Tom bereidt de tuin voor, ik de ratatouille.

 Gisteravond is Tom nog druk bezig geweest met het voorbereiden van tuintjes.

Er moest gepast en gemeten worden, want alles moet in de juiste verhoudingen komen.

Ondertussen bereidde ik de maaltijd, ratatouille.

Dat is een beetje ingewikkeld omdat de sterkte van het houtvuur tegelijkertijd geregeld moet worden.

Ook heb ik er maar één pan voor, die niet zo groot is als ik thuis gewend ben.

Maar toen alle groenten erin zaten liep hij nog net niet over, dus was het goed uitgemikt.

Daarna snel in een grote schaal, schoonmaken en water erin voor de macaroni, waaronder het vuur naar hartelust mocht branden.

Zojuist, zeven uur, is Tom gearriveerd.

Behalve het werken aan de muren was hij ook op stap geweest voor materiaal voor zijn geplande tuin.

Voor mij bracht hij een lekkere reep chocolade mee.

Straks ga ik ze weer vergasten op een maaltijd.

Het wordt spinazie.

Inmiddels komt Mees ook thuis. Het stucken gaat hem steeds beter af.

Omdat het lichamelijk werk is gebruikt hij ook  spieren die hij anders niet gebruikt, ook in zijn benen. Dus dat merkt hij.

Vanmorgen was ik proper Jetje en heb de afwas netjes gedaan, zodat we straks met een schone lei kunnen beginnen.

De Franse radio aan gehad en die  bevestigde dat op 3 mei de lockdown ten einde is wat betreft de tienkilometerlimiet.

Van een vriend hoorde ik dat ze het allemaal toch niet zo nauw nemen.

Kennissen waren ongehinderd van Frankrijk naar Spanje gereden.

Maar ik zal het hier tot die datum gemakkelijk uithouden.

Het is en blijft gezellig met zijn drietjes.

Een smakelijk eten gewenst voor hen die de Franse dinertijden ook aanhouden.

Open dag vandaag.

 Je hebt wel eens van die dagen, dan voel ik me heel open.

Dat was vandaag het geval toen ik Montmorillon heb aangedaan voor boodschappen.

Had zin om heel veel mensen te groeten .

Mooi te ontdekken dat de mensen door mijn vrolijkheid aangestoken worden.

Op de parkeerplaats voor de Lidl bijvoorbeeld had een andere fietser er schik in mij daar te zien, met  mijn grote Volkskrantfietstassen boordevol geladen met eetgerei.

Zelfs op de bagagedrager moesten eieren en chips plaatsnemen.

En voor was het ook al vol.

Op de terugweg stopte een man met zijn auto en begon spontaan een praatje.

Waar ik allemaal naar toe ging en of ik veel fietste.

Hijzelf, agrariër, fietst ook veel in zijn vrije tijd.

Nog drie jaar en dan heeft hij zijn retraite en probeert hij zijn koeien aan iemand anders over te dragen.

Ik denk dat ik die openheid uitstraalde vandaag.

Voel ook weer reislust in me opborrelen.

Over tien dagen is de confinement (Frans voor lockdown) waarschijnlijk voorbij en word ik weer losgelaten.

Op dit moment overheerst de zin om dan weer verder te fietsen, Nederland is verder uit mijn gedachten.

Vanmorgen rond half tien vertrokken de jongens richting hun werk.

Mees nam weer plaats achter het stuur.

Het rijden begon meteen met een vuurdoop, want om het terrein af te komen is het heel moeilijk manoeuvreren.

De sloot moet vermeden worden.

Maar het is gelukt.

Rond zes uur waren ze weer thuis.

Vanavond wordt het spinazie of ratatouille.

BON APPÉTIT.

Het afwerkstucken vereist veel concentratie.

 Vandaag zijn Tom en Mees bezig geweest met de finishing touch van een muur op de chantier van Matthieu bij de bakker.

Dit vereist veel preciezie.

Het was daarom zeer begrijpelijk dat Tom bij thuiskomst toen hij eenmaal zat een " coup de barre" kreeg, wat zo veel wil zeggen als de man met de hamer op bezoek.

Voordat ik naar hen toeging om poolshoogte te nemen over de vorderingen ben ik met het knopen van de hoedband verder gegaan.

Bij terugkomst een aanvang gemaakt met het aan elkaar naaien van de truidelen.

Anneke heeft me speciaal een kaartje gestuurd waarin een stopnaald geplakt was, want die had ik niet meegenomen en ik wist ook niet of die nu met de lockdown in winkels te vinden was.

Deze wordt nu in de strijd geworpen.

Mijn uitstapje was ook bedoeld om hout bij elkaar te scharrelen voor het eetvuur zometeen.

Morgen staat er een grotere tocht op het programma, namelijk naar Montmorillon voor boodschappen.

Voor vanavond is er nog prei vergezeld van wortelen.

Eet smakelijk strakjes en geniet morgen van de zon.

Caramel geeft het voorbeeld.

Een merkwaardig (ver)schijnsel.

Een merkwaardig verschijnsel vanmorgen, of was het een verschijning?

Dat laatste niet, maar het was toch wel heel bijzonder wat de vroege zon op het verkeersbord toverde.

Je mag het zien als het helpen om Peer naar het licht te brengen.

Peer, die vrijdag naar de overkant is gegaan en daar mag blijven, zoals Tom schreef op een briefje dat hij op het altaar voor Peer heeft ingericht en waar hij elke avond een kaarsje voor hem aansteekt.

Tom heeft Peer niet gekend, maar je voelt dat Peer er blij mee is, en het waardeert.

Zijn luide stem lijkt nog steeds te weergalmen en tot hier te reiken.

Mees heeft vandaag een stuk hout gepakt en heeft daarop een egel uitgetekend.

Een bordje dat bij het egelstruikgewas moet komen.

Hij wil het ook nog verder gaan uitdiepen en er een soort bas-relief van maken.

Tom bereidt zich voor op de zomer die er aan staat te komen.

En ik ben aan de hals bezig van de trui die af en toe in de steigers hangt.

Er zijn hier heel veel nachtegalen.

Zij verzorgen de muziek tot in de late uurtjes.

Af en toe speel ik een deuntje mee.

AVE MARIA vandaag onder andere.

Steun vanuit de hemel blijft zeer belangrijk bij alles wat we doen.

Een mooie avond toegewenst.

De hexagon van Tom.

 De favoriete bouwvorm van Tom is de hexagon, oftewel de regelmatige zeshoek.

Omdat hij de keus heeft wil hij alleen nog maar dit soort huizen bouwen.

Een groot voordeel vergeleken bij de rechthoekige huizen is dat de muren veel meer kracht kunnen verdragen.

Aardbevingbestendig zijn ze onder andere.

Ook is er relatief meer ruimte in deze huizen.

Vandaag is hij maar eens in zijn toekomstige tuin aan de gang gegaan, geholpen door Mees, die de maaimachine bestuurde.

Er staat een pluk bramenstruiken op het terrein en dat wil hij zo laten als vrijplaats voor de egels onder andere .

Al doende kwam hij op het mooie idee om de woestenij af te schermen door middel van een hexagonvorm.

Een beetje passen en meten, zodat de hoeken ongeveer 120 graden worden.

  

En dan heb je hier de beoogde vorm.

Hij had hier niet van kunnen dromen, dit is weer een voorbeeld dat de meeste ideeën al doende ontstaan.

Het een en ander krijgt straks een verfje, wat hij zelf gaat maken met de klei van de streek. Het krijgt ongeveer de bruinachtige kleur die je op zijn auto tegenkomt.

Met recht kun je dit een aardekleur noemen.

Mees is behalve met maaien ook bezig geweest met uittekenen van de tuinplannen, zoals dat een architect betaamt.

Ondertussen zijn wat mijn trui betreft nu alle delen aan elkaar gevoegd, zodat ze nu gezamenlijk de kraag in ontvangst gaan nemen.

De koffie werd vandaag ter plaatse op mijn breiplaats opgediend.

Waarschijnlijk gaan we straks hier bij het vuurtje het diner verorberen.

Tijd om aan de slag te gaan.

BONAP.

Veerman Peer overleden.

 Vanmorgen kreeg ik bericht dat veerman Peer overleden is.

Sinds een paar maanden wisten we dat het nog maar een kwestie van tijd was, alle zware behandelingen ten spijt.

Laten we blij zijn dat hij nu het aardse achter zich mag laten, want als het lichaam niet meer wil/kan is het laatste traject een lijdensweg.

Van Peer heb ik vooral herinnering aan diepgaande gesprekken die wij voerden toen hij nog veerman was in Lith en ik 's-avonds laat nog over kwam.

Vooral opmerkelijk vond ik zijn filosofie over de relativiteit van tijd.

Wij denken en leven alsmaar vooruit maar je zou ook de tijd eens om kunnen draaien.

In dit geval heeft Peer nog weer een hele weg te gaan.

Als ik mijn breiwerk bij me had liet ik hem dat zien en had hij tips.

Ja, hij had vaak tips, soms ook ongevraagd.

Één van zijn hobby's was het omroeper zijn. Daarvoor deed hij mee aan concoursen.

Hij had een machtige stem, die als hij aan het werk was over de Maas galmde.

Zijn lach , die te horen was op mijn schip,verraadde dat hij op de pont was.

Ook als er in de zomer met mooi weer vele jachtjes over de Maas kwamen kwam er menigmaal een langdurige toeter.

Dat was ook een teken dat hij aan de macht was en geïrriteerd door die gevaar stichtende stuurlui, die geen voorrang gaven aan de pont.

Een man dus met temperament en doorgaand tot het uiterste als het nodig was , wat vooral tot uiting kwam tijdens de laatste maanden van zijn leven.

Heel bijzonder was de grote openheid die hij aan de dag legde bij het informeren van heel de schare veerlieden over zijn situatie.

Regelmatig kregen die per e-mail een uitgebreid verslag.

Petje af, Peer!

Hier in Frankrijk, in Plaisance, zijn Mees en Tom vandaag toch weer bij de bakker aan het werk geweest, in tegenstelling tot mijn informatie gisteren.

Een hele wand is gestuct.

Ze zijn vanmorgen rond negen uur samen vertrokken in de auto van Tom, met Mees achter het stuur.

Dit ter voorbereiding op de reis die ze naar Nederland gaan maken in mei.

Tom mag namelijk niet meer rijden omdat op 26 maart zijn rijbewijs verlopen is en hij er achter kwam dat de verlenging van een jaar alleen geldt voor Nederland.

Mees is nu gebombardeerd tot chauffeur en het is verstandig dat hij hier al vertrouwd raakt met deze grote auto.

                      Daar gaan ze.

Zelf was ik grotendeels thuis in de zon, maar ben ook even naar het bos geweest om hout te sprokkelen voor het rodebietenvuur dat ik zometeen ga maken.

De schapen onderweg waren nieuwsgierig naar wie voor hen van de fiets gestapt is.

Tom , wie ik de foto liet zien vertelt dat hij de eigenaar van de schapen kent en dat hij in de toekomst met de wol huizen gaat isoleren.

Bonsoir et bon appétit.

Ander verkeer, het lijkt wel Roemenië.

 Vanmiddag waande ik me even in Roemenië, waar enkele jaren geleden dit soort verkeer gewoon was.

Ik was op de terugweg van Montmorillon, waar ik boodschappen deed.

Op de heenweg vielen mijn oog en neus op dit plaatje.

Vanmorgen eerst nog weer thuis in het zonnetje wat geknutseld.

Mees en Tom zijn vandaag wat eerder thuis en voor zover ik begrepen heb zijn ze morgen niet op het chantier.

Maar Tom als bezige bij is met Mees hier nog even aan de gang gegaan met het opzetten van de schutting.

Hier legt hij Mees uit hoe je het frame daarvan het best in elkaar kunt schroeven.

In mijn hoofd was het vandaag veel filosoferen over wat ik met de vaccinatie aan moet, die weliswaar ( nog) niet verplicht is, maar die je toch wel min of meer opgedrongen wordt.

Naar voetbalwedstrijden of festivals zie ik me niet gaan, maar het zou vervelend zijn als ik straks op drukke markten alleen maar mag komen met een coronapaspoort op zak.

Dan denk ik, beter misschien om maar te slikken wat voor mezelf helemaal niet hoeft.

Tom gevraagd of ik eventueel met hem in mei mee naar Nederland kan en waarschijnlijk is dat wel te regelen.

Maar zelf wil ik dit nieuwe idee nog even laten rijpen.

Het leven blijft bestaan uit beslissingen nemen.

Regelmatig kom je op een kruispunt, waar je mag kiezen, links of rechts.

Graag laat ik alles tot het laatste moment open.

Zo, nu weer vuurtje stoken.

Tom maakt straks  Mexicaanse kip klaar, vanmiddag in Montmorillon gescoord.

BONAP

Tom als masseur.

 Mees had last van zijn hand toen hij thuis kwam gisteravond.

Te eenzijdig spieren gebruikt waarschijnlijk bij het stucken, die die beweging nog niet gewend zijn.

Tom voelde zich na het eten geroepen om zijn armen zorgvuldig te masseren, zijn vroegere roeping uitoefenend.

Voordat Tom met het bouwen met leem en strobalen begon, zo'n twintig jaar geleden had hij vijf jaar een massagepraktijk in Amsterdam.

Hij werkte vooral met acupunctuur en gisteren was hij dus ook op verschillende plekken van de armen van Mees de drukpunten aan het zoeken en masseren.

Tom is, naar zijn zeggen, dus op alle fronten een man van het handwerk.

Het is voor hem dé manier om te leren in zijn leven.

Vanmorgen was hij weer koffieschenker voor mij op het terrein van de bakker.

Voor ik het rijdend café bezocht was ik in een nabij gelegen bos op sprokkeltocht voor het hout voor het avondeten straks.

Hiermee kan ik de prei/wortel/aardappelmaaltijd wel gaar krijgen.

Meestal zorgt Tom  voor iets van vlees erbij. Dat is hij gewend, evenals enkele glaasjes wijn.

Inmiddels, half zeven is hij weer gearriveerd op het terrein, en ga ik hem begroeten.

                              D A G     T O M

Een fijne avond gewenst. BON APPÉTIT.

Voor de bakker, van de bakker.

 Tom en Mees zijn vandaag serieus begonnen met deel twee van het project bij de bakker.

Ze hebben na het eerste project, de isolatie van het dak, laten zien hoe een met leem gestucte wand eruit komt te  zien en de mensen waren zeer tevreden.

Nu zijn dus alle binnenmuren aan de beurt.

Vanmiddag ben ik erheen gefietst, gewapend met de accordeon, maar alvorens naar de betreffende ruimtes te lopen ben ik op het vuur afgestapt dat de bakker aan had gelegd in zijn houtoven.

Vandaag is het immers bakdag, evenals donderdag.

Zijn vrouw en hij waren ondertussen druk bezig de broden te kneden, die zorgvuldig in een kast werden opgeslagen om later, als de oven op temperatuur was, erin geschoven te worden.

Cerise, het dochtertje van Matthieu was er ook bij .

Haar zelf geknede broodje ging er ook in.

Ván deze bakker krijgen wij straks weer een heerlijk brood.

Vóór deze bakker waren de jongens bezig.

Mees is hier op een wand van kalk bezig een zeer waterig leemmengsel aan te brengen.

Dit zorgt ervoor dat leemdeeltjes zich met de kalk gaan mengen.

Als er straks gestuct wordt verbindt de leem zich met die ingebrachte leemdeeltjes en dan gaat het zich hechten aan de muur, wat het anders niet zou doen.

Mijn rol was om voor arbeidsvitaminen te zorgen .

Voordat ik ging was het koffie drinken in het mobiele café van Tom.

Cerise was ook te gast.

Tom liet haar de slak zien die de suiker vervoert.

Deze lijkt erg veel op het exemplaar dat vanmorgen bij mijn voeten rond kroop.

De trui is in een stadium gekomen dat ik het weer leuk vind.

Het saaie gedeelte van de mouw is achter de rug en het passen en meten om een goede aansluiting met de rest te krijgen lijkt succes te hebben.

Kwart over zes inmiddels.

Zometeen weer het eten bereiden voor als de harde werkers thuis komen.

BONNE SOIRÉE, oftewel, een goede avond gewenst

Tom naar vergadering, Mees met matten op pad.

 Goedenavond.

Het is half zeven.

Nog steeds alleen thuis op het terrein.

Vanmorgen ging Tom op weg naar een vergadering, samen met Matthieu.

Naar diens huis liep hij eerst in een, mijns inziens,  gepaste kledij voor deze gelegenheid.

Even later vertrok Mees, op mijn fiets, naar Montmorillon, waar hij tapijten moest ruilen.

De grote fietstassen van mij zijn daar handig voor.

Alvorens ze daarin te pakken heb ik de nat geworden spullen eruit gehaald en  ter droging over de afrastering gehangen.

Vandaag wat doorgebreid aan mijn mouw, die vanmorgen nog mooi boven de maquette van Tom zijn huis hing.

 De derde blauwe ster zit er nu in.

Nu ik nog hier ben en de ruimte heb ben ik ook begonnen met uittekenen hoe straks de mouw aan de drie gereed zijnde panden het beste past qua patroon.

Daar hou ik eigenlijk niet van, van vooruit kijken, maar je kunt er niet altijd onderuit komen.

Vooruit kijken naar het verdere verloop van de reis deed ik ook vandaag.

De vraag is, ga ik het wagen om de lockdown te trotseren?

Ik krijg een beetje onrust om thuis te willen komen op mijn berg in de Ardèche.

Maar toen ik het grote kaartenboek erbij nam voelt het sterker om nog steeds via omwegen en andere bezoekjes te gaan.

Eerst zorgen dat ik weet hoe de trui verder moet is mijn devies.

Morgen dus nog hier, waar de zon, net als vandaag, wel weer zal schijnen.

Bon appétit.

Na regen komt zonneschijn.

 Vandaag lange tijd vrij killetjes in de caravan gezeten met mijn handwerkjes, die beetje bij beetje vorderen.

Het was vannacht flinke regen en overdag was het ook lange tijd nog vrij nat.

Koffie gedronken bij Tom, die lang in zijn bed gebleven is vandaag en later ook nog even van de warmte daar genoten.

Maar toen ineens was de zon er, waar ik nu in zit.

Tom en ik hebben nog even een heidewanddeel in de te maken afscheiding gezet.

Daartoe werd de gisteren beschreven steunpaal in de grond geboord.

We hebben een heidedansje uitgevoerd om het uitgerolde paneel wat rechter te krijgen.

Het geheel daarna vastgemaakt aan een frame.

En zo zijn er nog vele panelen te zetten om wat beschutting te krijgen op het terrein.

Maar de komende week zijn Tom en Mees vooral te vinden op de chantier van Matthieu bij de bakker waar muren gestuct gaan worden.

Ik zie mezelf, met het verwachte mooie weer weer lekker hier blijven, hoewel de gedachte steeds meer opkomt om de stoute schoenen binnenkort aan te trekken en de lockdown te doorbreken door gewoon verder te reizen.

Ze zullen me heus niet doodschieten, en ik kan heel onnozel doen.

Tijd voor de etensbereiding nu.

BONAP.