Een concullega met gitaar op de markt. Voor twee euro wilde hij voor me zingen.

 Goedenavond.

De woensdagmarkt van El Campello is niet op een gesloten terrein, zoals die van afgelopen zondag en er liepen inderdaad geen controleurs rond doe me erop betichtten dat spelen niet mocht.

Wel waren marktlieden niet vriendelijk naar mij in het begin, en dat terwijl ik toch al niet helemaal gemotiveerd was om accordeon te gaan spelen.

"Blijft het nou de hele morgen tingelingeling", vroeg de vrouw die naast mij ringetjes en steentjes aan het verkopen was na een kwartiertje. Mijn reactie was dat ik onmiddellijk inpakte. Maar ik herpakte mezelf en vond op het eind van de markt nog een andere plek, waar ik verder ging met goed spelen, want dat deed ik wel, vond ik zelf.

De markt bestaat uit twee elkaar kruisende straten waar goederen worden verkocht plus een semi- overdekt gedeelte voor groente en fruit. Toen ik aankwam wilde ik daar eerst gaan staan, maar omdat ik dacht dat het hier verboden zou zijn had ik er van afgezien. Even later zat daar echter wel een gitarist. Toen ik na een uurtje spelen koffiepauze wilde nemen ben ik eerst naar hem toegestapt. Behalve muziek maken heb ik tegenwoordig namelijk ook een tweede missie: filmpjes maken voor de status van Whatsapp en verslag doen van mensen en situaties op deze blog.

Er kwamen aanvankelijk weinig samenhangende tonen uit zijn gitaar en de vijftig cent die ik in zijn bakje legde lag daar vrij eenzaam. Maar toen ik even later terugkwam na even rondgekeken te hebben bij de levensmiddelen speelde hij beter.

"Ja", zei hij, "voor twee euro zal ik voor je zingen". Wat moet ik daar nou mee, dacht ik? Net met veel moeite acht euro bij elkaar geschraapt...... Maar ik bleef staan en constateerde dat er veel meer uit hem kwam dan wat mij in eerste instantie leek. Zijn ogen spraken ook wel boekdelen, hij keek zelfverzekerd genoeg. En verschillende mensen gooiden muntjes, dat liep veel beter dan bij mij 

Maar waar hij zat was ook een veel betere plek, die ik niet aandurfde om in te nemen.

Er liepen op die markt verschillende mensen met bundels knoflook te leuren, waarschijnlijk illegaal.

Daar links heb je zo iemand met knoflook in de aanbieding. 

Daar onder die pilaren is de groente- en fruitmarkt.

Zoals ik al schreef vond ik mezelf goed spelen en na de koffie ging dat allemaal nóg beter. Het haalde mijn wat gematigde enthousiasme waarmee ik de markt betrad op en zelf werd ik er in ieder geval vrolijker van. Toen ik later in de supermarkt mijn boodschappen haalde betrapte ik me erop dat ik daar zingend rondliep.

Ook bracht ik op de terugweg naar huis een laatste bezoek aan de brocante van Aard. Want behalve tweedehands fietsen heeft ie binnen en buiten nog veel meer te koop staan. 

Zelf was hij er niet, maar ik sprak er, behalve de fietsenmaakster, ook twee andere Nederlanders die hier in Spanje hun werk en woning hebben gevonden.

Een laatste bezoek zou het zijn, want morgen wilde ik weer mijn reis vervolgen. Maar helemaal vast staat dit besluit toch nog niet. Er wordt namelijk koud en nat weer verwacht voor het noordelijke deel van Spanje. Dus misschien beter om nog eventjes in het zuiden te blijven? Morgen lees je het wel 

Voor nu nog een fijne avond.

B u e n a s   T a r d e s .

Bericht uit Nederland van Vattenfall, de stroomleverancier: Electriciteitsmeter mogelijk defect.

 Hola!

Ja hallo, er klopt iets niet, schrijft mijn stroomleverancier uit Nederland, Vattenfall geheten. Vanaf mei 2022 heeft mijn meter geen verbruik meer geregistreerd. Hij zal misschien kapot zijn en in dat geval  komen ze een nieuwe installeren, wordt vermeld. Maar ik heb teruggemaild dat ik sinds die tijd in het buitenland met een fietsreis bezig ben. Nu neem ik aan dat ze met deze reactie tevreden gesteld zijn.

Een paar weken geleden kreeg ik ook van het waterleidingbedrijf een bericht van twijfel over de door mij opgegeven hoeveelheid water die ik in 2022 verbruikt had. Één kubieke meter vonden ze erg afwijken van hun verwachting en ik moest een foto sturen van de watermeter als bewijsmateriaal.

Nadat ik  uitgelegd had dat ik een groot deel van het jaar niet thuis ben geweest en dat ik vanuit Spanje ook geen foto kan maken, was het goed. Nu neem ik aan dat na mijn mail aan Vattenfall de zorgen over mijn slimme meter bij hun ook weer verdwenen zijn.

Mijn verbruik is trouwens ook bij mijn aanwezigheid  altijd minimaal. Meer dan een euro per maand aan stroom verbruik ik niet. Het stopcontact wordt doorgaans alleen maar gebruikt om mijn smartphone en de powerbanks op te laden en om een keer het toilet te legen.

De spoeling gebeurt met maaswater.

Het aangeleverde water is alleen voor consumptie, want onder de boot is er water genoeg voor de rest.

Vandaag begon met een beetje regen, reden om al vroeg naar El Campello te fietsen waar ik in twee café's de tijd nuttig besteedde totdat rond één uur de zon weer verscheen. 

In een van de café's is een hondje dat persoonlijke iedere bezoeker komt verwelkomen, zo ook dit kindje.

Ik had gedacht een filmpje te maken over de wisselwerking tussen die twee, maar al heel snel kreeg het beestje meer aandacht voor mij.

Op de status van Whatsapp zie je het tafereel.

Op de terugweg ben ik stil gaan staan bij een verzameling van oude lelijke eendjes.

Zo te zien is er een  club aan verbonden.

Ondertussen vordert het laatste onderdeel van mijn nieuwe trui.

Breien in afwisseling met het lezen van een artikel uit de weekendbijlage van de krant El Pais was mijn bezigheid vanmiddag.

Voor morgen staat een optreden op het programma op de woensdagmarkt van El Campello. Deze is op een andere plaats dan die van zondag.

Iemand zei dat ze me daar wel toelaten, omdat het geen privéterrein is.

We zullen zien. Heel veel zin heb ik er nu nog niet in, want zo gezellig vond ik het zondag niet en eigenlijk moet ik het instrument nakijken, er komen steeds meer valse tonen.

Uit Roemenië, van Georgio, kreeg ik vandaag deze foto van de Zwarte Zee. 

Hier kan mijn tent ook nog wel bij.

Mogelijk ga ik hem daar opzoeken. We kennen elkaar van vier jaar geleden toen ik hem op een andere grote reis  ontmoette, ook ergens aan de Zwarte Zee.

Voor nu komt er binnenkort weer een reis naar dromenland, waar ik van alles meemaak, maar dat niet na kan vertellen.

B u e n o s    S u e ñ o s .

Tandartsbezoek wierp geen vruchten af. Hierna genoten van mijn zonnige plek.

 Met een mond vol tanden zit ik nu, op één tand na. De verwachting was dat de tandarts die ik wilde bezoeken de losgelaten stifttand weer netjes op zijn plaats zou lijmen. Maar toen hij een blik op de plek wierp waar de tand in de wortel terug moest worden gezet knikte hij resoluut nee. Met andere woorden, hij zag meteen dat de wortel niet goed genoeg meer was.

Het viel mij tegen, want ik dacht dat mijn doel bereikt  was toen de secretaresse vanochtend positief reageerde op mijn vraag of de tandarts de tand vast wilde zetten.

Op de fiets ernaartoe had ik al flink zitten oefenen over hoe ik het moest vragen.

Om kwart over elf stapte ik binnen. Ze noteerde mijn naam, zei dat er nog drie patiënten geholpen moesten worden, maar dat ik om één uur terug kon komen. Ze was uiterst vriendelijk.

Geen probleem voor mij, behalve dat ik mijn tandenborstel niet meegenomen had en ik dan niet met koffiearoma in mijn mond bij de tandarts aan kon komen.

In plaats van op en neer naar huis te rijden was het een beter idee om eventjes een nieuwe tube plus nieuwe borstel te kopen.

Toen ik me om één uur weer meldde bij de  secretaresse moest ze mijn paspoort hebben, waaruit ze van alles noteerde. Toen werd me een mondkapje aangereikt en leidde ze me  naar de wachtkamer.

Zoals altijd vond ik het weer heel interessant zo'n zorginstituut als een tandartspraktijk van binnen te bekijken en te ervaren. Er liepen wel twee vrouwelijke tandartsen rond, dacht ik eerst, maar in werkelijkheid bleken ze assistentes te zijn. Helaas was mijn bezoek dus maar van korte duur en stond ik snel weer buiten, een illusie armer.

Maar er bestaat ook kunstgebittenlijm, waarmee protheses meestal wel een etmaal aan het gehemelte blijven zitten, weet ik van vrienden en kennissen die ook protheses hebben. In een farmacia zouden ze die tubes wel verkopen, dacht ik, en dat klopte.

Vanmiddag ben ik ermee aan het experimenteren gegaan, maar zonder veel succes. In plaats van een heel etmaal hield het bij mij een à twee uur. 

Desalniettemin was het weer een fijne middag op een heerlijke plek in de zon. Gewerkt aan mijn tweede mouw. Hoewel ik nooit haast heb om een trui af te krijgen ben ik daartoe toch iets meer gedreven. De temperatuur is namelijk  zodanig  dat een dikke trui al bijna te warm is als ik, zoals gisteren, optreed met de accordeon.

Dus over een paar weken kan die mooie nieuwe trui aan.

Een fijne avond is weer mijn wens, en mooie dromen.

B u e n o s    S u e ñ o s .

Vader Abraham in El Campello. Martijn met vrouw en twee vrienden getroffen op markt.

 Goedenavond.

Zoals aangekondigd wilde ik vandaag gaan spelen op de markt van El Campello. Maar mijn optreden gebeurde naast die markt en niet erop.

Omdat ik al meteen een marktbewaker in een groen reflecterend hesje zag had ik al even gewacht met beginnen te spelen. Je weet natuurlijk maar nooit, bedacht ik en wachtte tot hij uit het zicht verdwenen was. Maar toen ik al mijn spullen had uitgestald zag ik hem toch, en hij mij. Nog voor ik een noot had weten te  spelen stond hij al bij me. Het was hier privéterrein en daarom mocht het niet. Maar hij legde me uit dat het buiten het hek wel mocht en daar heb me toch wel aardig vermaakt, hoewel het niet zo gezellig was langs de zijlijn, vergeleken met midden op het speelveld.

Optreden langs de zijlijn. Op de status van Whatsapp staat een filmpje.

Er was ook niet zoveel contact met het publiek. Het moeilijke vind ik in Spanje dat ik niet zo goed op de mensen in kan spelen als in Frankrijk of Nederland omdat ze hier mijn liedjes niet kennen. Vader Abraham met zijn zeven zonen werd door mij wel uitgespeeld en nog veel meer carnavalsliedjes. Ach, als het al maar gezellig klinkt, denk ik dan, zelf had ik er wel plezier aan.

Met een leuke Nederlandse vrouw had ik een klik. Zij woont al een aantal jaren hier en is blij dat ze mensen van verschillende nationaliteiten in haar kennissenkring heeft.

Bovenstaande foto komt uit een filmpje (het staat op de status van Whatsapp) dat Franse mensen gemaakt hebben toen ze hun fietsen kwamen halen, waarnaast ik mij geïnstalleerd had. Zij waren ook heel aardig. Hun fietsen waren bij wijze van uitzondering niet elektrisch.

Maar er waren heel veel mensen met elektrische fietsen naar de markt gekomen. Het hek stond er vol mee.

Martijn en/ of Aard, die ik eergisteren ontmoette bij al die tweedehandse Hollandse fietsen, zouden ook komen.

Martijn met zijn vrouw en nog een ander stel trof ik. 

Martijn helemaal rechts.

Martijn weet al het een en ander van mij omdat hij de blog leest, en ook vertelde hij vandaag dat hij mijn naam gegoogeld had en zo bij mijn filmpje van Joris Showroom was gekomen (link)

Op woensdagen is er ook een markt in El Campello. Die is op een andere plaats, en niet op een privéterrein.  Als ik er dan nog ben ga ik daar mijn geluk beproeven.

Echter wil ik ook binnenkort weer verder reizen.

Morgen ga ik eerst kijken of er een tandarts is die mijn losgeraakte stifttand weer vast kan zetten.

De zon scheen vandaag uitbundig en nu zijn de meeste powerbanks vol, dus wat dat betreft kan ik de wijde wereld weer in.

Morgen eerst maar weer eens kijken wat het wordt.

Voor nu een prettige avond gewenst.

B u e n a s   T a r d e s .

Carnaval in El Campello. Morgen breng ik daar liedjes ten gehore van Vader Abraham.

 Goedenavond.

Dat het carnaval is in Nederland weet ik, maar ik wist niet dat ze  in Spanje ook aan carnaval doen. Vandaag kwam ik er wel achter toen ik in El Campello was om boodschappen te doen en koffie te drinken.

Voor ik het café instapte zag ik al een paar vreemd uitgedoste mensen en ik dacht dat er een of andere voorstelling op handen was. Toen ik er bij het verlaten van de tent weer een paar zag vroeg ik wat er aan de hand was. Carnaval. Ach natuurlijk, dacht ik, dat bestaat hier dus ook, wat ik niet verwachtte. Wel weet ik dat iedere stad ooit een jaarfeest heeft en dat de mensen dan rondlopen in bijzonder mooie klederdrachten, die in die plaats van oudsher gedragen werden.

Maar nu was het dus ter gelegenheid van carnaval dat zowel kinderen als volwassenen zo mooi versierd waren. Voor mij gelegenheid om me naar het plein te begeven waar veel mensen naar toe liepen, met de bedoeling daar wat plaatjes van te schieten.

En zelfs hondjes lopen in klederdracht.

Nog een paar plaatjes, van de vrolijke boel die ik vandaag aantrof:

Op de status van Whatsapp staat een filmpje.

Zelf twijfelde ik even voordat ik vanmorgen ging of ik misschien toch maar een lange broek aan moest doen, omdat ik nogal opviel met die gekleurde short, die bovendien al erg vies aan het worden is. Toch koos ik voor die andere kleurrijke short die ik nog had, en dat misstond vandaag dus helemaal niet.

Morgen wil ik in El Campello spelen en dan ga ik mijn carnavalsrepertoire ten gehore brengen. De Spanjaarden zullen vader Abraham wel niet kennen, maar er zullen ook wel Nederlandse marktbezoekers zijn. Martijn en Aard, die ik gisteren heb leren kennen,  willen in ieder geval al komen luisteren.

Dat er veel Nederlanders hier komen kun je wel merken aan bijvoorbeeld dit opschrift op een gebouw:

Zoals je op bovenstaande foto al ziet was de lucht niet stralend blauw vandaag. Maar vooral vanmiddag toen ik thuis was kwam ook af en toe de zon tevoorschijn.

Op de powerbank die aan het opladen is kun je de zonneactiviteit van gisteren met die van vandaag vergelijken.

Gisteren laadde hij tot 41 procent, vandaag kwamen er 34 bij. Vind ik leuk om bij te houden omdat ik van getalletjes hou.

Nu dan, is het weer tijd voor andere dingen, zoals luierend in bed naar het voetballen kijken.

Ook de lezers wens ik nog een interessante avond en tot morgen graag.

H a s t a    M a ñ a n a  . 

Nu ook de baas van de fietsenzaak leren kennen. Zondag is er markt in Campillos, dus spelen.

 Goedenavond. Het is alweer acht uur en een beetje laat geworden. Was nog lang doorgegaan met breien. Het was nu al donker toen het vuurtje zijn werk gedaan had en ik de tent in dook om het eten op te peuzelen.

Vandaag heb ik Aard leren kennen, de Nederlander die voor al die fietsen gezorgd heeft die daar langs de N332 staan geparkeerd (zie de blog van gisteren). In eerste instantie, toen ik voorbij fietste op weg naar Campellos voor  koffie en boodschappen, zwaaide ik naar Florel, de fietsenmaakster, die geconcentreerd over een fiets gebogen was en mij niet zag. Maar ik zag ook een man zitten op een stoel. Zou het haar baas zijn? vroeg ik me af... Ik besloot terug te lopen om de situatie nader te beschouwen. Toen ik begon met iets te zeggen tegen Florel reageerde de man  enthousiast. Hij had meteen in de gaten dat ik het was, want hij had mijn verhaal  gelezen in de blog. Florel had het webadres aan hem doorgegeven.

Er verscheen nog een man ten tonele,  Martijn geheten. Hij is een vriend van Aard, woont hier ook en is ook Nederlander. Het werd een gezellig onderonsje.

De gezeten burger is Aard, Martijn is de vriend die ook aan kwam gelopen.

Ondertussen is Florel ijverig en liefdevol aan het sleutelen. Je moet goed kijken om haar tussen al die fietsen terug te vinden.

Aard vertelde dat er zondag markt is in Campellos. Daar ga ik dan accordeon spelen en Aard en misschien Martijn komen dan ook. Dat is een leuk vooruitzicht.

Het was verder weer een rustige dag met weliswaar wat minder zon dan voorspeld werd, maar het was opnieuw heel goed uit te houden op mijn windbeschutte plek. Ja, er heerst al lange tijd een schrale noordoosten wind, waar je beter uit kunt blijven.

In de buurt van Campellos staat een kunstwerk.

En blijkbaar is hier ook ooit hoogwater geweest.

Vandaag heb ik een filmpje gemaakt van hoe de ruïne er van binnen uitziet. Dat staat op de status van Whatsapp.

Een prettige avond is mijn wens en voor straks weer mooie dromen.

B u e n o s   S u e ñ o s .

Nederlands tafereel: een zee van tweedehands fietsen. De bijna-diefstal van mijn fiets heeft me nog lang beziggehouden.

 Buenas Tardes

Goedenavond. Nog vaak heb ik afgelopen nacht en vandaag de fiets van mij zien staan in de handen van die man. Mijn accordeon stevig op de bagagedrager gebonden. En telkens stelde ik me voor dat ik nog wat langer aan de ontbijttafel en mijn vuurtje was blijven zitten om dan even later te constateren dat er geen fiets meer stond en ik geen accordeon meer had. Later vandaag bedacht ik ook nog dat in en op de voortassen al mijn meegenomen kleren zitten, inclusief een winterjas, die ik zegge en schrijven vijf minuten aangehad heb deze reis.

Hoe had ik aan een andere fiets kunnen komen, bedacht ik aanvankelijk ook nog? Naar Alicante lopen misschien? Vijftien kilometer.

Vandaag ontdekte ik echter dat dat probleem sneller opgelost kon worden. Toen ik naar het dorp fietste voor boodschappen en koffie viel mijn oog op iets wat op een Nederlandse fietsenstalling leek.

Achter het hekwerk was iemand fietsen aan het repareren.

Ik ernaartoe gestapt. Het bleek een vriendelijke jongedame te zijn. 

Na een paar woorden in het Spaans te hebben gewisseld konden we snel overgaan op het Frans, daar ze vertelde Belgische te zijn en wel uit Wallonië. Ze vertelde dat haar baas Nederlander is en dat hij deze hele verzameling tweedehands fietsen uit Nederland hierheen heeft gebracht. Deze onderneming bestaat nu vijf maanden. Hoewel ik hier de afgelopen dagen al drie keer langs ben gefietst heb ik deze fietsenverzameling vandaag pas ontdekt. Maar deze vrouw had mij al vaker voorbij zien komen,  opvallend vanwege mijn short. Daarvoor vinden de mensen het hier nog te koud.

Hier had ik dus vrij eenvoudig een vervangende fiets kunnen vinden, als het noodlot gisteren toegeslagen zou hebben.

Ik vertelde dat ik een blog bijhield en daar wilde ze het adres ook van hebben. Hoewel dit in het Nederlands is gaat ze toch haar best doen er iets van te begrijpen. Ze is namelijk bezig Nederlands te leren. Want komende zomer wil ze in Amsterdam gaan werken in een fietsenwinkel, zoals ze het woord al goed uitsprak.

Met de fiets in de wolken.  Hoewel er vandaag weinig wolken in de lucht waren.

Vandaag was er veel zon. Daar was ik blij mee, want gisteren heb ik in een Chinese winkel een nieuwe sterke powerbank kunnen kopen. Die is driekwart vol en moet eerst helemaal opgeladen worden. Dat is vandaag gelukt.

Tegen de avond heb ik een wandelingetje gemaakt naar de ruïne, speciaal voor de status van Whatsapp. Dat is te zien in zes stappen van kleine aan elkaar gekoppelde filmpjes. Enkele foto's die eruit gelicht zijn:

Een antiek kilometerpaaltje van de oude N 332 waarop mijn tent staat 

Bijna bij de ruïne.

Uitzicht vanaf de ruïne op de Middellandse Zee.

Maak er nog een mooie avond van, is mijn wens, en straks mooi dromen.

B u e n o s    S u e ñ o s .

Fiets plus accordeon bijna kwijt. Het scheelde een haartje.

 Goedenavond.

Daar zit ik nog, in de tent, zoals alle avonden. Maar bijna was ik een reiziger zonder fiets en een troubadour zonder instrument.

Vanmorgen wilde ik na het ontbijt een wandeling maken naar de ruïne en de drang was zo groot dat ik al ging zonder de "ontbijttafel" af te ruimen. Aan de andere kant van het struikgewas dat mij beschermt tegen de kille noordoostenwind, die sinds ik hier ben onophoudelijk waait, heeft de fiets zijn plekje. De accordeon overnacht in een van de fietstassen. Het is ook mijn gewoonte om de tas met levensmiddelen in de andere fietstas te laten. Die had ik er vanmorgen uitgehaald. Maar toen ik op weg naar de ruïne de parkeerplaats van de fiets passeerde trof ik daar een man aan op een fiets. Dichterbij komend zag ik tot mijn verbazing dat het mijn eigen fiets was, ontdaan van de fietstassen.

Met een van mijn elastieken zat de accordeonkoffer klemvast op de bagagedrager. De man, een Spanjaard, had een hele uitleg waarom hij de fiets meenam. Hij vond het vreemd, een achtergelaten fiets te vinden in the middle of nowhere en wilde ermee naar de politie.

Of het waar was of niet (en waarschijnlijk niet), in ieder geval besefte ik dat ik ternauwernood aan een kleine ramp ontsnapt was. Was ik een paar minuten later gaan lopen of helemaal niet dan had ik geen fiets meer gehad en ook geen accordeon.

Nog steeds ben ik beduusd door het voorval en tegelijkertijd verwonderd over het geluk dat het wonder boven wonder goed is afgelopen. Natuurlijk, alles is relatief, er zijn ergere rampen denkbaar die jou kunnen overkomen. Maar heel vaak vandaag stelde ik me de situatie voor nu geen fiets meer te hebben. Geen accordeon meer hebben is natuurlijk ook vervelend, maar de laatste tijd denk ik vaak hoeveel makkelijker het reizen kan zijn zonder accordeon. Thuis heb ik er toch nog wel genoeg.

Maar nu kon ik als afscheid nog een paar liedjes voor de "dief" spelen.

Hij had trouwens alles getransformeerd. Al mijn reparatiespullen zaten nu bij de accordeon in de koffer, de spreukenbordjes en de hoeden lagen in de fietstas die hij blijkbaar niet meenam. Toen hij vertrok was ik blij dat ik alles weer in mijn systeem kon zetten. Er ontbrak niets, de enige schade was het rode achterlampje waarvan de bevestiging losgerukt was.

Daar ligt de fiets, zonder de vertrouwde fietstassen. De drie reservebanden had de man om zijn schouder toen hij weg wilde rijden en mij vanachter de struiken vandaan zag komen.

De fietsenspullen schudde de man voor mijn neus uit de koffer, waarna ik ze weer in een tasje kon deponeren.

Toen hij wegging liet ik hem nog even de plek van mijn tent zien, zodat hij beter begreep hoe ik het georganiseerd had. Je verwacht gewoon niet dat er op zo'n stukje dode weg achter de struiken gekampeerd kan worden. Daarom voel ik me er ook zo vrij. Maar de fiets daarentegen stond te zichtbaar.  Die heb ik nu dichterbij gezet.

Vanaf de weg nu niet meer te zien. Nog dichter bij de tent zetten vind ik teveel gesleep. Maar toch merk ik dat de schrik er bij mij nog een beetje in zit. Zelfs toen ik even ging plassen ging ik ook angstvallig kijken of de fiets er nog stond.

Toen ik weer een beetje tot mezelf gekomen was kwam er weer een bezoekje aan een koffiegelegenheid. Nu ik gewaarschuwd ben ging er zelfs het slot op.

.

Dat doe ik toch wel vaker, maar alleen als de fiets onbepakt is. Met zo'n hele volgepakte en zware fiets zie ik niemand weglopen. En ook voor een onbepakte zal er niet veel belangstelling zijn. Maar toch.....ik was m bijna kwijt.

Eens temeer besef ik weer dat ik in goede handen ben. Zoals een vriend zegt: De reisengeltjes reizen met me mee. En ik kan niet vaak genoeg dankjewel zeggen.

Voor de liefhebbers van antieke Amerikaanse auto's heb ik een paar foto's gemaakt bij het bedrijf dat ze restaureert en waar ik gisteren ook al bij stil heb gestaan.

B u e n a s  N o c h e s .

Goede nacht.

Hieronder zie je dat er hier nog genoeg hout is voor mij om lang te blijven als ik wil.

Weer een pishing-app. Stifttand losgelaten. Slaapzak kapot. Kleurrijke dag hier met weinig zon.

 Goedenavond.

Het is weer zover. Voor de tweede keer in korte tijd krijg ik een aanzoek om in contact te treden met een jongedame, die mij verwisselt met een ander persoon.

Wat moet ik met zo'n lelijk ding, zouden ze in Brabant zeggen.

Anna suggereert dat ik Ruben ben, de baas van een Chinese compagnie. Ze wil iets van mij kopen uit mijn technologieprogramma.

Nagaand op Google bestaan Ruben en zijn compagnie echt.

Gelukkig ben ik achterdochtig genoeg om hier niet op in te gaan. Een tijdje geleden was er een dame die mij ook probeerde te verleiden.  Tenminste, Linda Winemaker uit Ethiopië werd ingezet om mij uit de tent te lokken, terwijl zij zelf waarschijnlijk van niks wist, evenals nu onze Ruben.

Hier, op het terrein van een stukje afgedankte rijweg waar ik vandaag voor de derde dag mijn eigen leventje kon leiden temidden van mijn  kleurtjes is niemand mij lastig komen vallen. Ook de wind niet. Die is, evenals de voorgaande dagen, aan de andere kant van het struikgewas blijven waaien. Een levensgroot verschil  was de sfeer aan die kant vergeleken met het rustige huiskamergevoel dat ik vandaag weer had.

Behalve een beetje breien was mijn hoofdtaak vandaag vooral de reparatie van mijn binnenslaapzak.

De afgelopen nacht had de rits ervan het begeven.

Met heel sterk garen heb ik vandaag het hele zaakje dichtgenaaid.

Vannacht krijg ik geen koude voeten meer.

Een ander handwerkje was het uit elkaar halen van al mijn bolletjes katoen die spontaan in elkaar waren verstrengeld in een grote warboel.

Nu heb ik weer overzicht over de verzameling waaruit ik kan putten voor het vervolg van de trui.

Er is nog een ander probleem ontstaan, wat ik niet zelf kan oplossen. Gisteravond toen ik mijn gebitje uitdeed ging ook een stifttand mee en verdween dus uit de wortel. Ik denk dat een tandarts deze tand weer in de wortel kan plakken. Maar zelf heb ik het pinnetje van de stifttand vanmorgen weer in de wortel kunnen krijgen en zo functioneerde alles vandaag toch weer als vanouds. Morgenochtend maar hopen dat het dan ook weer lukt.

Omdat er vandaag niet veel zon was is er niet veel geladen, maar een powerbank ging wel mee naar een café. Vandaag moest ik ruim drie kilometer daarvoor fietsen.

Fietsen over deze weg.

Hier in deze restauratie dacht ik koffie te kunnen drinken, maar bij nader inzien worden hier klassieke Amerikaanse auto's gerestaureerd.

Dit kunstwerk van de natuur verdient ook een extra plaatje.

Nou mensen, zo ongeveer zag de dag er uit.

Op een beetje afstand van de boot waar ik ook van houd. Daar ben ik aangesloten op de waterleiding en ze willen de meterstand weten.

2 kubieke meter heb ik geschat, terwijl het waarschijnlijk 1 is. Ze geloven het weer niet. Nu moet er iemand eerst weer een  foto gaan maken van de ondergrondse meter. Wat een gedoe.

Vandaag hier heb ik ook weer anderhalve liter water verbruikt. 

Voor de lezers wens ik vanavond  een heerlijke warme douche! En daarna lekker slapen en dromen.

B u e n o s   S u e ñ o s .