren gegeten van de Chinees.

          Marjolein en Bert.

Nu nog een paar foto's van vanmorgen, te beginnen met mijn vertrek  bij Narda.

In Zutphen viel mij deze vensterbank op.

Hier wonen muzikale mensen. Er hing ook een briefje dat je pianoles kunt nemen bij een ervaren lerares.

Vannacht blijf ik hier in Zutphen slapen om morgen van hieruit door te fietsen naar Schaijk waar Frans zijn verjaardag viert.

Welterusten straks.

Het leukste leven leef je zelf.

 Het stond op een etalage in Deventer en ik dacht :"Ja, zo is het"

In Frankrijk op mijn plekje daar staat op een spreukenbordje iets van dezelfde strekking:"Son bonheur on se le fait soi-même".

Het was vandaag dan ook weer een plezierige dag in die gezellige stad, waar ik zelf wel lol had met mijn muziek en dat ook over kon brengen op de mensen.

Het begon wel te regenen tegen twee uur en daarna viel er niet veel meer te spelen.

Bij raadpleging van het weerbericht bleek dat het nat zou blijven die middag.

 Maar dan tref je zo'n leuke spreuk als je wat rond loopt, en ook een man met twee schattige hondjes.

Toen ik later in de regen naar huis reed heb ik even stilgestaan bij het huis van Dickens.

Op de heenweg zag ik dat ze hier ook houtkachels hebben. Een man was hout naar binnen aan het kruien.

Was helaas net te laat om een actiefoto te maken, zoals dat tijdens het spelen ook het geval was toen een kind van een jaar of vijf met een speelgoedaccordeon tegenover me kwam staan en driftig mee ging doen.

Narda en ik hebben elkaar vandaag getroffen in de stad en samen koffie gedronken.

Zij was vanmorgen nog druk in de weer met composities maken van foto's en teksten. Knippen en plakken.

Morgen ga ik haar weer verlaten.

Zutphen is mijn doel, waar Bert mij verwacht met de brunch.

En daarna zien we wel.

Maak er een mooie avond van.

Bij de Holtense Berg Harry zijn 75ste verjaardag gevierd, gevolg door spelen in Raalte.

 

Vanmorgen zijn we naar Herberg De Pas gefietst en er om twaalf uur met Harry afgesproken.

Deze gelegenheid ligt aan de voet van de Holtense Berg, voor Achterhoekers een begrip, want dit natuurgebied is een veelgekozen doel voor mensen in dit deel van Nederland.

Ook vandaag was de herberg weer een pleisterplaats voor wandelaars, fietsers en bezoekers per auto.

          Voor de ingang van het zaakje.

We hebben er naast verschillende kopjes koffie ook voor ieder een plateau besteld met gebakachtige versnaperingen.

Narda had als cadeautje onder andere dit speeltje voor hem bedacht.

Na enige twijfel had ik vanmorgen toch maar de accordeon in mijn fietstas gestopt, voor het geval het vanmiddag droger zou zijn dan werd verwacht.

Via Raalte naar (Narda's) huis was een kleine omweg en het is een aardig stadje voor mijn doel.

En dat deed ik dus, want het bleef ongeveer droog.

Een uurtje spelen vond ik genoeg en rond vijf uur was ik weer in huize Narda, waar Narda rechtstreeks naar toe was gefietst na onze bijeenkomst.

                Daar gaat ze.

En ondertussen hebben we nu beide gegeten en wacht het avondprogramma.

Een genoeglijke avond is mijn wens, wel of niet bij een houtkachel.

Spreken is zilver, zwijgen is goud, praten is gezelliger.

 Narda is een vrouw van het woord.

Taal is een manier van uitdrukken voor haar van wat er zweeft in haar rijk beladen geest.

Zo is ze een inspiratiebron voor mij, die ook van taal houdt om zo mijn ziel te laten spreken.

Op de volgende manier heeft ze een paar jaar geleden haar gedachtes ondergebracht.

Je kunt ze zo van alle kanten bekijken.

Vanmorgen zijn we samen naar Deventer gefietst.

Een van haar doelen was om een collage van haar foto's af te laten drukken in de copyshop.

Die was dicht, maar het ging ook in de bibliotheek.

En ik heb geprobeerd de mensen er aan te herinneren dat het bijna Sinterklaas was.

Dat lukte in het begin niet. Noch voor de pauze in de HEMA, noch erna.

Toen maar vast boodschappen gedaan in Albert Heijn en daarna lekker uitgebreid koffie in een café met twee kranten erbij.

Daarna nog eventjes gekeken of spelen nog iets uit zou halen. Maar nu lukte het me wel om de zaak aan het rollen te krijgen.

Tot aan de schemering van half vijf kon ik maar door blijven gaan omdat de mensen maar bleven reageren.

Vanmorgen was ik heel moe tijdens het fietsen naar Deventer toe tegen de schitterende zon en wat tegenwind, maar de terugweg beleefde ik zo fris als een hoentje, me ook thuis voelend tussen de bomen in het landschap van de Achterhoek, waar ik nu ook enkele dagen een bewoner ben.

Nu terug te huize Narda mocht ik op mijn eigen manier mijn eten klaarmaken. Narda heeft een speciaal dieet.

En zo kunnen we elkaar laten in ons eigen zijn en toch samenzijn. Dit bevalt me prima.

Morgen gaan we waarschijnlijk naar een dorpje zestien kilometer verderop om haar jarige broer Harry te ontmoeten. Als de plannen zo blijven. Hij is ook een vriend van mij.

Tot slot nog even een plaatje van een fietsenstalling in Deventer.

BONSOIR, zeg ik maar vast, want het heerlijk avondje is weliswaar nog niet gekomen, maar komt wel naderbij.

Verrassende fietstocht naar Wesepe waar Narda woont.

 

En daar zit ik ineens naast Narda op de bank in Wesepe.

Dit had ik gisteravond niet kunnen bevroeden, hoewel het plan om begin december hierheen te fietsen toch al een tijdje speelde.

Maar tussen plannen hebben en uitvoeren zit vaak wel een groot verschil.

In de bijna vijfentwintig jaar dat we elkaar kennen heeft ze altijd in de buurt van Deventer gewoond en gemiddeld eens per jaar heb ik mijn ijzeren ros haar kant op gestuurd.

Vandaag was mijn paardje aardig in galop. Niet vaak was mijn bestemming al bereikt voordat het donker was.

Er stond een flinke wind, die in mijn rug blies.

De regen die ook af en toe viel kon me niet deren.

Misschien ging de reis ook wel zo vlot omdat ik er gisteren geen moment aan gedacht had dat ik het zou doen.

Pas tegen de ochtend ontwaakte de gedachte dat ik me vandaag met de wind mee kon laten blazen om de bijna honderd kilometer te overbruggen.

Ja, Wesepe en Narda lijken heel ver weg. Maar toch, een paar uurtjes fietsen en je bent er.

Er zat flink wat beweging in het water vanmorgen bij het opstaan.

Narda heeft ook een broer, die een vriend van me is en die morgen vijfenzeventig wordt en eigenlijk een groot feest erbij wilde organiseren.

Dat doet hij nu met Corona zeker niet, maar het zou wel een leuke verrassing zijn als we hem morgen ergens gaan ontmoeten.

Voor veertig kilometer fietsen heb ik nog wel fut.

Zo fietste ik vanmiddag op een dijk van de IJssel tussen Arnhem en Zutphen.

En nu zit ik er weer warmpjes bij met sloffen die Narda gekregen heeft van haar zoon die op vakantie was in Zweden.

En zo zit ik nu de blog te schrijven:

Narda had een lekker bordje zelf gemaakte soep voor me met van alles erin als warme maaltijd.

Nu bijna acht uur, tijd voor het journaal, maar daar kijkt ze niet naar.

Een gezellige avond is mijn wens.