Laat maar waaien.

Het hout met buurman Hennie opgehaald, een hele aanhanger vol.

Hier ligt nu de stapel..

Omdat het lekker waaide zag ik de houtjes zienderogen opdrogen terwijl ik de ongeveer droge al meteen naar boven nam om boven de kachel neer te leggen.

Nu gaat het zometeen wel weer regenen.
Het is wel jammer, maar heb al wel wat platen erop gelegd.
Verder denk ik maar: "Laat maar waaien".

Levensgevaarlijk!

"Levensgevaarlijk!", kreeg ik net te horen van twee wandelaars die ik kruiste op weg van Appeltern naar huis.

De schemering was ingevallen en geen lampje voor voor meegenomen. Niet erop gerekend dat het zo laat kon worden.

Het viel wel mee hoor met het gevaarlijke, maar ik zag deze goed gereflecteerde mensen wat laat.

Heb goed mijn best gedaan vandaag met het sjouwen van hout vanaf het eilandje van Jo en Annie naar boven richting dijk.

Het eiland van Jo en Annie, waar het hout lag.

Met buurman Hennie is afgesproken dat we morgen vanaf hem met een aanhanger erheen rijden.

Het was goed dat ik daar vanmorgen al vroeg heen fietste en niet morgen een uur voor Hennie uit, wat ik eerst van plan was.

Om het hout boven te krijgen had ik echt een dagtaak aan. Ook omdat een aanhanger niet elke dag klaarstaat was het zaak om zoveel mogelijk hout te versjouwen.

Hier is het hout terechtgekomen na een dag sjouwen.

 Mocht daar lekker meeeten en daarom werd het wat later.

 Maar nu ben ik wél moe.
Lekker vroeg het bed in en de kachel hoeft niet meer aan.

Zon in water.

Heel even vandaag een flits van de zon, verder was het vooral het element water dat de boventoon voerde.

Voor mij in mijn binnenwereld prima.
Toen het even droog werd naar Lith gefietst.
Daar is een supermarkt en daar woont André en is nu ook zijn zieke vriendin Yvonne.

Nu kan thuis het avondprogramma beginnen. Wat puzzelen, wordfeuten en verder kijken wat er op de smartphone te doen is.

Hout moet erin.

Toen ik klein was en ik het liedje hoorde van " Van je hela hola houd er de moed maar in", dacht ik altijd dat ze het over hout hadden.

Nu moet ik er daadwerkelijk voor zorgen dat er wat hout binnenkomt van wat nu buiten ligt.

Weliswaar heb ik de stapeltjes daar meest afgedekt met grote platen, maar iets vochtig zullen de houtjes toch wel zijn.
Maar ook buiten begint de houtvoorraad af te nemen.
Bij Jo in Appeltern ligt nog wel iets wat ik enkele jaren geleden voor mezelf had kleingezaagd van omgezaagde populieren, die daar in de weg lagen.
Het was een voorraad voor wel een jaar, maar ondertussen heeft zoonlief bijna alles opgestookt.
Nu ga ik zaterdag waarschijnlijk met een vriend het restant ophalen met zijn aanhanger.

Ondertussen ben ik zelf met wat hier ligt nog een nieuwe stapel aan het maken.
Ik hou van stapelen, ben stapelgek.

Is

De creatie van een nieuwe stapel.

Georgio uit Roemenië kondigt bezoek aan.

Tussen  Zwarte Zee en Maas liggen acht maanden.

De bedoeling is dat Georgio en ik elkaar terug gaan zien in Alphen na onze eerste ontmoeting aan de Zwarte Zee.
Vandaag schreef hij dat hij volgende week wil komen. Hij is nu in Duitsland waar onder andere een zoon van hem woont.
Hij heeft vroeger gewoond en gewerkt in Duitsland  Hij kent er de weg.
In het Duits hebben wij al die tijd goed kunnen communiceren via de app.

Ik weet alleen helemaal nog niet hoe het met de huisvesting moet.
Hier boven is het klein en beneden is het een rommeltje.
Ik heb nog wel een week om voor een oplossing te zorgen.

Verder was het vandaag weer een romantische dag met veel wind buiten en veel kleuren binnen.

Laag water.

Hoewel het vreemd lijkt bij al die hoogstaande rivieren is de Maas in dit gebied juist lager dan normaal.
Het komt doordat ze in Lith met de stuwen bezig zijn.

Ze laten het water sneller doorlopen en dan zakt het water aan deze bovenkant van de stuw.

Maar als het nog verder doorgaat met overvloedige regenval in Frankrijk, België en Nederland, dan gaat het hier ook verder stijgen.

Waarschijnlijk komt het niet zover en blijft mijn boot en die van de buren nog even laag liggen . De mijne raakt zelfs ergens de bodem.

Laag bij de grond.

Verder is het hier de hele dag nog flink aan het waaien.
Maar het ziet ernaar uit dat er bij mij niet veel kapot gaat.
Het geeft ook wel wat, dit ruige weer, vooral als je droog en warm in je huisje zit.

Schuilen bij elkaar

Wat kun je anders doen dan schuilen bij elkaar als de elementen hoogtij vieren.
De paarden geven het voorbeeld.

 Op dit moment, acht uur 's-avonds raast de storm nog steeds rond mijn drijvend huis. Om tien uur wordt het hoogtepunt verwacht, maar tot nu toe klinkt het om me heen niet echt beangstigend.

 Ondanks alle uiterlijke onrust toch veel innerlijke rust vandaag, te danken onder andere aan het opgaan van mij in de mooie kleuren van mijn truicreatie.

 Er hoorde ook wat rekenwerk bij en zo kwam mijn wiskundige opleiding mij weer van pas.

Niet gezellig in Tiel

Vandaag besloten niet verder te gaan dan Tiel vanwege voorspellingen van regen vanaf 13 uur.
Hier speel ik al heel lang en de laatste jaren liep een zaterdagse speeldag geweldig.

Nu lukte het me maar matig om de mensen op mijn hand te krijgen.
Algauw begreep ik de oorzaak: Er was een andere accordeonist aktief en die staat hier drie keer per week.
De mensen zijn gewend geraakt aan muziek, het is niet meer iets aparts.
De  man vertelde ook dat hij vroeger draaiorgel speelde.
Verder was hij wel sociaal, hij wilde niet dat we elkaar in de weg liepen.
Maar voor mij is Tiel nu voorlopig van de baan als lucratiefste speelgelegenheid van Nederland .
Ach, zo is alles veranderlijk.

Een spreuk luidt: "Niets is blijvend, behalve de verandering."

Het water was vanmorgen bijna op zijn hoogst.

De hoge Waal over.

Vandaag weer vrijdag en net als de vorige vrijdagen uit spelen gegaan.

 Om het gevarieerd te houden en niet opnieuw Kerkdriel of Druten aan te doen heb ik vanmorgen mijn best gedaan om op te schieten en de ochtendmarkt van Geldermalsen te halen.

Op de pont tussen Wamel en Tiel.

 Was er toch pas half elf. Dan eerst nog met handen in de zakken in de HEMA een kwartier rondlopen om mijn vingers speelbaar te maken.
Geleidelijk lukte het me daarna wel om de swing te pakken te krijgen.

Net als in Kerkdriel of Druten speel ik niet op de markt zelf . Nu in een straatje in de buurt waar het marktvolk ook door komt.

Toen tegen half één het rustiger werd deed ik zoals meestal en fietste door naar Culemborg voor het middagprogramma .
 Daar sta ik onder andere onder een stadspoortje. Goede akoestiek maar ook veel koude wind.

 Kwart over vier fietste ik terug met het oog op de pont tussen Tiel en Wamel, die 18 uur 20 ophoudt.

Kon daar ook nog net een frietje pakken . Na jaren kende de eigenaar mij meteen terug.
Vaag kan ik me herinneren dat ik toen daar ook even van leer had getrokken met de accordeon. Vandaar dus.
 Nu was hij dolblij met de muntjes die ik vandaag verdiend had en trakteerde me op extra thee en salade bij de frites.

Zo was deze koude en zonnige dag goed verlopen en morgen zaterdag, dé speeldag bij uitstek, wil ik ook weer ergens gaan staan blauwbekken. Een voorgesteld bezoek van een vriend afgeblazen daarvoor.

Geslaagd voor een nieuwe speelbroek.

Hennie in Alphen waar ik koffie dronk vanmorgen vertelde dat er in Wamel aan de grote weg een carnavalswinkel was.

Dat was een goed idee om daar gelijk heen te fietsen en dan ook meteen boodschappen te doen.

Omdat ik er niet mee gerekend had had ik niet meer dan 25 euro op zak en het was dus het één of het ander, zo leek het.
Er lag daar voor 22  euro een wijdpijpige paarse.
Na enige aarzeling toch maar niet genomen en in de Aldi in Beneden-Leeuwen minimale etenswaren gekocht voor het geval dat.

Daarna nog even de Lidl ingelopen en laten ze daar nu een mooie oranjerode hebben liggen voor maar negen euro.
Missie geslaagd dus, op de valreep.

Verder vandaag nog in de ban van het bedrog, wat ik gisteren te horen kreeg.
Het blijft uitkijken in de mensenwereld.
Er zijn niet alleen maar engeltjes die ons helpen, maar overal waren ook duiveltjes rond.

Diefstal

Vandaag kwam iemand bij mij haar beklag doen over diefstal en bedrog, wat haar is overkomen.

Het herinnert me eraan dat er toch vele kwade krachten zijn die tussen de mensen heersen.
Tevens ben ik daardoor weer meer in de sfeer van het negatieve wat mijzelf op mijn plekje in de Ardèche is overkomen.

Die tweede diefstal een paar maanden geleden, waar gekeken is of er nog meer bij mij te halen is sinds de eerste keer een viertal jaren geleden.
Zal ik me zelf nog wel veilig of op zijn minst niet onprettig voelen als ik daar slaap?


Het was ook gezellig koffie drinken met mijn buurman, die door mij gealarmeerd werd vanwege zijn scheef liggend vlot.
Tevens een tekening gemaakt aan de hand van een versleten rakende trui van een hugenotenkruis.

Die moet ergens op de nieuwe komen, maar waar weet ik nog niet.

Het is nog steeds een kijken naar mooie kleurencombinaties. Die zijn er tot nu toe wel. Maar hoe verder? Nog steeds weinig duidelijkheid . Maar het zal zeker komen Moet geduld hebben.

Opgepast op Jo.

Vanmiddag was ik zoals afgesproken bij Jo om bij hem te zijn omdat Annie,zijn vrouw, weg moest.

Het viel niet mee. Hij was de hele tijd aan het bewegen. Als hij met veel moeite op kwam van de bank liep ik maar met hem mee, om hem op te vangen als hij zou vallen.
Accordeon voor hem spelen kan niet meer. Teveel lawaai maakt hem onrustig.

 Terugfietsend rond vijf uur was het nog steeds veel regen, maar toen het thuis ongeveer droog was kon ik nog net de moed bij elkaar sprokkelen om eerst de kachelpijpen schoon te maken.
Daar pluk ik nu de vruchten van, want binnen is het rookvrij.
Boven de kachel hangt mijn gisteren gewassen trui te drogen. Had niet gedacht dat dat zonder centrifugeren kon, maar hij is bijna vochtloos.

Zo komen er dezer dagen nòg twee vuile aan de beurt, is mijn plan.

Eigen weg

Vandaag wat geconcentreerder met mijn nieuwe trui bezig gegaan.
 Het werkt het beste als ik het breien als rode draad neem van de dagbesteding, met daar omheen nuttige en/of andere aangename klussen.
Vanmorgen bijvoorbeeld meteen na het opstaan mijn voorbinnenband vervangen na een mislukte poging om de vorige nog te repareren.

Wat wel nuttig is maar wat ik niet zo graag doe is een lijnenschema maken voor de trui, zodat er nu ruimte is voor één of meerdere tekeningen als de geest mij die ingeeft.

Het valt niet mee:Je gaat iets maken en je weet helemaal nog niet hoe of wat. Twijfel over die kleur of die kleur en welk patroon.
 De boord is weliswaar in paarse tinten maar nu moet ik denken en vooral voelen hoe het verder moet.

 Heb zomaar wat truien uitgestald om daar mooie gedeeltes uit te halen en ook een intekenboek van mandela's erbij gelegd.

Wie weet kan ik een mandala erin verwerken.

Maar toch zomaar met een niet bestaand patroon begonnen in kleuren die gisteren door die gezellige mensen die op bezoek waren niet aangeraden werden.

Ach, het moet allemaal worden zoals het voorbestemd is.Dit breien is ook een weg die ik moet gaan die niemand anders gaat. Een eigen weg.

De eigen weg wordt in het midden gehouden.

Net zoals op fietsreis het altijd zo ging, zo sla ik ook altijd onverwachts een niet van tevoren bedachte richting in.
 Je denkt zwart en het wordt blauw met geel.....

. De speelbroek niet teruggevonden, het water veel te diep om er met de pikhouweel van de buurman bij te kunnen. Deze week aktief op zoek naar een andere. Morgen naar Appeltern, naar Jo, op afspraak. Ja, af en toe ligt er toch iets vast.

PS Één van de uitgestalde truien meteen maar aan een wasbeurt onderworpen.
Droogt nu bij de kachel

Rode optreedbroek te water gegaan.

Ben ik toch verdorie mijn rode optreedbroek kwijt.

Bij windstil weer te drogen gehangen over een paal na wasbeurt.
En toen ging het waaien.

Broek paste zo mooi bij deze trui.

Na een zeer gezellige middag met vijf leuke mensen was de constatering van de tewaterlating wel een domper.
Dom van mij dat ik m zo aan de diepe kant van de boot had opgehangen.
Nu maar uitkijken naar een andere bonte in een carnavalswinkel of zo.
Wel bracht Nicole vanmiddag mijn ooit verloren beschilderde klompen terug.
Kleurrijk schoeisel is ook goed voor de show.

Boosheid in Leersum

Vandaag naar Driebergen-Rijsenburg gefietst om er te spelen.
Het bleek volgens de voorspellingen toch droog genoeg te blijven vandaag, zodat ik niet het risico liep om dat hele eind voor niets te fietsen.
Bij het vertrek vanaf de loopplank was ook Schijndel nog mogelijk, maar bij het hek gekomen ging mijn fiets linksaf.

Onderweg naar Driebergen-Rijsenburg kom ik altijd langs een leuk winkelcentrumpje in Leersum en als ik de kans krijg speel ik daar alvast een uurtje.

Al vaak had ik daar een mooi voorafje voor het hoofdoptreden uit.
 Echter, de laatste jaren moest ik vaak voorbij rijden als er verkopers van de daklozenkrant stonden, want het centrum is te klein om niet hun voor de voeten te gaan staan.

Een jaar of vijf geleden had ik het op de terugweg van Driebergen-Rijsenburg nog eens geprobeerd, want toen waren die verkopers weg. Kreeg ik, totaal onverwachts, een pot tuinaarde over me heen vanaf het balkon waar ik onder stond. Een hoop stennis gemaakt met de bewoner, die zei dat hij last van het geluid had.

Vanaf dit balkon werd ik jaren geleden bekogeld met tuinaarde

Andere keren waren er ook wel eens bewoners die hun ongenoegen uitten, maar was het te bespreken en vaak vinden ze dan een uurtje wel goed.

Vandaag was de kust weer veilig, geen daklozen en heb ik het weer eens geprobeerd.
Na een kwartier kwam er al weer iemand klagen, maar met mijn belofte van nog een half uurtje kon hij leven.
Echter, even later kwamen wel drie woedende mensen op me af. Ik moest onmiddellijk weg, anders belden ze de politie .
Het kwam er zo agressief en mensonterend uit dat het mijn boosheid ook opwekte. Ik vertelde hun dat ik ze niet zo onbeschoft moesten praten tegen mij, maar zelf zei ik dat ook weer op een onbeschaafde manier.

Een van hen zei bovendien dat ik helemaal niet goed kon spelen en dat trof mij nog meer. Samenvattend vond ik, verder fietsend dat ik zelf niet goed gereageerd had.
In dit soort gevallen is het beter je maar even te laten vernederen en daarna weer vrolijk verder het leven in gaangom je door anderen én door jezelf weer op te laten beuren .

In heel mijn artiestenleven is het een afwisseling geweest van waardering en minachting, maar bij beide moet je er boven staan .Dat is me altijd aardig gelukt.

In het geval Leersum heb ik tot nu toe gedacht dat het altijd één en dezelfde persoon is geweest die niet tegen de muziek kan en als hij ooit verhuist zou het probleem verholpen zijn Vandaag bleek dat het hele blok "en bloc" er last van heeft.

 Dus nu is het misschien wel echt de laatste keer geweest daar? Ach, over een paar jaar zie ik wel weer.


Het voorval had voor de rest vandaag mijn stemming grotendeels bepaald.In Driebergen-Rijsenburg stond ik vooral aanvankelijk onzeker te spelen. Eerder bang dat men last van me heeft dan dat ze me waarderen .

Bovendien was het er saai, er waren gewoon te weinig mensen.


Tegen vier uur vertrok ik weer, met een mooi volgend doel, namelijk bezoek in Ingen aan Andries en Ellen, die daar sinds enkele jaren druk met hun huis bezig zijn.

 Het was fijn om elkaar weer eens te zien na vrij lange tijd. Gezellig meegegeten en toen op weg voor de laatste achttien kilometer met veel tegenwind.

Echter plots over een voorwerp gereden en....... klapband! Andries zijn auto fungeerde hierna als bezemwagen. En nu ,na schrijven dezes, kan ik lekker gaan slapen WELTERUSTEN.