Het verzamelen van hout afgerond. Bezoek van Bert

 Vandaag nog ruim twee kruiwagens hout van Rijkswaterstaat naar de boot gesleept.

Deze zijn nu bijna allemaal kachelklaar gemaakt.

Sommige stukken liggen op de sneldrooginstallatie(op de kachel).

Vanmiddag is Mary bij André gearriveerd, een vriend van hem die ik ook ken. 

Hij woont in de buurt van Berlijn en blijft een paar dagen.

Hij is goed in lassen en een dezer dagen, waarschijnlijk morgen gaat hij wat leuningen bij mij repareren.

Ook staan er twee palen bij mij in het water die hij recht gaat helpen trekken.

           Dit is er één van.

Dit gaat allemaal met behulp van een kettingtakel, die op de bovenste van de drie foto's zichtbaar is .

André denkt ook met kettingtakels de gezonken roeiboot via die palen omhoog te kunnen trekken.

We zullen het merken morgen.

Maar zelf moet ik eerst naar die prikinstallatie.

Wat de trui betreft is het motief van die acht die ik gisteren in mijn hoofd had nu veranderd in de volgende figuur.

Vanmiddag is Bert op bezoek gekomen en we hebben samen gegeten.

Hij had vandaag in Oss waar hij op woensdag praktijk homeopathie heeft wat minder cliënten gehad dan gepland en dus kon hij bijtijds komen.

Een uurtje geleden tufte hij weer naar Zutphen waar hij woont.

Een genoeglijke avond is mijn wens.

Begonnen met stappen nemen. Ik wil naar Frankrijk.

 Het gaat niet zomaar tegenwoordig: je pakt de fiets en gaat weg en even later ben je op je plek in de Ardèche.

Om het een beetje leuk te hebben daar moet je toch wel die (vervolg)prik nemen. Voor mezelf hoef ik het helemaal niet, maar als je uitgesloten wordt van de maatschappij geeft dat weer frustraties die een ander soort ziekte kunnen geven.

Dus voor de gezelligheid in een cafeetje tijdens de pauze van een optreden maak ik nu aanstaande donderdag de gang naar de priklocatie in Berghem.

Hopelijk blijven mijn vinkjes dan minstens negen maanden groen.

Een andere belangrijke voorwaarde om met de fiets de reis te kunnen maken is de gezondheid van de fiets.

Daarom besloot ik vanmorgen om de fiets die het tien dagen geleden in Ochten begaf weer heel te krijgen.

Helaas kwam ik er achter dat mijn kettingponsje niet bij mijn reparatiespullen zat.

Die is in ieder geval nodig om de oude ketting er vanaf te krijgen en misschien ook om de nieuwe wat in te korten.

Dus met dat werkje moest ik even geduld hebben.

Wel heb ik het nieuwe wiel dat ik drie jaar geleden in Italië gekocht had bekeken.

Ontdekt dat er een spaak uit was. Die heb ik, naar ik me herinner ooit eruit gehaald om in een ander wiel daar een gebroken spaak mee te vervangen.

Nu werd een spaak uit het oude wiel de vervanger.

Tevens heb ik alle spaken van het nieuwe wiel een hele slag strakker gedraaid.

Je ziet, een beetje fietsenmaken heb ik toch wel geleerd in al die jaren dat mijn wielen rond zijn getrapt.

Daar staat het nieuwe wiel, compleet met alle spaken en een nieuwe band, wachtend totdat hij erop kan.

Daarna kon ik weer met hout aan de gang. Het is nu zaak om alles netjes achter te laten voor straks en over deze mooie stapel ben ik al tevreden.

Mijn trui mag straks mee en ziet er nu zo uit:

Het plan is nu om van die witte ronde een acht te maken.

Maar wie weet wat voor andere figuren zich nog gaan aandienen.

En hondje Flip dat gisteren met Hanny bij mij was begint te kwakkelen met zijn gezondheid, wat ik gisteren ook merkte.

Gelukkig is ie vandaag weer vrolijk en opgewekt.

En terwijl mijn kachel zijn laatste hout voor vandaag aan het verbranden is ga ik nu lekker aan de bloemkoolmaaltijd.

         BON APPÉTIT.

De rukwinden hielden maar niet op vannacht.De plaat is op het gat gebleven zonder de gewichten.

 Het bleef maar tekeer gaan vannacht. De golven bleven onverminderd op mijn jachtje slaan, mijn huis bleef op en neer gaan.

Woedend sprak ik de weergoden aan:"Kunnen jullie niet een keertje ophouden?"

En ik dacht maar aan mijn jachtje waar de regen vrij in kon vallen als mijn dakbedekking opnieuw in het water zou glijden, wat onvermijdelijk was als de boot zo bleef schudden.

Tot mijn verbazing was vanmorgen de multiplex plaat nog op zijn plek, maar zonder de zware bloempot en de gewichtige fluitketel.

Deze waren dit keer niet in het water terecht gekomen maar lagen op het bootje. 

De ketel links en de zwarte bloembak rechts op het randje.

Vandaag overdag is het weer rustiger geworden.

Met André deel drie van het project " boot beter vast leggen" uitgevoerd

Woensdag waren we begonnen. Toen kwam er bezoek.

Zaterdag toen ik speelde is André in zijn eentje verder gegaan.

Vandaag ligt het touw zo ongeveer zoals André het hebben wou, maar moet misschien nog iets verder aangetrokken worden.

Woensdag of verder in de week waarschijnlijk deel vier van het vierluik.

Hanny kwam vanmiddag op bezoek. Wandelend met Flipje zagen we  daar bij de pont een flinke boomstam die verdomd veel leek op het begeerde hout dat ik vorige week niet van de stapel kon krijgen zonder gevaar om in de Maas te vallen.

De storm had er dus netjes voor gezorgd dat de stam voor het oprapen lag.

Nu ben ik bezig om stuk voor stuk de al gezaagde delen hierheen te dragen.

Gisteren heel veel was in de waspan gestopt.

Na een nachtje weken zijn de meeste kleren weer lekker schoon.

De hele dag in de wind maakte alles al vrij droog.

Daarna is alles nu boven de kachel helemaal droog geworden.

Zojuist weer sperziebonen gegeten. Dit keer komen ze uit Ethiopië.

En zo nam de zon vanavond afscheid van ons:

En voordat ik afscheid neem nog even kijken wat Hanny onderweg naar huis gezien heeft.

Het ooievaarsstel dat elk jaar het nestje bewoont bij de buren die op het eind van de Veerweg wonen. En, niet te vergeten al die kraaien daar in die boomtoppen.

Welterusten in een rustig vaarwater.

Vreselijke rukwinden leken mijn jachtje te verscheuren.

 Een half uur geleden stond ik daar in de storm te bedenken hoe ik het kapotgewaaide luikje kon vervangen met iets anders zwaars als waar ik het probleem vanmiddag mee opgelost dacht te hebben.

Toen had ik twee met grond gevulde bloembakken op een multiplex plaat gezet.

Maar zojuist tijdens het aardappelen schillen was het een geloei van jewelste waar je bang van werd. Mijn anders zo stabiele boot schudde heen en weer.

Een blik naar het donkere buiten leerde me dat het gedichte gat gewoon weer gat geworden was

Dus ik mijn jas aan en naar het jachtje dat heen en weer gesmeten werd door de wind en kraakte van ellende bij elke stoot die het maakte tegen mijn hoofdverblijf.

Twee keer om het vlonder heen gelopen en niks zwaars gevonden.

Misschien was het ook niet meer nodig en zou het jachtje bij dezen helemaal vernield worden zodat het naar de sloop kon.

Toen de loopplank over om op de kant nóg zo'n multiplex plaat te vinden.

Dit was linke Loetje, vooral op de terugweg met die plaat onder mijn armen. Het was zaak om goed evenwicht te houden op die smalle loopplank om niet met zo'n rukwind zelf ook in het water terecht te komen.

Met een ketel met grond die ergens nog stond en een ronde goed gevulde bloempot op die plaat hoop ik nu dat niet hetzelfde gebeurt,maar zeker is er niks. Want na een relatieve stilte hoor ik buiten de wind al weer opvlammen.

Morgen lees je wel hoe het af gaat lopen vannacht.

Toen ik vanmiddag even de regen trotseerde zag ik tot mijn verrassing dat het gesneeuwd had.

Tenminste, dat dacht ik.

Met mijn vingers wroetend in de sneeuwberg bleek de temperatuur wel mee te vallen.

Even later zag ik wat de oorzaak was van de zeer plaatselijke sneeuwbui.

Een zeepflesje was omgedonderd en verspreidde zijn sop.

Ja, het was een dag met extreem weer. Heel blij om een dak boven mijn hoofd hebben en een winddicht verblijf.

Je kunt er niet omheen............

.........net als hier moeten we soms pas op de plaats maken voor de natuurkrachten.

Een rustiger vaarwater is evenwel mijn wens.

Zeer moe op weg naar???? Wageningen?Ede? Veenendaal?Rhenen? Wageningen gaf me vleugels!

 Was niet erg fit toen ik vanmorgen op de fiets zat met als doel Wageningen.

Ede of Veenendaal had ook nog gekund maar de wind had lichtelijk een noordelijke component en dan is Wageningen iets gemakkelijker bereikbaar.

Even dacht ik zelfs nog om het bij Rhenen te laten, wat een kilometer of tien voor Wageningen ligt.

Ook was ik nog niet zo in de Wageningse stemming vanwege dat ik daar al een paar keer weggestuurd ben.

Maar vooruit, mijn fiets draaide in Rhenen rechtsaf de Grebbeberg op en puf puf puf om kwart over twaalf kwam ik aangesjokt in de weer gezelligheid uitstralende straten.

Zou ik eerst maar even gaan klagen bij Dick dat

ik zo moe was?

Nee joh ,aan de gang jij, vermaande ik mezelf. Het artiestenbloed stroomde bij het zien van al mijn " publiek".

Nauwelijks had ik mijn spullen uitgepakt en Dick kreeg me in de gaten."Hè, ben je er weer"? ,galmde het over de markt, zo hard dat iedereen in de omgeving het kon horen.

Deze inleiding werd door mij gevolgd door een openingsdansje en daarna heb ik me drie kwartier lang flink uitgeleefd. De moeheid was meteen verdwenen.

Zo leuk was het met al dat dansende en springende kleine grut om me heen. Het leek wel een kinderfeestje.

Hier zijn er een paar met mijn hoedjes aan de gang.

En toen pauze voor mij in de HEMA. Een daverende verrassing want daar was ook ineens Andries, de EHBO'er van een week geleden, toen ik ook op weg naar Wageningen was maar mijn fiets halverwege strandde en hij naar me toe is gekomen om te helpen.

Nu moest hij toevallig ook in Wageningen zijn.

Ook vandaag is hij, aan deze andere fiets, aan het sleutelen gegaan.

Mijn zadel ging hoog en laag alle kanten uit en ik nam aan dat het kapot was.

Maar ja, zolang ik enigszins kan fietsen, pas ik me meestal aan die ongemakken aan.

Echter, Andries zag meteen dat het zadel helemaal niet stuk was. Het zat alleen los en het was een kwestie van vastdraaien met een inbussleutel..

We hebben samen ook nog lekker in de restauratie van de HEMA zitten smikkelen en drinken.

Behalve de ontmoeting met Andries waren er ook andere spontane gesprekken met mensen.

Er kwam iemand die door mijn spreukenbordjes zich aangetrokken voelde mij allemaal zelf gemaakte gedichtjes voordragen.

Hij ging vanavond verder schrijven aan zijn bundel.

Gedichten moet je niet bedenken, vond hij, maar ze moeten spontaan in je opkomen.

En daar geef ik hem gelijk in.

In deze stad met zoveel goede energie staat ook dit te lezen:

Rond half zes de terugtocht aanvaard. Dick had me wel uitgenodigd bij hem te komen eten en overnachten net als de vorige keer in de december, maar nu wilde ik liever naar huis, wat niet erg gemakkelijk was, want het waaide met vlagen flink.

In de vertrouwde frietzaak in Kesteren nog wat genuttigd. Was wel nodig want ik had even de hongerklop.

Kwart voor negen was ik thuis op het honk.

Op de heenweg zat ik, moe nog, op een bankje vlak voor Ochten wat uit te rusten en administratie te doen. Is een beetje traditie geworden als ik deze kant op ga.

Naast dezelfde wandelaars als de vorige keer kwam er nu ook een ruiterin op een prachtig, goed onderhouden paard voorbij.

Ze stopte en we hadden een gesprekje.

En zo is weer een eind gekomen aan een boeiende dag.

Lekker slapen zometeen.

Welterusten.( Het is alweer tien voor elf)

Slecht weer voorspeld, toch naar Druten.

 Vrijdag, een erg geschikte dag om accordeon te spelen, maar vandaag werd regen voorspeld vanaf half drie.

In de ochtend naar Geldermalsen had ik geen zin in, omdat ik ook nog met hout verder wilde gaan.

Het zag er naar uit, hoe verder de ochtend vorderde dat het maar het beste was om thuis te blijven.

Maar ja: geen brood meer in huis, noch aardappelen, groente, boter, kaas, noem maar op.

Ik had al een week de winkels niet meer van binnen gezien.

Toen het half één was besloot ik toch om mijn accordeon in de fietstas te laden, mijn rode optreedbroek aan te trekken en naar Druten te gaan.

Een grote regenkans betekent nog niet dat het langdurig blijft regenen en zou ik maar weinig aan spelen toekomen dan was het toch in ieder geval zeer nuttig om mijn voedselvoorraad weer aan te vullen, want ook vanavond moest er weer gegeten worden.

En dat is inmiddels gebeurd. Boerenkool met spekjes stond op het menu.

De voedselhoeveelheid was zo groot dat ik allerhande kunstjes moest uithalen om het allemaal mee te krijgen. Onder andere kwam de accordeonkoffer er aan te pas om het eten voor vanavond en de thee voor morgenochtend te vervoeren.

Op het laatst zat ik alleen nog met het brood in mijn maag. Hoe moest dat mee?

Ik dacht aan een touwtje, en het daaraan laten bengelen,maar dat had ik niet, en toen bedacht ik het volgende:

Geklemd in de sluiting van de koffer.

Een half uur had ik ook nog kunnen spelen tot de regen begon en dat ging zoals gewoonlijk weer heel goed en gezellig.

Ach, morgen wordt het mooi weer en dan wordt het weer een mooie speeldag, nu fietste ik in alle tevredenheid weer terug, dankbaar dat de winkels alles hebben wat je begeert. Regen en wind konden me niks schelen, zeker als ik me voorhield nu niet in deze omstandigheden een plekje voor de tent te hoeven zoeken, maar in een spoedig warm huis terecht te mogen komen.

Op de heenweg was deze molen volop aan het werk. Een beetje eng zelfs om onder die wieken door te moeten fietsen.

Mijn eerste liedje was:" Daar bij die molen".

Nu weet ik dus waarom dat in mijn hoofd speelde.

            De huisvlijt levert deze tussenstand.

Een prettige avond gewenst.

Bijna al het van de snippermachine geredde hout ligt nu bij of in de boot.

 Van het hout dat nu nog niet gesnipperd is heb ik vandaag het meeste hier gekregen.

Er ligt nog wel een hele mooie stam die ik zou willen hebben. Maar hij hangt gedeeltelijk in de Maas en een stuk afzagen lukte eergisteren al niet omdat de zaag klemde.

Misschien vind ik nog wel een methode, zonder zelf te verongelukken, om het gewilde object boven water te krijgen.

Ziehier mijn aanwinst tot nu toe:

Dit, plus enkele hapklare brokken die zo meegenomen konden worden.

En dan was er ook nog een aardige hoeveelheid oud hout, waar geen sap meer in zat, en dat ligt nu boven de kachel bij te drogen om volgende week al gebruikt te kunnen worden.

Een blik in de kachel geeft het volgende beeld:

Weinig problemen meer met slecht trekken zoals dat een maandje geleden even het geval was.

Bij het plaats maken voor het neer te leggen hout ontdekte ik twee vergeten roeispanen die onder het gras lagen te rotten, maar zo te zien toch nog in redelijke staat zijn.

Dat is in ieder geval fijn dat ik die heb. Nu nog een keer de gezonken roeiboot boven water halen die al jarenlang " onderzeeër" is, en dan zou ik misschien weer kunnen roeien als deze nog heel is.

En ondertussen ligt het meertouw klaar om bevestigd te worden. Vandaag was het weer te guur voor André hiervoor.

En plots ontdekte ik vandaag de oplossing van de uit zichzelf spelende accordeon.

Op het niet goed sluitende gaatje een plakkertje gedaan en na de herbevestiging van alle onderdelen bleek inderdaad het euvel verholpen, behalve dat ik nu ergens een toon mis, maar dat is niet zo belangrijk.

Zo ontechnisch als ik ben lukt het me bijna altijd accordeonproblemen op te lossen.

Vandaag plots bericht gekregen van Jan en José.

" Ra ra waar zijn we?",was de vraag bij deze foto met José.

     Ergens onder Valencia.

Jullie krijgen dus zowel van mij( kachel) als van onze zonnegasten de warme groetjes.

     

            HASTA LA VISTA !

Hoe kom ik eraf?

 Zoals ik schreef ben ik er gisteravond in het donker met een fietslampje in mij mond met nogal wat moeite op kunnen komen op mijn drijvend huis, vanmorgen was het even puzzelen om er af te komen.

De loopplank lag er nog slechter bij namelijk.

Maar hier heb ik laarzen en dus hoefde ik niet met blote voeten door het water naar de overkant.

Het lukte niet in mijn eentje om het gevaarte weer goed te leggen, maar met André erbij was het zo gepiept.

De oorzaak van het in het water schuiven van de loopplank is dat er teveel beweging in de boot zit.

Hij ligt niet goed genoeg vast. En inderdaad bij nadere inspectie blijkt een belangrijk touw kapot te zijn.

André die van aanpakken houdt wilde meteen al een ander touw om een nader in te slaan ijzeren staaf bevestigen.

Die had ik er al via vele hamerslagen ingetimmerd toen Erik kwam.

We hadden afgesproken.

Woensdag is een vrije dag voor hem en  vele zondagen op een rij dat de ponten eruit lagen kon hij niet komen.

De klus met André hebben we toen gestaakt.

André wilde na een onderbreking wel verder ermee maar ik wilde mijn visite niet wegsturen.

We hebben weer een beetje bij kunnen praten en bij kunnen puzzelen.

Toen Erik rond twee uur weer naar huis ging ben ik verder gegaan met hout van Rijkswaterstaat hiernaartoe halen.

Mijn laarzen , nodig om de loopplank te betreden, kon ik aanlaten om ermee door de modder te baggeren.

Op het laatst kwamen Hennie en Janny met hun hond Bo aangewandeld en hebben we even bijgekletst al wandelend.

Echter, bij terugkomst kwam ik onze Pietje tegen die als een speer ervandoor ging, de Veerweg op.

Nu is daar nog weinig verkeer vanwege de niet varende pont,maar het beest was ook de hoek omgegaan de wel bereden dijk op.

Ik met de fiets erachteraan.

Voorbijgangers hadden hem gezien.

Gelukkig uiteindelijk kwam ik hem tegen ergens op die dijk en heb ik m bij de halsband vastpakkend richting huis gekregen. 

Ik denk dat hij de sporen van vrouwtjeshond Bo heeft gevolgd.

André die zijn hond kwijt was was blij dat hij teruggevonden is na zijn avontuur.

En nu is het etenstijd voor mij.

Vandaag sperziebonen uit Senegal.

Erik was zo aardig vandaag wat boodschappen voor me mee te brengen en wist dat ik van bonen houd.

Gisteren op mijn tocht van en naar Vught was het er niet van gekomen.

Smakelijk eten gewenst dus voor wie ook nog eten moeten.

Auf wiedersehen.

Op blote voeten over half verzopen loopplank de boot beklommen na een onstuimige dag.

 Daar lig ik weer, veilig in mijn bedje en mag ik weer bijkomen van een onstuimige, bewogen dag.

Acht uur, opgestaan, zoals gewoonlijk begonnen met de kachel aan te maken en toen, in afwachting van het gekookt zijn van het theewater mijn breiwerk ter hand genomen.

Daar kwam een traktor met een grote laadbak en voorzien van een draaiarm.

Oh heden, die ging het hout ophalen, waar ik een paar kruiwagens van afgesnoept had vorig week.

Wat zou ik doen? Er naar toe gaan en vragen of ik er nog wat van kon krijgen? Of maar rustig gaan ontbijten en het zo maar laten.

Na ampel beraad met mezelf heb ik voor de onrust en het redden van wat hout gekozen en erheen gestapt 

Echter, dit ging zomaar niet. De loopplank lag dubbelgevouwen in het water.

Maar heel voorzichtig, op handen en voeten kon ik de wal toch bereiken.

Toen op naar het bedreigde hout, waar de herrie makende machinerie druk in de weer was.

Hij zei dat hij wat aan de kant zou leggen, maar daar merkte ik niet veel van.

Maar zelf heb ik in de periodes dat hij het zaagsel weg bracht het een en ander uit het vuur kunnen slepen.

                 Dit en nog wat heb ik kunnen redden.

En daar ligt de nieuwe " houtstapel".

Ondertussen regende het, waaide het, lag de loopplank in het water en lag er de afspraak  met Harold en Marthy om hen in Vught te bezoeken om drie uur, waardoor ik om twaalf uur weg moest.

Het was dus verre van een rustig onbekommerd begin van de dag.

Toen het twaalf uur was en ik nog even twijfelde of het weer niet te guur was voor de onderneming gaf het weerbericht op de smartphone de doorslag om toch te gaan. Het zou droger worden.

De wind bleek wel mee te vallen en ik was stoer genoeg om na het gesjouw met het hout ook me nog  in te spannen op de fiets.

In Alphen zelf nog blijken ook kabouterachtige mensen te wonen.

En er zijn ook nog sporen van een kruidenierswinkel in Alphen en omgeving.

 Iets voor drieën betrad ik het huis van Harold en Marthy.

Ze vertelden dat ze in mei vijftig jaar getrouwd zullen zijn. 

We hebben elkaar ongeveer zo lang geleden ook voor het eerst ontmoet. Dat was op een zonnebloemkamp in Limburg.

Op een wonderlijke manier troffen we elkaar ruim tien jaar later weer ergens in Frankrijk, in de Cevennen waar ik toen met vriendin Marry en een ander echtpaar woonde.

Wij waren aan het fietsen, zij zaten in een camper en Marthy die mij herkende maar mijn naam vergeten was riep: "Zonnebloem"

Toen hadden wij hen met hun twee jonge kinderen op onze idyllische plek in de bergen uitgenodigd.

Vandaag kwam één van Marthys talrijke fotoalbums op tafel en ziedaar:

        Marthy in een geanimeerd gesprek met mij.

 Hier sta ik met één van hun zoontjes op onze idyllische plek in de Cevennen.

Hier zijn Marry en ik bij hen op bezoek op de camping.

Op den duur raakte ons contact wat verwaterd, we waren bij elkaar uit beeld, maar........... tien jaar geleden kwam er weer een wonderlijke herontmoeting.

Het was wederom in Frankrijk.

In een stadje in de Provence stond ik accordeon te spelen op een markt en daar had ik ook Andries(jawel, die van de EHBO) per afspraak ontmoet.

Laat nou daar ook Harold en Marthy rondlopen.

Wederom werd het contact hersteld.

Andries en ik zijn op hun camping geweest en hierna hebben we elkaar in Nederland wederzijds bezocht en ook zijn ze bij mij op de berg in de Ardèche geweest.

Vandaag dus ik weer eens bij hen. Het was nodig want er zaten alweer zeker drie jaar tussen..

Harold en een van hun zonen, Erik hebben lekker gekookt.

Morgen vertel ik nog wat meer over hen maar nu hou ik op, anders wordt het verhaal te lang.

Wel kom ik nog even op de titeltekst terug. De thuiskomst was namelijk nogal gecompliceerd.

De vanmorgen nog niet herstelde loopplank lag nu namelijk nog veel dieper in het water.

Mijn sokken uitgedaan en op blote voeten door het water gelopen. Halverwege mijn kostbare spullen waaronder deze smartphone op de boot gegooid en zelf gelukkig de boot heelhuids gehaald zonder te hoeven zwemmen.

Daarom ben ik nu dubbel dankbaar om weer in mijn veilige droge bedje te liggen.

Een goede nacht is mijn wens.