Een huis met inhoud.

Het huis van Koos waar ik een paar dagen te gast ben is er niet één met lege wanden.

Het is een weerspiegeling van de rijke geest van zijn bewoner.

Onder andere is deze man gepassioneerd van boeken, waarmee de meeste wanden van zijn huis zijn aangekleed.

Vele boeken en kunstwerken in zijn huis zijn gestoeld op een diepe geloofsbeleving die leidraad is in zijn leven.

Gelovig ben ik ook en vandaag was het een goede gelegenheid om weer eens naar een kerk te gaan, met Koos mee.

Een bijzonder prettige voorganger was hier de pastoor, met een heldere, duidelijke stem waarvan je voelde dat die gedragen werd van binnenuit.

Op een gegeven moment vertelde hij dat we allemaal een cadeautje kregen in de vorm van een papiertje en dat we pas mochten bekijken als hij het aangaf.

Het waren bij elkaar gezochte uitspraken uit de bijbel, die hij ook één voor één voorlas en die mij aanspraken, want zo ervaar ik het ook.

Ik besef kind te zijn van en geborgenheid te hebben bij God.

In het grote avontuur van mijn leven op aarde ondervind ik daardoor veel houvast.

Tussen de middag had Koos een lekkere bord erwtensoep voor ons.

Rond drie uur kwam zoals afgesproken Ineke voor mij op bezoek en konden we wat bijkletsen.

En op dezelfde keukentafel waar we vaak aan zitten zie je als het ware de narcissen zich ontwikkelen.

Zometeen gaan we weer een potje scrabble spelen samen, met af en toe een blik op de ontluikende bloemen.

Een gezellige avond is mijn wens.

Toen kwam er een olifant met een lange snuit..........

 ..........en die blies het verhaaltje uit.

Het was heel gezellig op de markt van Geleen die de hele dag zou duren en met mijn spelen mocht ik daartoe een steentje bijdragen.

Op het einde toch een beetje een kater. Terwijl kinderen om me heen sprongen en ook de volwassenen  er zichtbaar plezier in hadden mij bezig te zien kwamen er ook twee mannen in het blauwe pak langs die met evenveel positieve verbazing mijn bordjes stonden te lezen in de levendige stemming die mijn muziek opriep.Helaas dachten ze er ook aan wat hun taak was:de orde handhaven op de markt en om muziek te maken moet je een vergunning hebben in Geleen, zo bleek.

Het feest was plots voorbij alsof het door een olifant met een lange snuit bruut uitgeblazen werd.

Troost was dat ze ermee aankwamen op het eind en dat ik me vanaf elf uur al flink uit heb kunnen leven.

Ik had me net opgemaakt om nog een half uurtje te spelen en dan moest ik echt wel naar het huis van Koos, want een vriend van hem die mij ook kent zou speciaal om mij te ontmoeten daar om vier uur zijn.

               De reünie met Theo en Koos.

        Koos en ik moesten ook samen op de foto.

Theo helpt Koos onder andere met het op Marktplaats zetten van zijn vele boeken.

Bij andere ontmoetingen met hem schreef ik in de blog dat zijn huis bij wijze van spreken behangen is met boeken.

Vandaag heeft hij dit hele antieke boek verzonden uit 1938.

Lees er maar eens in:

Wat mooi was op de markt was de ontmoeting met Ineke.

Zij woont met haar man Sjef  in Geleen en normaal logeer of eet ik ook altijd bij hen als ik de Limburgse vriendenronde doe.

Echter Sjef is heel bang voor corona en vindt mij niet veilig genoeg ondanks dat ik toch al braaf mijn spuit genomen heb.

Heel mooi dat Ineke ik elkaar toch even gezien hebben vast.

Morgen komt ze naar Koos toe, die zij via mij ook kent, en dan kunnen we nog een beetje verder kletsen.

Ondertussen is er voor thuis me weer wat hout aangeboden. Dit keer van Liesje uit Oijen.

En toen kwam er weer een olifant met een lange snuit en die blies dit verhaaltje uit.

Wordt vervolgd morgen.

Van Breugel naar Geleen gefietst. Hartelijk ontvangen door Koos.

 Na wat wikken en weken leek het me een goed plan om van het zuidelijke Brabant waar ik bij Piet en Jet was vandaag maar eens door te rijden naar mijn Limburgse vrienden.

Koos woont in Geleen en dat werd uiteindelijk mijn doel.

Wel had ik geen telefoonnummer van hem bij me en mensen midden in de nacht overvallen doe ik niet graag.

Maar met zeven uur viel het late tijdstip nog wel mee en mijn plotselinge verschijning ervaarde hij als een aangename verrassing en ikzelf ben natuurlijk ook blij hem weer eens onder vier ogen mee te maken na bijna een jaar.

Koos is lid van de franciscaanse beweging en hier in zijn keuken zie ik onder andere het bordje terug wat ik ooit voor hem heb gemaakt.

Het was al met al weer een flinke fietstocht vandaag die om elf uur begonnen was.

Kort daarvoor toen ik nog niet wist dat ik dit zou ondernemen troonde Piet me nog mee naar de viskraam waar hij per traditie elke vrijdag vis haalt.

Met dit als basis plus het ontbijt met door Piets broodmachine gebakken brood  had ik genoeg energie om tot Asten door te rijden waar de HEMA krentenbollen en koffie in de aanbieding had voor de lunch van 14 uur.

Twijfel had ik wel de afgelopen nacht of ik zo'n tocht nog wel kon maken.

Ik had namelijk heel veel last van mijn rechter heup.

Wel vaker speelt die een beetje of met lopen en liggen, maar nu deed ie vaak zorgwekkend zeer als ik naar de wc liep.

Met fietsen echter heb ik geen last en ook deze hele tocht ging prima.

Nu op dit moment nu ik weer zit en sta en loop is het allemaal weer normaler.

Ik zal zometeen op de bank bij Koos vast lekker slapen.

Toevallig heeft Piet vergelijkbare klachten.

Hij houdt het op een slijmbeursontsteking.

Dus een nieuwe heup hoeft voorlopig nog niet voor beiden.

Dit  stuurde hij op.

Dus nu inderdaad maar weer eens ter slapen gaan nadat ik dit huiswerk weer gemaakt heb 

Welterusten voor de andere nachtbrakers en de groeten van de gastvogels van Piet en Jet .

Heel moe vandaag. Naar Breugel gefietst.

 Vanmorgen besloten om in Veghel de markt te doen en vandaar eventueel door te gaan naar Piet en Jet in Breugel.

Er bleek een vrij gunstige noordwestenwind te staan.

Maar nu was er een andere terugwerkende kracht waar ik strijd tegen moest leveren.

Erg moe bleek ik me te voelen.

Wat ik deed was mijn snelheid aanpassen aan mijn lichamelijke toestand. In ieder geval geen haast willen hebben om de markt op tijd te halen. Leven (fietsen) in het hier en nu en vooral diep ademhalen af en toe. Hierbij denk ik dan ook geen moment aan accordeonspelen.

Pas vijf over elf kwam de markt in zicht. Een blik op het plein, waar gezelligheid van uitstraalde deed mijn speellust onmiddellijk ontwaken, maar een kopje koffie, in de HEMA gekocht om buiten op een bankje in de zon te nuttigen zou me helemaal helpen om mijn optreden met enthousiasme gepaard te laten gaan.

En inderdaad was de vermoeidheid even van de baan.

Een goed uur gespeeld tot kwart over twaalf en toen weer heel rustig aan via een frietje in St Oedenrode naar Son gefietst, waar het carillon ook wel muziek maakte. Maar iets buiten de markt vond ik een plekje waar ik het  ruim een uur volhield om daarna via een bloemenzaak Jet te gaan verrassen.

Piet kwam ik onderweg tussen Son en  Breugel al tegen.

Hij was onderweg naar onder andere Albert Heijn om daar de ingrediënten voor chili con carne te halen waar deze onverwachte gast ook op getrakteerd zou worden.

              Het eten smaakte voortreffelijk.

Nu half acht is het nog steeds een beetje uitbuiken wat mij betreft. Straks lekker op tijd naar mijn logeerbedje.

Waarschijnlijk was de afgelopen nachtrust gewoon te kort. Daarvoor was het ook een heel gezellige avond thuis met mijn eetgasten Bert en André.

De groeten van deze Sonse kippen.

Bestelde vlindertjes net op tijd af.

 Bij het vallen van de avond zette ik de laatste penseelstreken op de drie vlindertjes die ik voor Bert gemaakt heb vandaag.

Hij heeft in Zutphen een volkstuin en iemand heeft daar een insectenhotel opgezet.

Toen ik met hem daar was in december zei hij dat daar wel een paar vlindertjes van mij op zouden passen.

Toen zat het schilderen echter niet in mijn activiteitenpakket.

Wetende dat Bert vandaag zou komen dacht ik ineens weer aan die vraag van hem en sinds een paar dagen zijn de verfpotten weer geopend. Dus......naast het afmaken van die twee spreukenbordjes van gisteren meteen ook maar drie  vlindertjes uitgezaagd, geschuurd, gegrondverfd en tenslotte in het bijna duister, net op tijd dus, tot een voor mezelf bevredigend einde gebracht.

Het productieproces in beeld:

Je ziet, er liggen ook weer twee nieuwe spreukenbordjes bij.

Op eentje daarvan komt dan toepasselijk:"Wat voor de rups het einde is is voor ons een vlinder."

De bordjes van gisteren zien er na de finishing touch zo uit:

Buiten slingert nog de vergane tekst van één ervan rond.

De gesponnen en gewassen wol kreeg vandaag nog een wasbeurt in lauw zout water, gevolgd door spoelen en daarna konden de strengen lekker uitdruppen.

Nu hangen ze binnen en zijn al bijna droog.

En nu, tien over zes, moet ik snel beginnen met koken.

Bert en ook André verwacht ik om zeven uur.

Al met al een dag met een vol programma.

Eet smakelijk voor de late eters.

Zoek geen geluk, want je zoekt je een ongeluk.

Eens kwam Riet, die nu al weer drie jaar dood is met deze spreuk aanzetten.

Ze stimuleerde me met het maken van scherpe zinsneden, bekeek mijn uitvindingen kritisch en had vaak suggesties, waarvan ik op mijn beurt dan weer bekeek of ze een bordje waard waren.

Achter het huis van haar en haar man Ad kwamen heel veel ervan ook te hangen en het doet me deugd te zien dat Ad er nog steeds heel veel heeft.

Ach ja, ze verslijten natuurlijk door de tand des tijds en de titelspreuk van deze blog heb ik vandaag weer eens opnieuw geschreven, samen met een verse, die ik ergens gehoord heb en die mee mag doen hier.

De letterverdeling van de bovenste is niet goed gelukt. Morgen wordt het verbeterd.

Ook heb ik vandaag een hele klos volgesponnen met mooie donkere wol die ik vorig jaar van een dorpsgenote in ontvangst mocht nemen.

Daarna ging de streng samen met een andere die al klaar was in een emmer met lauw zout water.

Het effect van het zout op de wol blijft me altijd fascineren. Je ziet gewoon het vuil ( en het vet) van de wol in het water trekken.

Een nachtje in het water laten staan is het devies en dan morgen nog een keer herhalen, naspoelen enkele keren met lauw water en dan laten drogen.

Zojuist heb ik boerenkool met spekjes op, wat heerlijk smaakte, maar toch een beetje gewaagd was daar het misselijkheidsgevoel net voor het eten weer opkwam, na de hele dag plus afgelopen nacht afwezig te zijn geweest.

Maar nu na het eten voelt het allemaal goed en heb ik alleen een lekkere nasmaak in de mond.

En zo is er weer een dag voorbij, die weer net iets langer was dan de vorige.

Het licht wijst me de weg en zal dat blijven doen.

Dag en welterusten.

                 Deze slaapt al .

NU....... LAND oftewel het ontstaan van de naam NULAND

Vandaag werd Nuland en omgeving mijn doel.

Op doordeweekse dagen vaart de pont weer voor fietsers en dat is deze week van zeven uur 's-morgens tot half zes 's-avonds.

Het was een goed plan, vonden Stef en ik om elkaar weer eens te zien ter gelegenheid van een wandeling met haar hond Rio in de bossen rond Nuland.

Rond kwart voor elf was ik hier als eerste op het afspreekpunt dat we al kenden van een vorige gelegenheid een paar jaar terug.

Vijf minuten later blafte er een mooie witte hond naar mij toen Stef de autodeur opende.

Zou hij me nog gekend hebben na bijna twee jaar?

Een mooie wandeling, een lekkere kop koffie met een koek onderweg en goed gezelschap, wat wil je nog meer?

Nou, wat mij betreft ook nog even gezellig bij Hanny langs gaan die in Nuland zelf woont!

Ook met haar en Flip draaide het uit op een mooie wandeling en van tevoren werd ik voorzien van koffie plus een boterham met ei.

Ze vertelde dat Nuland waar ze nu twee jaar woont eigenlijk ontstaan is door de uitspraak NU LAND. 

Wikipedia naslaand  is dat volgens een legende de uitspraak van een rijke schipper, die als dank dat hij hier droge voeten kreeg een kerk gebouwd heeft.

Maar zoals bij de etymologie staat zal het oorspronkelijk toch wel bedoeld zijn als  NIEUW LAND.

Over historie gesproken: op mijn route ernaartoe vond ik een bijna gesloopt huis waarvan de schoorsteen echter nog helemaal intact leek.

Het doet me denken aan een van mijn eerste reizen toen ik ergens in oktober in Schotland mijn tent had opgezet tussen de muren van een ruïne vanwege aanhoudend stormweer en de afwezigheid van bossen in die buurt.

In die schoorsteen maakte ik dan vuurtje om eten op te koken.

Op een dag kwam verbaasd een man op bezoek, afkomend op de rook van een schoorsteen zonder huis.

Hij vond het geheel zeer komisch en kwam daarna elke dag even een praatje maken, zolang ik er nog woonde en ook nam hij wat eetbaars mee.

Ik hoor het hem nog zeggen:"We will keep you alive".

Er was vandaag na lange tijd bericht uit Italië van mijn vrienden schapenhoeders die nu in de Povlakte bivakkeren.

Wie weet wijst mijn reisster dit jaar weer eens naar hen.......

Maar ook hier in het Land van Maas en Waal en omstreken gaat de zon mooi onder.

       Zojuist rond vijf uur bij Oijen.

Een groot bord met een bonenmenu heb ik net op en nu heb ik nog wel trek voor een tweede.

Mijn buik had gisternacht en vanochtend toch weer problemen.

Misselijkheid en aanverwante verschijnselen waren er weer.

Nu weer niet.

Wispelturig zoals de baas zelf af en toe.

Een goede avond gewenst.

Bijna goed, maar nog niet helemaal.

De ratatouille van vorige week zondag werd door mijn maag goed verwerkt vannacht.

De misselijkheid is niet teruggekomen, eerder verder weg gegaan.

Het blijft nog wel uitkijken met eten.

Vanavond keken me die stukken kip zo lekker aan dat ik ze naast de groente ook op het kachelvuur heb geplaatst.

 

Even later lag één ervan op het bord samen met de snijbonen en de aardappelen.

Zal ik de tweede ook nog even nemen?

Ja, hij zit erin.

Ik ben trouwens niet de enige die de verschijnselen van misselijkheid had of heeft. Vandaag heb ik het weer van iemand gehoord. En ook twee honden hadden het.

Het was een rustige zondag zonder bezoek, want de overkant van de Maas is nog steeds afgesloten als je niet veertig kilometer om wilt fietsen.

Radio Maria zorgde voor een stemmige sfeer bij het handwerken.

Zondag is een dag van bezinning. Maar ook kijk ik nu 's-avonds enkele afleveringen van " Kijken in de ziel", een serie geleid door Coen Verbraak.

Deze werd in 2018 uitgezonden op de televisie.

Elke keer een half uur dat kan net met mijn totaal 16GB die ik per maand mag verbruiken.

Deze vissers zullen ook wel met bezinning bezig geweest zijn vandaag.

En langzaamaan groeit mijn houtstapel van al het aangespoelde hout.

Oei oei.......een poepje dat er niet als een kanonskogel uit kwam.......Het blijft uitkijken.

Laten we ook maar vooral blijven lachen. Hier een ingezonden stukje.

Mijn huis in de avondstemming wenst u ook een sfeervol verloop van deze late uurtjes.

Auf wiedersehen, tot morgen.

Weer misselijk met diarree. Toch naar Tiel.

   Kaarsen uit Tiel,  Het stalletje is weer verlicht.

 In de loop van de vorige nacht begon toch het misselijkheidsgevoel weer, gepaard met een spinazienasmaak in mijn mond. Op het eind was het weer drie of vier of vijf keer naar de wc gaan.

Mijn plan om ergens te gaan spelen, waarbij ik vooral aan Veenendaal dacht, ebde langzaam weg. In ieder geval was het om te beginnen een behaaglijker idee om de kachel aan te maken, daar thee op te zetten en in de warmte te ontbijten dan snel in de nog koude ruimte wat brood proberen te eten.

De radio was aan en toevallig hoorde ik op het nieuws van tien uur dat de winkels weer open zouden gaan, iets waar ik totaal geen rekening mee gehouden had.

Maar dat betekende dat het dichtbije Tiel nu ook wel gezellig genoeg zou zijn om te spelen.

Dus misschien toch maar deze kleinere onderneming aangaan was mijn gedachte.

Ja, nee, ja, nee,ja,ja tenslotte.

Met het risico of het allemaal zou gaan met het meermalen naar het toilet moeten.

De cafés zijn weliswaar dicht, maar de nu open HEMA heeft dacht ik ook in Tiel wel een wc.

En bovendien........ hé..........kaarsen ja, die kan ik nu ook zomaar weer kopen daar.

Dus de fiets op, de mist in, misselijk en al, vergeten wcpapier mee te nemen voor onderweg eventueel.

Ik kreeg uiteindelijk het voordeel van de twijfel,  hoewel een paar keer drentelend bij de wc van de HEMA of ik niet erheen zou gaan.

Het bleek de hele middag niet nodig.

In de tweede helft van de middag zakte de misselijkheid ook weer weg.

Wel had ik moeite om met de muziek de letterlijk en figuurlijk kille sfeer te verwarmen, mijn handen waren ook vaak te fris.

Toen na een uur ook nog een draaiorgelman voorbij kwam was mijn inspiratie om lang te blijven al snel over.

Toen vrij snel mijn andere belangrijke missie volbracht.

Ook friet met mayonaise gegeten gevolgd door koffie drinken staande, voor een café waar meerdere mensen bij de buitenverwarming stonden. Zelfs nog een krant erbij ter inzage. Gezellig ongezellig.

Daarna toch nog tot vier uur doorgespeeld.

Vergeleken met gisteren was het vandaag maar een lichte muntenregen die naar beneden viel.

Maar ach ja, het kan niet altijd kermis zijn.

Op weg naar de Lidl deze auto maar eens op de foto gezet. Sinds heel lang staat hij al op deze zelfde plek.

Mijn fiets die achter de auto tegen de muur stond zou daar ongetwijfeld niet zo lang met rust gelaten worden.

In Tiel waren vrijwilligers ook nog steeds bezig in de zogenaamde vlindertuin.

De pont bracht me even later weer trouw naar de overkant. Niet meer door de mist zoals vanmorgen.

Bij thuiskomst het eten opgewarmd van afgelopen zondag dat al die tijd koel buiten heeft gestaan.Maar of het in deze situatie verstandig was?

We zullen het merken aan de nacht die nu op handen is.

Een verlichte avond gewenst.