Twee engelen op bezoek, nee drie!

 Vanmiddag kreeg ik bezoek van Miriam en Marij, dochter en moeder.

Miriam is de vrouw waar ik een paar weken geleden over schreef, de schrijfster van het boek:" Vrouw in de wildernis", waarin ze haar avonturen, in de geest zowel als letterlijk, beschrijft die ze met haar man Pieter heeft beleefd op een trektocht door Nieuw Zeeland van enkele jaren.

Ze is ook een paar keer op televisie geweest bij Floortje.

Miriam is nu voor de laatste van drie weken bij haar ouders. Aanstaande maandag vliegt ze weer naar Bulgarije, waar ze sinds mei is gaan wonen met Pieter.

Voor mij een mooie gelegenheid om daar volgend voorjaar eventueel eens heen te fietsen, als het niet teveel gedoe geeft.

De letters, een paar weken geleden geschilderd, van dit mooie woord had ik net voordat ze kwamen opgehangen aan de waslijn.

Zojuist is derde engel van vandaag , Wineke,hier geweest en we hebben samen gegeten en bijgebabbeld.

Vanmorgen eerst een wasje gedaan, vooral omdat ik geen schone shorts meer had en morgen wil ik er weer netjes bijstaan op de markt van Lamastre. 

Tenminste , het is de bedoeling voor morgen om daar weer te spelen.

Afgelopen zaterdag liet een marktbezoekster mij iets zien wat ze van mij ooit gemaakt heeft.

Op mijn verzoek heeft ze haar bewerking naar mij gestuurd:

Jammer wel van het mondkapje, maar dat moest toen nog.

Vanmorgen ook een nieuwe spreuk op een bordje gezet. Een vriendin had mij een rebus laten zien die zij opgesteld had met als uitkomst:"Voor niets komt de zon op".

Zij legde daarbij het volgende uit:

Intussen is het nu half tien en de halfgewassen maan heeft het van de zon overgenomen wat lichtgeving betreft.

Nu tijd om het hoofd te ruste te leggen.

      BONNE NUIT.

Half vijf het bed uit:Een hele opgave om met Wim naar Romans te kunnen.

Het slaapt niet lekker, wetende dat midden in de nacht, half vijf, je op moet staan 

Bovendien teisterde me het gevoel van niet vrij zijn vanwege die dwangmatige prikacties.

Sommige vrienden pushen heel erg om het maar te doen, anderen zouden zeer teleurgesteld zijn als ik het wel deed. De meesten laten me gelukkig moreel vrij om het zelf te weten, maar de grote beperkingen die de Franse regering in heeft gesteld spelen ook erg mee.

Ondanks vroeg naar bed weinig geslapen en werd dus overdag nogal geteisterd door vermoeidheid.

Maar zoals vaak, de sfeer in Romans was zo goed  , dat de malaise op den duur werd overwonnen

Zeker op het laatst was ik weer lekker vrij aan het spelen en viel de muntenregen stevig naar beneden.

We waren rond half acht begonnen met spullen uit de auto pakken en daarna was het tijd voor een lekker bakkie koffie met gebak erbij.

Daarna gingen we de kraam verder uitstallen.

En even later sprak Wim zijn eerste klant al toe.

Op een andere plek van de markt begon ik rond negen uur mijn avontuur, waar ik vooral nog moest ontwaken uit mijn moeheid en loskomen van andere gedachten.

Na een uur ging ik even kijken hoe het met Wim ging.

Hij was onder andere in een heftig betoog over gezondheid met een jonge dame.

Deze was zeer onder de indruk van zijn woorden en stond zeker een half uur bij hem.

Ikzelf heb de rest van de tijd bij hem in de buurt gespeeld, en dus met toenemend vuur in mijn spel.

Mijn muziek is vaak de beste therapie voor mezelf.

Er was ook een gitarist/zanger actief, die het heel goed deed, zonder versterking.

We waren rond half drie weer in het huis van Wim, vanwaar we ook vertrokken vanmorgen.

Het was een uurtje fietsen van mij ernaartoe.

Vanmiddag op de terugweg naar huis weer iets langer want dat is meer klimmen voor mij.

Bij Wim van de gelegenheid gebruik gemaakt om André te bellen, mijn bootbuurman. Daar is namelijk het bereik veel beter dan op Les Costilles.

Bovendien kennen de twee elkaar en hebben ze weer even kunnen praten

De aanleiding was het hoge water in de Maas en onder onze boten.

Zoals verwacht is André net zo bezorgd over mijn boot dan de zijne, maar hij denkt alles onder controle te hebben.

Het was ook wel tijd hem eens te bellen, want hij is geen man van appen, sms'en of mailen.

En ik houd niet van bellen.

Zo, nu thuis alweer een paar uurtjes, en ik denk morgen ook niet weg te gaan.

Eenieder wens ik een smakelijk eten.

Voor mij staan er weer sperziebonen op het menu,uit Romans gehaald.

En hoewel de zondag al bijna voorbij is, is hier nog een wens.

Met het oog op morgen.

 Morgen zondag is de markt van Romans, waar Wim meestal naar toe gaat.

De afgelopen twee zondagen zou ik meegaan, maar de eerste zondag was het weer zo nat dat Wim niet ging en de vorige keer was ik elders aan het spelen op mijn toernee.

Nu ik dan onverwachts deze toernee gisteren heb afgebroken is er wat mij betreft nu wel gelegenheid om morgen bij Wim in de auto te stappen, en dat kan ook wat hem betreft.

Maar de prijs ervoor is wel erg hoog, want zes uur vertrekt hij en het is een uurtje fietsen naar hem toe.

Met het oog op morgen dus vroeg naar bed straks.

Vanmorgen was er weer het kleine zaterdagmarktje van Lamastre en daar was ik weer present met de accordeon en bovendien troffen Wineke en ik elkaar.

Zij is maandag aangekomen hier en blijft waarschijnlijk een maand of twee in haar huis.

Onderweg naar huis de in een week tijd fors gegroeide preiplanten eens op de foto gezet.

Het blijft groeizaam weer hier. Veel regen voor de tijd van het jaar en vooralsnog niet erg warm.

Ook Wineke heeft thuis af en toe de kachel aan.

Ze had een mooie mystieke foto van eergisteravond, waar de wolken miezerregen loslieten rond haar huis.

Om te spelen is het fijn dat het morgen nog niet zo warm is, maar er zal deze zomer heus nog wel wat hitte aankomen.

Ik wens een fijne avond nog en tot morgen.

Paniek in de tent.

 Na een lange nacht met rustige dromen was er vanmorgen ineens volop paniek in de tent.

Toen ik tegen half acht de smartphone opende was er een sms van mijn Nederlandse bank waarin stond dat er morgen een hoop geld van mijn rekening afgeschreven zou worden en dat ik via een link kon verifiëren of ik daar iets vanaf wist.

Ik meteen op die link gedrukt, kreeg ik een waarschuwing van Chrome dat de site onbetrouwbaar was.

Het was dus een poging van cibercriminelen om geld van me af te troggelen, waarvoor gewaarschuwd wordt en waar ik al meer mee te maken heb gehad.

Maar nu was ik weg van huis en mijn pasjes had ik niet meegenomen en daarom was ik heel ongerust.

Mijn conclusie was dat ze mijn passen hadden gestolen en op deze manier achter de pincodes probeerden te komen.

Mijn besluit stond meteen vast:Als de wiedeweerga naar huis.

Voor de markt van Dieulefit had ik geen rust meer.

Toen ik kwart voor negen er langs kwam, zwaaide ik nog even en vervolgde de aftocht richting Montélimar.

                    DAG MARKT, HELAAS.........

Tot Montélimar ging het snel.

Daar trof ik in een stadspark een kip aan met een stel kuikens die vrolijk rondmarcheerden.

Daarna 26 kilometer met wat tegenwind naar LA Voulte en vandaar begon weer de klim uit de vallei huiswaarts.

Er zijn vele routes mogelijk maar dit keer koos ik voor een korte( tien kilometer minder dan gemiddeld), maar wel een hele steile.

Ik had het zwaar, maar de onrust en het willen weten of alles thuis in orde was deden me flink en stoer doorstappen( fietsen was er niet bij vanwege de steilte). Doorstappen, staat er, maar het was vooral doorduwen.

Nog 6 kilometer tot de col stond er, daarna nog 5, daarna 4.

Het viel me erg zwaar in die periode.

En toen....... stopte er een auto.

"Waar moet je naar toe?"

Ik kon mee met die zware fiets, want zijn bestelbusje was toevallig ongeveer leeg.

Hij werkte met medicinale planten.

We hadden een levendig gesprek.

 En hij kon me helemaal meenemen naar de Col de Montreynaud, het punt van waaraf ik alleen maar af hoefde te dalen naar huis.

Ondertussen was mijn vertrouwen in de goede afloop van mijn bankavontuur gegroeid, vooral doordat de vriend die ik het probleem toevertrouwde en veel van telezaken afweet mij erg geruststelde, na mij berispt te hebben dat ik die link van de zogenaamde bank niet mocht openen.

En zoals verwacht lag alles thuis nog op zijn plek.

Had nog wel even geduld om onderweg even mijn buren Yvon en Olivier te bezoeken.

Olivier was bezig de kachel aan te maken, zo fris vonden ze het.

Zo, nu mag ik straks weer lekker slapen in mijn bedje en uitrusten van een lange fietstocht vandaag.

   BONNE NUIT.

Ps Het water in de Rhône is ook hoog, niet alleen de Maas.

Père Noël oftewel de Kerstman.

 Vandaag op een terrasje in Nyons volop hilariteit.

Een kindje kwam naar me toe, gaf me zijn handje, en had een vraagje:"Bent u père Noël ?"

Dat is Frans voor "de kerstman".

Het kwam er zo mooi uit en het zette het hele terras in vervoering.

Menige keer werd ik daarna door een kind of een volwassene met Père Noël aangesproken en de koffie werd voor me betaald.

Er waren vandaag zoals vaak in Nyons vele artiesten en daarom was de spoeling voor mij wat dunner, maar ik was helemaal vertederd door deze vrouw.

Ze deed het zo mooi, met haar had je de poppetjes aan het dansen.

Ook de harpiste was weer in actie.

Morgen is het te doen in Dieulefit. De afstand is op vijf kilometer na overbrugd. Bij de uitgang van Nyons was dit de stand:

Het was klimmen, dalen, klimmen tot nu toe, en morgen het laatste stuk gaat naar beneden.

Het was wel even zoeken naar een goede plek met beschutting, want het waait af en toe flink en er is regendreiging.

Maar ik denk hier rustig en veilig te kunnen slapen.

Wel voelt het nog steeds heel onwezenlijk, alsof het een droom is, deze situatie . De wetenschap over twee weken geen café meer in te mogen of een grote supermarkt.

Soms denk ik echt:" Ben ik nu aan het dromen?"

Maar het lijkt echt de werkelijkheid te zijn

Ben alvast vooruit aan het denken. Heb binnenkort een nieuwe ketting nodig en een nieuw freewheel voor de fiets.

Als ik zaterdag door Valence kom daar in de Decathlon die spullen maar vast in voorraad halen....

Enfin, nu straks naar bed maar weer echte dromen laten komen.

Misschien zijn die dan wat reëler dan de werkelijkheid.

     BONNE NUIT.

Voorspel in Nyons.

  En de duif bekeek het allemaal rustig.

Vandaag zoals gisteren aangekondigd wat gespeeld in Nyons in de vrij rustige straten, die morgen tijdens de markt er heel anders uit zullen zien, overspoeld door de mensenmassa.

De gezelligheid moest ik nu zelf brengen en dat lukte.

Bij momenten speelde ik sprankelend, al zeg ik het zelf, maar mensen zeiden het ook spontaan.

Maar wel altijd in mijn achterhoofd de erg ingrijpende maatregelen van de Franse regering.

Hoewel iemand iets liet zien uit de Telegraaf dat ze er iets van terug willen draaien.

Daarvan heb ik echter in de Franse krant van vandaag niks gelezen.

Nu ik lekker bij de tent zit ben ik weer heel blij met het lekkere eten dat ik op heb. Snijbonen. Hmmmmm.

Misschien zal het in de praktijk heus wel meevallen. Het zal moeilijk zijn alles te controleren. Ben immers helemaal naar Frankrijk gefietst terwijl eigenlijk niemand het land in mocht.

We zullen zien wanneer mijn schip strandt. Maar eng is het allemaal wel.

Maar ach, kans dat ze me doodschieten is er niet.

Morgen en de dagen ernaar nog even flink vlammen, dat is leuk voor iedereen.

 In Nyons heb ik wisselende ervaringen.Soms liep het heel goed op de markt, maar ook wel eens dat ik er mijn draai niet kon vinden, vooral als er veel andere artiesten waren.

Voor morgen heb ik wel vertrouwen.

Maar ook hier hangt mijn leven niet vanaf.

De weg hiernaartoe was maar zestien kilometer vanmorgen. Hierachter is het rivierdal waaraan Nyons ligt.

En de weg na Nyons was maar een paar kilometer, want toen vond ik mijn slaapplekje voor vannacht.

Wel staat deze auto in de buurt, maar geen bestuurder te bekennen.

Er staan hier bijenkorven rondom, dus daar zal het wel mee te maken hebben.

Nou, we mogen weer lekker slapen en kijken wat de dromen ons brengen.

BONNE NUIT.

"WE ARE SAILING" ontroert me.

Helemaal ontroerd was ik weer toen ik rond zes uur in de straten van Vaison la Romaine aan het spelen was en het liedje " WE ARE SAILING" van Rod Stuart aan de orde kwam.

Het is het liedje dat me verbindt met mijn overleden broer John en in deze streek hadden we daar samen herinneringen aan.

De eerste jaren na zijn overlijden voelde ik zijn aanwezigheid heel vaak als ik het speelde.

De laatste jaren nooit meer.

Ik denk dat hij nu in die andere wereld verder van het aardse af is.

Maar nu voelde ik hem weer, toen ik bij het derde couplet:"Can you hear me?" vroeg .

Ik voelde :"Ja" en was helemaal ontroerd, zoals in de beginjaren.

Wat bijzonder om via hem weer contact met de andere wereld te hebben.

Mijn spelen had een andere dimensie.

Het liedje was mijn gebed, ik zat er helemaal in, en dit merkte ik ook aan de mensen die ineens allemaal iets in de koffer gooiden.

Voor mij was het ook een troost na de onthutsende berichten over de nieuwe wetten die uitgesproken zijn door Macron.

Wie niet meedoet met de prikacties wordt uitgesloten van de Franse samenleving.

Hoe het allemaal nu met mij moet weet ik ook niet.

Maar af en toe dit soort ervaringen leren me dat de hemel nog steeds met me verbonden is, en die weten dan ook wel de te volgen weg in deze omstandigheden.

Naast het voornoemd liedje liep het spelen vandaag in Vaison la Romaine heel harmonieus.

Je kunt zeggen dat ik de sterren van de hemel speelde.

De markt duurde nog wel langer dan tot 13 uur toen ik ophield.

Maar vanmiddag kon ik het daarna ook niet laten even te spelen op te toegangsweg richting de Cité van Vaison.

Dat doe ik meestal als ik hier ben.

Vanaf een afstand ziet het doel van de oplopende mensen er zo uit:

Mijn plan voor morgen is veranderd.

Niet naar Buis les Baronnies.

Het is niet gelukt er achter te komen of de markt ondanks de feestdag quatorze juillet morgen toch doorgaat.

In plaats van het risico te lopen voor niks een grote omweg te maken ben ik dus in Vaison gebleven vanmiddag en daar gespeeld.

Morgen van hier naar Nyons waar donderdag markt is,maar morgen kan ik daar vast voorspel leveren.

Nu heb ik een plek gevonden daar waar woonwagens van hippies staan.

      De wagen naast mij

Er leek niemand thuis te zijn van de vier wagens, maar zojuist, tijdens schrijven dezes, kwam iemand me vragen wat ik kwam doen.

Nou, kamperen voor één nachtje mag wel, op deze vrijplaats.

Het komt niet vaak voor, maar op dit lange dorre gras durfde ik geen vuur te maken om eten te koken.

Maar achter mijn tentje ook niet.

Bijna wilde ik mijn gasje gebruiken, kwam toch weer mijn eigenwijsheid naar voren.

Het gras rondom de beoogde vuurplekje weggeplukt en toen ging het toch gevaarloos.

Zo, nu mag ik weer slapen gaan, met zorgen over de zo drastische maatregelen van de Franse regering, maar met troost van mijn broertje.

Emoties van twee kanten.

Daaaaaaaag

Tot morgen.

Op de vlucht voor een zwaan.

 Tussen de middag was het picknicklunchen op een bank met tafel in een parkje waar ook een vijver was.

Hier prijkte een briefje, geschreven door de burgemeester, dat je uit moet kijken voor een agressieve zwaan die zijn kleintjes moet beschermen.

Één ouder met drie kindjes zwom daar rustig rond, maar in de verte, vanaf een andere picknickgelegenheid werd er fanatiek geschreeuwd.

Eerst dacht ik die twee hebben ruzie samen, maar na nadere beschouwing was hun agressie naar een zwaan gericht die bij hun stond en niet weg te slaan was (letterlijk).

Na veel schreeuwen en slaan zette de zwaan zich eindelijk van hen af  en bewoog zich heel rustig mijn kant op.

Maar zo langzaam dat ik nog genoeg tijd had om mijn boterhammen op te eten.

Hij of zij nam nog wel een stuk brood in zijn bek dat anderen op de tafel hadden laten liggen.

Terwijl ik zag dat de ogen van de vorige slachtoffers op mij gericht waren overwoog ik eerst om mijn accordeon tevoorschijn te halen en zo het beest weg te krijgen. Dit helpt wel eens bij paarden als die te intiem willen worden.

Maar nee, ik ben gewoon op de vlucht geslagen.

Geen zin in ruzie.

Het plan om morgen de markt van Vaison la Romaine te halen gaat lukken want ben tot op tien kilometer gevorderd.

Moet wel de hiervoor liggende heuvels nog over dus nog wel even werken morgenochtend.

Met de verwachtte regen lijkt het wel uit te komen.

Zo ongeveer nu, half negen, gaat het beginnen.

Het kan flink tekeer gaan, schrijven ze, maar volgens de krant is het morgen goeddeels droog met af en toe een buitje.

Het was nog wel even zoeken naar een plek  waar de bijbehorende wind niet bij de tent komt en vooral was het van belang niet in een rivierbedding te kamperen want het water kan stijgen.

Hier heb ik zelfs een voetenbad kunnen nemen net en verdere verfrissing me laten welgevallen.

Op dit moment vliegen driftig vele zwaluwen over en maken achter me krekels flink lawaai.

Er zat er eentje op mijn fiets vanmiddag en is heel wat kilometers meegelift.

Zonnebloemen echter wendden hun hoofden van me af.

In een dorpje was een jeu-de-boulefestijn aan de gang met veel belangstelling.

Nu, kwart voor negen, zal de toespraak van Macron naar het volk, die acht uur zou beginnen, wel voorbij zijn.

In de krant is te lezen dat de verwachting is dat verplegend personeel en andere groepen gedwongen worden zich te laten vaccineren.

Dat dit gebeurt vind ik heel erg.

Ook wordt de vaccinatiepas meer ingezet, onder andere bij festiviteiten met meer dan duizend mensen.

Ik bang dat dat ook voor grote markten gaat gelden.

Dus maar goed dat ik hier nu nog even vrij de boel op stelten mag zetten deze week.

De markten die ik wil doen, inclusief die van morgen, zijn allemaal erg groot.

Wat ook betekent dat het voor mij moeilijker is om geaccepteerd te worden door de kooplui die hier veel kunnen verdienen.

We zullen zien morgen.

De eerste stap is gezet, dat is die ernaartoe.

BONNE NUIT.

Van je buren moet je het hebben.

 Na de markt van Saillans weer terug gegaan naar de kampeerplek van gisteren, die voorzien was van electriciteit.

Waarschijnlijk fiets ik morgen toch richting zuiden voor voortzetting van de toernee.

Dus de hoofdreden was om voor het vertrek alles zoveel mogelijk vol te laden.

Stond rond zes uur net op het punt om vuur te maken voor weer een bloemkoolmaaltijd, kwam daar een auto met daarachter een grote caravan het terrein op gereden.

Mezelf voorgesteld als fietser op vakantie en dat ik deze nacht wilde kamperen hier.

Het mocht eigenlijk niet, want het was privé.

Hij en zijn vrouw waren niet de eigenaars maar huurden het, kennelijk om hun caravan hier te kunnen stallen. Zelf wonen ze in de buurt van Crest.

Maar het was verder wel goed hoor voor één nacht.

Ze waren héél aardig.

Vrouwlief kwam me het dessert voor vanavond aanbieden, wat ik toevallig niet gekocht had en mijnheer kwam met een grote jerrycan drinkwater aangezet en  ook dat kwam uit want de hoeveelheid meegebracht water was minimaal.

En toen ze gingen zei hij ook nog dat ik gerust nog stroom af mocht tappen. Dat ga ik vannacht als ik slaap dus nog wel doen.

Met andere woorden:  Van je buren moet je het hebben.

In Saillans bleek de markt vanmorgen veel groter te zijn dan ik gewend was. Behalve op het plein was het ook overal in de straatjes.

Een marktman die  ook in Lamastre verkoopt en wie ik mijn verbazing erover uitte zei me dat het toch al jaren zo is in de zomer.

Enfin, misschien kwam ik voorheen daar dus nooit in juli of augustus.

In één van die gezellige straatjes waar nu markt was nam ik daar altijd plaats tegen het einde van de markt, want iedereen liep daar, het was een aanlooproute.

Meestal werd het dan juist bingo.

Nu was het moeilijker om de koffer halfvol te krijgen want er waren heel veel muziekmakers, wel vijf in totaal als ik goed geteld heb.

De mooie harpspeelster voor wie ik gisteren te laat was om haar op de foto te nemen was nu ook weer van de partij.

Mijn eerste speelplaats was naast een tekenaar.

Het grappige was dat toen ik op een afstand hem stond te fotograferen bezoekers bij mijn kraam stonden, waarvan hier de afbeelding:

Een zeer bijzonder moment was dat mensen uit Harlingen precies langskwamen toen ik een liedje uit Harlingen speelde:"Het singeltje" 

Vrijwel nooit speel ik dat maar het melodietje kwam langs in mijn hoofd.

Ooit heel lang geleden, al voor de accordeon mij had uitgevonden, had Harmen uit Wamel het mij geleerd.

Het spelen ervan was de gelegenheid om me af te vragen hoe het met hem gaat, daar we elkaar weinig zien en ook geen telecontact hebben.

En toch zijn we zielsverwanten.

Een grote verrassing dat zo'n onbekend liedje hier in Frankrijk opgemerkt wordt en zelfs meegezongen......

Vanaf Saillans terug naar dit plekje was ik nog verkeerd gereden.

Er zijn twee wegen parallel aan de rivier de Drôme en abusievelijk nam ik de verkeerde.

Maar het leverde wel weer enkele foto's van de omgeving. Dit is de rivier de Drôme.

En dit is de alpenrots die boven Saillans uittorent.

Vanaf de markt zag je die ook mooi.

Naast de rivier, waar driftig gekanood werd nog even gepicknickt.

Nu bijna acht uur.

Vanavond luisteren en een beetje kijken naar het voetballen en morgen wordt het dan waarschijnlijk een fietsdag.

Maar ik kan me nog bedenken.

Mijn weerbericht geeft veel neerslag aan voor de komende week.

We zullen zien . ON VERRA.

À DEMAIN, tot morgen