Huisarts niet verontrust. Daarna niet naar Grave/markt maar naar huis.

 Goedenavond.  De huisarts vond het een onschuldige aandoening. Als je ouder wordt krijgt een ieder wel wat gebreken,  dus ik ook, vond hij. Hij noemde het positieduizelingen. De beroemde ziekte van Menière zal het niet zijn,  want dan zijn de verschijnselen veel erger. De afgelopen  nachten heb ik ook nauwelijks last gehad en eigenlijk vroeg ik me vanmorgen af waarom ik naar de dokter ging. Hij had wel oefeningen in petto, maar daarvan was ik al op de hoogte gebracht door vrienden die deze blog lezen.

Toen ik rond acht uur vanmorgen op de fiets zat naar Maasbommel stond er een gure tegenwind. Bovendien werd er regen verwacht. Het betekende dat ik mijn plan om vanaf de huisarts naar Grave te fietsen liet vallen. Lekker naar huis en daar knusjes in mijn kleurenwereld vertoeven vond ik een beter idee voor vandaag. Morgen komt het spelen wel weer, dan wordt het droger. Veenendaal lijkt me weer eens een mooi plan. Daar komt de marktmeester,  die bloemenhandelaar is, mij dan belangstellend weer vragen waar ik de afgelopen twee jaar uitgehangen heb. En misschien ontmoet ik ook weer een vrouw die ik ken van Alphen,  waar ze vijftien jaar geleden woonde. Maar een plan is een plan, het kan best nog anders uitpakken. 

Vroeg opgestaan dus vanmorgen,  nog voordat het helemaal licht was. De maan en Venus stonden nog fier aan de oostelijke hemel. 

De kachel ging pas aan nadat ik thuis was. Gisteravond zorgde hij er nog voor dat mijn sokken en broek weer droog werden na de fietstocht door die fikse regenbui. 

Op de status van WhatsApp zie je de vlammen er vanaf vliegen. 

Gisteren stond onder andere deze foto op de blog.

Narda schreef me dat op een van de bordjes een grammaticaal foutje is gemaakt. En inderdaad:

De correct geschreven     Spreuk van de dag  moet luiden:

Je kunt beter naast je fiets lopen dan naast je schoenen. 

Een prettige avond is mijn wens.

T o t    M o r g e n. 

Naar Wijchen: Markt, Nicole. Bezoek aan Ad in Balgoy.

 Goedenavond. 

Het is acht uur. De pont is net opgehouden,  waar ik een tijdje geleden warm opgevangen werd door veerman Peter in zijn stuurhut.  Ik had juist een verschrikkelijke hoosbui over me heen gekregen op de terugweg van Balgoy naar huis. Daar had ik Ad bezocht. Ruim veertig jaar kennen we elkaar, vanaf de tijd dat ik een paar jaar in dat dorp gewoond heb. Hij en zijn vrouw Riet, die nu bijna vijf jaar geleden de aarde heeft verlaten waren trouwe afnemers van mijn spreuken. Tot mijn genoegen zag ik dat ze er allemaal nog hingen.

Ad, nu 86, met boven op de schouw een foto van Riet.

Riet zei eens: " De tijd van je leven is hetzelfde, of je hem nu lachend of huilend doorbrengt". Ad neemt deze houding ter harte. Hij accepteert dat hij met het verstrijken der jaren mankementen krijgt. Hij zeurt er niet over. Hoewel hij niet goed meer ziet leest hij zoveel hij nog kan, zowel in boeken als kranten.

Nicole is een dochter van hem en om haar te ontmoeten was voor mij een aanleiding om naar de markt van Wijchen te fietsen vandaag. Hoewel ik er vanuit ging om thuis te blijven vatte ik direct bij het opstaan het plan op om dat niet te doen en me onder de mensen te begeven. En toen ik las dat Nicole naar de markt wilde gaan vandaag was het duidelijk dat ik dat plan uit ging voeren.

Daar zit Nicole.

We hebben er maar meteen een gezellig etentje bij gedaan.

Voor haar vader had ze bloemen gekocht.

Nicole is bedreven in handen lezen. Aanstaande zaterdag vanaf elf uur is ze te vinden in Nijmegen in het winkeltje Spirit in Style. Wie in de buurt woont en belangstelling heeft kan bij haar terecht, maar moet wel even van tevoren naar dat winkeltje bellen.

Ik heb natuurlijk ook gespeeld op die markt. Dat trok zoals gewoonlijk weer voldoende aandacht. Verschillende mensen die mij kenden kwam ik te spreken. Ook een vrouw die nu tegen de veertig moet lopen, en die toen ze tien was bij mij op de boot is geweest in het kader van een toneeluitvoering. Ze was een dochter van een Marokkaan, Alli Halli genaamd. Deze rol werd vertolkt door Hennie Auwens,  de man die met zijn vrouw Janny nogal eens ter sprake komt in deze blog. Ze zijn buren van mij in de Ardèche.  Toevallig sprak ik net Janny op de pont. Ze gaan er zaterdag weer voor twee weken naartoe. 

Ook de eigenaar van een hele grote marktkraam kwam met me kletsen en nodigde me uit ook bij hem te komen spelen. Dat deed ik in het laatste half uur. Ze verkopen noten, krentenbollen, rozijnen en al wat meer. Toen ik later zelf in de kraam stond kreeg ik te horen dat mijn kleuren mooi pasten bij die van de rozijnen, pruimen, vijgen en wat er al meer te koop lag. Hij had hele verhalen en foto's van hun vakantie in de buurt van Saint-Tropez. 

Op de terugweg naar huis vanmiddag,  na mijn bezoek aan Ad, trof ik in de buurt van Ravenstein midden op het fietspad een tractor. Deze bleek water op te zuigen vanaf de weg en het in een sloot te deponeren.  Je moest door het gras on het gevaarte te passeren en de fiets over een dikke slang tillen.

Deze mensen hebben zojuist ook hun fiets over de slang getild.

Een en ander is te zien op de status van WhatsApp. 

Spreuk van de dag( teruggevonden bij Ad)

Beter komt niet van meer, maar van een dieper ervaren van wat er al is.

Een prettige avond is mijn wens, en morgen gezond weer op.( En vroeg in mijn geval want om kwart over acht word ik al bij de huisarts verwacht. ) 

T o t    M o r g e n. 

Rustige dag in kleurenrijk. Aanmaakhout geleverd door buurman Ton. Georgio uit Roemenië komt misschien.

 Goedenavond. Kwart over vijf. De avond is aan het vallen over de warme droge boot, terwijl het buiten nat en kil is. Het eten is alweer hapklaar. Tijd om het bord, het bestek en de boter op tafel te zetten. 

Tien voor zes. Dat heeft goed gesmaakt, de twee volle borden van een maaltijd van snijbonen en aardappelen. 

Het was vandaag een rustige dag, zoals ik die in de winter veel hoop te hebben. Heb er voor gezorgd dat er veel meer kleur in de trui komt. Een lezeres vond hem tot dan toe een beetje saai.

Mij doet het goed met kleuren te werken.

 Tot half twaalf had ik nog geen telefoon aan gehad en dat maakte dat ik meer in het hier en nu kon zijn, en in mijn kleurenwereld dus. Dezelfde lezeres maakte zich al zorgen of alles goed was met mij. We plegen elkaar elke morgen al snel op de hoogte te houden van elkaars wederwaardigheden. 

Buurman Ton kwam vanmorgen al vroeg met de vraag of ik aanmaakhout kon gebruiken. Hij wilde het voor mij al op maat zagen. Maar nee, dat hoefde niet, met de beugelzaag en mijn handbijltje is het een kwestie van een twee drie hupsakee.

Even later lag het nieuwe hout keurig droog binnen,  voordat de regen ging vallen. 

Zojuist kreeg ik te horen van Georgio uit Roemenië dat hij dit weekend naar Nederland komt en misschien mij op komt zoeken.  Zou leuk zijn. We kennen elkaar van mijn grote reis vier jaar geleden toen ik, door Roemenië fietsend, hem ontmoette. Sindsdien schrijven we elkaar regelmatig. Hij stuurde deze foto van zijn eigen houtkachel daarginds..........

.........en ook van de Zwarte Zee, daar woont hij niet ver vandaan. 

Op de status van WhatsApp zie je mij nu fietsen op weg naar huis na mijn bezoek aan Oss. Een moeder met kind in de bakfiets vloog me voorbij. Het lukte me niet om dichterbij te komen en hen beter te filmen. 

Spreuk van de dag. 

GeNEGENheid gaat verder dan ACHTing.

Een prettige voortzetting van deze avond is mijn wens.

T o t    M o r g e n. 

Enge draaiingen vannacht. Heel goed gespeeld na een moeilijke fietstocht naar Oss. Gehoorapparaatjes ingeleverd bij Specsavers.

 Goedenavond. 

Het bleek weer eens een goede therapie om accordeon te gaan spelen. De mensen in Oss konden ervan profiteren dat ik veel energie in de lucht kon laten circuleren. De afgelopen nacht waren de draaiingen erger. Het geeft veel onzekerheid als de grond onder je voeten wankelt. Zoiets wat je kunt ervaren bij een aardbeving. 

In Oss is er dinsdag markt en vanmiddag had ik ook een (laatste) afspraak bij Specsavers. Ik vond het een goed plan om via Maasbommel naar Oss te rijden en daar een afspraak te maken met mijn huisarts.

Zo geschiedde en het was ook leuk om veerman Leon van de pont daar weer eens na jaren te zien en te spreken. 

Direct na de pont trof ik duizenden ganzen in de velden rond Macharen.

Een filmpje ervan staat op de status van WhatsApp. 

De fietstocht naar Oss was verder zeer vermoeiend,  maar zodra ik in het levendige centrum  was ging het lampje in mij aan en begon ik direct te spelen. Meteen al kwamen er mensen van een verzorgingshuis voorbij, zodat Daar bij die molen al vroeg op de markt gebracht werd. De noten waren nog vals in mijn oren. Gelukkig kreeg ik daarna wel vrij snel vat op de geluiden. Na de koffiepauze speelde ik zelfs heeeeel goed en kon ik er zelf ook van genieten en weer een beetje vrolijker worden na de sombere constatering dat de ziekte van Menière van de draaiduizeligheid doorzet. Daardoor gaan de oren nog verder achteruit. Hoe lang kan ik de mensen en mezelf dan nog vermaken?

Vandaag mocht ik dat in ieder geval nog doen. Het idee dat ik er nu met een dokter over ga praten geeft ook wel rust.  Aanstaande vrijdagochtend om kwart over acht al! Ga ik proberen te combineren met de markt van Grave en het bezoek aan mensen die in die buurt wonen. 

Vanmiddag om drie uur was de afspraak met Specsavers. Daar ging ik zeggen dat ik de handdoek in de ring ging gooien en alle spullen die ik op proef meegekregen had weer in ging leveren. Ik zag er tegenop, maar de audicien sputterde niet tegen. Hij vertelde dat dat toch wel veel vaker voorkomt dat gehoorapparaatjes niet aanslaan bij mensen.

Mijn plan is nu om eerst de doktoren te raadplegen en daarna bij audicien Van Boxtel een nieuwe procedure te starten. Volgens mensen die ik ken is dat de beste van Oss.

Carla wilde ik op de terugweg bezoeken. Ze was niet thuis, maar ik was weer eens zeer gecharmeerd door haar prachtige tuin. 

Ook ben ik eens stil gaan staan bij een door planten en snuisterijen omgeven huis.

Hieronder enkele detailfoto's. 

Hier moet ik eens maar eens keer binnenstappen. Het zullen ongetwijfeld leuke mensen zijn waar ik goed mee overweg kan.

Voor vandaag heb ik een Franse uitdrukking. Als iemand daar veel eetlust heeft zeggen ze dat hij honger heeft als een wolf, en niet zoals een paard, zoals hier in Nederland. 

Uitdrukking van de dag (Frans).

Avoir une faim de loup.

Nederlandse equivalent:

Honger hebben als een paard.

Ik wens dat eenieder zojuist genoegzaam en voldoende heeft gegeten.  Mij smaakte de spinaziemaaltijd uitstekend. 

Voor straks:

W e l t e r u s t e n .

Halsbrekende toeren uitgehaald. Vergeefs geworsteld met inzetten gehoorapparaatje.

 Goedenavond. 

Het was vanmorgen eerst een heel gestoei met een gehoorapparaatje, dat ik er maar niet in kreeg, maar daarna werd dat gevolgd door worsteling met veel zwaardere materie.

Ik ging even bij André kijken, die bezig was met zijn ingestorte terras.

Zo lag het terras er gistermorgen bij.

 Het bleef niet bij kijken, het werden levensgevaarlijke acties om te proberen dat plateau met behulp van een kettingtakel omhoog en aan wal te krijgen. Het risico om in het water te glijden wilde ik koste wat kost beperken en dat is mij uiteindelijk gelukt. André gleed op het laatst wel helemaal richting het diepe. Liggend tussen palen in kon hij zich nog net boven water houden. Met touwen die we hem aanreikten zijn Sjaantje en ik erin geslaagd om de dappere man van bijna 81 in veiligheid te brengen. 

Een groot deel van het karwei hebben we gedaan. Rond drie uur ben ik weer even verder gegaan met mijn breiwerk,

wat mij beter ligt en waar ik vanmorgen rustig mee bezig was tot ik vergeefs met het apparaatje aan de gang ging, wat me zeer irriteerde. En dat, terwijl ik morgen ook moet weten wat ik doe met de apparaatjes van Specsavers,  die ik er wel in kan krijgen,  maar die niet echt tot beter horen leiden voor mij.

Voorafgaand aan  de afspraak van drie uur bij de audicien ga ik morgen waarschijnlijk weer spelen op de markt van Oss.

Spreuk van de dag 

Het uitzicht uit zich in inzicht. 

Zoals je ziet bevind ik me niet in een uitzichtloze situatie. 

Op de status van WhatsApp kunt u meegenieten van het uitzicht hier.

T o t    M o r g e n. 

Venus aan de hemel? Nee, een weerkaatsing. Erik was op bezoek. Bij André zware aggregaat het water uit gevist.

 Goedenavond. Kijkend door het westelijk raam zag ik Venus aan de hemel. Meteen een foto genomen door het raam heen.

Daarna naar buiten.  Maar tot mijn verbazing trof ik daar de planeet niet aan.

Zou ze achter een wolk zijn? Ik weer naar binnen en daar was ze goed te zien.

Weer een foto gemaakt nu van dichterbij het venster. 

Ondertussen was ik er achter gekomen dat mijn Venus Venus niet kan zijn, maar een weerspiegeling is van een lamp, waarschijnlijk van de straatlantaarn bij de pont. Ik vond het ook al zo raar, want niet lang geleden zag ik haar nog als ochtendplaneet 's morgens in het oosten. 

Toen ik vanmorgen in het licht opstond werd het me duidelijk dat de storm van donderdag hier zijn sporen heeft achtergelaten.

Bij André was een heel plateau ingestort. Daardoor was ook een zwaar aggregaat te water gegaan. Die had ie gisteren met Sjaantje en met behulp van een kettingtakel al op dat plateau getild. Vandaag hebben we samen en ook weer met behulp van de kettingtakel het zware ding aan de kant gekregen,  enkele buien trotserend.

Het is niet voor het eerst dat wij samen met zo'n kettingtakel zware dingen naar boven hebben gehaald.  Eens was het mijn vroegere boot, die aan het zinken was. We hadden hem opgehangen aan palen. Daarna kon ik weer jarenlang erop wonen, tot ie teveel van ellende uit elkaar dreigde te vallen.

Daarna kwam Erik bij mij op de koffie. 

Hier kruipt hij heel voorzichtig over de spiegelgladde vlonder.

Het bleek oploskoffie te zijn  want we hadden ermee een heel cryptogram opgelost.

Toen Erik rond vier uur weg was ben ik rustig eten gaan koken op de behaaglijke warme kachel, die de hele dag zijn best heeft gedaan. 

Ageeth schreef ondertussen dat ze gisteren haar hondje Tinus  nog verder bijgeknipt heeft.

Het arme hondje ziet er maar magertjes uit zo.

Spreuk van de dag 

Zolang de dood niet is afgeschaft is het op aarde levensgevaarlijk. 

Wees voorzichtig dus, is mijn devies,  ook met het in bed stappen straks.

Op de status van WhatsApp staat nu een filmpje van afgelopen vrijdag toen een kraai op en af een bakfiets vloog. Dat was op de markt van Rotterdam Schiebroek. 

P r e t t i g e   A v o n d. 

Terugtocht in een keer volbracht in weer en tegenwind.

 Goedenavond vanuit Alphen.

Het was een nogal barbaarse tocht. De wind was krachtig en kwam niet uit een richting die je normaal verwacht. Hij was zuidoost, net zoals op de heenweg. Toen had ik het zo uitgekiend dat ik m mooi in de rug had in een richting die normaal voor tegenwind staat. Nu was het andersom en moest ik flink aan de bak om richting het oosten te komen. Mopper, mopper, mopper was het vaak,  maar ik had gelukkig wel de kracht en een goede fiets om de beuk erin te zetten. 

Net als op de heenweg hield ik de mogelijkheid open om in Gorinchem een hotel te nemen. Maar net als op de heenweg was het de plaats waar ik koffie dronk en de lunch nuttigde bij de Hema. Daar was ik om één uur al. 

Lunchen bij de Hema met krentenbollen van de Hema. 

Omdat de wind in het volgende traject iets gunstiger zou zijn naar mijn berekening en ik door het nuttigen van vijf krentenbollen weer aangesterkt was vond ik dat ik best vandaag nog door kon fietsen.

Tien kilometer verderop  had ik daar spijt van toen ik in een schuilhokje zat te wachten op de pont over de Waal. Het hokje was aan de westkant dicht maar de oostenwind blies de regen naar mij toe. En dan te weten dat ik na de oversteek met de pont daar verder tegenin moest. 

Dit was echt barbaars, vond ik en desnoods wilde ik ergens in een dorp wel een hotel nemen. Doch, toen viel het weer mee. Die felle oostelijke wind bleek alleen op te steken  tijdens buien.

De twijfel of ik vandaag nog mijn doel zou bereiken is echter de hele rest van de tocht overeind gebleven. Twintig kilometer voor het einde was ik  nogal zwak. Misselijkheid kwam op en met moeite bereikte ik het bankje waar ik vaker even wat pleeg te nuttigen als ik die tocht maak. De laatste van de zes krentenbollen van de Hema zorgde voor soelaas, zodat ik niet daar ergens in het natte gras zou vallen. Vanmorgen om half negen was ik vertrokken, en om kwart over zes betrad ik mijn boot.

Van deze wegwijzer word je niet veel wijzer. 

Gelukkig dat veel mensen, waaronder ik, 

de weg tegenwoordig ook kunnen vinden met hun smartphone.

Intussen is het warme eten alweer genuttigd,  klaargemaakt op een warme kachel. Stoken mag straks niet meer, schreef vandaag iemand. Geeft veel fijnstof waar de mensen ziek van worden. Maar bij deze lever ik nu ook een beetje mijn bijdrage aan de luchtvervuiling. 

Morgen, zondag, heb ik weer mijn traditionele bezoekdag op de boot. In het huis van Ageeth geldt dit ook:

Ook deze schilderingen, door haar gemaakt,  hangen aan de muur.

En de hondjes moeten het nu zonder mij stellen. Ze gingen me vergeefs zoeken, schreef Ageeth......

Hier lagen ze nog knus bij mij op schoot. 

Ageeth stuurde me net ook nog een filmpje van toen ik een dutje aan het doen was met Juny op mijn been. Het is te zien op de status van WhatsApp. 

Spreuk van de dag. 

Moeten hoeft niet.

Ooit samen bedacht met buurman Pieter.

En dan wens ik u nog een prettig vervolg van de avond. En ik ga verder uitrusten, hoewel ik eigenlijk niet speciaal moe ben.

T o t    M o r g e n. 

Markt in Rotterdam Noord. Is Juny besmet door mijn draaiduizeligheid?

 Goedenavond. 

Het regende dat het goot toen ik vanmorgen rond half acht opgestaan was. Geen weer om naar Alphen te fietsen, maar ook niet om de beoogde markt te doen in Schiebroek,  Rotterdam Noord, waar ik elke keer als ik bij Ageeth ben naar toe ga als dat kan. Dat is maar een kilometer of zes fietsen.

Maar de regen zou half elf ophouden,  las ik, en zelfs een uur eerder leek het al droog te worden. De wind was een tikkeltje zuidwest. Wel jammer dat ik nu met het windvoordeel niet naar huis fiets, bedacht ik. Maar toch besloot ik om  maar weer eens die markt op te zoeken. De laatste keren was daar vaak een draaiorgel actief, waardoor mijn spelen nagenoeg onmogelijk was, maar dat zou ik nu nu niet erg vinden,  dit zou weer materiaal opleveren voor de status van WhatsApp. 

Maat er was geen draaiorgel dit keer,  wel trof ik een troosteloze markt, waar de helft van de kraampjes ontbraken,  terwijl het ook nog steeds niet helemaal droog was.

Het leek me een goed idee om maar meteen het altijd gezellige café in te stappen, waar je ook kranten kunt lezen. En dan daarna maar naar Ageeth terug en eventueel daarna toch nog de thuisreis aanvaarden? Nu was de wind gunstig en dat zou ie daarna bijna nooit zijn.

Echter,  tegen elf uur zag ik wat blauw verschijnen in de lucht en hup, accordeon gepakt en het optreden werd toch een feit.

Op het marktplein stond een bakfiets geparkeerd, waar kraaien op en af gingen.

Je moet wel goed kijken om die zwarte kraai op die zwarte bak te zien zitten. 

Het spelen ging goed. Voordeel van de magere opkomst der kooplieden was dat ik alle ruimte had. Zo werd het ook buiten het café nog een beetje gezellig.

 

Gisteravond met de hondjes op schoot was het dat ook.

Vanmiddag kreeg Juny even de kuren. Ze spartelde minutenlang met haar pootjes in de lucht. Je zou haast denken :"Dat beest lijdt aan hondsdolheid, is misschien besmet door mijn draaiduizeligheid "

Een filmpje ervan staat nu op de status van WhatsApp. 

Uitdrukking van de dag. 

Dit is een gat in de markt. 

Die waren er veel vandaag. 

De lezers krijgen de hartelijke groeten van Ageeth. 

 

T o t    M o r g e n. 

Storm. In de veilige haven van Ageeth gebleven. Handwerkje gevonden.

 Goedenavond. 

Nog even twijfelde ik vanmorgen. Zal ik toch naar huis fietsen? Het waaide toen ik opstond nog niet zo hard, maar ik zag wel dat de wind zuid-zuid-oost  stond en dat zou tegenwind betekenen. Al spoedig hoorde ik ook al flinke regendruppels op het dak van de serre vallen. Nee, het was duidelijk beter om vandaag in ieder geval nog hier te blijven in de veilige haven van Ageeth. Ik had alleen niet veel meer om handen, daar de wol voor de voortzetting van mijn breiwerk thuis lag. Maar toen bedacht ik iets: De katoenen trui die ik gisteren en andere dagen met spelen aan had had zeker nog wel vele draadjes die nog niet ingestopt waren. Daar had ik dus een kleurrijk en leuk karweitje gevonden om af te wisselen met het denkwerk.

Ageeth is zojuist weggegaan voor een etentje met drie via internet opgespoorde mensen,  die elkaar vanavond voor het eerst ontmoeten. Hun viergangenmenu wordt in drie verschillende restaurants genuttigd, die op loopafstand van elkaar verwijderd zijn.

Ageeth heeft de bijeenkomst georganiseerd en dat had nogal wat voeten in de aarde. Er moest van alles doorgegeven worden aan elkaar,  betalingen moesten geregeld worden, enzovoort. Ageeth, als initiatiefneemster, wilde niks aan het toeval overlaten. Ze heeft me  het een en ander laten zien van de appwisseling met en tussen  de drie andere eters die al vanaf half oktober gaande is. De afgelopen nacht toen ik sliep is ze nog tot half vier bezig geweest om alles in goede banen te leiden.

Als het goed is zitten ze nu, kwart voor zeven, in het voorgerechtenrestaurant, waar ze rond half tien ook het toetje plus koffie mogen nuttigen. 

Op het moment waait het buiten nog flink. Tegen de avond heb ik een filmpje  gemaakt van de storm op de binnenplaats voor de status van WhatsApp. Daar krijgen de kijkers ook weer de groeten van Ageeth.

Wuivende struiken van de buren. 

Hallo allemaal!

De spreuk van vandaag komt uit de krant die ik gisteren las:

Spreuk van de dag. 

Leven is vallen, opstaan en tussendoor koppetje duikelen. 

.Een fijne avond is mijn wens, gevolgd door een goede nachtrust. En.....morgen gezond weer opstaan.

T o t   M o r g e n. 

Van alle markten thuis.

 Goedenavond. 

Als ik op woensdagen bij Ageeth ben probeer ik altijd twee markten te doen. Zowel in Pijnacker als in Berkel Rodenrijs zelf is het te doen. In Berkel Rodenrijs de hele dag, in Pijnacker alleen in de ochtend.

Dus vanmorgen weer op de fiets gestapt naar Pijnacker,  wat ongeveer zeven kilometer is.

Het is grappig dat er halverwege een anwb-fietsbord staat dat je naar een water toe leidt, terwijl er links best een bruggetje is 

Als je de pijl naar Pijnacker volgt...........

..........kom je hier uit.

.

Omdat ik het wist ben ik dit keer meteen naar het bruggetje gereden,  maar ben daarna even teruggekomen om de misleiding op een filmpje te zetten. Te zien op de status van WhatsApp. 

Het was nog wel even bekijken vanmorgen wat ik zou doen, want het was ook nog wel redelijk weer om terug naar de boot te fietsen. Morgen wordt het in ieder geval heel slecht. Maar het leek me voor mezelf wel goed om weer eens via het spelen in de mensenmassa te duiken. Bij tijd en wijle blijf ik last houden van die duizelingen en daar voel ik me dan wat misselijk bij, zoals vanmorgen. Het spelen gaf me inderdaad weer de juiste flow. Positief was ook de constatering dat de geluiden uit mijn accordeon weer redelijk normaal tot mijn oren kwamen. En natuurlijk werd het ook door het publiek goed ontvangen, hoewel een marktman tegenover me me na tien minuten al vroeg ergens anders te gaan staan. Hij kon zijn klanten niet goed verstaan (Zou hij misschien ook gehoorproblemen hebben?).

De markt van Pijnacker. 

Vanmiddag geheel volgens traditie volgde een optreden op de markt van Berkel Rodenrijs,  waarna ik rond drie uur op weg ging naar de frietzaak voor de lunch. " Gert ", hoorde ik achter me roepen.Het was Marjolein,  bij wie Ageeth en  ik gisteren op bezoek waren. We besloten om nog eventjes samen ergens koffie te gaan drinken. 

Later, met het wandelen met de hondjes,  kwam ik ook weer in gesprek met de brandweerman, die vertelde vandaag weer vijftien mensen voorlichting te hebben mogen geven.

Vandaag heeft Ageeth lekker gekookt. Een soort ratatouille. Ze is nu bezig dat wat over is in bakjes te doen om in te vriezen. 

De spreuk voor vandaag is aangebracht door ons aller Tom.

Spreuk van de dag. 

Een prettige avond is mijn wens en een ieder krijgt de groeten van Ageeth.........

............en van mij natuurlijk ook.