Krampachtigheid was weg bij het opstaan. De grote wereld weer in.

 Niet meer bang vanmorgen om de grote wereld in te fietsen. Toen ik wakker werd  voelde ik weer de flair. Het was niet meer nodig om nog een dagje in de veilige wereld van de herberg te vertoeven om op te sterken. Eerst nog thee gezet op mijn gasje en in mijn kamertje ontbeten, toen de spulletjes ordelijk verzameld en naar de fiets gebracht. De man van de garage, die zo het lijkt de vader is van de pensioneigenaar, was er ook.

Na de sleutels teruggegeven te hebben kwam het startsein van de etappe van vandaag. Alvorens Moron uit te rijden maar vast alle inkopen gedaan bij de Lidl, want heel veel dorpen zijn hier niet in de buurt.

Het begon met veel klimwerk.

Moron de la Frontera achter en onder me gelaten.

En het eindigde er ook mee vandaag.

Ondanks dat hier olijfbomen staan is de ondergrond hier minder drassig dan normaal bij deze bomen.

Hoe hoog ik zit weet ik niet, maar  het uitzicht is geweldig. Het waait niet en het is helder, dus ik ga een rustige nacht tegemoet.

En zo waren er vandaag overdag ook weinig problemen, al besteeg af en toe mij de angst dat mijn band het weer zou begeven. De voorrem ging moeilijk doen, dat wel. Ineens blijken de remblokjes versleten te zijn en tijdens afdalingen ging het ijzer op ijzer. Maar ik ben direct na aankomst op de "camping" aan het sleutelen gegaan en ik denk dat ik morgen en de volgende dagen weer goed kan remmen. Dat is wel nodig, want tot Nerja zal het niet meer vlak zijn.

Op koffie had ik niet gerekend vandaag, want de bewoonde wereld was ver weg, zeker omdat het met vele klimmen langzaam ging. Maar ineens, onverwachts, dook daar in the middle of nowhere een café op.

Het was daar buiten een gezellige bende met onder andere veel kippen die vrij rond liepen.

Aan de andere kant van het hek waren een paar honden die naar me begonnen te blaffen.

Binnen was er behalve ik nog een andere gast, die met me begon te praten. Hij sprak een beetje Frans, had in Frankrijk een tijdje gewerkt. Bij de koffie vroeg ik een kaasgebak. Ik kreeg er echter twee. 

De eigenaar had ze zelf gebakken. Het was een leuk mannetje met veel humor en waarschijnlijk ook de baas van al dat boerderijspul dat buiten liep.

Het eind van het verhaal was dat toen ik af wilde rekenen ik het geld weer in de portemonnee terug kon stoppen. Ik hoefde niks te betalen.

Deze ruïne kwam ook nog op mijn weg.

De mensen die er woonden hadden een mooi uitzicht:

De weg was vandaag in goede staat. Geen autovia en ook geen modderpad. Maar ik hou mijn hart vast hoe de weg waar ik nu ben morgen eruit gaat zien. De provincie Sevilla is zojuist overgegaan in de provincie Malaga en de weg werd meteen aanzienlijk slechter. Ik verwacht wel dat hij verhard zal blijven, want hij heeft een nummer. Maar voorzichtig fietsen zal nodig zijn met mijn kwetsbare achterwiel.

Maar nu eerst lekker slapen in mijn eigen herberg.

Buenas Noches.

                               Welterusten.

Aan het bijkomen van de verschrikkingen van gisteren.: Nog een dag bijgeboekt in de herberg.

 Nog steeds onder de indruk van de modderpoel waarin ik gisteren urenlang moest ploeteren met mijn zwaarbepakte fiets aan de hand.

Dat ik uiteindelijk deze herberg heb gevonden is een zegen maar was ook verre van zelfsprekend.

Het was namelijk al aan het schemeren, regen dreigde toen ik daar in Moron stond.

Ik wilde een hotel, een herberg of in ieder geval een dak boven mijn hoofd, maar hoe kom je daar aan? Hoe doen mensen dat?

In ieder geval met het apparaatje, de tovermachine die alles weet. De vorige twee keren was het gelukt, maar misschien had ik ook wel heel veel geluk dat de beheerders er net waren. Je moest vast en zeker eerst opbellen of op een andere manier reserveren om er zeker van te zijn dat je terecht kunt. Maar dat leek me, zeker nu, een brug te ver.

Ben gereden naar waar ik dacht dat het misschien iets zou zijn.

Maar inderdaad, een gesloten gebouw. Kan ik hier aanbellen om te vragen of ik hier kan slapen? En waar moet dan mijn fiets blijven?

Er stonden wel aanwijzingen hoe je moest reserveren.

Nee, veel te ingewikkeld. Weer kijken op de smartphone en toen vond ik iets van een herberg. Wat is het verschil eigenlijk? Ik wist het niet,maar het leek me dat bij een herberg er meer ruimte omheen is, dus plaats voor de fiets.

Op weg ernaartoe sprak een man me aan en ik  zei hem meteen dat ik een hotel zocht, waarop hij me stellig de andere kant op wees van de plek waar mijn vondst moest  zijn. Ik werd er wanhopig van: "Nee, nee, ik wil daarheen", wat ik  half huilend wel drie keer herhaalde.

Want ik was zo zenuwachtig. Als dit niet lukte, wat moest ik dan? Daar sta ik dan op straat terwijl de avond valt. De stad uitfietsen en alsnog een kampeerplek zoeken in de regen en in de onbeschutte natuur? Of naar een hotel-restaurant dat ik zes kilometer voor Moron voorbij gereden was? Daar kon je zo te zien zo de plaats op rijden. Had ik het maar gedaan, ik had spijt.

Toen ik de man op mijn smartphone de herberg liet zien sloeg hij om."Oh, een herberg, ik dacht dat u een hotel zocht. Ja, herberg Moron, die ken ik, dat is inderdaad deze kant op." En hij liep met me mee tot vlakbij het gebouw. Daar zag ik tot mijn opluchting de deur open staan. Voorbijgangers riepen echter dat ik in het café moest zijn iets verderop, waaruit ik begreep dat daar ook de baas van de herberg werkte en dat klopte. Ik kon mijn oren en ogen niet geloven, ik mocht logeren. En zelfs wees hij me onmiddellijk een plek in een garage aan waar de fiets kon staan.

Mijn kamer bleek niet in het gebouw te zijn waar Hostal Moron op stond, dus een beetje warrig was het allemaal wel voor mij. De man was ook niet erg vriendelijk en behulpzaam. Ik kreeg drie sleutels in de hand met het nummer 18 van mijn kamer en ik moest het maar uitzoeken. De deur van de garage leek dicht te gaan,dus moest ik in de gauwigheid de belangrijkste spullen uit de fietstas halen. In mijn zenuwen moest ik goed opletten om geen belangrijke dingen over het hoofd te zien. Mijn hele systeem lag immers overhoop.

Uiteindelijk bleek vanmorgen dat ik gewoon zelf bij de fiets kan door de garagedeur  open te schuiven. Die was niet op slot.

Vandaag is mijn geest weer een beetje tot rust gekomen door te besluiten hier een dagje te blijven.

Onder andere nam ik me voor in Moron een echte ouderwetse papieren landkaart van Andalusië te kopen. Geen vertrouwen meer in Google Maps na die avonturen die ik meegemaakt heb. De missie liep echter op niets uit. In beide tijdschriftenhandels die ik bezocht waren ze verbaasd dat ik erom vroeg en zelfs in het toeristenbureau wisten ze me niet te vertellen of zo'n kaart in Moron ergens te vinden is, behalve dat ze dachten aan tankstations. Onderweg had ik dat al tevergeefs op twee plaatsen gevraagd.

Het was toch wel mooi om even in Moron rond te kijken. Een ooievaar heeft er zijn intrek genomen op de bovenverdieping van het stadhuis.

Er kwam een stoet geüniformeerde kinderen voorbij:

Op de status van Whatsapp zie je ze lopen.

In een park zie je dit soort kunstwerken:

Vanmiddag in de herberg ben ik ijverig geweest en heb geprobeerd twee van mijn vijf kapotte binnenbanden te repareren. Een vriend vroeg zich af waarom ik dat niet meteen onderweg doe en er meteen een nieuwe binnenband op leg. Reden is dat ik heel gauw dicht sla van de zenuwen uit angst dat de reparatie niet lukt. Van het al of niet slagen van de reparatie hangt veel af. Ik heb niet zoveel vertrouwen in mezelf wat dat betreft. Liever een verse band en als het kan ook nog een nieuwe buitenband, dan kan er normaal gesproken niks meer gebeuren. Behalve in deze periode. Nu gaat na wisseling regelmatig alles weer kapot. Ik kan dus niet genoeg reservebinnenbanden bij me hebben, maar dat aantal is na gisteren weer gereduceerd tot een.

Daarom was het nuttig om vanmiddag twee binnenbanden te plakken. Een beetje minder gespannen was ik hierbij dan wanneer ik het onderweg had moeten doen. Maar toch......

Mijn kamer ingericht als atelier.

Nu maar afwachten of de banden hard blijven.

De kans is redelijk aanwezig dat de reparatie gelukt is. De volgende Decathlon is tachtig kilometer verderop pas.

Zometeen eten koken op mijn gasje. Aanvankelijk wilde ik vandaag ook weer een restaurant opzoeken, maar lekker op mijn eigen manier eten past toch beter bij me.

Eten koken in de multifunctionele pan waarmee ik vanmiddag nog de gaatjes gevonden heb in de binnenbanden.

En morgen? De wereld weer in? De grote wereld met die eindeloze vlaktes? Het ontbreekt me aan de flair. Misschien ben ik nog niet genoeg tot mezelf gekomen na de ontberingen van gisteren en de moessonregens van de afgelopen maand. Weet niet of ik al de kracht heb om weer flink te zijn. Maar het weer is beter. Het slechte weer is voorbij. Dat scheelt.

We zullen zien morgen hoe ik me dan voel morgen bij het opstaan. Desnoods nog maar een dagje erbij hier.

Doeiiiii

Hasta mañana.

                      Tot morgen.

Een dag als een nachtmerrie eindigt in een herberg.

 Tjonge jonge, wat een verschrikking bracht deze dag met zich mee. Weer ben ik erin getrapt en had blindelings de route gevolgd die Google Maps me voorstelde.

Je hebt soms keuzemogelijkheden. "Route met minder verkeer","route met minder heuvels" of "beste route", zijn vaak de drie mogelijkheden.

Voor die laatste koos ik vandaag. Het begon al twijfelachtig op een niet verharde weg, maar op het grindpad kon ik nog redelijk fietsen. Maar zoals vaak verslechterde het wegdek om te verzanden in een modderpoel. Voor een situatie zoals hier beneden kwam ik meerdere keren te staan.

Op het kaartje zie je de blauwe lijn van de door Google Maps aangeprezen "beste route" en boven zie je hoe die in werkelijkheid was.

Het was geen kwestie van een paar kilometers, het moesten er zeker vijftien geweest zijn en het aantal keren dat ik acrobatische toeren uit moest halen om mijn zware fiets uit het moeras te krijgen waren ontelbaar. Tot twee keer toe kon ik m er nog maar net uitgetild krijgen.

Vreselijk eng, want wat als het niet lukt?

Het waren nachtmerrieachtige taferelen. Maar opnieuw kan ik het navertellen gelukkig en zelfs nog wel vanuit een herberg. Dit is in Moron de la Frontera.

Het was drie uur vanmiddag toen ik weer op de verharde weg was en mijn calvarierocht voorbij was, die uren geduurd moest hebben. Ik had geen notie van tijd meer. Het enige wat ik kon doen was met een blik op oneindig mijn fiets door al die plassen heen duwen en maar hopen dat het ooit voorbij zou zijn. En dat einde kwam dus. Maar toen was de vraag, krijg ik de fiets nog rijdende? Die zag er zo uit:

Voor de tweede keer vandaag heb ik alle bagage ervanaf gehaald om vervolgens te proberen om de meeste modder eraf te krijgen.

Dat is wonder boven wonder redelijk gelukt.

Ik kon nog fietsen, en dat was al meer dan dat ik verwacht had.

  Maar toen waren er nog 33 kilometer af te leggen op de verharde weg tegen een felle wind en in een kale vlakte om Moron te halen. Dat leek me onmogelijk, maar ook dit moest haast wel, want ik had geen proviand.

Het is uiteindelijk toch gelukt.

Regen dreigde inmiddels en het waaide flink, dus kamperen in een kale vlakte zou helemaal te veel van het goede worden na zo'n dag.

Een herberg zoeken en vinden is ook niet wat ik gewend ben, maar ik begin ervaring te krijgen en het is gelukt, zij het met veel moeite.

Daarna ben ik de stad in gelopen en er te eten gekregen. Ook dat is erg onwennig voor mij.

 

En zo krijgt deze onstuimige dag, die ook al weer begon met een lekke voorband toch weer een rustig einde.

Het lekkebandencircus is echter nog niet ten einde.

De 

De stopcontacten nemen vanavond het werk van de zon over.

B u e n a s   N o c h e s .

 

Heel rustig en voorzichtig gefietst. Sevilla achter me gelaten. In buitenwijk op mijn hoede voor zigeuners.

 Ola Buenas Tardes. Goedenavond.

Het is alweer uren donker in Nederland, maar hier begon de schemering pas om half zeven. Fijn om zoveel lichtvoordeel te hebben. Ik kon ook al lekker bijtijds ophouden, rond vijf uur en op mijn gemak alles klaarzetten. Daar was wat meer tijd voor nodig dan anders, daar de fiets eerst afgeladen moest worden. Vervolgens met vijf keer lopen de spullen weggebracht en daarna de fiets gehaald naar de uitverkoren plek. Het paadje naar de kampeerplek toe is wel geschikt voor motorcrossers maar niet voor een zwaar beladen fiets. (Er kwam toen ik goed en wel geïnstalleerd was inderdaad een motorcrosser langs.)

Op ongeveer honderd meter van hier staat nu de tent.

Daarentegen waren er onderweg vele stukken fietspad, zoals hier over een drukke autoweg.

Dat gaf veel veiligheid, want rondom Sevilla was veel verkeer. Wel befietste ik de fietspaden, die vaak hobbels vertonen, met de grootst mogelijke voorzichtigheid. Ik ben allesbehalve vertrouwd erop dat mijn nieuwe binnen- en buitenband niet meteen weer verzaken. En nu had ik geen verse binnenband meer bij me voor het geval dat dat zou gebeuren. Een kilometer of tien achter Sevilla, in Dos Hermanas, was de Decathlon waar ik mijn zinnen op gezet had. Het is inderdaad gelukt zonder kleerscheuren daar aan te komen,zodat ik met twee verse binnenbanden in de bagage weer iets ontspannener verder kan fietsen.

 Ik had vandaag een rustig gemoed, ook omdat het voor de vijfde achtereenvolgende dag droog was met veel zon. Voorzichtig fietsen dus, maar ook ontspannen om me heen kijken. Hier bijvoorbeeld een blik op Sevilla, mooi om zo te zien, maar waar ik met een  grote boog omheen ben gefietst (om het centrum althans)

Ook was er de brug over de Quadalquivir.

Ook hier kon ik via een fietspad in alle rust overheen

En er was het stadion van Betis Sevilla, dat ik van dichtbij mocht bewonderen.

Op het eind was het nog even spannend. Bij het uitrijden van Dos Hermanas kwam ik door een wijk waardoor ik in eerste instantie gecharmeerd was vanwege de open sfeer. Op verschillende plaatsen hing de was van de mensen over de trottoirs te drogen. Ik wilde meteen een foto maken, maar bedacht me op tijd omdat ik snel in de gaten had dat het hier om zigeuners ging. In plaats van te stoppen ben ik met een kloppend hart stoer doorgereden, niet teveel naar rechts kijkend waar in en rond de huizen de mensen gegroepeerd waren.

Ik herinnerde me van een andere reis dat ik ooit hier, ook in de buurt van Sevilla, achterna gezeten werd door kinderen, die aan mijn spullen aan het trekken waren. En toen had ik nog niet, zoals nu, een hele uitrusting van zonnecollectoren voorop.

Eenmaal het dorp uit ebde de angst voor een "overval" langzaamaan weer weg, al deed de achterafweg waar ik op fietste, met heel veel gaten niet echt geruststellend aan.

Maar nu, zo'n tien kilometer verder,  voel ik me weer in gewone sferen en zit/lig ik onbevangen in de tent, waar het nu tijd is voor een toetje.

In tegenstelling tot gisteren neem ik nu weer op mijn gemak afscheid van mijn lezers. Gisteren deed namelijk de telefoon opeens raar en toen heb ik onmiddellijk te tekst verzonden.

Maar nu zeg ik weer:

B u e n a s    N o c h e s .

Welterusten.

Probleem met smartphone opgelost. Het lekkebandencircus is hervat.

 Geen spannende voetbalwedstrijd is aan de gang tussen Frankrijk en Argentinië, wel veel spanning in de reis. De banden zijn namelijk weer aan het leeglopen zonder dat ik er veel van snap. Gelukkig had ik een droge en beschutte slaapplek gisteravond toen ik het luchtverlies constateerde. Maar een andere zorg viel van me af dankzij Piet. De smartphone wordt beschermd tegen onbedoeld aanraken. Dat betekende dat ik er op een gegeven moment niks meer mee kon. Maar Piet wees me de weg hoe die bescherming uit te zetten.

Ik kon dus vrij rustig slapen, met de gedachte dat ik de volgende ochtend in een droge ruimte een poging zou doen om de band te plakken.

Toch was ik weer heel zenuwachtig. Met bibberende handen plakte ik het eerste plakkertje naast het gat. Daarna was het toch wel luchtdicht, maar toen de fiets weer stond en ik alle spullen in aan het pakken was bleef ik maar onzeker voelen of er nog evenveel lucht in zat.

Oh nee, niet goed, verzuchtte ik na even. Maar daarna, na nog een keer duwen: oh misschien toch wel goed.

Tijdens het fietsen voelde het ook nog steeds alsof ik zat op een bom die elk ogenblik kan ontploffen. De eerste kilometers waren tegen een straffe oostenwind met ook nog veel geklim.

Maar na een uur werd het parkoers makkelijker en nog wat later was er een dorp met een café en een supermarkt. Vooral in die winkel was het heel gezellig en kon ik genieten van al die ratelende mensen.

Echter bij de zoveelste inspectie van de achterband moest ik inderdaad constateren dat er lucht uit was.

Ik besloot met af en toe pompen maar door te rijden tot er zich een kampeerbaar plekje zou aandienen en dan eventueel wat vroeger te stoppen. Ik was in ieder geval blij dat mijn etensspullen in de fietstas zaten.

Ook in deze omgeving moest ik daar lang voor fietsen. Maar er stond een groot leeg gebouw, waar ik poolshoogte ging nemen.

Dat van gisteren was vies maar het ging nog net en was ook heel praktisch. Maar dit kon voor mij echt niet.

Niet lang hoefde ik verder te fietsen om weer eens een ouderwets mooi plekje in de natuur te vinden, dat aan zomerse sferen doet denken.

Eerst de zonnecollector opgesteld, daarna de tent.

Na wat gegeten te hebben wilde ik eerst de fiets in orde krijgen. Het moeilijke wiel ging er dit keer uit om weer een kersverse binnenband en dito buitenband erop te leggen. 

Het er weer inzetten van het wiel lukte wel zo ongeveer, maar of het helemaal goed is zo weet ik niet.

Daarna voetballen gekeken. Messi maakte net 1-0 met een strafschop.

Na de eerste helft vond ik het belangrijker om eerst dit verhaal te schrijven.

 

Op de valreep nog een blog: telefoon was even onhandelbaar. Flink doorgefietst met mooi weer.

 Goedenavond. Nu heb ik ook alweer de schrik te pakken van een telefoon die op tilt slaat. Er kwam een mededeling dat ik een pictogram moest slepen en de telefoon boven vrij moest maken.

Maar er valt niks vrij te maken.

 Wel had ik daar vier maanden geleden een plakkertje op gedaan omdat ie gevallen was en er waren wat scheuren bovenin die ik zo beschermde.

Beginnen ze nu moeilijk te doen. Oh heden oh heden, nu dit weer, verzuchtte ik. Met geen mogelijkheid kon ik die hinderlijke tekst wegkrijgen. Soms helpt het bij problemen om de telefoon uit te zetten en daarna weer aan. Maar zelfs uitzetten lukte niet.

Uiteindelijk ging het toch ineens wel. Hopelijk kan ik deze editie van de blog nog schrijven. Mocht er een dezer dagen ineens geen blog verschijnen, maak je dan geen zorgen over mij.

De bedoeling is al een tijdje om een nieuwe smartphone aan te schaffen en Annette zou dan helpen met instellen. Aangezien de fiets al drie dagen lang geen mankementen vertoont en het weer prima is ben ik al aardig gevorderd in de richting van de ontmoetingsplek aan de Costa del Sol.

De afstand tot Sevilla is nu, op het eind van de dag nog iets van vijftig kilometer. Het is al Andalusië hier.

Op het eind van de dag werd het, net als gisteren en  eergisteren weer spannend. Overal drassige grasvelden met weinig bomen.

Af en toe kom je een gebiedje tegen met olijfbomen. De ervaring leert dat je daar niet moet kamperen omdat de ondergrond zware klei is.

Een leegstaand huis bracht vandaag weer eens de oplossing. Eerst dacht ik aan de zijkant ervan de tent op te kunnen zetten, maar op weg ernaartoe verzonk de fiets in het natte gras. Met moeite kon ik hem er weer uitkrijgen.

De fiets heeft zijn sporen achtergelaten.

De betegelde vloer rond en in het huis was beter begaanbaar. Even later was mijn onderkomen voor de nacht weer geregeld.

Ook was er in een andere kamer weer een open haard.

Het kostte wel wat moeite om hout bij elkaar te sprokkelen, maar het eten is weer gaar geworden.

Op de status van Whatsapp staat een filmpje over het een en ander.

Nu dan, met een nieuwe onzekerheid ga ik dus de nacht in. Maar ik zal toch wel slapen. Maar eerst nog eens goed op Google Maps kijken voor de route van morgen. Twee keer heb ik vandaag bij een benzinestation gevraagd of ik er een kaart van Andalusië kon kopen, twee keer nul op het request.

Het is eng om bij zoveel dingen afhankelijk te zijn van een smartphone.

B u e n a s     N o c h e s .

Vanavond heel spannend om kampeerplek te vinden. Flink vooruit gekomen, in Spanje.

 Goedenavond. Ben blij dat ik dat weer kan schrijven terwijl ik veilig onderdak heb in mijn tentje. Het was namelijk op het eind weer net als gisteren: De hele natuur is afgegrendeld. Traliewerk alom en poorten bij de paadjes, waar dan meestal op staat dat de jacht er geregeld is.

Net als gisteren een zwaar beveiligde natuur, die ook niet aantrekkelijk is vanwege de doorweektheid van de bodem.

Het idee om in het donker verder te moeten fietsen is een spookbeeld. Gevaarlijk in ieder geval. En je gaat je dan dakloos voelen als een zwerfkat. Gelukkig heb ik dit bij al mijn reizen bijna nooit mee hoeven te maken, maar vanavond, en gisteravond ook, scheelde het niet veel. Antonius zal wel gedacht hebben:" Hou nou eens op", want ik bleef maar smeken of ie een plek voor me kon vinden. Deze heilige kan veel, maar toveren kan hij niet.

En toen, daar zag ik ineens een oprijlaan waarop ruimte was voor mijn tent.

Hoera, ik was weer gered en met een veel handiger plekje dan gisteravond toen de fiets achter moest blijven bij de weg.

Een aantal kilometers eerder had ik nog in een dorpje geaarzeld of ik de tent niet regelrecht op het plaatselijk voetbalveld neer zou zetten. De poort van het stadionnetje stond open. Nee, te riskant, je wilt niet meemaken dat je er de volgende dag niet uit kunt en bovendien was het terrein sompie, sompie, doorweekt met andere woorden. En net buiten het dorp ben ik ook wezen kijken bij een landbouwschuur. Van beide kanten werd ik echter begroet door hondengeblaf. Je moet wat, dacht ik bij mezelf, alles is minder erg dan me in het donker te begeven. Toch deed ik het niet, en uiteindelijk ben ik heel blij met deze veel betere plek. Geen hondengeblaf maar kikkergeluiden. Zojuist tenminste, maar nu is het stil. Het eten zit inmiddels ook weer in mijn buik te verteren.

Geen bomen hier, maar wel veel dode brem, waar vuurtjes voortreffelijk op branden.

Het is inmiddels ook weer Spanje geworden. Net als gisteren heb ik goed door kunnen rijden met goed weer. Bijna was ik het bordje voorbij gereden waarop stond dat ik rechtsaf moest om in Spanje te komen. Geen papieren landkaart te hebben om op te manoeuvreren is toch wel een gemis. Zo'n blauwe lijn op de smartphone vertoont vaak een afslag die niet duidelijk is.

Deze pijl zag ik nog wel, maar even verder zag ik een volgende bijna over het hoofd.

In de loop van de middag was het zo ver.

Stapvoets afdalend op deze tien procent steile weg zag ik aan de andere kant een pico bello wegdek de hoogte in gaan. Spanje.

Gisteren schreef ik dat Portugal toch niet echt mijn land is. Inderdaad voelde ik me in Spanje snel anders, meer vertrouwd, meer op mijn gemak. Wel hele vriendelijke mensen vind ik ze, de Portugezen. De koffiepauze nuttigde ik onder sinaasappelbomen.

Tegenover dit café was een supermarkt waar ik de boodschappen heb gehaald. Het was er erg klein, je kon met een karretje nauwelijks door de smalle gangetjes. Ik was een beetje brutaal, vond ik zelf, en heb daar een filmpje gemaakt voor de status van Whatsapp.

Nou, het zit er weer op voor vandaag. Lekker slapen zometeen en om de Spaanse taal maar weer eens te bezigen wens ik u 

B u e n a s    N o c h e s .

W e l t e r u s t e n .

Voel me unheimisch, ondanks het betere weer. Kampeermogelijkheden hermetisch dicht, maar plek gevonden. Fiets elders.

 Hoi. Alles is weer gelukt, hoewel het vinden van een kampeerplek niet vanzelfsprekend was. Overal is hier de natuur hermetisch afgesloten met degelijke poorten bij alle ingangen. Erg aanlokkelijk om te kamperen was het achter de hekken echter ook niet, want vaak is de grond doordrenkt met regenwater.

Maar ik vond een stukje niet geprivatiseerd stuk bos, wat vrij ontoegankelijk leek. In ieder geval was het onmogelijk om daar met die zware fiets te manoeuvreren. Die zette ik beneden aan de weg neer, terwijl ik naar boven liep door het wilde struikgewas heen. 

Mijn fiets staat onder bij de weg, veel verder naar boven heb ik een vrij vlak plekje voor de tent gevonden.

Een meter of honderd van de fiets was een vrij vlak stuk voor de tent. In vier of vijf keren heb ik alle spullen van de fiets naar de opgestelde tent gebracht en ondertussen ook gefilmd hoe dat allemaal in zijn werk ging. Op de status van Whatsapp kun je het bekijken.

Met al die eucalyptusbomen hier was het vuur in notime aan en zo'n beetje tegen de schemering kon ik eten.

Het weer is vandaag redelijk geweest en kamperen in moeilijke omstandigheden is daarom niet zo'n probleem.

Wel moet ik zeggen dat ik me desondanks vrij unheimisch voelde. Ik denk dat het sowieso met Portugal te maken heeft. Het is niet mijn land. De sfeer gaat niet samen met mijn eigen gevoel. Ik voel me er niet thuis, ondanks het feit dat de mensen heel aardig zijn.

Twintig jaar geleden toen ik er voor het laatst was had ik dat ook. Nu wilde ik Portugal weer een kans geven, daar ik in Santiago de Compostella was en de gemakkelijkste weg naar de Costa del Sol via Portugal is.

Vandaag met het redelijk mooie weer heb ik flink doorgetrapt. Enerzijds om sneller uit Portugal te komen, anderzijds omdat 530 kilometer nog overbrugd moeten worden binnen korte tijd. Annette en Thea komen  op 23 december aan op hun vakantieadres daar. Of ik 530 kilometer haal in negen dagen weet ik niet, maar binnen vijftien dagen wil ik er toch wel zijn. Vandaag is de trapper die Piet naar Annette gestuurd heeft door haar in ontvangst genomen en de vakantiegangers nemen dat ding dan weer mee voor mij.

Annette heeft het pakket met de trapper opgehaald.

Tot nu toe heeft mijn oude pedaal zich gelukkig nog goed gehouden sinds de laatste ingreep van een fietsenmaker. Zelfs is mijn band de laatste honderd kilometer heel gebleven. We komen er wel.

De laatste twintig kilometer vandaag nam ik het risico om een kleine weg te nemen die Google Maps me voorschreef. Deze bleek gelukkig berijdbaar te blijven.

Wel had ik een keer natte voeten.

 

Maar met blote voeten in sandalen was dat overkomelijk.

Nou mensen, dit was dan zo'n beetje mijn relaas voor vandaag. Ik mag straks weer lekker slapen.

Durma bem

Slaap lekker.

Vertrokken uit mijn schuilhuis, maar snel een volgende "herberg" in gevlucht. Van de regen in de drup.

 Goedemiddag. Half twee Portugese tijd. Gezeten al een tijdje in een café vlakbij mijn nieuw verworven schuilplaats voor het noodweer.

Hoewel er nog geen mooi weer op het programma stond voor vandaag had ik vanmorgen toch even de illusie dat het redelijk was. Goed genoeg om mijn spullen te pakken en mijn reis te vervolgen. De lucht vertoonde een mengeling van blauw en wolken en de afgelopen nacht heb ik zelfs sterren en maan gezien als ik ging plassen.

Aangeland in Grândola, dat ik de afgelopen dagen aandeed voor koffie en boodschappen werd ik overvallen door een gitzwarte lucht, waaraan niet te ontkomen was. Wat had ik spijt dat ik mijn veilige plek verlaten had. Het enige wat ik kon doen was in mijn nood de Heilige Antonius oproepen en vragen of hij weer een huis voor me kon vinden.

En ja hoor, de reddende engel deed zijn werk. Een kilometer of tien na Grândola kwam er weer een leeg huis opdagen.

In een open schuur stonden weldra tent en fiets, terwijl ik vanuit een nu veilige situatie het noodweer aan zag komen.

Uitzicht vanuit de schuur op de naderende dreiging.

Even later was het raak. Een flinke bui vergezeld van onweer stortte zich over de aarde en mijn nieuwe huis uit. Alvorens de tent te plaatsen had ik de vloer goed bestudeerd. Het regenwater had er flink huisgehouden en het was zoeken naar een plek waar de bodem me het droogst leek.

Na de bui ben ik gegaan. Op naar een café.

Het ziet er naar uit dat de onderkant niet in het water is komen te staan, hoewel ik het niet zeker weet, daar ik in het café zit en het sindsdien ook weer volop regent.

Wel was het ondanks alles angstaanjagend toen die onweersbui met zoveel geweld uit de lucht kwam vallen. Op veel plaatsen regende het binnen.

Van de regen in de drup.

Maar inmiddels, twee uur, is het buiten al een tijdje droog. En de zon schijnt zelfs. Zometeen ga ik het café verlaten en maar weer eens kijken hoe het er bij de tent voor staat.

Vanaf morgen wordt het zeker beter weer, enkele dagen zelfs. Dus dan moet ik toch wel wat kilometers kunnen maken. In tegenstelling tot wat ik dacht is de afstand tot Nerja nog meer dan vijfhonderd kilometer. Het zou fijn zijn dat ik er rond de Kerst ben. Maar dat gaat wel lukken, denk ik, als  er niet teveel fietsenpech of slecht weer komt.

Zoals in de meeste cafés staat hier ook de televisie aan en ja, het slechte weer komt regelmatig ter sprake.

Overstromingen, wateroverlast in de huizen. De televisie is er vol van.

Van dit café maak ik ook gebruik door  een gisteren gekochte powerbank op te laden. Deze had 75 procent lading en moet eerst helemaal vol komen alvorens  gebruikt te kunnen worden met optimaal resultaat.

Wie weet kan ik "thuis" nog even verder laden op de zon.

Nou, daar ga ik dan en wens u nog een prettige avond.

Op televisie komt voetbal, maar daarna kan ik u aanraden naar FLOORTJE te kijken. Een zekere Miriam komt dan en zij is een vriendin van mij.

Ze woont nu in Bulgarije en wie weet ga ik haar daar nog eens opzoeken.

B o a     N o i t e  .

Ps.  Thuis gekomen blijkt het er allemaal goed bij te staan.

Zojuist kwam waarschijnlijk de eigenaar langs. Hij vond het goed dat ik hier blijf tot morgenochtend.