Accordeonspel liep niet helemaal gestroomlijnd.

 Vandaag was, zoals gisteren het plan was, weer een accordeondag.

Het werd inderdaad Geldermalsen.

Het zou kunnen regenen vanmorgen, had ik gelezen en dan had ik voor een middagmarkt gekozen.

Maar vanmorgen was de verwachting droog en dus stapte ik, rond half negen ,op de fiets om voor de tweede keer dit najaar Geldermalsen aan te doen.

Drie kwartier later was ik passagier van het voetveertje naar Tiel.

Toen ik even na tienen het straatje dat op de markt uitkomt in reed waar ik gewoonlijk sta te spelen  hoorde ik klanken als van een draaiorgel

Dat bleek het gelukkig niet te zijn,maar het was wel de man die tegenwoordig altijd in Tiel accordeon speelt, waardoor het voor mij niet meer interessant is daar.

Oh jee, en nu is hij ook al hier, en misschien ook wel weer elke vrijdag, zodat het daar ook geen verrassing meer is voor de mensen als er eens iemand optreedt.

Voor nu betekende het dat ik maar op de markt zelf moest gaan spelen, wat ik meestal niet doe omdat het in dat straatje ontspannener is.

Heel zeker wist ik ook niet of de buurmensen geen last hadden van de muziek. Kortom voelde ik me onzeker en er kwam ook maar weinig in de koffer.

Koffiepauze in een mooie gelegenheid.

Hierna liepen mijn benen toch weer het straatje in waar mijn collega op het eind nog stond.

Vooraan in dat straatje heb ik het nog bijna een uur volgehouden en uiteindelijk was het saldo toch gewoon wat ik ervan verwachtte.

Wat ik meestal doe deed ik nu ook weer: Doorrijden naar Culemborg, wat tien kilometer verder ligt en daar in het centrum nog enkele uurtjes spelen.

Al met al toch weer een hele trap vandaag en mijn benen gingen niet zo soepel als eerder deze week.

In Culemborg waren weinig mensen en ook niet veel sfeer.

Dan moet je het zelf helemaal maken.

Dat ging wel een beetje maar helemaal de schwung had ik er niet in en speelde ook vaak niet zuiver, de vingers zaten elkaar soms in de weg.

Een stel kwam enthousiast met me praten en ze waren helemaal onder de indruk van hoezeer ik op iemand leek die zij goed kenden, die ook accordeon speelde, ook klompen aan had.

Maar het dialect was verschillend.

Helaas konden ze niks geven want geen geld meer op zak.

Zij waren niet de enigen.

Straks toch maar zo'n geldmachientje erbij leggen?

 

Toen het half vijf was als de wiedeweerga mijn spullen gepakt en terug gefietst , daar het voetveertje van Tiel tot 18 uur 20 maar vaart.

Ik werd gewaarschuwd niet de fout te maken om bij iemand het erf op te fietsen.

Uiteindelijk was ik na een flinke spurt tien minuten voor het sluiten van de overvaarten bij het pontje.

De maan was er ook:

Maar niet alleen hier, ook in Berkel Rodenrijs liet zij zich zien.

Moge deze avond lichtgevend zijn.

Thuisdag. Maar het aangekondigde bezoek kwam niet.

Soms heb je verrassingen als mensen onverwachts binnen komen vallen.

Vandaag liep de dag juist anders doordat een verwacht mens niet kwam.

Het is allemaal goed daar het leven onvoorspelbaar is vaak en daardoor juist zo boeiend.

Geen optreden vandaag, maar de planning is voor morgen in Geldermalsen, hoewel dat ook weer anders kan uitpakken.

Wel vandaag een wasje gedraaid ( met de handen).

Ook koffie gedronken met de buurman en weer met de mouw verder gegaan.

Een domme fout gemaakt en zelfs drie naalden uitgehaald, wat ik zelden doe. Meestal is een fout een aanzet voor een iets ander ontwerp.

Maar dit keer was er geen mouw aan te passen door verder te gaan. Zoals met fietsen ook wel eens ooit als een verkeerde weg ingeslagen is en er niks anders opzit dan terug te rijden en de fout goed te maken.

Nu is ie weer op koers.

Er wordt wol in verwerkt afkomstig van een overleden vriendin van Ageeth, waar ik laatst was. 

Een hele verzameling wol had ik georven en lag bij Ageeth al een tijdje te wachten tot Andries die mij op kwam halen omdat ik ziek was( het gaat steeds beter!) deze aanwinst ook meteen meenam naar Alphen.

        De mooie wol die al in de trui verwerkt wordt.

Het is nu zeven uur. Het eten, spruitjes dit keer, zit weer in mijn buikje.

Het is een warme avond met de kachel aan.

Ik zal er wat van doorsturen van die warmte.

Dat gaat naar Den Bosch toe!

 

Gisteren thuis, morgen thuis, vandaag uit. Dat leek me een goede afwisseling.

Woensdag is er markt in 's-Hertogenbosch.

Hoewel ik niet zo van grote plaatsen houd en het in Den Bosch meestal matig gaat vond ik het vandaag toch weer een uitdaging om met mijn vrije en fanatieke speelstijl daar weer eens te gaan opereren.

Bij aankomst viel er een buitje. Twijfelend of ik niet eerst met koffie zou beginnen kwam ik met een bekende marktman aan de praat.

Hij snapt mij goed. Laatst in Wijchen toen we tegenover elkaar stonden merkte hij ook al mijn methode op om eerst rustig en bedeesd te beginnen zodat de buren aan mij wennen en mij accepteren, om daarna fel van leer te trekken.

Nu merkte hij op dat het in Den Bosch voor mij niet veel op kon leveren omdat er zoveel andere muzikanten zijn en de mensen daar wel gaar van waren.

Ik merkte op dat ik het juist anders doe dan  dan de anderen, dat ik goed in vorm ben en dat het dan toch heus wel zou gaan, zeker met die sinterklaasliedjes erbij.

Mijn zelfvertrouwen heeft me nu ook weer niet in de steek gelaten. Ook het feit dat er in deze grote stad relatief veel publiek is past mij goed.

Met een tevreden gevoel fietste ik rond vijf uur met lichten aan, de stad weer uit.

Op de heenweg bij Rosmalen een opmerkelijk bordje gezien.

De fietsers worden hier uitgenodigd om te zingen.

 Een vriend heeft er ook van gehoord en dit erop nageslagen:

De terugweg verliep geheel in het donker, maar de wolken hadden plaats gemaakt voor een sterrenhemel.

In Geffen ben ik er even bij stil gaan staan om Venus te filmen.

Jupiter was ook weer aanwezig.

Thuisgekomen half acht heb ik nog even de kachel aan gemaakt en daarop de restanten van gisteren en zondag opgewarmd.

Tezamen met(alweer) een frietsnack in Oss is dit mijn warme maaltijd voor vandaag.

Een goede voortzetting van deze avond wens ik.

Een ontmoeting, tot stand gekomen via Joris Showroom en deze blog

Daar zaten ze dan, Rémy en Anneke.

Rémy had op 3 november gereageerd op mijn blog.

Hierna hadden we een e-mails uitgewisseld en besloten dat Rémy vandaag met zijn vriendin Anneke bij mij op bezoek zou komen.

Het was wederzijds een inspirerende ontmoeting.

Rémy is kunstschilder en ook met toneel bezig, terwijl Anneke zich met de psychologie van de mens bezighoudt , maar ook met die van de dieren.Ook onderzoekt ze de werking van bepaalde planten.

Al hebben ze geen mond, ze hebben ook iets te vertellen als je maar oren hebt naar de plantentaal.

Zelf ervaar ik dat als ik in de zomer achter de geraniums zit. En ook als ik nu hier in de boot me laat omringen door bijvoorbeeld viooltjes, hyacinten en dergelijke.

Er komt een andere spirit bij, de planten verruimen de geest.

We hadden het ook over wel of niet waardering krijgen van de buitenwereld.

Over het algemeen heb ik daar in mijn geval niet over te klagen, maar ik ken voorbeelden van mensen die heel veel goeds doen of gedaan hebben en toch door de wereld verguisd worden.

De uiteindelijke beloning, volgens mij, krijg je in een ruimere context dan in dit eindige aardse bestaan.

Omgekeerd ook kan iemand door de rechter vrijgesproken worden omdat iets wat hij deed naar aardse begrippen legaal is, maar in het groter geheel bezien een grote misdaad.

Daar wordt zo iemand na dit leven alsnog mee geconfronteerd en dat is niet makkelijk.

We hadden ook hard nagedacht over een spreuk die ons ter harte gaat. 

We kwamen tot het volgende:

" Ik heb mijn eitje het liefst hart gekookt"

Voor mij hadden ze een kunstig in elkaar gezette  doos met lekkers meegebracht.

Hierin worden voortaan eitjes gelegd afkomstig van de supermarkt.

Ze waren gekomen met fietsen die ze gehuurd hadden op station Tiel. Daar kwamen ze via de trein uit Utrecht.

Omdat het laatste pontje naar Tiel tien over zes gaat  vertrokken ze weer rond vijf uur in de vallende schemering.

                   Tot ziens.

Enkele dagen lang lag hier een stukje boom in het water waar de meerkoeten vaak op plaats namen.

Jammer dat ik het hout niet verder naar de kant had getrokken. De wind is zojuist gedraaid, is niet meer uit het noorden. Een uurtje geleden was het mijn huis al te ver gepasseerd om het nog te achterhalen. Ik mis mijn roeiboot die al jaren gezonken op de bodem ligt.........

Voor vanavond verwacht ik veel spanning rond Oranje.

Op dit moment gaat de wedstrijd beginnen.

Aan mij de keuze om me erin mee te laten slepen of niet.

Misschien zelfs niet, of maar gedeeltelijk.

We zullen zien.......of niet.

In ieder geval is mijn wens: Blijf positief.

Van twee markten thuis.

 Zo, ben weer thuis. De laatste pont bracht me weer naar Gelderland na mijn Brabantse avontuur vandaag.

Toen ik half zeven wakker was wist ik nog niet of het thuis blijven zou worden met breien en hout zagen of een tocht naar Uden, waar maandagochtend markt is.

De eerste optie was nog wel in het voordeel, maar toen het ontbijt nabij was besloot ik alvast om nog maar geen kachel aan te maken en na het ontbijt viel de beslissing in het voordeel van het uitgaan.

Hierbij speelde het feit dat er morgen bezoek komt ook een rol. Morgen dus thuis en gisteren thuis en zo is het een goede afwisseling.

De fiets ging snel vandaag. Weinig wind, zelfs een beetje in de rug, maar ook hadden de beenspieren er zin in.

Het was natuurlijk kil en grijs in Uden, maar de markt waar ik jarenlang niet meer geweest was bleek toch nog steeds groot genoeg om het interessant te maken voor me.

De groenteman met zijn harde stem die ik al jaren ken zwaaide enthousiast terug na mijn groet.

Een marktbezoeker had hele verhalen naar mij toe en onder andere de vaak gestelde vraag hoe oud ik was om dit allemaal nog te ondernemen.

Vroeger was hij provo, vertelde de nu zeventig jarige man. Waarop ik zei dat ik dat in de provotijd niet was, maar daarmee tot nu gewacht had.

Zo houden we de zaken in evenwicht, vervolgde ik, hiermee zinspelend op de evenwichtsoefening die de man deed met zijn paraplu die hij met de punt op zijn hand liet balanceren.

Op weg naar de koffie ontdekte ik tot mijn schrik dat hier het draaiorgel dat ook op de Osse markt komt volop bezig was.

Heeft het dan nog wel zin voor mij om door te gaan na de pauze, vroeg ik me af, want de spoeling wordt dan toch dun?

Maar de markt hier was vrij groot en na de koffie was er toch weer genoeg moed en motivatie om door te gaan.

Het blijft dat ik goed speel tegenwoordig en ook in moeilijkere omstandigheden de aandacht naar me toe weet te trekken.

Rond half één stapte ik weer op de fiets en nu was de vraag: Wordt het via bezoekjes terug naar huis of eerst nog vijftien kilometer verder van huis naar Gemert waar een middagmarkt is?

Er werd weer gekozen voor een grote fietstocht van samen toch zeker zeventig kilometer. Wat allemaal gemakkelijk ging want de konditie blijkt prima te zijn, en de klachten zelfs helemaal van de baan.(Nog steeds geldt: Niet te snel juichen)

Na een patatje in Boekel trof ik daar het kapelletje van Sint Anthonis.

Een gelegenheid om even binnen te wippen.

Een gebedje voor de Heilige Anthonis, die mij zo vaak op mijn reizen de weg wijst naar een kampeerplekje, was hier ook op zijn plaats.

Aangekomen in Gemert kon ik rond twee uur aan mijn tweede optreden van de dag beginnen.

Het is een markt die door de hoofdstraat van het plaatsje loopt en dus een goede akoestiek geeft.

Het verloopt echter desondanks meestal matig voor mij.

Maar met het zelfvertrouwen dat ik nu heb lukte het hier vandaag ook prima.

Bij voorgaande gelegenheden werd het na afloop een bezoek aan Rien, die hier woonde op een kluizenaarachtige manier. Hij is echter overleden, vernam ik tijdens mijn laatste bezoek aan Gemert.

Nu was er voor de koffie een CAFÉ .

(waar je vast ook wel Chocomel zou kunnen krijgen)

Twee frieten plus een kroket moet voor het avondeten maar weer genoeg zijn vandaag.

Morgen haal ik dat wel weer in .

Wel lekker slapen straks, en dat is mijn wens ook.

Een goede breier weet van wanten..........

 

Maarrrrrr.........moet er wel een mouw aan passen op zijn tijd.

Berekening was een beetje verkeerd voor de voor- en achterkant, dus moet de mouw in het verkeerde ook meedoen, anders past hij niet.

We zullen zien hoe het resultaat straks is.

Vanmiddag is Pietje te gast.

En ook kwamen Hanny en Flip.

Hier komt Flip Pietje ophalen om mee te wandelen.

Het is vandaag, zondag, ook de dag van de overdenkingen.

Erik stuurde mij het volgende:

Het is in ieder geval zaak, vind ik, om het leven hier op aarde te relativeren.

Zowel de fijne als de minder fijne dingen zijn tijdelijk.

Het groter geheel blijven zien is belangrijk.

" Wat je vandaag als ramp ervaart kan morgen een zegen blijken."

Een fijne avond gewenst.

Mocht bijdragen aan een feestelijke sinterklaasmiddag in Ede.

 

Wat ben ik toch gek, zei ik vanmorgen tegen André ,om helemaal op en neer naar Ede te fietsen om daar te gaan spelen.

Wie is er hier niet gek, was zijn antwoord.

Nou , zo gek bleek het niet te zijn.

Twee en een half uur fietsen, dat wel, maar dan had je ook iets .

Een heel gezellig Ede trof ik aan, dat bovendien in de sinterklaasstemming was.

Voor mij gelegenheid om al mijn sinterklaasliedjes weer eens uit het register te halen.

Fijn weer te mogen ervaren dat ik een rol mocht spelen in het tot stand brengen van die sfeer en mee mocht doen aan de folklore van de goedheiligman. 

Op weg ernaartoe genoten de kippen ook van hun vrijheid.

En dit vond ik ook wel een foto waard:

Tussen het spelen door twee keer koffie gedronken en op de terugweg een patatje verorberd in de mij al vertrouwde tent in Kesteren.

De terugweg verliep ook soepeltjes. Er was geen tegenwind en vanmorgen was die ook in de rug.

Het begint te schemeren. Tijd om mijn lampjes tevoorschijn te halen.

De kachel doe ik niet meer aan vanavond, ga lekker onder de wol en mijn smartphone laat zien hoe Oranje het gaat doen  tegen Montenegro. De versnapering onderweg telt vandaag als het warme eten.

Met mijn zij ging het vandaag heel goed. Had vannacht ook geen centje pijn.

Een genoeglijke avond gewenst.

Altijd positief en goed gestemd.

 

Vandaag was het voor Jet weer tijd voor haar wekelijkse koffieclubje.

Dit keer mocht ik in plaats van Piet het roer in handen nemen.

Met Jets gezondheid is het de laatste jaren flink achteruit gegaan, maar klagen heb ik haar nog nooit horen doen.

Ze accepteert de werkelijkheid zoals die is en wat dat betreft vind ik haar voorbeeldig.

Met dank ook aan Piet want die staat honderd procent voor haar klaar.

Behalve deze koffieochtend heeft Jet ook drie andere dagen van de week haar clubjes. Ze is namelijk zeer praatgierig.

Piet heeft vanmorgen uitgerekend dat al dat heen en weer duwen van Jet zo'n zesendertig kilometer lopen per week betekent.

Niks mis mee, want zo komt hij gelijk aan de nodige lichaamsbeweging.

Daarnaast fietst en kanoot hij ook erbij, waardoor zijn konditie op peil blijft, net als de mijne.

Vandaag ben ik namelijk weer teruggefietst van Breugel naar Alphen en wel via een omweg over Erp.

Daar bracht ik een bezoek aan Wineke die een beetje in de lappenmand zit.

Peter uit Veghel trof ik echter niet.

Het is half acht en mijn maaltijd is weer hapklaar geworden dankzij de kachel die ook weer voor lekkere warmte zorgt.

Hier nog enkele foto's uit de tuin van Piet en Jet .

En van een vriend in Roemenië komt dit:

Met andere woorden: Zet hem op.

Een goede nacht gewenst.

Voor het eerst geen last gehad vannacht.

 Overdag ging het meestal al goed de laatste dagen, maar de afgelopen nacht verliep nu ook zonder vervelende gevoelens in mijn lijf.

Hoera!

Mijn ogen gingen rond zeven uur open en al snel was mijn besluit daar: naar de markt van Veghel fietsen.

Ook woont Peter in deze plaats, die ik al zo lang op wil zoeken.

Maar het kon ook zijn dat ik deze markt weer liet volgen door die van Son en in die gemeente wonen Piet en Jet.

Het laatste werd het tenslotte, en daar zit ik nu na een heerlijke copieuze maaltijd uit te buiken.

Piet was de kok voor dit diner van aardappelen, rode bieten, appelmoes en kip.

Inmiddels zit het gastechtpaar aan de koffie, die

misschien wel te danken is aan de onderneming  Van Tienen,die ik vanmorgen op weg naar Veghel trof:

De heenweg leverde ook het volgende plaatje op:

Beide markten waren voor mij goed verlopen, behalve dat mijn oren niet helemaal functioneren zoals het hoort. Daar heb ik al langer last van.

Of er zit een prop in, of ik begin doof te worden.

Piet was me in Son op de markt al op komen zoeken.

Na drie kwartier was het daar voor mij pauze, wat uiteindelijk ook het einde was van het optreden. Want na de koffie met versnaperingen bij HEMA zijn we samen naar Piet's huis in Breugel gefietst.

Een paar straten eerder troffen we een gans aan die bekend staat als de weduwnaar die bij de mensen in de buurt is blijven wonen.

Zijn vrouwtje is afgelopen voorjaar opgegeten door een hongerige vos.

Daarvoor waren ze zeker tien jaar een onafscheidelijk paar en waren altijd te vinden in de nabijheid van het hertenkamp waar ze door de vele voorbijgangers gevoerd werden. Daar is ook de noodlottige ontmoeting met die vos geweest.

         Uit het archief van Piet: Het ganzenpaar in gelukkigere tijden.

De piano weerklinkt . Het is zeven uur in de avond.

Een stemmige avond is mijn wens .

Vandaag weer houtdag.

 Kleine aanmaakhoutjes maken door plankjes te splijten dat was onder andere waar ik mee bezig was vandaag. Ook aangespoeld hout zagen en door de midden hakken om het toegedekt op een stapel te laten drogen.

En bij dit alles wat meer orde op zaken stellen.

Rondslingerende spreukenbordjes hebben een plaatsje gekregen, zoals deze die bij de fiets in de buurt hoort te hangen.

Wat ook een leuke spreuk is die ooit op mijn fietstassen stond met viltstift is deze: IK SPOOR NIET, IK FIETS.

Maar op  deze fietstas staat ie nog niet. Hoeft ook niet iedereen  te weten dat ik niet spoor.

Het aanzicht bij het betreden van de boot is nu weer gezelliger geworden.

Met mijn gesteldheid blijft het toch fluctueren.

Kort samengevat dacht ik gisteren dat ik naar Spanje zou gaan binnenkort, vannacht dacht ik meer aan de gang naar de dokter en vandaag dacht ik aan geen van beide tot nu toe, maar voelde me goed.

Goede gevoelens is mijn wens voor komende nacht.

De winst is binnen (handbereik)

 

Daar ligt het gisteren vers gezaagde hout voor de deur.

Ook vandaag had ik wel zin om met de fouragering van hout verder te gaan.

In Zaltbommel was weliswaar de markt aan de beurt om die eens te bezoeken, maar ik zag op tegen de langzaamheid van de wel comfortabele fiets en dan die hele onderneming voor een markt waar niet veel te doen is.....

Die markt zal één van de volgende dinsdagen interessanter zijn voor mij omdat dan Sinterklaas in het land is en ik dan al die bijbehorende liedjes kan spelen en zo meehelpen aan de folklore.

Over mijn zij begin ik wat optimistischer te worden. Afgelopen nacht weer geen pijnstillers nodig gehad en ook overdag lijkt het wat normaler te worden. Zal de dokter dan toch gelijk hebben dat er niks ernstigs aan de hand is?  

Niet te vroeg juichen, maar het zou toch wel mooi zijn.

Naast de grote afwas heb ik verder wat opruiming gehouden: Een glasbak gevonden in Maasbommel waar twee fietstassen vol met vooral jampotjes in geleegd konden worden.

In Maasbommel is ook een winkeltje. De koeken waren op en met het nuttigen daarvan smaakt de koffie ook beter.

Een vriend had vandaag ook boodschappen gedaan en hij kon het niet laten om even voor schappenjongen te spelen.

Ondertussen is het nu voor mij etenstijd. De snijbonen op de kachel zijn gaar.

BON APPÉTIT is mijn Franse wens voor de late eters.

Tot morgen.