Na zaterdagmarkt Lamastre naar Wim.

 We zouden eigenlijk niet naar Romans gaan morgen, maar vanmiddag ben ik toch naar Wim gefietst om hem op te zoeken.

Het bezoek wordt echter toch verlengd met een overnachting, want met mij erbij durft hij het wel aan om morgen de markt van Romans te doen.

Op dit moment zorgt hij voor het eten.

Er was vanmorgen op het kleine maar drukbezochte marktje van Lamastre veel gezelligheid rondom me, vooral door de vele kinderen.

Hoewel op het laatst mijn oor weer ging echoën klonk de muziek nog steeds als een klok, aan het publiek te merken.

Na een uur spelen trof ik bij het inpakken Josué, een man die ik vanaf de begintijd hier ken.

We gingen samen koffie drinken.

Hij woont in een zelfgebouwde hut bij mensen op het terrein.

We vinden herkenning in elkaar.

Hij vertelde dat hij net van een half jaar  Réunion terug is. Dat is een Frans eiland in Zuid Amerika.

Hij beleeft hier dus nu zijn zevende achtereenvolgende zomermaand.

Na de markt dus naar Wim, die een zestal kilometers van Lamastre af woont.

Ik kwam langs het stationnetje, waar een uitgerangeerd treinstel stond.

Ook een vrolijk bloeiende boom viel mij in het oog.

Misschien heeft het te maken met deze waarschuwing.

Zo, nu zes uur ga ik weer dit huisje betreden waar Wim het avondeten onderhand wel klaar zal hebben.

B o n      A p p é t i t     voor wie nog aan tafel gaat.

      En.........   À  D e m a i n  .

Vlinderen in mijn eigen tuin.

 Een kleine wereld kan toch heel groot zijn.

Vandaag tot nu toe nog niet van het erf af geweest.

Het terrein nodigt uit tot verschillende bezigheden.

Vaak gaat het me goed af om alleen te zijn en toch van alles mee te maken.

Het ongestoord zijn door menselijke invloeden is een belangrijke factor.

Alles precies op mijn eigen manier te kunnen doen levert veel op.

Gedichten, breisels, schilderingen en al meer wat nog niemand bedacht heeft.

Tegenwoordig ben ik via internet ook met heel veel mensen verbonden, maar toen ik dat nog niet had waren de vrienden toch altijd in mijn gedachten.

Maar nu is het mogelijk dat een vlinder vanuit Nederland naar me toe komt gevlogen.

 

Maar Franse vlinders dwarrelden vandaag ook met me mee in mijn eigen vlindertuin.

Dit ondanks dat de vlinderstruiken nu niet zoals vorig jaar bloeien.

Ze hebben vast te weinig verzorging gehad.

Er is ook nog geen bloeiende geraniumrand op mijn bordes zoals andere zomers, maar......in één pot, tussen allemaal dorre blaadjes ontdekte ik een frisse kleur groen.Een geranium waarvan de wortels de winter en de droogte hebben  overleefd.

En Maria is ook gebleven om over mij en de andere wezens hier te waken.

Heel geleidelijk ga ik tot nu toe te werk om de plek weer gastvriendelijk te maken. Er moet bijvoorbeeld nog veel gemaaid worden.

Mijn instelling is echter dat er niks hoeft.

Elk moment proberen dat te doen wat dan in je geest komt. Al is het maar zoals vandaag het wegknippen van een paar bramenstruiken.

Het wespennest moest echter toch wel weg, dat was een uitzondering.

De rode, (of beter de gele en bruine) draad was vandaag de voortzetting van het breiavontuur.

De letterlijke rode draad komt hierna.

Voor morgen ligt er toch weer iets vast, want als de afspraak niet verandert ga ik later op de dag naar Wim.

Als hij zich goed voelt gaan we zondag naar de markt van Romans.

Een fijne avond gewenst.

      B o n n e      S o i r é e .

In Vernoux toevallig precies voor de deur gaan staan van een zaterdag geopende fotozaak.

 Het toeval wilde dat ik als eerste plekje om te spelen in Vernoux het nog vrij lege venster van een nieuwe fotozaak koos.

Dat had ik niet in de gaten.

Op een gegeven moment liep er iemand naar binnen en toen zag ik het en deed gauw een stapje opzij om niet in de weg te staan.

Even later kwam de man naar buiten met een deftige camera en begon heel serieus foto's van mijn optreden te maken onder glimlachende blikken van voorbijgangers en van de vrouw tegenover die honing verkocht.

Toen ik even later weg wilde gaan naar een andere speelplek riep de man me naar binnen.

Hij drukte een foto voor me af en gaf hem mij.

        Een foto van de foto.

Een splinternieuwe zaak dus die aanstaande zaterdag pas officieel geopend wordt en een toeval dat ik daar net voor moest gaan staan.

Op de andere speelplek stond ik tegenover het stel dat zondag op die kleine drukke markt van Beauvallon ook aanwezig was.

Net zoals vorig jaar zette de man nu ook weer een cd-rom achter mijn koffer en vulde ik zelf de show aan met wat dansen op de muziek die ik leek te maken.

Er kwam weer een leuk filmpje uit.

Vandaag had ik tijdens het spelen weer last van een echoënd linker oor. Dan is zingen bijna niet mogelijk en hoor ik mijn eigen muziek ook niet goed. Desalniettemin merkte het publiek er weinig van.

Het gaat op en neer, in Lamastre dinsdag werd ik niet erdoor gestoord.

Wim was zoals afgesproken ook op de markt met zijn stenen en kruiden. Ook bij hem loopt het niet allemaal soepel.

We hebben samen na afloop weer wat gedronken en misschien ga ik zondag met hem mee naar de markt van Romans.

Toen ik later naar de fiets liep werd ik nog aangesproken door een jong stel marktlieden.

Dat ze me gemist hadden afgelopen maandag in St Agrève.

Schattig, ik ( her)ken ze helemaal niet maar zij hebben mij wel onthouden van vorige jaren.

Nu vijf uur ga ik de Col de Montreynaud weer afdalen naar Yvon en Olivier. Vanmorgen op de heenweg spraken we al af dat ik langs zou komen.

En daarna dus weer naar huis.

Een prettige avond gewenst en smakelijk eten.

B o n      A p p é t i t .

En ook nog de groeten van deze vriendelijke jockeys.

Mijn hoofd in een wespennest gestoken maar er heelhuids uitgekomen.

Gelukkig, de bezetters van de slaapkamer zijn verdreven.

Wel door chemische oorlogvoering. Heel lang heeft gisteren de spuitbus op tafel gestaan, waarmee ik hopelijk mijn slaapkamer weer kon bevrijden.

Het moest eerst avond worden, zodat de insecten wat rustiger waren en minder gemakkelijk de tegenaanval in zouden zetten.

Ondertussen kreeg ik links en rechts van vrienden wel de nodige twijfels te lezen. Ze vonden het te link en het leek hun beter een specialist te laten komen.

Tegen half zes ben ik naar beneden gegaan om vast te oefenen. Er zat namelijk ook een klein nestje in de brievenbus.

Dat lukte en tevens wist ik daardoor hoe (hard) mijn wapen kan toeslaan.

Welgeteld vier wespen zaten er in het brievenbusnest.

Toevallig kwam net Mark langsgereden.

Hij is lange tijd imker geweest en aan hem had ik ook gedacht om eventueel in te schakelen. Hij zal nog wel pakken en maskers hebben uit zijn bijentijd.

Hij had geen fut om naar boven te komen, ook omdat de ouderdom aan hem begint te knagen. Maar hij raadde het me ook niet aan om het zelf te doen. Hij zou de brandweer bellen en die komen het dan wel oplossen.

Heel erg van mijn stuk gebracht was ik toch niet door al die twijfels van buitenaf.

Wel dacht ik nog steeds dat het handiger en wespvriendelijker zou zijn om het zaakje met een dikke doek op te pakken en naar buiten te bonjouren.

Na al het afwegen was het nog lang niet donker maar mijn geduld was op, en dus hanteerde ik de spuitbus.

Er zat inderdaad genoeg kracht op. En geen enkele wesp is in de tegenaanval gegaan.

Toen ik een uur later weer keek lag de 'lamp' op de grond en voelde de kamer als bevrijd.

Ik ben gaan slapen in de andere caravan en vanmorgen heb ik het nest naar buiten gebracht.

Ik schat dat er ongeveer twintig wespen in zaten.

Dankzij deze kranten is er binnen niet veel schade ontstaan.

En toen heb ik verder rustig op mijn platje gezeten vandaag.

De geraniums op het randje ontbreken nog, zoals een vriendin terecht opmerkte.

De laatste mouw van mijn dikke wintertrui is met de wol die hier hing ten einde gekomen.

Over twee weken komen Michel en Annie met de andere driekwart van de trui. Dat stuk had ik eind mei bij hen gelaten toen ik daar in de Elzas een paar dagen logeerde.

Ze zijn hier ongeveer buren van mij.

Zo, vandaag is het hier gelukt met het schrijven en hoefde ik niet hiervoor vijfhonderd meter weg, waar ik geen zin in had. Een dagje helemaal thuis is fijn .

Morgen wordt het waarschijnlijk weer de markt van Vernoux.

Een fijne avond gewenst.

B o n n e    S o i r é e     

Alles leek in orde op Les Costilles na tien maanden afwezigheid tot............

 Het was allemaal prima op Les Costilles na tien maanden afwezigheid.

Er waren geen dieven actief geweest,de electriciteit deed het weer en de bron vond ik zoals elk jaar weer terug in het hoge gras.

Maar toen ik in de slaapkamer een beetje aan het rommelen was ontdekte ik aan het plafond iets wat op een lamp leek.

Er zwermden wespen omheen.

In een eerste opwelling wilde ik een doek pakken en het geheel dooddrukken tegen het plafond.

Maar al spoedig besefte ik dat dat heel link was 

Als zo'n zwerm in de aanval zou gaan dan kon ik die avond meteen door naar het ziekenhuis.

Dus toen ben ik heel voorzichtig en angstvallig te werk gegaan.

Ik durfde niet meer spontaan wat kleren uit te zoeken.

Ben gaan slapen in de gastencaravan beneden waar mijn vorige gast tien maanden geleden nog in gelegen had.

Tegen de ochtend ging daar ook bijna iets mis.

Ik ging buiten plassen en de deur viel op slot terwijl de sleutel binnen lag.

En de ramen bleek ik allemaal heel goed dichtgemaakt te hebben.

Maar een klein raam aan de achterkant bleek gelukkig vergeten te zijn en als een slang kon ik me er doorheen wurmen.

De sleutel laat ik nu voorlopig weer in het slot.

Vandaag marktdag in Lamastre en behalve spelen en boodschappen dacht ik daar ook wel iemand tegen te komen die imker is en mij van het probleem af kan helpen.

Maar het was mijn buurman Dédé die buiten zat die mij een gemakkelijkere oplossing aangaf:

Een spuitbus kopen in de supermarkt en daarmee kun je volgens hem gemakkelijk de bende laten sneuvelen. De afmeting van mijn wespennest is volgens hem nog redelijk klein.

Vaak zijn ze zo groot als een voetbal.

Niet bij de supermarkt maar wel in een bouwmarkt slaagde ik en werd ik geholpen door een leuke vrouw die zes jaar geleden haar barwerk verruilde voor dit.

Volgens haar kan ik hiermee nog wel drie wespenplagen bestrijden.

Intussen hangt er ook al een bakje met siroop als wespenval in de slaapkamer, maar daar was vanmorgen na een uur nog geen animo voor.

In Lamastre op de markt zag ik vriend Wim  weer terug, op een andere standplaats dan voorheen.

We hebben na afloop van de markt nog samen een terrasje gepakt. Hij is wat moeier de laatste tijd  

Maar ja, is ook geen vijfentwintig meer (negenenzeventig) en met die hitte.....

Zelf heb ik nog een half uurtje gespeeld naast een stel dat groenten en fruit verkoopt en het fijn vond dat ik er weer was.

Behalve hen nog andere bekenden weer ontmoet en kort gesproken.

Veel indrukken allemaal en dat komt dan tegelijk.

Is niet altijd gemakkelijk.

Waar ik dit nu schrijf is een kilometer voor huis waar het bereik goed is.

Hoe het verder afloopt (letterlijk hoop ik) met de wespen hoor je morgen weer.

Fijn om na al het kamperen weer op een echte stoel te kunnen zitten.

Die moest gisteren eerst wel uit het gras geplukt worden.

Maar ik heb mijn handzeisje plus de slijpsteen gisteren,zij het met moeite,weer teruggevonden.

Ook de brievenbus stond er nog, zij het ook met een wespennest erin, maar dit is een kleintje.

Mijn buren-vrienden Yvon en Olivier die ik gisteren bezocht al voor ik thuis was hebben zoals gewoonlijk de bus weer geleegd tijdens mijn afwezigheid.

Het ging aardig goed met hen en we waren blij elkaar weer terug te zien.

En de boom waar mijn fiets vaak tegenaan gezet wordt stond er ook nog steeds.

Nu toch wel een beetje een spannende avond tegemoet als ik de spuitbus ga hanteren.

Vrienden vinden het toch maar eng.

Morgen meer.

        B o n    a p p é t i t      voor straks.

De laatste col van de reis beklommen

 Gezeten boven op de Col de Montreynaud met uitzicht op Les Costilles,dat wil zeggen op de bomen waarachter mijn gedoetje schuilgaat.

De beklimming van de laatste col van deze reis is achter de rug.

Op de heuvel aan de overkant, zo'n beetje in het midden van de foto daar ligt mijn einddoel Les Costilles.

Ook vandaag heb ik het rustig aan gedaan. Op mijn gemak ontbeten,wat gepuzzeld, wat gebreid.

Wel kwam er een windvlaag die de tent omver blies en mijn papieren in het rond.

 Toen alles weer op de fiets zat verder naar boven geklommen, verder boven het dal van de Rhône uit.

De voorliggende heuvels moet je al klimmend verder overheen kunnen kijken.

Na een half uur fietsen zag je de heuvels zo.

Nóg even later zo.

Het is niet de eerste keer voor mij, maar elke keer beleef je het toch toch weer anders, met een andere moeilijkheidsgraad.

Vandaag was dat eens op een maandagochtend, en het eerste stuk was gisteren al gedaan.

Meestal is het op zondagmiddag in één keer.

Dit keer was al het proviand op en was het dus ook heel praktisch om in Vernoux, aan de voet van de laatste col,mijn fietstassen nog verder vol te proppen ,zodat ik vandaag en morgenochtend thuis ook vooruit kan.

Nu wacht alleen nog de afdaling van de col naar huis. Maar eerst en vooral denk ik nu aan het weerzien met Yvon en Olivier, mijn vrienden-buren die ik eigenlijk te weinig geschreven heb, vind ik. Naar hen ben ik het eerst benieuwd en vervolgens pas naar hoe het er op mijn plek bijstaat  na tien maanden.

Hoe het allemaal uitpakt valt morgen te lezen, want vanavond thuis is schrijven moeilijk vanwege een slecht bereik 

Prettige avond    B o n n e    S o i r é e.

Na markt in Beauvallon de Ardèche in, richting huis.

 De laatste klimmen tot thuis ingezet, maar zonder genoeg eten in mijn buik om het vandaag te volbrengen. 

De Rhône overgestoken, de Ardèche begint.

Gelukkig had ik op de markt van Beauvallon nog aan groeten, aardappelen en fruit gedacht en water uit de kraan daar in de fles gedaan.

Maar bakkers die open waren ben ik op mijn route vandaag niet meer tegengekomen.

Het was vanmiddag dus even op mijn tandvlees naar boven trappen vanaf Valence tot er zich dit plekje aandiende waar ik heb kunnen koken en eten.

Een plekje met uitzicht op de Rhonevallei .

Het plaatsje hiervoor heet St Péray.

Vanaf deze foto moet er zoveel geklommen worden tot je over die achterste heuvels heen kunt kijken, die deel uitmaken van de Alpen.

Al heel vaak ben ik deze route gegaan om de Rhonevallei weer te ontstijgen.

Vandaag gelegenheid om op één van die passeerplekken een nachtje over te blijven.

Het ging weer goed op die kleine,maar drukbezochte markt vanmorgen, maar toch was ik in het begin  een beetje onzeker, zoals vaak.

Moet moed bij elkaar schrapen om mezelf te profileren, juist omdat het een kleine markt is waar je meteen opvalt.

Het gat in de markt waar ik tot nu toe altijd kon spelen was er nu ook weer.

Na de pauze ben ik naar de kraam gestapt van een echtpaar dat schoenen verkoopt en die hier én in Vernoux hun spullen slijten.

De laatste keer in Vernoux, tien maanden geleden, had hij nog een nepopname van mij gemaakt.

Muziek kwam uit een cd-speler en het was net of ik het maakte.

Heb hen verteld dat ik nu uit Holland ben komen fietsen en op weg ben naar huis in St Basile.

Misschien dat ik hen donderdag weer tref in Vernoux.

In de pauze bij de koffie mocht ik van een bezoeker zijn krant, de Dauphiné Libéré, even doornemen en ze vragen zich onder andere af wie Max Verstappen nog tegen kan houden.

Fijn , het is weer wat frisser geworden na een beetje onweersdreiging.

En het is weer tijd voor een toetje.

Een fijne avond gewenst.

B o n n e       S o i r é e .

Groots gevierde bruiloft in Valence.Nieuwe start? Na spelen in Valence morgen naar markt in de buurt.

 Valence bereikt vandaag, waar elke zaterdag in mijn herinnering wel een spektakel van een bruiloft te beleven valt bij het stadhuis, zo ook vandaag.

Hierbij werden de geliefden letterlijk het stadhuis in getrommeld door vier slagwerkers.

Het voelde weer vanouds om in Valence te zijn en daar te spelen.

Als ik op mijn plekje in de Ardèche ben maak ik van daaruit toerneeën, meestal in het weekend want dan zijn er in de vallei van de Rhône leuke markten en rommelmarkten en in plaatsen zoals Valence kun je op zaterdag in de voetgangerszone mooi spelen.

Het viel nu precies op zaterdag dat ik, op reis zijnde, Valence binnen kwam rijden en ben meteen maar in mijn gebruikelijke speelschema gedoken voor een toernee.

Om die te vervolgenmoet ik bedenken: De hoeveelste zondag is het morgen  om te weten waar dan de rommelmarkt in de omgeving is.

Helaas is de rommelmarkt in de buurt van waar ik doorgaans na het spelen van zaterdag kampeer op de derde zondag.

Naar huis fietsen dan?

Nee, er is een hele leuke zondagmarkt in Beauvallon, een dorp op ongeveer acht kilometer van Valence in zuidelijke richting.

Daar ben ik naartoe gefietst, wetende dat je daar mooi kunt kamperen. Dus afgezien van mijn traditie om bij Valence aan de Rhône te gaan staan maar hier vlak voor het dorp op een ook al een keer ontdekt plekje.

Het ligt wel aan een paadje waar wandelaars te verwachten zijn en daarom is het een beetje eng om daar vuurtje te maken voor het eten. Vandaag las ik nog in de krant dat het gevaar voor brand erg groot is in het zuiden van Frankrijk.

Dat is met mijn vuurtje hier weliswaar volstrekt onmogelijk.

Er zijn echter altijd mensen die erover kunnen vallen, letterlijk en figuurlijk.

Een wandelaar en een hardloper deden dat gelukkig niet.

Deze voorbijganger groette me vriendelijk en liep om het nog nasmeulende vuurtje heen.

De hardloper had teveel haast om iets te zeggen.

Tien over tien, het wordt weer donker.

Morgen rustig wakker worden want als alles ingepakt is ben ik meteen op de markt.

Nog een paar foto's van vandaag, van de Vercors zoals het alpengedeelte bij Valence heet.

Heel indrukwekkend vind ik het om in de spelonken van de bergen te kijken.

   B o n n e     N u i t      e  t    À  D e m a i n 

Slecht bereik.

Vandaag geen grote blog want op de plaats waar ik ben aangeland met de tent is erg slecht bereik.

Wel is er een heerlijk zonnetje.

Omdat ik de spullen niet goed inpak is er het een en ander natgeregend gisteravond en dat is nu weer allemaal droog.

Mijn slaapzak is nat geworden omdat ik vannacht sliep (en dus niet goed oplette). Mijn voeten strekte ik onbekommerd uit tegen de tentdeur waar de regen op viel.

Gevolg was dat ik het voeteneind van de slaapzak haast uit kon wringen.

Een beetje beter opletten dus voortaan is geboden.

Ik heb ook zo weinig met regen van doen de laatste tijd, zodat ik laconiek word.

Bovendien is het zomer en dan heb je dit soort problemen gauw opgelost.

Ondertussen nadert Valence al, ik denk nog dertig kilometer. Het is een plaats in de buurt waar ik regelmatig op zaterdag speel.

Misschien ook morgen, hoewel ik nu meer op reis ben als op tournee.

Het zal nu een kilometer of dertig nog zijn tot Valence.

Het vervolg valt morgen te lezen als het bereik weer goed is. 

Aanvulling door Piet: via Whatsapp ontving ik nog enkele foto's en op Gerts verzoek plaats ik die bij de blog.

de Isère

Isère, land van de noten.
Spelfout: er moet een s achter biologique

I

Een heel grote sproei-installatie

tournesols

Saint-Nazaire

B o n n e     S o i r é e.