Stroomdiefstal

 Vandaag doe ik iets wat eigenlijk niet mag, maar het komt zó mooi uit.

Op zoek naar een kampeerplek tussen de marktplaats van vandaag, Crest, en die van morgen, Saillans, kwam ik terecht op een plek die niet zo mooi is qua uitzicht en ook niet omdat er een lelijk optreksel is neergezet.

Maarrrrrr, wat blijkt, er ligt een electriciteitaansluiting vanuit een huis dat ze aan het opknappen zijn.

Ik mijn kabels en de powerblok erop gezet, en laat het nou nog werken ook.

Deze reis heb ik mijn eigen zonnecollector thuisgelaten omdat ik met de meegebrachte stroom wel drie dagen vooruit kan.

Maar al spoedig kreeg ik spijt, want zoals vaak veranderen mijn plannen gaandeweg. Misschien nog even doorgaan met de toernee, ging door mijn hoofd, maar helaas, nee, dan kom ik in de war met de blog en andere dingen waar de smartphone voor nodig is.

Dus na morgen maar braaf naar huis, er zit niks anders op.

Maar nu dit: Een lot uit de loterij , want zoiets maak je nooit mee.

(Oh ja, denk ik nu, een camping nemen kan natuurlijk ook wel een keer. )

Het huis dat ze aan het opknappen zijn en waar de stroom vandaan komt.

De tent met daarnaast uit dat plastic gebouwtje mijn stroomvoorziening.

In ieder geval is de kans nu groter dat ik na de derde markt op rij, Saillans, morgen iets naar het zuiden fiets om vanaf dinsdag een serie van vijf markten af te werken, waarvan de laatste zaterdag weer Crest is.

Tussen Crest en Saillans lig ik nu.

Morgen en maandag dan zou ik van Saillans naar het zuiden kunnen afzakken, waar onderaan het kaartje in Vaison la Romaine dinsdag de markt is.

Een beetje noordoostelijk ervan ligt Buis les Baronnies voor de markt van woensdag. Donderdag is Nyons aan de beurt, wat daarvan weer noordwestelijk is. Vrijdag Dieulefit, dat daar weer linksboven ligt en zaterdag dan weer eventueel opnieuw in Crest.

Zo in die trant maak ik eens per jaar wel deze toernee. Misschien nu dus weer?

Morgen na Saillans beslis ik pas echt.

Daar is het een kleine markt met onzekere afloop omdat er niet veel plaats is, maar tot nu toe is het toch elke keer een succes geworden.

Dat was het in Crest vandaag ook.

Maar daar heel groot en heel veel publiek en zoals gisteren aangekondigd veel positief ingestelde mensen.

Kleurrijke types waren er, ook hippies, maar vooral mensen met een open mind.

Daar voel ik me al gauw gedragen.

                    Negen uur vanmorgen

        Kwart over negen vanmorgen.

Ook weer een bekende ontmoet:Een vrouw die mij jaren geleden eens uitnodigde na afloop van de markt naar haar en haar gezin te komen en te blijven logeren.

Ze verkocht toen geitenkaasjes op de markt.

Nu doet ze dat nog steeds, maar om de twee weken in Saillans, morgen niet.

Ze wonen daar heel mooi met hun geiten, maar het was wel flink klimmen de alpenheuvels op om er te komen.

De toen nog jonge kinderen zijn inmiddels het huis uit.

Nog even een fotootje van een straatje in Crest, dat verlaten is, terwijl het iets verderop krioelt van de mensen.

 Hier in de buurt staat dan mijn fiets ergens geparkeerd.

Ook werd er een piano neergezet voor het terras waar ik pauze nam.

Verder is er een fietsenzaak met speciale fietsen.

Dit gebouw kwam ik er ook tegen:

Enfin, veel te beleven in Crest, meer dan ik in een paar woorden kan vertellen.

Als iemand ooit in de buurt is, is het aan te raden voor een bezoek.

Nu dan, tijd nog even voor een joghurtje voor mij.

De bloemkool was de hoofdmaaltijd vandaag.

En alweer staat mijn voet ervoor........, die verbrandde ik ook nog dit keer want bij het optillen van de deksel viel er stoomwater op mijn voet.

BONNE NUIT.

Ps Mollema heeft de etappe vandaag gewonnen.

Kamperen tussen twee markten.

 Zo, de eerste van de drie geplande markten zit er op.

Het was vanmorgen tussen half acht en half negen lekker fietsen in een aangenaam zonnetje en op een ongeveer vlak parkoers.

En in La Voulte was het nog te vroeg om al te spelen, dus kon ik rustig, op een bankje zittend, moed verzamelen.

Iemand stelde voor om alvast een bakje koffie te nemen, maar zo vantevoren hitst me dat teveel op.

Ja, soms doe ik het wel als er hoge nood is en er geen openbare toiletten zijn te vinden, maar het is beter als het kan om rustig te beginnen en dan na een uurtje de koffiepauze.

Zo ging het vandaag ook en de procedure werkte weer perfect.

Want na de stop was alle schroom die ik nog had verdwenen en durfde ik plaats te nemen op een erg openbare plek, waar veel positieve reacties kwamen.

De markt van La Voulte heeft me in de vele jaren als troubadour over het algemeen veel positiefs gebracht. Het is een markt die het hele jaar door wel bezocht wordt en in de zomer natuurlijk nog meer.

Heb wel eens gehad dat het niet mocht ,of eigenlijk niet, maar vooruit, deze keer wel.

Ook was er ooit een marktmeesteres die een zwak voor me had.

Het is altijd maar weer afwachten hoe er gereageerd wordt.

Vandaag op het laatst kwamen er ook weer twee keer agenten voorbij, maar telkens was er een glimlach op hun gezicht.

Op mijn laatste plek hoorde ik buren zeggen:"oh nee, toch niet". Maar ik hoorde het niet, ging door met uitpakken en de klachten werden niet doorgezet.

Wel voelde ik me gedwongen om voorzichtiger te spelen.

Een goed begin dus van de driedaagse.

Mijn lunch bestond vanmiddag uit drie pruimen en daarna kon de korte vlakke etappe , ongeveer vijfentwintig kilometer, naar Crest beginnen met een mooi smal bruggetje over de Rhône.

In dit gebied is de grond erg geschikt voor majoraan. Eens oogstte ik die om te drogen en er daarna een heel jaar thee van te kunnen maken.

Maar nu waren ze rijp voor een foto.

De rest van deze dag heb ik het makkelijk, ben tot ongeveer halverwege het traject gefietst en toen de Heilige Antonius aangesproken die dit prachtige ruime, vrije plekje vond voor mij.

Het is ooit wel eens voorgekomen, op een ander toernee dat naar Crest leidde dat ik 's-avonds hemel en aarde moest afsmeken om op mijn plekje te mogen blijven slapen.

In het donker, met een lamp, kwam dochterlief mij vertellen dat ik weg moest.

Uiteindelijk mocht ik blijven, maar wel de volgende ochtend om acht uur weg zijn.

Het is me in mijn hele lange kampeercarrière verder nog maar één keer voorgekomen om uit mijn bed te moeten en een nieuw plekje te zoeken. Dat was op Sicilië.

Hier kan ik ongetwijfeld rustig de nacht doorbrengen.

De markt van morgen in Crest brengt ook al heel veel herinneringen.

Het was in het begin van mijn spelen de beste en de best betaalde van alles uit mijn omgeving.

Ook heerst er een grote spirituele openheid. En de mensen houden er gewoon van muziek.

Kijken hoe morgen de wisselwerking weer zal zijn.

Nu, kwart voor zeven, nog genoeg avond om wat te puzzelen.

De sperziebonenmaaltijd is al op.

BUONA SERA.

Weer afgedaald naar het dal van de Rhône.

 Goede avond.

Een beetje laat geworden om te schrijven, maar dat komt omdat ik tegen de avond op de fiets gestapt ben en afgedaald naar de Rhonevallei.

Hier staat mijn tent nu op ongeveer dertien kilometer van La Voulte, waar morgen markt is.

Nog dertien kilometer tot La Voulte.

De afdaling hiernaartoe blijft mooi, hoe vaak die al niet gedaan is.

Bij deze gelegenheid een paar keer afgestapt.

Ook heb ik deze route al vaak in omgekeerde richting bestegen om thuis te komen.

Dat ga ik denk ik zondag weer doen, proberen uit het dal te komen. Maar dat zal dan wel een andere weg zijn.Vanuit Valence waarschijnlijk,iets noordelijker.

Na morgen staan er nog twee markten op het programma.

Kwart over zes thuis vertrokken, daarna even bij Yvon en Olivier binnen geweest en rond zeven uur verder.

Regen verwachtte ik niet, maar vooruit, dat dunne jasje kon wel mee.

Het bleek nog nodig te zijn ook , want op de col de Montreynaud zag ik een dreigende lucht.

En in Vernoux regende het nog echt ook nog.

Het weerbericht op de smartphone klopt dus in het geheel niet.

Als het voor morgen nou maar wel klopt.....

In de krant bij de buren werd wel regen voorspeld voor morgen.

Maar erg bang dat het optreden in het water valt ben ik toch niet.

Nu lekker slapen in het tentje. Het warme eten is vanmiddag al gebeurd.

Bye bye, tot morgen.

De markt van Le Cheylard.

 Vandaag woensdag, markt in Le Cheylard.

Vanuit mijn standplaats in de Ardèche is van de vier markten in de omgeving  het traject ernaartoe de op één na zwaarste,na St Agrève.

Ook wel flink klimmen, vooral op de terugweg.

Heen was het één uur en drie kwartier, terug wel twee uur.

De laatste jaren ging ik nog weinig ernaartoe omdat de sfeer er lauw was en weinig opbrengst.

Bovendien was er een politieagentje die heel moeilijk deed.

Met moeite mocht ik dan wel een uur spelen 

Maar ja, daar doe ik het niet voor, daartoe ga ik zo'n reis niet ondernemen.

Maar ik vind dat ook de minder lucratieve markten aan de beurt moeten komen en vorige zomer ging ik voor het eerst na jaren weer en toen viel het mee.

Ook geen vervelend mannetje meer.

Vandaag was het er ook weer gezellig en lekker druk.

Bijtijds thuis vertrokken en bijtijds ter plekke.

Half tien is een mooie tijd om te beginnen.

Daarvoor, voordat ik in het zonnetje terecht kwam, fietste ik door de wolken naar de Col van Les Nonnieres.

Het spelen ging uiteindelijk goed, maar zoals vaak in het begin moet ik de schroom van me af werpen.

Ondanks jarenlange ervaring ben ik toch altijd een beetje zenuwachtig, terwijl hier de kans dat iemand me kwaad doet erg klein is.

Er zijn veel moeilijkere markten waar de spanning te snijden is van tevoren.

Dan is het goed doorkomen van het eerste half uur van levensbelang.

Net als afgelopen zaterdag was er een vrouw wier naam ik kwijt ben. Als de dag van gisteren zie ik haar man, Frank, naast haar lopen, en toch is hij al zeven jaar dood.

We spraken weer over de dood op een positieve manier.

Ze herinnerde zich een gesprek tussen ons waarin ik vertelde van een vriend die ging sterven en tegen me zei:"Met het feit dat ik binnenkort dood ga kan ik wel leven, maar ik maak me zorgen over mijn dochter......."

Toen kwamen er een stel kinderen en wierpen muntjes in de koffer en namen we afscheid, terwijl ik weer ging spelen.

Na boodschappen werd de terugweg rond één uur aangevangen. Het traject was nu een vroeger spoorlijntje, als fietspad omgedoopt.

Nu ,zeven uur, hoogste tijd om het eten te verorberen.

Ben al een uur hiermee bezig.

Het bloggen gaat erg moeizaam, de technische uitvoering ervan.

BONNE SOIRÉE.

Schoonheid zit in de ogen van degene die kijkt.

Toen ik vanmorgen de letters B E A U  eens aan de lijn gehangen had vond ik het prachtig.

Reden om ook maar meteen de letters  P,R,A,C,H,T,I en G voor den dag te toveren en uit te zagen voor zover ze hier nog niet lagen.

Hierbij schoot de volgende mij bekende Franse spreuk mij weer te binnen:

Het betekent letterlijk: "Schoonheid zit in de ogen van degene die kijkt".

Veel kon ik nog buiten doen, daar de aangekondigde regen lang wachtte met vallen.

Maar vanmiddag ging het dan ook flink te keer.

Ook nu is het nog niet droog, is de verbinding slecht en moet ik veel moeite doen om de blog erop te krijgen, daar het ook nat is op die bereikplek.

Maar..... een droog moment en het is me gelukt daarginds.

Een fijne avond gewenst.

Steeds meer een prestatie om thuis te komen.

 Kwart over drie vanmiddag viel ik neer op mijn (vers gematte) stoel.

Weer terug van mijn expeditie St Agrève.

Na de afdaling van St Agrève naar Lamastre, van 1050 naar 350 meter is daarna de klim naar huis tot 600 meter ook nog een zware opgaaf.

Tussen twee haakjes ( ).......Wat zie ik tijdens dit schrijven:Een slang glijdt weg over het terras waar ik zit richting de afgrond.

Een reflex om een foto te maken kon niet ingewilligd worden daar ik  dit apparaatje op "fotograferen" in moet stellen, terwijl de slang geen geduld had om even te blijven liggen.

Maar ik maak nog wel een foto straks van de plek.

Mijn buren zeggen dat er aardig wat slangen zijn hier, maar dit is pas de eerste die ik zie, ik ben niet zo oplettend.

In ieder geval houden zij de muizenstand wel klein.

Mijn thuiskomst was het einde van een nogal zware opgaaf.

De afgelopen nacht sliep ik niet goed en niet voldoende en dat wreekte zich al snel bij het klimmen vanmorgen.

Moe in mijn hoofd en in mijn hele lichaam was het een heel karwei de opstijging.

En om  helder en vrolijk te flierefluiten op de markt is dan ook niet meteen mogelijk.

Als experiment had ik de letters B, E, A en U meegenomen en tezamen met de spreukenbordjes bij de koffer gelegd.

Het leverde niet een surplus aan aandacht op, maar het kan allemaal nog mooier en beter.

Ondanks het moeizame optreden was ik op het eind toch tevreden omdat er toen wel veel interactie kwam met het publiek, en vooral de kinderen.

Mijn onzekerheid overstijgen is altijd weer een opgave en dat is uiteindelijk toch weer gelukt.

Als beloning koffie op het eind, maar niet bij het café waarvan ik de eigenaar goed ken.

Die gelegenheid bleek gesloten, en dan maak ik me zorgen over die steeds ouder geworden man.

De bediende van het café ernaast had echter een bijzonder ontwapenende openheid.

Nu thuis weer dus, en niet in de tent richting de markt van Tence morgen op de hoogvlakte.

Het was vooral het weerbericht, dat veel regen voor morgen blijft voorspellen dat me deed zwichten. 

Maar vanmorgen zat ik echt nog een beetje te vechten tegen het idee om tent, slaapzak en eetspullen op de fiets te gooien.

Dat zou voor vanmorgen in ieder geval een nóg zwaardere beklimming betekenend hebben.

Zo, de sperziebonen van de koopman tegenover me staan nu weer op het eetprogramma.

Bon appétit.

En nog even het hondje, in de vorm van een wolk, dat gisteravond zo mooi in de heuvels ging liggen.

Vandaag al richting St Agrève??? Nee, toch niet.

 Morgen is weer de eerste grote markt in St Agrève. Juli en augustus zijn de (enige) maanden waar het voor mij interessant is daar te gaan spelen.

Dan hebben ze de markt uitgebreid met de lange gezellige hoofdstraat.

Het is wel een hele onderneming. De heenweg daar moet ik tweeëneenhalf uur voor uittrekken, voor de terugweg twee.

St Agrève ligt namelijk op 1050 meter hoogte, het begin van het Centraal Massief van mij uit gezien.

Eerst dalen van 600 naar 350 meter ongeveer, daarna de lange klim.

Maar het is altijd wel de moeite waard, omdat de sfeer voor mij daar positief is.

Er is veel verschil in de ene of de andere plaats.

Maar in voor mij moeilijkere plaatsen is het voor mij juist een uitdaging om daar ook iets neer te zetten. Alleen niet zo vaak per jaar.

Het zou gaan regenen vandaag, maar vanaf zes uur niet meer.

Daarom overwoog ik om vanavond al met kampeerspullen te vertrekken en dan eventueel dinsdag een andere markt op de hoogvlakte te doen, twintig kilometer verderop.

Maar ja, ik ben niet goed in vertrekken, wel goed in lang weg te blijven.

Nu, kwart voor acht, heb ik al zo lang getreuzeld dat het morgenochtend wordt, maar dan wel vroeg.

Veel regen voor dinsdag in het vooruitzicht, dus weet allemaal niet hoe ik het ga doen.

Morgenavond weer terug op het nest of ergens in de tent?

We merken het wel.

In ieder geval was er zojuist hier dit prachtige wolkenspel.

Zometeen maar weer eens luxe koken op gas.

Bloemkool staat op het menu.

Een E N I G  avondje is mijn wens.

Het begin is er.

 Een mooi begin, vind je niet?

De eerste twee letters stonden gisteren nog voor B E A U, maar vandaag is er een nieuw B E G I N .

Het  B E G O N  vandaag ook met een heel gepuzzel wat betreft mijn programma voor het weekend.

Zowel voor vandaag als voor morgen was er regen voorspeld.

Vanavond naar Wim en morgen samen naar Romans was afgesproken.

Vanmorgen was er het kleine zaterdagmarktje in Lamastre, maar rond negen uur vielen er al druppels.

Twee keer gaan, alleen vanmorgen gaan, alleen vanavond gaan of helemaal niet gaan.

Dit was mijn keuzemenu.

Uiteindelijk ben ik in ieder geval vanmorgen gegaan en daar blijft het bij, want Wim zelf heeft het voor morgen ook afgelast.

Het  B E G I N  van mijn optreden op de markt was lastig omdat voor de eerste noot die ik kon spelen ik al "weggestuurd" werd door een koopman.

 Gelukkig komt dit bijna nooit voor, maar mijn voornemen om er een vrolijke boel van te maken kreeg even een deuk, hoewel iets verderop ik nog wel een speelplaatsje vond.

De keuze voor het café van de koffiepauze bleek een gouden greep te zijn want daar zaten mijn vrienden Ben en Marij, die in Lamastre wonen ook, terwijl die nooit op terrasjes komen 

Maar...... vandaag waren ze in gezelschap van hun dochter Hanna en haar zoontje Rafael van vier. Deze zijn woonachtig in Zweden en sinds enkele dagen zijn ze nu hier.

Mooi om hen weer terug te zien, dat is vier jaar geleden voor het laatst.

Op het terras tegenover zat andere dochter Miriam, die ik nog wel beter ken en met mij meerdere Nederlanders.

Zij is enkele jaren geleden op televisie geweest bij Floortje en heeft een boek geschreven:"Vrouw in de wildernis?"

Ik heb voor deze gelegenheid deze titel even gegoogled en hier enkele foto's met wat er over haar geschreven is.

Je ziet aan deze foto's dat wij toch wel wat verwantschap hebben met elkaar.

Kamperen in de kou en koken in de regen ken ik ook, maar daarbij heb ik toch wel supermarkten nodig om in leven te blijven.

Wat ze ook heeft trouwens is dat ze optreedt met haar gitaar en prachtige stem bij supermarkten en op markten.

Haar zussen ook.

Wie weet zal ze dat een dezer dinsdagen in Lamastre gaan doen.

In de drie weken dat beide zussen blijven zullen we elkaar vaker zien.

Een fijne avond gewenst en tot morgen.

Mooie woorden.

 In het Frans zijn er minstens twee woorden met de betekenis:"mooi".

B E A U   hing gisteren al hier te bengelen aan een houtje.

Vandaag is er het andere woord J O L I   bij gekomen.

Zij aan zij met dat eerste woord.

Beide worden ze natuurlijk nog verfraaid.

J O L I  hangt n

iet aan een houtje dit keer maar aan een touw, hetzelfde waarmee ik stoelen aan het matten ben.

Dit touw plus de bevestigingshaakjes maken deel uit van een grote hoeveelheid die zeker al tien jaar hier buiten ligt te slingeren en nog steeds aan kwaliteit niet heeft ingeboet.

Ooit gekregen van André, buurman van de boot, die destijds handelde in legermateriaal.

Verder had ik vandaag bezoek van nogal wat vlinders.

Een mooie atalanta heeft heel lang om me heen gevlogen en zich door mij laten bewonderen.

Later trof ik er eentje binnen aan, die even later de vrijheid weer mocht opzoeken.

En deze, die familie lijkt zat buiten.

Vanmorgen twee tomatenplanten overgezet.

Twee juli is wel erg laat voor deze actie, maar ach, we zien wel wat het wordt.

Hetzelfde zoals bij het voetbal dat nu aan de gang is.

Het lijkt me sterk dat Spanje niet gaat winnen van Zwitserland.

Nog een genoeglijke avond gewenst, vooral bij België tegen Italië.

Dat lijkt me spannender.

En anders maar gewoon naar vlinders kijken die om ons heen vliegen.

Over muziek valt niet te twisten.

 In Vernoux op het pleintje stond weer de groep muzikanten met hun installatie, zoals ook de voorlaatste keer dat ik de markt bezocht.

Net zoals toen kon ik er weinig harmonieuze klanken uithalen.

En net zoals toen waren er ook mensen die er wél van genoten.

Over muziek valt niet te twisten, is mijn conclusie. Een vriendin,die ik het liet horen had er ook wel oren naar.

Misschien moet je  leren ervan te houden. Daarom ging ik op het laatst even vlak achter de musici staan. Maar of ik deze jazzy muziek op de accordeon kan krijgen dat betwijfel ik.

Dat is natuurlijk de beste manier om er iets van te begrijpen.

Mijn eigen klanken werden vandaag ook weer goed gewaardeerd, hoewel ik zelf er niet helemaal in zat.

Kwam waarschijnlijk ook omdat ik niet goed uitgeslapen was. Er hing een zekere moeheid om me heen, wat op de fiets ernaartoe vanmorgen al tot uiting kwam.

Maar de goede energie die in Vernoux hangt verdreef die toch wel grotendeels.

Ben blij hier naartoe te zijn gegaan, want twee van de vele mensen die ik mocht begroeten waren de dames aan de overkant van mijn vallei die mij uitgenodigd hadden op een buurtfeest.

Dit bleek namelijk niet aanstaande zaterdag te zijn maar de week daarop.

Mijn optredensplanning van komend weekend was daar al op gebaseerd. Goed om te weten dat het anders is.

Dus nu kijken hoe ik het dan kan doen.

Er wordt trouwens ook regen verwacht, en dan is ook alles anders.

Op de terugweg even halt gemaakt op de Col de Montreynaud. Vandaaruit kun je neerkijken op Les Costilles.

De berg waar de wolken wat schaduwen op werpen, daar is het te doen.

Meer in detail is het hier:

Bij het witte puntje in het midden van de foto.

Het is een mooie plek.

Zes uur alweer. Straks de sperziebonen klaarmaken, gekregen van een marktman die tegenover me stond.

Een smakelijk eten gewenst.