Terug van herdenkingsbijeenkomst van Jozef. Uurtje gespeeld na het officiële gedeelte.

 Goedenavond. Toen het kwart voor twaalf was vanmorgen stapte ik op de fiets met bestemming Neerijnen. Er ging door me heen dat ik nu niet zoals gewoonlijk bij aankomst Jozef uit zijn hutje zou zien komen. Na vaststelling dat ik het was volgde dan altijd een broederlijke omhelzing. 

Nee, nu ging ik voor een laatste groet.

Voor een ontmoeting met heel veel mensen die ook allemaal voor de laatste groet kwamen. 

Ook wilde ik accordeon spelen als daar gelegenheid voor was en als dat mocht.

Het was dus allemaal erg spannend en ik was nogal zenuwachtig. 

Andries kwam ook en daar was ik heel blij mee.

In de grote mensenmassa die aanwezig was in de kasteeltuin van Neerijnen wist hij een man aan te wijzen die hij kende en die van de organisatie was. Hem stelde ik mijn vraag over de eventuele speelmogelijkheden. Op zijn beurt wees hij me naar de man van Lotte, de dochter van Jozef. Fijn vond ik het dat ik hem leerde kennen en hij zei me dat dat na het officiële gedeelte zeker kon.

Wat later trof ik ook Lotte zelf, die zelfs verblijd reageerde op mijn voornemen. 

Het ging dan ook prima, alsof ik thuis in de huiskamer speelde, en ik heb het zeker een uurtje volgehouden totdat het donker begon te worden en ik naar huis ging.

Er werden door alle bezoekers hapjes aangebracht, die na het officiële gedeelte werden verorberd. Intussen liep ik met de accordeon rond.

Niet alleen stemmige liedjes speelde ik, maar ook vrolijke kinderliedjes en wilde fantasieën. 

SAILING sprak het meeste aan, aan de reacties te merken. Dat was gisteren in Tiel ook zo. Opgedragen aan Jozef.

In de buurt van Jozefs kapelhuisje werden er toespraken gehouden door zijn kinderen en ook door dorpsgenoten. 

En wie was daar ook bij het publiek.........

H a n s  !!!

"Hé Gert! ", hoorde ik zeggen. "Verrek, ben jij Hans? Dat is lang geleden" 

Het afscheid van Jozef resulteerde dus in een weerzien met Hans. Fijn is dat, hè!

Toen de toespraken voorbij waren zijn we met zijn allen naar de Waal gelopen. Het doel was dat de kinderen van Jozef de gekregen bloemen in de rivier zouden gooien. Hetgeen ik doodzonde vond. Maar ja, het was een leuke wandeling, die wel op een processie leek.

Op weg naar de rivier. 

De plechtige tewaterlating van alle mooie bloemen. 

Toen we terugwaren was dus de zojuist beschreven gezellige samenkomst. 

Op de status van WhatsApp heb ik voor vandaag een gedeelte gekozen uit een reportage van de Belgische radio van een tijdje geleden. Je hoort Jozef praten. Morgen zal ik nog meer laten zien van wat ik gefilmd heb.

De spreuk voor vandaag heeft ooit op Jozefs hutje gestaan,  terwijl ik het zelf ook al ooit op een bordje heb gehad.

Spreuk van de dag. 

Wie het kleine niet leert doet het grote verkeerd.

Dag lieve mensen.  T o t   M o r g e n  .

Naar Tiel geweest en daar gespeeld. Geoefend ook voor morgen, dan afscheidsbijeenkomst voor Jozef.

 Goedenavond. Vandaag zaterdag wilde ik gaan spelen. Had wel zin om weer naar Uden te gaan, maar ik koos voor het dichterbije Tiel, ook omdat het nogal flink waaide uit het zuiden. Zoals vaak de laatste tijd was ik nogal moe en het was verleidelijk om bij aankomst in Tiel eerst neer te gaan zitten bij een kopje koffie. 

Maar ik vermande mezelf en begon meteen. Een mooie blauw geverfde klomp had ik vanmorgen gevonden en aan mijn rechtervoet gedaan. Het was wel even au au au, toen ik naar de speelplek liep, want hij paste maar net.

De presentatie met een rood getinte linkerklomp,  mijn mooie kleurrijke pantalon, de ook kleurrijke muts was in ieder geval voortreffelijk,  dat merkte ik wel aan de mensen. Als het mij om het verdiende geld te doen was dan zou ik heel gelukkig naar huis gefietst zijn. Zorgen had ik wel of al die schelle muziek wel goed is voor mijn oren. Toch heb ik het idee dat de muziek weer wat zuiverder tot me komt. Dus er is hoop dat ik mijn hobby nog wel vaker durf uit te oefenen. 

Mijn idee is om morgen naar de afscheidsbijeenkomst voor Jozef van den Berg te gaan en daar een liedje te spelen met de accordeon..Quand le soleil dit bonjour aux montagnes.........Zo begint het.

Ik heb het al twee keer vaker op begrafenissen voorgedragen en het viel in goede aarde. Ook een melodica neem ik dan mee. Dit is een soort fluit met toetsen.

Improviseren op de stemming die er heerst zou ik ermee kunnen doen.

Maar eerst moet ik morgen maar eens zien of het überhaupt mag.

Twee keer met het voetveer mocht ik vandaag,  heen en terug van Wamel naar Tiel. 

Op de status van WhatsApp kun je beide overtochten meebeleven. 

In de pauze ben ik in een café gaan zitten waar altijd kranten liggen, nu ook weer. Daar heb ik uitgebreid de telegraaf van vandaag bekeken. 

In een smal gangetje heb ik zoals gewoonlijk mijn fiets gestald.  Grappig is dat fietsen er eigenlijk niet mogen staan. 

Het gangetje staat echter toch vol met fietsen. 

Die van mij kan er dan ook nog wel bij.

Bij de pont zag ik deze fiets staan. 

In Tiel deed ik een prettige ontdekking: Er is een openbaar toilet. Iets wat in Nederlandse steden zeldzaam is, maar mijns inziens een noodzakelijke service voor burgers. In Frankrijk is het normaal om naar de wc te kunnen als je in een stad of dorp bent. En zo hoort het ook.

Hier kun je je fiets stallen en/of naar het toilet gaan. Voor mensen in een rolstoel is dat laatste zelfs gratis. 

Uitspraak van de dag. 

Ogen op steeltjes hebben.

Wordt gezegd als iemand verwonderd uit zijn ogen kijkt........

net als deze slak......

Een prettige avond is mijn wens en......

T o t    M o r g e n .

Veel regen vandaag. Met André en Sjaantje naar de winkel. Gekookt voor het eerst weer op kachel.

 Goedenavond. Ben even het hokje boven uitgevlucht vanwege de hitte, om hier beneden te schrijven. De hele dag heeft daar de kachel gebrand en vanavond heb ik hem nog even opgestookt om er de avondmaaltijd op gaar te krijgen. Gisteren deed ik dat nog op het vuurtje buiten, maar nu heeft de kachel ervoor dienst gedaan,  de eerste keer dit seizoen. 

Op de status van WhatsApp zie je er meer van.

Het heeft de hele dag flink geregend en een groot deel van de dag heb ik thuis doorgebracht. Maar vanmorgen stond plots een auto voor de deur.

In de stromende regen erheen gelopen en toen bleek het André te zijn die me uitnodigde met hem en Sjaantje boodschappen te gaan doen. Veel had ik eigenlijk niet nodig, maar ik ben ingestapt en toch nog heel wat spullen weer in huis gehaald. Het was ook wel even gezellig en naderhand hebben we bij hen ook nog koffie gedronken en frietjes gegeten. 

De rest van de dag met handwerk bezig geweest: mijn borduurwerk is af, tenminste, je kunt het zo af vinden. 

Daarna heb ik mijn uit Frankrijk meegenomen trui ter hand genomen.

Intussen viel er zoals gewoonlijk weer veel te appen. Georgio uit Roemenië  komt me misschien begin december opzoeken. En over en weer kwam Jozef van den Berg weer ter sprake. Verschillende gezichtspunten zorgen er bij mij voor dat ik zijn overlijden meer een plaatsje kan geven. 

Morgen zaterdag ga ik weer ergens accordeon spelen als het droog genoeg wordt.

Spreuk van de dag. 

Geluk bestaat niet.

Geluk ontstaat. 

T o t   M o r g e n  .

Wat nu?

 Niet vaak ging ik naar Jozef van den Berg.  Meestal zaten er tussen twee ontmoetingen wel meer dan drie jaar. Zijn afwezigheid van het aardse toneel blijft mij toch intrigeren. Ik denk dat hij stiekem heel veel voor de mensen betekend heeft en daarom veel leegte achter laat.

Wat ik normaal heb als mensen dood gaan die ik goed gekend heb is dat er spoedig een gevoel van blijdschap over me heen komt. De ziel is verlost van een aardse last die steeds meer op hem of haar drukte. Het lijden is voorbij, zoals het woord overlijden dat zo mooi uitdrukt. Over het lijden heen, het lijden voorbij. De ziel is dan bevrijd, en ik voel het als een opluchting. 

Maar nu heb ik dat (nog) niet zo. Hij had een heel bijzondere taak op aarde, die hij vrijwel vlekkeloos uitgevoerd heeft. Hij kan er nu niet meer op deze manier zijn voor mensen, ook niet voor mij, en dat mis ik.

Wat nu, in mijn geval? Alsof ik Jozef in mijn oren hoor fluisteren:" blijf zelf maar de verbinding met God zoeken! " Dus dat doe ik dan maar!

Op dit moment lees ik net dat er aanstaande zondag in de kasteeltuin in Neerijnen een herdenking is voor Jozef.

Zal ik erheen gaan? Dochter Lotte, die morgen in Griekenland de begrafenis bijwoont zal er dan ook wel zijn.

Verder was er vandaag hier weer eens een mooie regenboog. Regen en zon door elkaar. Op de video voor de status van WhatsApp zie je het regenen en ook de zon schijnen, met aan de ene kant die regenboog en aan de andere het vuurtje met mijn avondmaal erop. 

Ben even naar Maasbommel gefietst om voor mij belangrijke ingrediënten te halen voor een smakelijke warme maaltijd en een lekker kopje thee of koffie. 

Hoe zou het leven zijn zonder suiker of zout?

Maar ook was er in die winkel die tevens een soort Boerenbond is een spanzaag te koop. Ik wil lekker hout gaan zagen in deze periode en dan is een scherpe zaag heel prettig. 

De in Frankrijk begonnen trui is gisteren ook meegekomen. 

Hier ligt ie nog in de caravan. 

Ooit was ik daar met dit borduurwerk begonnen. 

Spreuk van de dag. 

Beter achter de feiten aan lopen dan achter de leugens. 

P r e t t i g e   A v o n d  .

Het kan eigenlijk niet, maar toch is het gebeurd. Weer terug in Alphen.

 Goedenavond, weer vanaf de boot in Alphen.

Allereerst hier een link van een filmpje over Jozef van den Berg,  gemaakt in januari van dit jaar. 

Een vriendin stuurde het me vandaag op en opnieuw deed het me wat.

De laatste zin die Jozef uitsprak op de video vind ik zeer treffend samenvatten wat er in zijn leven gebeurd is:

Het kan eigenlijk niet, maar toch is het gebeurd. 

Zoals hij zelf in het filmpje zegt kreeg hij vooral in het begin na zijn opzienbarende stap veel onbegrip over zich heen.

Toch begreep ik het heel goed. Het was niet zomaar een stap van: oh, ik ga eens wat anders proberen in mijn leven. Nee, de opdracht die hij kreeg van God om zijn leven om te gooien was verschrikkelijk moeilijk. Bijna onmogelijk. Hij moest op de eerste plaats zijn ego helemaal aan de kant zetten. Hij was beroemd en vele mensen keken naar hem, meest vol bewondering. En voor de lol zijn comfortabele huis inruilen voor een plekje in een fietsenstalling deed hij niet.

Moralistisch hoor en hoorde ik mensen zeggen hoe slecht het was om vrouw en kinderen omwille van deze stap in de steek te laten. 

Zijn innerlijke stem was echter zó duidelijk dat hij moest gehoorzamen. Wat niet wegnam dat hij zijn normale gezinsleven vreselijk miste. 

Ik begrijp hem omdat ik zelf in mijn leven ook deze situaties tegenkom, zij het in minder hevige mate als bij hem. Vaak krijg ik opdrachten door die totaal onlogisch zijn. Ik voer ze wel uit en dan blijken ze toch op een gegeven moment op hun plaats te komen. De kunst is het wel om die boodschappen zuiver tot je te laten komen. 

Het meest recente voorbeeld bij mij is wel dat ik in augustus,  toen ik op tournee was in Zuid-Frankrijk plots van koers veranderde en in plaats van terug te keren op mijn plek in de Ardèche naar Nederland doorfietste. Het gevoel, dat binnen het tijdsbestek van enkele uren ontstond was zo sterk dat ik meteen aan de uitvoering begon.

Vele maren die in me opkwamen moest ik echter wel het hoofd bieden.

De deur was niet goed op slot, de waterpomp was niet afgesloten,  de koelkast stond al vanaf april aan, al het gereedschap stond buiten,  alsmede een hele goede fiets.

Hoe moeten we dat nou oplossen, was de vraag die ik mezelf stelde toen ik de eerste dag nog op de route fietste die beide kanten op kon? Vrienden vragen of die de pomp af wilden sluiten om te beginnen? Maar er was zoveel te vragen. De tweede dag volhardde mijn fiets echter   in de richting van Nederland  en ik wist, er komt heus wel een oplossing. Al spoedig las ik van Wineke dat zij een paar keer naar Frankrijk wilde rijden en dat ik mee kon.

En dat is nu dus gebeurd,  en ik heb daar nu alles afgerond voor de winter die voor de deur staat. 

Van dit soort onlogische stappen is mijn leven doorspekt. Lang niet altijd is het wat mijn ego wil, soms vind ik de opdracht heel moeilijk. Maar als iets duidelijk in me opkomt heb ik vertrouwen dat dit soort rare wegen toch op een goede bestemming uitkomen. Je voelt gaandeweg dat het klopt. 

De opdracht die Jozef kreeg was echter in hevigheid niet te vergelijken met mijn ervaringen. 

Nog een krantenartikel. Een vriendin stuurde het mij vandaag. 

Vanmorgen heb ik Wineke nog geholpen bij het afbreken van een grote tent, die ze gekocht heeft om misschien als bergruimte bij haar huis in Frankrijk te gebruiken. 

Daarna heeft ze me van haar huis uit naar mijn boot gebracht.

De auto klaar voor vertrek vanmorgen. 

Wineke ontbindt de meegekomen fiets bij aankomst. 

Ook enkele van mijn geraniums zijn meegekomen, en tevens is er een gasfles bij die ik van haar gekregen heb.

Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door André en Sjaantje. Wineke en André hebben elkaar vaker ontmoet.

Wineke heeft voordat ze ging met mij nog een lekkere spruitjesmaaltijd genuttigd. Het was fris genoeg om de kachel aan te maken voor het eerst dit seizoen. Altijd spannend hoe en of dat gaat. Bang voor teveel rookontwikkeling binnen had ik er maar even mee gewacht tot ik alleen was.

Maar de kachel aarzelde niet en rookte weinig, ook omdat er aardig wat wind stond.

Op de status van WhatsApp zie je dat de rook aanvankelijk even binnenkomt,  maar dat later de kachel een en al vuur was.

Spreuk van de dag. 

Waar rook is, is vuur.

Mijn wens is het dat het vuur moge branden in onze harten en dat we aangestoken worden door de aansteker van het zuivere licht.

Hotel gemakkelijk gevonden gisteren. Vandaag luxe in een restaurant gegeten en nu (19 uur) in Luik.

 De reis is nog in volle gang. We rijden nu, 19 uur, door Luik. Zojuist heeft de auto een kwartier rust gekregen en heeft Wineke even de benen gestrekt.

Vanavond slapen we waarschijnlijk in het huis van Wineke in Erp. Maar gisteravond was een hotel nog onze rustplaats. We vonden het vrij snel nadat ik gisteren de blog beëindigde.

Wineke zwaait naar de lezers.

Er komt straks een filmpje ervan op de status van WhatsApp. 

Toen vanmorgen de luiken opengingen zagen we deze oostelijke horizon. 

Rond twee uur vonden we een restaurant waar we het menu du jour nuttigden.  Dat kon daar de hele dag, niet alleen rond het middaguur. 

Op de foto lijkt mijn portie een muizenbeetje vergeleken met dat van Wineke, maar dat is toch niet waar en bovendien kreeg ik een stuk van Winekes spekpannenkoek.

We hebben vooral aanvankelijk op rustige wegen gereden, waar af en toe werkzaamheden waren. Onder andere zijn ze overal glasvezel aan aan het leggen en daartoe wordt er vaak een sleuf in het wegdek gemaakt. 

Hier was waarschijnlijk naast de weg ook nog wel plaats om te graven. 

In Neufchateau waar we koffie dronken viel mij dit kunstwerk in het oog.

We rijden nu inmiddels weer in Nederland.  De bedoeling is dat Wineke me morgen naar Alphen rijdt met mijn fiets en de geraniums, plus een gasfles.

Spreuk van de dag. 

Oost West, thuis is ook niet alles.

Nogmaals.   De groetjes van Wineke. En van mij.

Op de terugweg.

 Goedenavond. 

De schemering doet zijn intrede in het Franse land, dat we aan het doorkruisen zijn. Van zuid naar noord dit keer. Een Engelse vriend van ons schrijft dat Wineke a good driver is.

Op het moment van schrijven zijn we op de hoogte van Dijon.

Het onderwerp afscheid nemen beroert mijn ziel vandaag. Mijn plek Les Costilles heb ik weer achtergelaten voor een tijdje of.......voor altijd. Je weet maar nooit. De tekst van een mooi liedje speelde door mijn hoofd vanmorgen. 

Ga nooit heen zonder te groeten 

Ga nooit heen zonder een zoen.

Wie het noodlot zal ontmoeten 

Kan het morgen niet meer doen.

Ga nooit heen zonder te praten 

Dat doet soms een hart zo pijn

Wat je 's morgens hebt verlaten 

Kan er 's avonds niet meer zijn.

Het afscheid met buurman Yvon ging ook met een weemoedig gevoel. Het gaat niet goed met hem. Het kon goed de laatste keer geweest zijn gisteren dat we elkaar gesproken hebben. 

Ook denk ik nog vaak aan mijn vriend van de geest Jozef van den Berg.  Dan zie ik hem zo voor me in en rond zijn hokje. En dat we in gesprek zijn, vaak ernstig, maar soms ook in een dartele sfeer, als Jozef bijvoorbeeld de zon uitbeeldt en erbij danst.

Vandaag kreeg ik van Piet dit artikel over hem uit het NRC. 

Beneden het kapelhuisje waar ik vaak met hem gezeten heb.

Elke keer als ik aan hem denk komt er een emotie in me op. Dat ik zo'n bijzonder mens heb mogen ontmoeten. En dat hij nu niet meer hier is vind ik erg. Maar natuurlijk is dat relatief. Moge hij me met terugwerkende kracht nog inspiratie geven om iets van dat Goddelijke dat hij ervaarde door te geven (weer een golf van emotie gaat door me heen).

Nu nog een paar foto's van vanmorgen, van de laatste uurtjes van het verblijf op Les Costilles. 

Drie bakken geraniums die hier staan staan nu in de auto met bestemming mijn boot.

Maria zal ondertussen blijven waken over de plek.

Op de status van WhatsApp komt straks een filmpje van het stukje reis door een tunnel in Lyon.

Spreuk van de dag. 

Halve waarheden hebben dubbele bodems.

Nu hou ik op.

We zijn op zoek naar een hotel.

Tot morgen. 

Buren Yvon en Olivier bezocht. Ook naar Ben en Marij geweest in Lamastre. Nieuwe zendmast in werking: hoef niet meer naar blogplek.

 Goedenavond,  bonsoir.

Het was alweer de laatste dag vandaag hier. Ik ben vanmorgen eerst op bezoek geweest bij mijn  overburen Yvon en Olivier. Het zou best eens de laatste keer geweest kunnen zijn dat Yvon en ik elkaar spraken. Hij heeft allerhande kwalen en een operatie aan zijn keel is binnenkort noodzakelijk. 

Soms had ik mijn oortjes in, soms uit. Maar de communicatie bleef voor mij moeizaam gaan. 

Hondje Bibi werd zoals gewoonlijk helemaal gek  van enthousiasme toen hij me zag. Om een beetje bij te komen ging hij af en toe voor het raampje zitten. 

En toen ik wegfietste hield hij niet op met blaffen. 

Ze hadden me uitgenodigd met hun mee te eten.

Ondertussen was Wineke bezig om zichzelf een beetje warm te krijgen. Ze had het afgelopen nacht zo koud gehad dat ze nauwelijks had geslapen. Ze is daartoe auto gaan rijden met als nuttig doel haar eigen plekje waar ze nog het een en ander op te ruimen had.

Toen we rond één uur allebei terug waren was ze weer veel beter te spreken en hadden we buiten in het zonnetje koffie gedronken met door haar meegenomen appelgebak. 

Vanmiddag heb ik daarna in Lamastre mijn vrienden Ben en Marij bezocht terwijl Wineke met allerhande dekens en kussens in haar caravan bezig is geweest. Nu moet ze het vannacht toch wel warm krijgen. 

De kachel in de stacaravan is nu lekker warm aan, maar daar heeft ze natuurlijk vannacht niks aan.

Op de status van WhatsApp zijn vandaag nog beelden te zien van het culinaire feest gisteren in Lamastre.

Een van de koks die als omroeper fungeert.

Een zeer eigenaardig verschijnsel doet zich voor in de natuur rond Les Costilles. 

Bomen krijgen vers groen blad, alsof het voorjaar is.

Aan de overkant op de naar het noorden gerichte berg is dat niet het geval. Het komt waarschijnlijk door de grote hitte van augustus, die de oude blaadjes versneld heeft doen vallen. 

Tegenwoordig hoef ik niet meer naar de blogplek om mijn verhaal te doen. Waarschijnlijk zal de nieuwe zendmast die 

er al een tijdje staat nu in werking zijn. Nu met die donkere dagen is dat voor mij heel handig.

Spreuk van de dag. 

Om vreugde te  s c h e p p e n  in het leven moet je soms diep de  p u t  in.

B o n n e   N u i t .

Welterusten. 

Ps. De buren hadden nog een krant bewaard  waar ik in stond, spelend op de brocante van Lamastre in juli. ( rechts onder).

Wineke belde naar EDF.. EDF heeft vanmorgen de draden al gerepareerd. In Lamastre gegeten met Winekes vader en zijn vrouw. Nu blij voor Jozef.

 Goedenavond, bonsoir.

" Dat is snel", schrijft Piet nu als reactie op mijn schrijven dat de Franse electriciteitsmaatschappij EDF vanmorgen de gebroken leiding al is komen maken.

We stonden op het punt om naar Lamastre te rijden rond twaalf uur toen we daar de mensen van de EDF al bezig zagen. Een omgevallen boom ergens in de vallei blijkt de oorzaak geweest te zijn.

We moesten helaas meteen naar een afspraak,  maar bij terugkomst mochten we constateren dat alles weer in orde is binnen. 

Het is fijn om dat te weten terwijl we nog hier zijn. Maandagmiddag vertrekken we namelijk alweer naar Nederland. 

De afspraak was met Hans en Riet, de vader van Wineke met zijn vrouw. We zouden ergens gaan eten.

Wineke en pa Hans.

We waren niet de enigen en daarom werd er rondom ons veel gekletst. Een kakofonie van geluiden. Mijn gehoorapparaatjes had ik in. Maar het was toch weer heel inspannend om een beetje te kunnen communiceren. 

Toen ik ze uitdeed bleek het echter meteen veel beter te gaan. Hans, die ze ook heeft, beaamde dat je ze bij zoveel herrie beter niet in kunt hebben. 

Hij vertelde dat hij ze heel selectief gebruikt en nu ook niet in had.

En zo werd het toch nog gezellig.

Het was sowieso wel gezellig in Lamastre,  want er was in het centrum nabij de markt een culinair feestje gaande rond de kastanje. Het werd opgefleurd door een blaaskapel. 

Die vrouw met de bril was een oude bekende. Ze heeft lang een kruidenierswinkel beheerd, maar ze is daar nu al zeker tien jaar  weg.

De leden van de blaaskapel zijn aan een drankje toe.

Nu spelen ze. Misschien moeten we ze eerder een trommelkapel noemen.

Op de status van WhatsApp hoor en zie je ze spelen. 

Intussen is het bijna half acht. Ben even naar buiten gaan plassen en daar zag ik een mooie lucht.

 De bloemkoolmaaltijd is bijna gaar op het gas.

Wineke en ik gaan nu eerst eten.

Van Jozef van den Berg weet ik nu inmiddels dat hij in goed gezelschap is overleden,  namelijk in Griekenland in een Grieks-orthodox klooster, bij zijn eigen geloofsgenoten. Bij die gemeenschap hoort hij namelijk. Eens per jaar kreeg hij  altijd bezoek van een priester van dat geloof. Hij heeft mij ook meermaals aangeraden om eens naar Sint-Hubert te gaan en me te laten inspireren in de Grieks-orthodoxe kerk die daar is. Maar tot nu toe heb ik nog niet de roeping in die richting gevoeld. 

Na het verdriet van gisteren over het verlaten van onze planeet door hem ben ik nu vooral blij voor hem. Hij heeft zijn missie afgerond. Maar dat ik niet meer bij hem kan komen mis ik nog wel een beetje. 

Straks mogen we weer gaan slapen. Ik ben benieuwd hoe dat dit keer met mij gaat. De afgelopen nachten had ik veel spanning op mijn buik, wat me een zenuwachtig gevoel geeft.

Spreuk van de dag. 

Er is te weinig zon onder het nieuws.

B o n n e   N u i t .

Welterusten.