Rustig dagje thuis.

Vandaag  ben ik niet op stap gegaan met de accordeon. Een dagje rustig thuis genoot de voorkeur ondanks dat de zaterdag bij uitstek geschikt is om ergens te gaan spelen. Deze week ben ik al een paar dagen weggeweest en ik had nu veel zin om een dagje thuis te zijn, alleen op het erf zelfs, want alle buren zijn weg. De boot van Ton en Monique ligt op de werf en vandaag zijn ze daar volop aan het schilderen geweest. Af en toe werden ze wel gestoord door een flinke bui, maar ze zijn toch goed opgeschoten. Hier vielen de buien ook, maar tegen de avond kwam er even een warme zon door de ramen gepiept. 

Er is niks op tegen als er een flinke bui valt terwijl je binnen knusjes zit te breien.

Op de status van WhatsApp hoor en zie je de regen kletteren op het raam.

Tegen de avond was er deze mooie wolk te zien. Op de werf viel daar regen uit, hier niet.

Tot zover ben ik vandaag gekomen. 

Morgen weer verder, want de schemering valt nu in.

Uitdrukking van de dag. 

Ik zie geen steek meer.

 

Daarom moet ik voor vandaag ophouden met breien.

De maan is ook alweer te zien, aan de oostelijke hemel. 

De groeten ook van mijn viooltjes. 

T o t    M o r g e n. 

Bij Dick blijven slapen. Veel lol samen. Rond half een weer thuis.

 Goedenavond. Weer op de boot, maar wel in een speciale situatie. Alle buren zijn namelijk weg, dus heb ik het rijk alleen.

Nog steeds af en toe beduusd van de terechtwijzing gisteren door oom agent. De meeste mensen vinden dat ik protest moet aantekenen als ik straks het proces verbaal in de bus heb. Maar dat is niet mijn pakkie aan om de strijd op te zoeken. Het zal misschien wel onterecht zijn, maar er zijn veel grotere onrechtmatigheden als je verder in de wereld kijkt. En over het algemeen hoef ik niet te klagen, daar ik in mijn leven vaak in situaties kom waar ik gestraft kan worden. Bijvoorbeeld in de zomer als ik op reis ben en elke avond en ochtend vuurtjes aanleg om eten te koken of thee te zetten. Soms zelfs midden in een droog dennenbos. Als ik dan gesnapt word ben ik waarschijnlijk meer de pineut. Het is me een enkele keer overkomen dat er voorbijgangers waren die klaagden en in Spanje vorig jaar nog kwam een politieauto op mijn kampeerplek gereden. Eigenlijk mocht ik niet kamperen en vuurtje stoken al helemaal niet. Ze zagen namelijk de resten van mijn eetvuurtje. Ze lieten me ongestraft. 

Het was wel gezellig gisteravond met mensen die ik allemaal kende. We hadden veel lol, waarvan Dick de aansteker was.

Hier trakteert hij ons op operaklanken.

 

Uit het liederenboek van Taizé.

Vlnr Dick, Renate, Bert en ik.

Vlnr Dick , dochter Rosa, Bert en ik.

Het was voor mij ondanks mijn oortjes weer inspannend om aan serieuze gesprekken deel te nemen, een bevestiging dat het goed is om andere oortjes te proberen. Bij Van Boxtel zijn ze al binnen maar over drie weken hebben ze pas tijd voor mij.

Ik ben dus blijven slapen. Tegen half elf waren de andere bezoekers weg en dus kon ik redelijk op tijd mijn hoofd daar te rusten leggen.

Vanmorgen begon het weer ludiek tussen ons en een filmpje ervan komt op de status van WhatsApp.

Mij werd een ontbijt voor de neus gezet.

Dick ging half negen de deur uit, terwijl ik nog een uurtje bleef. Bij Kesteren is een Mac Donald en daar heb ik lekker een uur gezeten met koffie en een papieren krant. 

Geen markt van Druten meer vandaag. Via een omweg had ik dat kunnen halen,  maar het miezerde en ik wilde ook wel thuis zijn.

Daar heb ik eindelijk,  na drie dagen,  weer eens een normale maaltijd op.

De ooievaar van het Oude Veerhuis was ook thuis, toen ik er langs fietste. 

Spreuk van de dag. 

Het leven is een gevecht om overeind te blijven, maar uiteindelijk val je toch.

W e l t e r u s t e n. 

Bekeuring wegens wildplassen. 160 euro. Na markt Wijchen naar Wageningen: verjaardag Dick.

 Goeiedag zeg. Een bekeuring van 160 euro. Daar schrik je van. Na de markt van Wijchen en een ontmoeting met Nicole ben ik op weg gegaan naar Wageningen,  want Dick is vandaag jarig. In het cafetaria waar ik in Wijchen nog een patatje nuttigde was geen toilet, dus besloot ik onderweg maar even een plasje te plegen. Op een rustige plek buiten de bebouwde kon ik discreet wel even gaan staan. Maar wat gebeurde, een politieauto reed voorbij en stopte. Tja, het was nog binnen de bebouwde kom, zeiden ze. Tot mijn redelijk grote verbazing kreeg ik een bekeuring. Hoe onschuldig een plasje op een discrete plek volgens mij ook was, en aanhalende dat er in het cafetaria geen wc was en in Wijchen geen openbaar toilet, ze waren niet te vermurwen. Nou,  dacht ik en zei ik ook tegen hen, dan maak ik dat ook eens mee, een bekeuring te krijgen. Dat is naar mijn herinnering niet meer voorgekomen sinds dat ik in Oss ooit vijf gulden moest betalen wegens fietsen op een trottoir.

Voor de tweede keer in korte tijd heb ik dus een kater. Het is een dergelijk gevoel wat ik heb als de autoriteiten me wel eens wegsturen terwijl ik mooi sta te spelen. Maar ach ja, dat zal ook wel weer weg raken na een nachtje slapen. Toen ik weer op de fiets zat dacht ik nog dat ik had moeten zeggen dat ik vanmorgen met moeite 20 euro bij elkaar gespeeld heb op de markt en dan onverwachts zo'n grote boete krijgen. Dan was de kans iets groter geweest dat ik ermee weg kon komen.

Maar intussen ben ik in Wageningen achter het huis van Dick, die er nog niet is. We hadden ook 7 uur afgesproken, en nu is het 6 uur. Niet erg, want ik doe mijn huiswerk. 

De letters en het spreukenbordje hebben vast een plaatsje gekregen. 

Ook staat het spreukenbordje dat ik hem een tijdje geleden meegegeven had bij de achterdeur. 

En mijn fiets staat nu inmiddels ook op de binnenplaats. 

En toen kwam Dick met luid kabaal aangefietst. 

Op de status van WhatsApp staat de ontvangst van Dick opgetekend.

 Een uitgelaten ontmoeting tussen ons twee, want zeker een half uur hadden we als twee monniken mantra's gezongen en rondgedanst. Als meer mensen vanavond zo gaan doen wordt het een leuk feestje. 

Nu is Dick even weg naar zijn kaasopslag. Onder andere haalt ie voor mij weer een stuk. 

Ondertussen hier nog een foto van het kruisbeeld dat dreigt om te vallen van de muur naast zijn achterdeur. 

De ontmoeting met Nicole bij de Hema is hier gefotografeerd door een vriendin van Nicole die er toevallig ook was en die later bij ons kwam zetten.

Graag had ik in Wijchen ook een foto gemaakt van de agent die mij aan het verbaliseren was. Maar dat leek me niet mogelijk en had misschien nog een extra bekeuring opgeleverd. 

Het spelen op de markt was vandaag niet erg prettig. Er was weinig aandacht voor mij en er vielen veel minder muntjes dan ik de laatste tijd gewend ben. Maar toen kwam er ineens iemand met een briefje van twintig. Dit maakte  dat de markt mij financieel nog wel tot tevredenheid kon stemmen. Maar ja, toen kwam dus die boete. Daar is overheen te komen maar het nare gevoel dat ermee gepaard gaat blijft me nog wel even achtervolgen, net zoals dat na de diefstal van zaterdag het geval was.

De accordeon deed het naar mijn idee foutloos,  geen verkeerde noten. Maar vanwege de weinige recette is er toch weer wat twijfel of ik er net zoveel mee uitstraal ls met de andere.

Nou mensen, dit was mijn verhaal. Nu het filmpje van de ontvangst van Dick op de status van WhatsApp zetten en dan mogen de mensen wat mij betreft komen. 

Spreuk van de dag. 

Als je de tekst kwijt bent hoef je nog niet van de wijs te raken.

Misschien fiets ik vanavond nog naar huis.  Doeiiiiii

Oorlog en liefde in de plas. KA-z e n en andere teksten geschilderd.Trui ook verder gekomen.

 Goedenavond. Het was een zeer bewogen dag op de plas. Vanmorgen meteen toen ik wakker werd zag en hoorde ik verschillende meerkoeten vrijen en vechten. Meteen dus al mijn smartphonecamera er bijgehaald. Maar in de loop van de dag waren er nóg boeiendere taferelen en één ervan is uitverkoren om op de status van WhatsApp te komen. 

Ook in de lucht waren er veel vogels te zien vandaag.

Zelf heb ik van alles gedaan op deze mooie lentedag. De accordeon die ik gisteren mee had had een bastoets die lichtelijk bleef steken. Een beetje olie lijkt te hebben geholpen. Ook heb ik enkele meegestolen spreukenbordjes herschilderd, zodat de mensen die naar me luisteren weer wat te lezen hebben. 

Morgen is Dick jarig, de man van de biologische KA-zen, die tevens een boeddhistische inslag heeft. 

 Het bordje en de letters die op het tafeltje liggen neem ik morgen mee als cadeautje. Benieuwd of hij ze in wil/kan passen in zijn kraam. 

Mijn trui is ook weer een beetje verder gekomen vandaag. 

De bijbehorende tekening ook.

André en Sjaantje hadden friet gehaald,  maar veel te veel voor hun twee. Een bord vol heb ik ook nog opgegeten. Nu nog een blik bruinebonensoep en ik heb alweer niet echt gekookt vandaag. Niet erg verstandig want morgenavond ben ik op Dick zijn feestje en is het afwachten of ik dan iets krijg.

In de ochtend wil ik al vertrekken om eerst in Wijchen op de markt te spelen. 

De stapel is voor de zoveelste keer weer opgebouwd. 

Als ik er geen palen voor zet zal het zaakje vroeg of laat toch weer gaan duikelen. 

Mooie viooltjes kleuren het voorplecht.  Allemaal gekregen nog met mijn verjaardag. 

De lucht was mooi vanavond rond zonsondergang. 

Spreuk van de dag. 

Wanneer je een belofte doet geef je hoop,  wanneer je hem ook nakomt schep je vertrouwen. 

Vertrouw er dus maar op dat er morgen weer een blog komt, maar omdat ik niet in de rust ben maar op een feestje kan mijn verhaal dan wel eens summier zijn.

Slaap zacht straks.

Met een van mijn accordeonnen op stap geweest. Ik kon er redelijk mee overweg. Ook Elle bezocht.

 Goedenavond. Ik zag het helemaal niet zitten gisteren met mijn accordeons die allemaal iets mankeerden. Wat ik vandaag zou gaan doen wilde ik toen ik naar bed ging helemaal niet weten. Ik overwoog onder andere om met kampeerspullen richting Terborg te gaan en dan een accordeon daar laten repareren.  Maar op kamperen ben ik nog helemaal niet ingesteld. Toen ik vanmorgen wakker werd was ik ook nog besluiteloos....... tot ik de accordeon pakte die op het hout lag en er even op speelde. Het viel eigenlijk best mee met de verkeerde klanken. Ze stoorden mij veel minder dan gisteren. Zou ik dan toch mijn oorspronkelijke plan opvatten en naar Zaltbommel rijden voor de markt? Dat is wel helemaal de andere kant op dan Terborg dat bij Doetinchem ligt.

Toen was het even snel handelen: Geen kachel aan, snel ontbijten en meteen weg.

Voortvarend gefietst ook en al voor tien uur was ik ter plekke op mijn gebruikelijke plek naast het stel dat sinaasappels verkoopt. Al zeker dertig jaar zijn we als ik daar speel buren. Of ik mijn trui ook weer zelf gebreid had? En ik vertelde hen van de diefstal van die accordeon en dat ik met deze nu voor het eerst ging spelen. Aan de goedkeurende trekken op hun gezicht te zien moest mijn muziek toch weer goed klinken,  en dat bleek ook wel weer uit de hoeveelheid munten die in de koffer vielen. Zelf voelde ik me nog niet helemaal vertrouwd met het ding, maar over het algemeen ging het aardig.

Na de koffie op een andere gebruikelijke plek tegenover de groenteman, op wiens gezicht af te lezen was dat hij het leuk vond dat ik er weer was.  Van de man van de stroopwafels kreeg ik en passant weer zo'n baksel in mijn hand. Hij vertelde dat hij ongeveer 23 jaar nu hier stond.

Er kwam een man op de fiets bij me staan, die uitvoerig mijn bordjes bestudeerde. Een ervan had ik vanmorgen nog snel van tekst voorzien: Het leven is een lied, soms weet je de melodie even niet. Die met de tekst: Op het toneel des levens gaat iedereen af vond ie wel een beetje negatief. Daarop zei ik dat ik ook nog deze heb........

Spreuk van de dag .

Veel mensen zijn bang om af te gaan, maar nóg meer mensen zijn bang om op te komen.

Toen we even hadden gekletst over deze filosofie vertelde hij dat hij ook accordeon speelde. Zelfs wilde hij mijn accordeon ter hand nemen.

Hem vertelde ik ook het verhaal van mijn vervelende ervaring afgelopen zaterdag en dat dit de eerste keer was dat ik deze accordeon bespeelde in het openbaar.  Hij stelde me gerust: Hij vond dat hij goed klinkt.

Die ene valse noot,  die ik vandaag ontdekte heeft hij waarschijnlijk niet aangeslagen. Die tsjilpende vogelgeluiden hoorde ik vandaag ook minder. Ik was dus blijkbaar gisteren te kritisch. 

Op de status van WhatsApp staat een filmpje.  Toen hij speelde moest er een vrachtwagen door en dat zorgde voor wat consternatie. Hij stootte mijn bordjes om. Maar dat was allemaal all in the game.

Mijn nieuwe outfit. 

Gisteren in mijn paniek ben ik op marktplaats gaan kijken. Laat nou toevallig een accordeon te koop aangeboden worden in de buurt van Zaltbommel. Daar had ik gisteravond op geboden en ja hoor, er was reactie,  ik kon hem ophalen vanmiddag. Maar waarschijnlijk is er iets fout gegaan of ik deed iets verkeerd. Ik heb geen ervaring met marktplaats. Er stond geen adres bij en op mijn vraag wat het adres was kwam geen reactie meer. Dat kwam me eigenlijk wel goed uit. Nu deze accordeon redelijk blijkt te voldoen hoef ik geen andere erbij. Toen ik Zaltbommel verliet was het vervolg van de dag weer onduidelijk. Op zeven kilometer naar het westen ligt het dorpje Niewaal, waar Elle woont. Zal ik haar bezoeken of doorrijden naar Wijk en Aalburg,  waar in de middag markt is? Sowieso kwam ik ongeveer langs haar huis. Mijn gevoel koos voor haar.

De situatie is daar gecompliceerd en eigenlijk had ik me eerst aan moeten kondigen. Een korte ontmoeting vsn drie kwartier was voor beide partijen genoeg en ik kon naderhand die andere markt in Wijk en Aalburg,  zij het wat laat, ook nog halen.

Intussen heb ik mijn lesje een beetje geleerd. 

Als ik nu een frietje ga eten laat ik de fiets niet meer zo staan maar............

................zo. De accordeon valt minder op en is moelijker grijpbaar. 

En nu ben ik dan thuis, weer van alle (twee) markten thuis.

Zometeen ga ik soep uit een blik opwarmen als hoofdmaaltijd. Doe wat gemakkelijk vandaag.

Ik wens eenieder nog een genoeglijke avond.

Tjilpende vogelgeluiden uit de meeste accordeons...... Buren met boot en al weggesleept naar de werf.

 Goedenavond. Ik kan wel huilen. Geen enkele accordeon doet het goed en zelfs moet ik constateren dat naarmate ik speel ze een piepgeluid produceren. Eerst dacht ik dat het vogeltjes waren die meefloten, maar het was toch echt telkens de accordeon, die gisteren die geluiden nog niet had. Ik denk dat van de meeste accordeons de leertjes uitgedroogd zijn. Jarenlang hebben die instrumenten in de niet verwarmde benedenruimte gekampeerd. Tja, dus ook eigenlijk weer eigen schuld dat ik nu met de gebakken peren zit, net zoals ik het potentiële dieven te gemakkelijk heb gemaakt om die accordeon uit mijn fietstas te halen.

Waarom ik eigenlijk zoveel accordeons heb? Ik kende een accordeonreparateur in Vught waar ik  met problemen naartoe ging maar die ik ook wel spontaan opzocht. Elke keer als ik kwam verleidde hij me weer om een instrument te kopen. Bij elk instrument is het bij mij een gok of die me ligt om er ook buiten mee op te treden.  De meeste vallen af. De gestolene deed het al heel lang goed en ik had ook een andere in gebruik die nu minder is. Nu dezer dagen ben ik dus noodgedwongen aan het uitproberen welke misschien geschikt is uit de verzameling die ik inmiddels heb. Geen enkele dus.......Plan is nu om er een of twee naar een reparateur in Terborg te brengen. Heb ik zojuist gegoogled en daar heb ik een goed gevoel bij. Binnenkort daar naartoe fietsen?

Vanmorgen zijn mijn buren Ton en Monique met boot en al weggesleept naar de werf. Daar krijgt hun schip een grote beurt. 

De sleepboot is gearriveerd  en de woonboot wordt eraan vastgekoppeld. 

Daar gaan ze, zij aan zij.

Intussen is het met al dat geklungel al laat geworden. In het donker heb ik zojuist eten gekookt buiten op een vuurtje.

Het staat nu binnen te wachten om opgegeten te worden als dit verhaal ten einde is.

Voor het geval ik morgen ga spelen in Zaltbommel heb ik de nieuwe bijbehorende spreukenbordjes bijna klaar. 

Een van de twee krijgt als tekst de........

Spreuk van de dag. 

Aan de valse noten herken je de levende muziek.

Als ik morgen speel zullen  er zeker wel veel valse noten bij zijn met een halfbakken accordeon, maar mijn enthousiasme zal toch veel goed maken. 

W e l t e r u s t e n. 

Mooi optreden van Irish Cream met spectaculaire dansers. Nog naweeën van het drama gisteren van de gestolen accordeon.

 Goedenavond. 

Het optreden van de Ierse band Irish Cream is achter de rug. Ze hebben het mooi gedaan in een zo goed als volle Sint-Jozefkerk in Oss.

Onder andere zie je hier Henny ( in het midden) met de fluit en Piet met de contrabas. 

Als kersen op de taart was er een dansstel dat fenomenaal zich op het toneel bewoog. 

Als ik die muziek hoor begint het bij mij direct overal te kriebelen en ik moest me inhouden om ook niet door de zaal te gaan springen. Dat is gelukt. Ik had mijn lesje geleerd van een andere keer toen er ook dansers waren en ik tot de orde geroepen werd toen ik enthousiast mee begon te bewegen. Dat leidde de aandacht van het publiek af van de acteurs. Maar deze dansers deden het zo adembenemend goed! Het meeklappen alleen al was dansen voor mij.

Een filmpje ervan staat op de status van WhatsApp. 

Zoals verwacht heb ik vandaag nog wat naweeën van het abrupte en dramatische einde van een heel goed optreden gisteren in Oss. Als ik vannacht even wakker werd zag ik die lege fietstas weer voor me, waar de accordeon met al mijn acteerspullen uit verdwenen was. Het heeft even tijd nodig om te wennen aan het gegeven. Maar ik weet uit ervaring dat ik me snel weer bij deze nieuwe situatie neer kan leggen. Vooruit denken is het devies. Nu op zoek naar een opvolger voor de gestolen accordeon. Ik heb genoeg kandidaten in huis,  maar zoals ik gisteren schreef mankeren ze allemaal wel wat. Maar heel veel toch ook weer niet. Bij een ervan deed ik vanmorgen een poging om het verkeerde geluid van een van de toetsen weg te krijgen.

De accordeon uit elkaar gehaald.

Operatie mislukt,  want het verkeerde geluid was er niet uit toen ik hem weer in elkaar had gezet.

Vanmorgen toen Bert er nog was had hij deze oplossing om de riem waar mijn hand doorheen moet wat ruimer te krijgen. 

Een natte doek om de riem draaien en iets ronds er tussendoor klemmen. Deze operatie is wel gelukt, mijn hand heeft nu letterlijk en figuurlijk meer speelruimte. 

Bert had in zijn camper geslapen en veel last gehad van poempoempoemmuziek aan de overkant van de Maas. We hadden samen ontbeten en daarna dus die accordeon behandeld. Tegen half elf vertrok hij weer. In Heesch ging hij Tjeerd bezoeken,  die ook een vriend van mij is.

Bertje, houdoe, we zien elkaar donderdag weer in Wageningen op de verjaardag van Dick, de man van de KA-ZEN op de markt aldaar. 

Twee eenden boven op het dak van de boot naast mij trok de aandacht. Er kwam ook nog een kraai bij zitten.

Vanmorgen was dit plaatje van de opkomende zon voor mij het sein dat ik op moest staan.

Spreuk van de dag. 

Het leven is een lied

Soms weet je de melodie even niet.

Het bordje met deze tekst zat in de gestolen koffer en ga ik herschrijven. Het is voor mij de treffendste tekst van de zeven en op dit moment op mij weer van toepassing.

Dag mensen. Morgen gaat ons lied weer verder. De melodie hangt nog in de lucht. 

Schok: Accordeon uit fietstas gestolen in Oss. Bert op bezoek.

 Goedenavond. 

Oh wat erg. Geen accordeon meer, in ieder geval niet meer diegene waar ik zo vertrouwd mee ben en altijd mee speel op de markten en in de voetgangerszones. Gestolen uit mijn fietstas toen ik even een frietje zat te eten. Een rare gewaarwording te constateren dat het apparaat er niet meer in zat, toen ik hem wilde pakken voor de derde en laatste ronde van mijn optreden in Oss. Beide rondes waren heel goed gegaan,  zowel wat betreft mijn eigen gehoor als de performance en de reactie van het publiek. Het is hoogst zelden dat ik in Oss speel,  behalve op de markten van dinsdag de laatste jaren. Maar vandaag zou Bert om half zes komen en om dan een verre plaats aan te doen daarvoor was de tijd te krap. Oss bleek vandaag in ieder geval een prima speelgelegenheid. Maar het einde van het liedje was dus heel abrupt vandaag. Wat erg zeg, weg mijn accordeon,  weg de zeer degelijke koffer waar hij in zat, weg de drie hoedjes die erin gepropt waren, weg de zeven spreukenbordjes,  waar vandaag door heel wat mensen nog aandachtig naar gekeken is.

En deze accordeon is zo vertrouwd. Ik heb er thuis wel meer, heel veel meer zelfs, maar om ermee op straat te spelen......

Toch heb ik, thuis gekomen,  beneden de hele boel overhoop gehaald en alle accordeons, die daar opgeborgen waren uitgeprobeerd. Aan de meeste mankeerde wat aan. Met mijn oren kan ik niet zo goed meer horen welke het beste klinken. 

Accordeons genoeg, maar zal er eentje bij zijn waar ik zo vertrouwd mee kan worden als met de gestolene? De meeste klinken ieler en aan de meeste mankeert ook wat.

Bert zei dat dit gebeuren misschien een teken is van God dat ik met het spelen op moet houden, omdat het ook veel te veel herrie is voor mijn oren. Maar ja, als ik merk,  vandaag ook weer, wat de muziek met de mensen doet, en met mezelf ook, dat is toch heel waardevol. 

Voorlopig houd ik het erop om de acteerspullen weer bij mekaar te krijgen. Andere hoedjes bijvoorbeeld. Die zie ik soms hele mooie op de hoofden van mensen.

Maar vandaag en vannacht zit ik nog in de rouwfase. Het gebeuren op zich dat iemand in mijn dierbare  spullen heeft gezeten heeft een schokeffect. 

Het is ook mijn eigen nonchalance die debet is aan het gebeuren. Ik zet de fiets tegen een muur, zet de accordeon in de fietstas en ik ga weg voor een versnapering. Het gaat altijd goed, het is altijd goed gegaan,  tot vandaag toe. Vroeger draaide ik de fiets nog wel eens om, met de accordeonkant tegen de muur, zodat de koffer veel minder opvalt, maar tegenwoordig neem ik daar de moeite niet meer voor.

Bert kwam op de afgesproken tijd en we hebben samen mijn beloofde bietenmaaltijd gegeten.

Een filmpje ervan staat op de status van WhatsApp  

Zijn camper staat op het terrein en daar overnacht hij ook in. Morgen samen ontbijten. Hij gaat dan in Oss en omgeving nog  mensen opzoeken en ik ga naar Oss om het optreden daar bij te wonen van de Ierse band Irish Cream,  waarvan ik gisteren gewag heb gemaakt op deze blog. Het is tussen twaalf en één.  Daarna weer snel naar huis voor de zondagvisite die nog komt of niet komt. 

We zullen zien.

Bert heb ik laten kijken naar het reusachtige gat dat bij de loopplank is gegraven. En nu weten we dat het van een konijn afkomstig is, te zien aan de bijbehorende keuteltjes.

Spreuk van de dag. 

Wie een kuil graaft voor een ander.....heeft een schop nodig.

T o t   M o r g e n. 

Bezoek-en bloemrijke verjaardag.

 Goedenavond. 

De mensen zijn weer weg. De avondmaaltijd is op en het is weer heel heet binnen. Het werd een beetje fris op het eind van de middag en ik moest koken. Dus de kachel weer aangemaakt. 

Toen hij nog koud was kon ik er wat van mijn gekregen planten op zetten. Ter gelegenheid van mijn verjaardag vandaag. 

Ik werd versierd door lezeres Lida.

De kachel als (heel) tijdelijke verblijfplaats voor de gekregen bloemen. 

Behalve veel bloemen waren er ook veel mensen. Hanny is gezellig een groot deel van de dag gewenst. 

Ze kwam met een heel assortiment van gebak en andere versnaperingen. 

Carla had veel viooltjes in de aanbieding. 

Carla en Hanny kennen elkaar. Ze zijn onder andere samen al eens naar mij in Frankrijk geweest. 

Henny (links)  en Hennie en Janny hadden elkaar ook al ooit ontmoet in Frankrijk waar het stel buren zijn van mij.

En hier zitten mijn buren van de boot, Ton en Monique, met hun meegebracht bloemstuk in het midden. 

Ook Andries was van de partij. Hij is vertrouwd met de meeste voorgenoemde vrienden.

Morgenavond komt Bert voor de afterparty. Hij krijgt bieten, aardappelen en eieren voorgeschoteld met als toetje gebakjes naar keuze.

Henny maakt deel uit van de Ierse band Irish Cream. Aanstaande zondag twaalf uur is iedereen welkom in Oss in de Sint Jozefkerk.

De dag begon heel grappig met de felicitatie van Toon, veerman en bloglezer.

Hij stuurde mij een bewerkt filmpje waar ik de rockster uithang. Te zien op de status van WhatsApp. 

Het was geen droge dag, af en toe moest er een gast die naar huis ging of iets moest halen uit zijn auto,  rennen om niet te veel druppels op zich te krijgen. Maar daar stond tegenover dat er weer een regenboog te bewonderen was.

Spreuk van de dag. 

Schoonheid kun je in de verte zoeken,  maar je kunt het ook onder je voeten kweken.

F i j n e   A v o n d .