Naar Nuland en Den Bosch op bezoek, veel dieren gezien.

 Vandaag de wijde wereld in gegaan. Niet om te spelen,maar om vrienden te ontmoeten.

Eerst bij André gezellig koffie gedronken en toen tegen een fikse wind in naar Nuland gefietst.

De accordeon hoefde niet mee dus dat scheelde misschien wel iets.

Hanny zat lekker in het zonnetje op haar balkon toen ik aan kwam fietsen.

Spoedig daarna zat ik daar ook met een kopje koffie.

We zaten daar lekker tussen de bloemetjes, maar ook staat er een perenboompje.

Na een paar uur ging mijn (be)zoektocht verder naar Den Bosch, waar Jacob woont die erg van honden houdt.

Zelf heeft hij er ook één, Dex. Soms fungeert hij als uitlaatdienst en trekt hij er met verschillende honden op uit.

Een mooie foto hiervan hangt bij hem aan de wand.

Onderweg veel mooie dieren gezien.

Een gewoon paard.

Maar ook een paar ouderwetse knollen.

Één van de twee wilde wel bij mijn fiets poseren.

Dan ook nog een paar rustieke koeien.

Dezer dagen wordt in Alphen een jaarlijks terugkerend festijn, het zogenaamde Pleinpop gehouden.

Een indrukwekkende tent doemde op toen ik mijn woonplaats naderde.

Het was rond zeven uur en de eerste bezoekers voor vandaag kwamen eraan om te genieten van bekende artiesten.

Thuiskomend scheen de zon nog heerlijk in de hut.

Iemand legde in Wordfeud het woordje AVONDZON aan en ze kreeg meteen van repliek.

De buien waren vandaag ook niet (of juist wel) van de lucht.

Terwijl ik gisteren en afgelopen nacht dacht dat het gedoe met de duim voorbij was waren de zorgen vandaag weer helemaal terug.

Ik snap er weinig van.

Voor degenen die vanavond niet in die grote tent in Alphen zitten wens ik een goede nachtrust.

Reisfiets kan bepakt worden, voor kapotte fiets reparatie poging mislukte.

Op de kapotte fiets moest een nieuwe ketting, die ik al een paar maanden hier heb liggen.

Vandaag had ik ineens de geest. Ik dacht,ik doe het even.

Echter, het ook gekochte kettingponsje deed zijn werk niet.

De oude verroeste ketting kreeg ik daardoor er niet vanaf.

Eerst met een ijzerzaag van André het geprobeerd en dat ging , hoewel gevaarlijk, want de andere duim wilde ik graag heel laten.

Toen ik halverwege was kwam André met een sterke tang en met één keer knippen was de ketting door de midden.

Maar na deze eerste moeizame stap moest de operatie gestaakt worden omdat om  de nieuwe ketting in te korten het ponsje toch nodig is.

Geen ramp, het is niet de fiets die klaar moet zijn voor de reis.

Daar staat mijn trouwe fiets die me van september tot januari overal naar toe bracht.

De reisfiets is intussen wel zover nu dat ie bepakt kan worden als het moment daar is.

Vandaag verder weer wat wol gesponnen en kleine houtjes gemaakt.

Accordeon spelen is nog even uit mijn programma zolang mijn hand nog niet vijf volwaardige vingers telt.

Nog even geduld dus.

Intussen is de boerenkool op de kachel gaar geworden. Deze is vanmiddag weer schoongemaakt, evenals de pijpen.

Een fijne avond gewenst.

Heerlijk dagje alleen op het erf.

 Hoewel ik graag met mensen omga heb ik het ook nodig om even geen menselijke invloeden om me heen te hebben.

Daarom af en toe een reis alleen of ergens wonen waar ik helemaal zelf de sfeer kan maken.

Vandaag een dag alleen op het erf deed me goed, hoewel de contacten wel heel veel waren via de sociale media.

Om te beginnen was ik blij vanmorgen dat ik meteen begonnen was een voorfietstas te repareren.

Met naald en draad kon ik het met negen vingers en de deksel van de suikerpot voor mekaar krijgen om de tas weer reisvaardig te maken.

Ook aan het fabriceren van de wol voor het mee te nemen handwerk werd gewerkt, terwijl ondertussen ook het tweede pand gereed is gekomen en de eerste mouw is begonnen.

Schreef ik gisteren dat de bestelde powerpack in China op een tussenadres terecht is gekomen, het ook bestelde zonnepaneel is vandaag in Breugel gearriveerd.

Erg blij ben ik met de overduidelijke documentatie die de fabrikant erbij gevoegd heeft.

Het was vandaag een stormachtige dag, maar tegen zes uur vanavond ging het er helemaal even op.

Er was ook weer nieuws vandaag met betrekking tot de oorlog.

Een gezellige vreedzame avond is mijn wens, en morgen gezond weer op.

Ik ben niet goed in weggaan, maar wel in wegblijven.

Warm en koud kunnen samen gaan.

De deuren kunnen open staan,

en toch kun je je opgesloten voelen.

Maar ook kun je in een kleine opgesloten ruimte 

de geest krijgen, 

want die houdt zich niet aan muren.

Bijna is de dag weer voorbij.

De spruitjes op de kachel koken al.

Vandaag bijna alleen maar binnen geweest met als hoofdbezigheid het bij mekaar spinnen van genoeg wol om de trui mee af te maken, zodat dat straks mee kan.

Mensen vragen verbaasd of ik nu nog niet weg ben, maar zo ken ik mezelf.

Al heel vaak ben ik van een vaste plek vertrokken en altijd gebeurt dat later dan gepland.

Maar als ik eenmaal weg ben, ben ik ook weg. Dan laat ik een deel van mijn leven achter me en dan ben ik voorlopig ook nog niet terug.

Ik zeg dan maar:"Ik ben niet goed in weg gaan, maar wel in wegblijven."

Nu in deze regendagen gaat er ook niks boven een warm en droog huis. Waar het eten nu alweer op tafel kan.

De spruitjes waren te gaar gekookt, bleek, maar ach. 

Belangrijk was vandaag hoe mijn duim zich zou houden met het gisteren van José gekregen smeermiddel.

Tot nu toe voelt ie goed.

Iemand schreef vandaag dat het nog wel heel lang kan duren.

Intussen krijg ik van Piet bericht dat mijn in China bestelde powerbank bij hem aangekomen is.

En de zonneoplader is ook in aantocht.

Mooi,zo kan ik binnenkort goed uitgerust ten strijde trekken.

Een fijne avond gewenst.

PS. Bij nadere lezing van het bericht van Piet blijkt dat het pakketje nog niet in Breugel gearriveerd is............

maar in Chuli ZhongXin.

       Bij die middelste punt is het.

Om precies te zijn, hier.

Dus nog even geduld hebben en eerst een rondje Nederland maken?

Eriks tip:" Zet de rammelaar op je hoofd" gaat me goed af.

 Ooit heb ik van Anneke uit Bretagne een soort rammelaar gekregen om bij het accordeon spelen om mijn enkel te doen om zo het ritme kracht bij te zetten.

Dat is nog steeds niet gebeurd, maar ik neem hem toch telkens al mee. Tijdens zo'n optreden heb ik soms het ritme goed te pakken en dan met zo'n ding erbij zou ik het allemaal nóg doller kunnen maken.

Nu was ik vanavond bij Erik, aan wie ik de beloofde spreuk had afgeleverd.

Erik hoorde dat ding in mijn tasje rammelen en toen gaf ik hem een demonstratie hoe dat werkte als ie om mijn enkel zat.

Volgens hem kon ik het ook wel eens om mijn hoofd doen.

Zo gezegd,zo gedaan.

Zelf kon ik er een filmpje van maken dat, vonden Erik en ik, heel leuk uitkwam.

Een soort onemanshow, schreef iemand anders aan wie ik het stuurde.

Jammer dat het op deze blog niet toonbaar is.

Maar wel blij om weer iets ontdekt te hebben voor de show, ook zonder accordeon.

Want mijn duim is nog steeds een sta in de weg.

Vandaag en gisteren zijn de zorgen over een goede genezing weer terug.

José en Jan waar ik voor Erik was vonden ook dat het veel te lang duurde en José kwam met een zalf dat volgens haar moest helpen.

Regelmatig  erop smeren was haar dringend advies en daar een verbandje of een pleister overheen.

Dat zal ik zeker doen. 

De dag begon vandaag met het spoelen en ophangen van de gisteren gedane was.

Ook stond spinnen en breien weer op het programma.

Nu, tien over tien mag ik weer lekker gaan slapen.

Net als gisteren staat een glaasje water klaar om eventueel een pijnstiller mee in te nemen, mocht ik last krijgen.

Maar dat was gisteren overbodig en vandaag waarschijnlijk ook wel.

          BONNE NUIT.

Zeehond van 23 februari was nep.

 

Zie hierboven mijn blogverhaal van 23 februari.

Als je deze weer opvist kom je via de link op het uitgebreide artikel in De Gelderlander over de vondst van een Oyense man toen hij met zijn honden over de veerstoep liep en daar een zeehond zag liggen.

Vandaag kreeg ik bericht van veerman Toon van de Geer dat hij beetgenomen is, en met hem vele anderen waaronder ik.

Die vriend van hem had een opgezette zeehond daar neergelegd en op de foto gezet.

Het was vandaag regen, regen en nog eens regen ( en nog steeds regen)

Omdat het hard waaide uit het westen was er vanmorgen even de gedachte om naar Narda in het oosten te fietsen, maar er was onder andere nog een afwas te doen en ik wilde minstens twee spreukenbordjes maken voor de bezoekers van gisteren, Erik en Dick.

Dat  is dus gebeurd.

Maar vandaag had ik toch weer wat last van mijn duim, dus het vasthouden van een penseel was niet iets wat ik langer wilde doen.

Evenmin kwamen er veel steken uit mijn breipen.

Vanavond wel drie pannen water aan de kook gebracht op de kachel voor het wassen van veel kleren.

Morgen kunnen ze gespoeld worden.

En zo is er weer een dag bijna voorbij.

Dag dag, tot morgen.

Als je niet weet waar je heen gaat kom je er altijd.

 Zojuist is Dick hier luid toeterend weggereden. Dick is de man die kaas verkoopt op de markt van Wageningen, die af en toe voorkomt in deze blog als ik tegenover zijn kraam accordeon sta te spelen.

Hier zie je de silhouetten van ons beiden met elkaar verweven. Dat krijg je als je een foto maakt van buitenaf door de glinstering van het raam.

Als je goed kijkt zie je ook nog de blauwwitte figuur die op mijn trui is ontstaan.

Dick was heel uitgelaten bij zijn vertrek vanwege de spreuk "Als je niet weet waar je heen gaat kom je er altijd".

Deze heb ik hier nergens meer staan,naar ik  weet.

Hij heeft wel het spreukenbordje mee met "Als je tegen de stroom in blijft gaan kom je vanzelf bij de bron".

We hadden een gezellige spraakzame middag en hij heeft ook meegegeten.

De op het vuurtje buiten klaargemaakte maaltijd vond hij heel lekker.

Je proeft dat er een bepaalde meerwaarde in het eten zit vanwege dat het zo bereid is.

Hij is fijnproever, dus hij kan het weten.

Hier zit hij uit te buiken, terwijl ik de blik op de oneindige einder heb gericht.

Voor Dick was Erik geweest vanmiddag. Ook een filosofische ontmoeting zoals meestal, gecombineerd met cryptisch denkwerk. Jammer dat de twee elkaar niet meer ontmoet hebben.

Ook hij had een spreuk mee, maar gaf me tegelijkertijd stof voor een nieuwe:"Als God glimlacht vergeet dan niet omhoog te kijken".

In ieder geval heb ik vandaag ook ruimte geschapen om het een en ander weer te noteren.

Een genoeglijke nacht is mijn wens.

Naar Tiel voor boodschappen, cafébezoek en een beetje spelen.

 Een beetje spelen in Tiel hield in dat ik een half uur lang daar de mensen redelijk vermaakt heb, maar daarna het al wel welletjes vond.

Ondanks mijn goed genezende duim was het toch gespannen spelen, voorzichtig om de duim niet verkeerd te raken, die bovendien door de koude wind een beetje zeer deed.

Maar zonder er te spelen is Tiel toch wel gezellig.

Eerst in de Chinese friterie waar ik altijd kom wat geconsumeerd en na het korte optreden in een café koffie gedronken met een krant erbij. Ook een bekend adresje.

Een echte papieren krant is toch weer wat tastbaarder dan al dat onlinenieuws.

Maar allereerst, toen ik nog nauwelijks mijn schreden in het stadje had gezet, werd ik al liefelijk begroet door twee elfjes.

Ze kwamen de mensen verrassen met cadeautjes en ik was één van de eersten.

Ik koos een doosje en daar lagen kaartjes in en een fototoestel.

Ik mocht met een van de dames op de foto.

Ze vertelden dat het een initiatief was van de gemeente.

En Flipje was in Tiel ook weer present.

Op de heenweg was Hennie Auwens thuis en daar was het goed buurten, daar het al een tijdje geleden was dat we elkaar voor het laatst zagen.

Hij en Janny zijn ook buren in Frankrijk en ze waren net weer een paar weken geweest op hun stekkie in de Ardèche.

Voor zijn kleinkinderen is hij een boomhut aan het timmeren.

Ook met hout zagen weet hij raad.

In Frankrijk hebben ze met een vriend twintig bomen omgezaagd.

Het gaat allemaal niet zoals bij mij, die alles met de handzaag doet.

Wel hakt hij met dezelfde soort bijltjes als ik, maar hij slijpt ze ook, met water en een slijpsteen.

Als ik mijn bijl wil slijpen kan ik bij hem terecht.

Naar huis rijdend werd het stuur van mijn fiets zeer wiebel. Ik vertrouwde het niet om zo door te fietsen, want het idee om met alleen het stuur in de hand op het wegdek te donderen , met alle verwondingen van dien schrok me af.

De genomen moeite om de boodschappen even uit de fietstas te halen en naar mijn reparatiespullen te graaien was niet voor niets want toevallig zat de juiste inbussleutel daarin.

En bovendien bleek het vastdraaien te helpen.

Rond zes uur was ik weer bijtijds thuis, waar de kachel weer aan ging en ik net een bloemkoolmaaltijd op heb.

Een prettige avond, en voor morgenvroeg heb ik al het volgende.

1 april:"Het leven is een grap, alleen begrijpen we die nog niet.

 Het begin van de dag was een voorzichtige.

De wind stond precies op de deur en de sneeuwvlokken vlogen me om de oren als ik hem even opende om bijvoorbeeld de piespot naar buiten te brengen en de kopjes en borden van de vorige dag waarmee de tafel nog vol stond.

Gelukkig had ik nog een fles met water binnen staan, zodat ik voor het theewater niet naar de buitenkraan hoefde.

Toen ik rond negen uur aan het ontbijten was kwam André, die met de hond gewandeld had, helemaal verkleumd hier zich even warmen aan de kachel.

Er zou bezoek komen van Jan op de motor, maar hij belde af omdat hij sneeuw op de weg vreesde of in ieder geval zoutstrooisel dat zijn machine

 zou aantasten.

Prima weer natuurlijk om weer aan mijn trui te werken.

Ook een dutje gedaan. Mijn onrustige buik speelde een beetje op.

Maar nu toch weer fitter. 

Op het eind van de dag waaide het minder en kon ik ook buiten met het hout weer wat aan de gang.

Het kan zo ver gaan met een bepaalde ontwikkeling dat je de groei niet meer ziet.

Maar de kunst is het dan om te laten wat je niet doen kunt en te doen wat je niet laten kan.

Het is namelijk onmogelijk om hoger te klimmen dan tot waar je ladder reikt, zonder het gevaar ervan af te vallen.

Voorzichtigheid is vaak geboden, maar soms moet je wel eens stappen nemen in het luchtledige, waarvan je de consequenties niet kunt overzien, maar waartoe je wel gedreven wordt.

In dat geval is er altijd een onzichtbare kracht die je helpt en jou opvangt als je dreigt te vallen.

Voor degene die blindelings vertrouwt op zijn verstand en niet gehoorzaamt aan zijn gevoel kunnen verrassingen op zijn weg komen die hem uitnodigen om van instelling te veranderen.

Vandaag 1 april en ik had bedacht om bij André dit kaartje in de brievenbus te stoppen.

Op de andere kant had ik er dit op geschreven:

Het telefoonnummer is dat van een vriend in Alphen die ik in het verleden al een paar keer op 1 april te pakken heb gehad .

Een uurtje geleden kwam André bij me binnen en vertelde van een zekere Anneke die hem zo aardig vond. Hij vertelde zo'n beetje wat ik geschreven had.

Toen hij opmerkte dat het misschien iets met één april te maken had besloot ik maar mijn misleiding te bekennen.

Het was  natuurlijk nóg leuker geweest als hij die vriend gebeld had, dan had hij echt voor paal gestaan.

Maar ook zo was het al een geslaagde grap.

Zo, zo kan ie wel weer voor vandaag.

Morgen gaan we verder met de andere moppen in deze zo serieuze wereld.

Een ooit geschreven spreuk is de volgende: "Het leven is een grap, alleen begrijpen we die nog niet".

Dag dag . Tot morgen.