Natte voeten.

 Het was een beetje moeilijk om een plekje te vinden zoals ik het wil met deze koude nachten, dat wil zeggen in een bosje.

Op de hele route waren er geen groene vlekjes te vinden op mijn kaart.

Bovendien had ik toen ik rond half vijf eindelijk wel iets vond nog geen eten in de fietstassen, dus moest ik doorfietsen tot Lidl me vijf kilometer verderop wel van het nodige kon voorzien.

Terugfietsen had ik even aan gedacht.

Maar nee, dat wil ik niet, en ik raadpleegde maps.

Die had een bosje vier kilometer verder en iets naar rechts. Maar toen ik erin reed stuitte ik op een boerderij.

Rechtsomkeer. Nogmaals een tip van de GPS gevolgd, maar iets eerder dan het bos rechts zag ik links ook een bosje.

Kinderen die aan het spelen waren vroegen verbaasd wat ik hier als reiziger zocht, maar daar praatte ik snel overheen en even later sjokte ik door een lege koeienwei richting de bomen.

Echter bij het naderen van wat een leuke beschutte plek leek werd het weiland drassiger en drassiger.

Natte sokken waren het gevolg en de fiets maar gauw weer naar drogere gebieden geduwd.

De plek die ik uiteindelijk vond, aan de rand van het bos is redelijk, hoewel ook nat van onder.

Als je er een vinger in duwt wordt hij nat.

Maar het bos zelf is nóg natter, daarom staat de tent nu op de wei. Maar het bos levert in ieder geval hout voor eten en warmte.

Het was vandaag weer eens zeer mooi weer.

Het traject was wat saai.

Weinig begroeiing, geen bosjes dus, wel enkele creatieve huisjes en een mooi kruis.

Maar toen was er rond twaalf uur een bekertje koffie, gevolgd door nóg een bekertje, genuttigd op een muurtje in de zon samen met madeleines waar Anneke nog voor gezorgd had.

Dit gaf de burger meer schwung.

Wat de reistoekomst betreft is Spanje (eventjes) naar voren geschoven.

Er wonen naast Tom nog meer vrienden van mij in Midden Frankrijk.

Het lijkt me leuk om de hele serie af te werken eerst en er dus voorlopig een bezoektocht van te maken.

En nu, kwart over acht, mag ik weer gaan liggen.

Waarschijnlijk wordt het morgenochtend opstaan in het witte beijste gras.

Mijn laarzen liggen al naast me.

Welterusten, BONNE NUIT.

Halve vrije dag.

 Vandaag heb ik me maar eens een halve vrije dag gegund.

Het was een prima ritme vanmorgen zonder zorgen over de smartphone, die het nu weer beter doet.

Ik zag me zo een heel eind komen, ware het niet dat rond de klok van twaalf een ruïne zich aandiende, die zich aanvankelijk wel wilde lenen voor een kleine koekpauze in plaats van de koffie in een café.

Maar ik hou van ruïnes en bij nadere inspectie zag ik dat er veel ruimte omheen was.

Het werd een plek van andere activiteiten als fietsen en heb daar onder andere lekker aan mijn tweede mouw gewerkt terwijl de hele middag een vuur naast me brandde, bij afwezigheid van de zon.

 Er is zeer veel dood hout aanwezig.

Mijn proviand had ik al ingeslagen dus mijn normale eethandeling heb ik zojuist ook kunnen doen.

Misschien past dit verhaal hier wel bij, dat ik enkele dagen geleden noteerde:

Het heden gaat soms verder dan het verleden, toen we nog niet wisten waar we waren.

Onze gedachten gaan soms sneller dan onze daden en daardoor vergeten we het een en ander, wat anders bewaard zou blijven in onze hersenen.

We lopen vooruit op het anticiperen zonder te weten hoe we nog terug kunnen.

"Marche arrière", zeggen ze in het Frans.

Hoe hard we lopen is niet altijd te meten, maar de tijd te vergeten leidt tot ongewenste situaties.

Daarom is het goed, en moet het zelfs, om af en toe gewoon stil te staan , zoals een ezel.

Dit is niet zomaar koppigheid maar een wijs voorbeeld voor ons doorlopers, doordravers.

Nu kwart voor acht sluit ik de tent voor vandaag en wens allen een plezierige avond .

BONNE NUIT.

Zorgen om smartphone.

 Vandaag stond in het teken van de smartphone die de kuren weer had wat betreft de batterij.

Toen ik bij Anneke was waren er al plannen om die te vervangen, maar haar reparateur wilde er niet aan. Het glas zou breken.

Tegelijkertijd deed ie ook weer normaler, dus hebben we het maar zo gelaten.

Maar sinds gisteravond loopt ie weer ongevraagd leeg en vanmorgen was ook het opladen vrijwel onmogelijk.

Had Piet nog net kunnen vragen of hij het op de blog door wou geven.

Maar uiteindelijk met de overvloedige zon is ie toch weer vol gekomen nu. Tot zolang het duurt misschien.

Met dat ongerief ben je dan de hele dag bezig en het maakt onzeker.

Maar dat is toch eigenlijk van de gekke.

Wees blij dat de fiets het goed doet ( de zieke trapper draait nog steeds rond).

Ik houd me dit voor:

Met een fiets die hapert kom je er niet, met een defecte telefoon kom je er wel. Alleen weet de lezer het dan niet.

En nóg belangrijker is dat het lichaam in orde is.

Na een goede rustige nacht dus dit onrustgevende gedoe met de smartphone op mijn halteplaats, maar er was ook nog even echt reden voor paniek.

Er kwam een auto vanuit het bos mijn kant op en de man was boos dat ik daar stond.

Hij zei dat ik onmiddellijk weg moest want er zou een drijfjacht komen.

Nou, ik had de nacht achter de rug en was al aan het inpakken, dus vond dat geen ramp.

Hij maakte de grote ketting los en toen hij wegreed drukte hij me nogmaals op het hart dat ik voort moest maken want spoedig zouden ze komen en het was gevaarlijk.

Toen werd ik toch wel even gespannen. Snel snel ingepakt en even later was ik weer levend en wel op de weg.

Daar lag gisteren ook wel een ketting maar die lag op de grond.

En er was te lezen dat er gevaar was van kogels.

Maar in het voorjaar is het jachtseizoen toch gesloten?

Een verrassing dus die hele affaire.

Het fietsen was weer vrij makkelijk. De wind vooral in de rug en geen gevaarlijke windstoten  meer.

De Loire werd bereikt en het leek me veiliger om niet door de grote stad Nantes te fietsen en daar de brug over te gaan, maar om een pont te nemen twintig kilometer westelijk ervan en dan onder Nantes door te schieten.

De pont was overvol en bleek gratis te zijn.

Het was een goed plan, want aan deze kant vond ik zojuist een prima plek in een klein bosje.

Wel wat huizen in de buurt, maar het eetvuur net werd niet bestraft en waarschijnlijk mag ik weer lekker slapen.

BONNE NUIT, c'est ici.

Tom is doelwit.

 Tom is een vriend die overal ter wereld werkkampen organiseert waar de mensen leren hun eigen huis te bouwen met natuurlijke materialen: strobalen en leem.

Als hij in Nederland is en ik ook komt hij me opzoeken, meestal elk voorjaar een keer.

En als ik op reis ben en kom in de buurt van zijn " chantier" dan ga ik hem met zijn stageploeg opzoeken en blijf dan een tijdje daar.

Dan verzorg ik meestal de Arbeidsvitaminen voor hen met de accordeon.

De laatste ontmoeting is nu twee en een half jaar geleden tijdens mijn grote reis en dat was in de buurt van Sevilla.

Gisteren begon ik te denken:" Waar zal Tom in Frankrijk uithangen? Je weet maar nooit, dat dat ergens in de buurt van mijn route is."

Gevraagd( hij blijkt nu ook Whatsapp te hebben) en vandaag kreeg ik antwoord dat hij een terrein heeft gekocht in Midden Frankrijk en daar is en ook de hele maand april.

Daarop was mijn plan duidelijk: Mijn route naar het zuiden gaat via Tom, die op het kaartje bij het rode hartje woont.

Het blauwe puntje is mijn ligplaats.

Dit lost ook meteen een mogelijk probleem op.

Er gaan namelijk vanaf morgen 16 departementen in lockdown en dit kan mogelijk uitgebreid worden.

Door zo'n departement moet ik dan niet toevallig fietsen, want er mag niet gereisd worden.

Maar in dat geval ben ik veilig onderdak bij Tom en desnoods blijf ik daar een maand. Dat kan bij hem want ik kampeer wel en het is voorjaar.

Dit vooruitzicht geeft vleugels want het is prachtig dat we elkaar weer mogen ontmoeten.

Zo heeft de reis weer een mooi doel erbij.

Het was vandaag uitkijken op de weg want er stond een vlagerige noordoosten wind die vaak in de rug was, maar ook verraderlijk de fiets uit evenwicht bracht. Alle hens aan dek, de handen stevig aan het stuur en bij de remmen.

Er moest nog een grote rivier gepasseerd worden. 

Boven op de brug even gestopt voor dit plaatje.

Er was ook nog koffie vandaag, ter meename uit een café.

Gezellig is anders maar het deed me wel goed.

Het zoeken naar een beschermd plekje in het bos dat ik beoogde was moeilijk, daar hier overal tralies, hekken en muren de ingang versperden.

Tenslotte vond ik dit aan de rand van een bos, waar je niet in mocht.

 Hier ben ik netjes voor gebleven.

Maar het is minder vrij dan ik gewend ben en er was alleen het huis om de wind tegen te houden, die af en toe verraderlijk om de hoek kwam kijken.

Maar de wind zal gaan liggen en een beetje vorst zal komen. Maar de nacht zal ik zo wel aankunnen.

Spinazie was zojuist het hoofdmenu.

Welterusten, BONNE NUIT.

Niet alleen in het bosje van gisteren.

 Vanmorgen rustig aan gedaan op mijn mooie kampeerplek, waar ik me alleen waande.

Maar toen ik na het ontbijt nog wat zat te rommelen verscheen plots een man met een hondje, op naar hij zei zijn dagelijkse wandeling.

Hij woont in het dorp, twee kilometer verderop.

Het klikte prima tussen ons.

Op zijn vraag of ik bang ben voor de ziekte, waarop ik nee antwoordde, besloten we elkaar de hand te geven.

Didier was zijn naam.

Hij had ook gereisd en had in Zuid Frankrijk gewoond, maar nu al vele jaren in Bretagne, waar het hem prima bevalt, ook vanwege de vriendelijke mensen hier.

Heel centraal ligt hier een heuveltje en hij vertelde dat dit een vergaderplaats was van oudsher van boeren in de omgeving.

Ook werden er feesten gehouden.

En er stond een groot kruis dat door de tand des tijds weggevaagd is.

Als ik ernaar kijk kan ik dat helemaal invoelen.

Er staat ook nog ergens een kasteeltje op het terrein, vertelde hij . Daar moet ik de volgende keer als ik weer langskom maar kamperen, zei hij.

We wensten elkaar geluk , waarop hij weer verder wandelde met zijn hondje.

Hij was net weg en toen hoorde ik stemmetjes die de naderbij kwamen. 

Het was een hele schoolklas met twee juffen.

De aanvankelijke verbazing om mij daar te zien sloeg al gauw om in een uitbundige sfeer toen ik naar iedereen ging zwaaien en daarop vele reacties kreeg.

Toen ze weg waren besloot ik niet langer te dralen en rond elf uur draaiden mijn wielen weer (en mijn trappers) .

De vrachtfiets oogstte weer verwondering.

"Chargé comme une mule", was de reactie van een vrouwelijke postbode bijvoorbeeld, wat wil zeggen dat de fiets beladen is als een ezel.

Al voor vier uur werd het bos bereikt wat ik in de planning had en hier zal ik waarschijnlijk geen schoolklas of wandelaars gaan begroeten.

 Maar er is wel plaats voor een groot ontbijtvuur  morgenochtend, want het is weer kouder geworden.

Vanavond was prei de hoofdmaaltijd.

Een goede avond gewenst vanaf deze plek op aarde.

De grote wijde wereld weer in..

Dag Anneke, dag. De reis gaat verder. Mooi rustig weer om te vertrekken vandaag.

Het zal rond tien uur geweest zijn dat onze levens weer gingen scheiden.

En toen  fietste ik de wijde wereld weer in.

Nogal onzeker en wat zenuwachtig in het begin.

De rechter trapper bleek namelijk op zijn eind te zijn en als die helemaal breekt is het heel lastig vooruit te komen 

Heb ik ooit al meegemaakt.

Maar tot nu toe heeft hij het gehouden.

Er zullen heus wel fietsenmakers opduiken.

De mensen zijn hier erg belangstellend en open. Dat wist ik al van andere bezoeken aan Bretagne.

Tot drie keer toe kwamen er vandaag mensen op me af, vragend waar de reis naartoe ging en duidend op de zware fiets.

Dan zeg ik altijd dat de fiets het gewicht draagt en niet ik.

Ook vroegen ze allemaal weer hoe oud ik was.

Zevenenzestig.....

En waarnaartoe? Ik heb maar Spanje gezegd, dat ligt nu het meest in mijn denklijn, maar dat is nog lang niet zeker.

Daartoe moet ik echt wel duidelijk voelen dat het Gods zegen heeft en daarvoor neem ik nog even de tijd op mijn weg naar het zuiden.

In ieder geval verleent de heilige Antonius alweer zijn medewerking, want na mijn gebed of hij een plek voor de nacht wou vinden voor mij reed ik per ongeluk verkeerd en toen viel mijn oog op een bosje, waar ik nu veilig in mijn tentje zit.

Je ziet, er is hier weinig bos, en dan ben ik bijzonder dankbaar dat ik op dit uitverkoren plekje mag bivakkeren.

Vandaag was broccoli de warme maaltijd.

Nu, half negen , mag ik mijn hoofd weer te ruste leggen.

Bonne nuit.

De trui is nu driedelig.

 Rond het middaguur is Emmanuel vertrokken naar zijn huis/ werk na nog heel wat te hebben verteld van zijn bewogen verleden.

Daarna had ik de rust om te passen en te meten aan de eerste mouw, zodat deze straks, als deel vier van de trui ook klaar is, met de andere drie delen verbonden kan worden tot een gezamenlijke hals.

Intussen heeft Anneke geoefend met zang, zichzelf begeleidend op de piano.

Dat ging goed samen.

Het lijkt erop dat morgen mijn reis verder gaat, nu het puzzelwerk voor de trui voorlopig weer verricht is en ik onderwijl af en toe met de tweede mouw verder kan gaan waar vanmiddag hier in het zonnetje een begin mee is gemaakt.

Anneke heeft dan weer even het rijk alleen tot Emmanuel zaterdagavond weer komt.

De fiets voor zover weer opgezadeld.

Spannend vind ik wel hoe het allemaal zal gaan met Corona.

In mijn achterhoofd (of eerder nog in mijn voorhoofd) heb ik Spanje om daar nog heen te fietsen, gelet op de dreigende verhulde vaccinatieplicht. Aangezien het coronapaspoort  in voorbereiding is.

Nu is het reizen misschien nog even eenvoudiger, straks moet het wellicht zo:

Maar zoals bij elke reis zal ik nu ook tijdens het fietsen wel ontdekken hoe het verder gaat.

Ik denk dat ik eerst de kust ga volgen zuidwaarts en dan beslis ik gaandeweg of het zo tot Spanje doorgaat of dat de route linksaf gaat richting Ardèche.

Anneke heeft voor mij alvast brood gebakken.

Daar kan ik de eerste dagen weer mee vooruit.

Zo, nu is het etenstijd ongeveer.

Na vanmiddag eet ik nu weer van mijn gisteren gemaakte Ratatouille.

Anneke heeft salade erbij gemaakt en eet zelf wat anders warms.

Bon appétit, voor wie nog eten moet.

Verjaardag in Bretagne.

 Dit jaar mijn verjaardag eens gevierd in Bretagne bij Anneke en Emmanuel.

Deze laatste is vandaag extra hier gebleven vanwege deze gedenkwaardige dag.

Hij had voor mij een zeer praktisch cadeautje, namelijk een regenpak. Dat had ik nog niet bij mijn reisbagage en is toch wel belangrijk als het een tijdlang slecht weer is.

Op mijn twijfel of het wel waterdicht was kwam er een waterproef.

Hierna was de onderliggende kleding nog kurkdroog.

Binnen waren we al heel vroeg aan Anneke's lekkere taart begonnen.

Anneke is iemand die zoveel mogelijk alles zelf wil maken.

Ze liet me haar schrift zien waarin ze onder andere het recept had genoteerd voor zelfgemaakte shampoo.

Vanavond was ik degene die gekookt heeft: mijn specialiteit ratatouille.

Om de boodschappen te doen zijn Emmanuel en ik samen naar een dichtbijzijnde supermarkt gereden en onderweg liet hij me onder andere dit zien:

 K E N A V O   betekent  WELKOM in het Bretons.

Goede nacht     --++++-   Bonne nuit.

Gezellige zondag met ons drieën.

 Vandaag hadden we een mooie dag met ons drieën.

Emmanuel heeft verteld dat hij vanaf zijn jeugd met vliegende schotels te maken heeft gehad en visioenen kreeg.

Niet altijd was ik het met hem eens, maar hij is zo'n bevlogen iemand dat je daar wel energie van krijgt.

Hij vertelde onder andere over zijn moeder die in een concentratiekamp gezeten heeft en het heeft volgehouden dankzij haar geloof.

Zij componeerde in de gevangenis een lied, dat op dit moment Anneke aan het zingen is onder begeleiding van Emmanuel op de keyboard.

Ze zijn aan het uitzoeken wat het beste tempo is.

Het is op de melodie van "Grootvaders Klok".

Anneke heeft vandaag van mij les 2 van het armbandjes maken gehad. 

Mijn mouw is ondertussen in een beslissend stadium gekomen.

Op dit moment heeft Anneke besloten dat ze mijn verjaardagstaart nu vanavond nog gaat maken omdat hij dan morgen lekkerder is.

Natuurlijk heeft ze ook weer achter haar piano gezeten, en ze kreeg daarbij gezelschap van een medespeler.

En nu, terwijl ze aan het taartbereiden is, speelt Emmanuel op de keyboard.

 

Dag dag.......tot morgen.

Emmanuel de hele dag met mijn fiets bezig geweest.

 Gisteravond was het weerzien met Emmanuel, die het hele weekend hier blijft.

Vandaag heeft hij van alles gedaan om mijn fiets beter in orde te krijgen.

Het voorbagagerek bijvoorbeeld was aan het afbreken bij de aanhechtingspunten op de vork.

Hij kan lassen, maar omdat er veel koper in zat was dat toch moeilijk.

Maar het is gelukt en volgens hem kan ik er nu Spanje wel mee halen en nog veel meer.

Ook was de achterrem onbruikbaar geworden sinds enkele dagen, hetgeen ik niet in de blog vermeld had, wetende dat er enkele lezers heel ongerust zouden worden vanwege het gevaar.

Maar ik had goed uitgekeken en bij te steile hellingen gelopen.

Verder heeft hij me geholpen bij het wisselen van ketting en freewheel, wat ik zelf wel kan, maar altijd heel eng vind.

Nu bleek dat ik de goede sleutel niet bij me heb en dus ben ik dubbel blij dat we de handeling nu hier gedaan hebben.

En ondertussen gierden de regenbuien door de lucht heen en was ik zeer dankbaar dit allemaal niet op de fiets en in de tent mee te maken.

Emmanuel is houthakker en heeft een bedrijf waarin hij jarenlang veel mensen in dienst heeft gehad.

Hij heeft een groot charisma en een sterk geloof in Onze Lieve Heer.

Hij heeft gouden handen, en kan, zoals Anneke zegt, alles voor mekaar krijgen.

Maar volgens zijn zeggen is nederigheid een belangrijke voorwaarde.

Als je je eigen op de borst gaat kloppen, dan gaat het gegarandeerd mis.

Bij alles wat hij doet praat hij met God, vraagt Hem kracht, en dankt Hem.

Hij is vóór deze periode ook schaapsherder geweest en het is toen dat hij Anneke heeft leren kennen. Hij had haar aangenomen als herderin.

En daarna hebben ze contact met elkaar gehouden.

Hij is heus niet altijd lief jongetje geweest.

Hij heeft ooit een hele rijke sjeik bestolen en vond dit een sport.

Omdat deze sjeik veel op zijn kerfstok had kon hij geen aangifte bij de politie gaan doen.

Anneke heeft vandaag gekookt, ik gisteren.

Het was een heerlijke aardappelschotel met broccoli.

En nu, kwart over negen, zit Emmanuel rustig de krant te lezen, oefent Anneke op de piano en doe ik mijn best om het een en ander weer te geven.

Straks mijn bedje bijtijds weer in.

Goede nacht.

Een ochtendlang durend ontbijt.

Vandaag hebben we zo ongeveer de hele ochtend aan de ontbijttafel gezeten.

Toen de boterhammen verwerkt waren was het spoedig daarna alweer tijd voor koffie met appeltaart die Anneke gisteren gebakken had.

 

Een andere creatie van haar is Tom Poes, ditmaal niet de eetbare versie.

Anneke is creatief op vele fronten.

Ze is ook fanatiek met muziek bezig. 

Vandaag heeft ze haar accordeon weer eens tevoorschijn getoverd, waar ze een tijdlang niet meer op gespeeld heeft.

Ze pakt de draad snel weer op, voor zover ik het kan horen.

 Veelvuldig is ze ook aan de piano te vinden waar ze moeilijke stukken van onze grote componisten aan het oefenen is.

Nooit tevreden over haarzelf.

Ze heeft als jonge vrouw in het bedrijfsleven gezeten en zelfs is ze eigenaresse geweest, samen met nog iemand, van een zaak in pottenbakkersbenodigdheden.

Heeft ze een jaar of vijf volgehouden en toen kreeg ze een voorstel van een vriend om met hem mee naar Marokko te reizen.Bovendien had hij een huisje in Bretagne.

Daartoe heeft ze zich uit de onderneming teruggetrokken.

Toen werd het naast reizen een leven van af en toe werken voor het geld op allerhande manieren.

Vele van haar reizen ging met ezel Pinocchio, die ik ook nog gekend heb.

In die tijd, zo'n twintig jaren geleden, begon onze vriendschap.

Ze werkte toen op een camping in de Ardèche en ze sprak me aan toen ik in die buurt op een markt stond te spelen.

Later op een andere markt nog een keer, maar toen was ik die eerste ontmoeting weer vergeten. Maar zij niet.

Een jaar of tien geleden heeft ze de Ardèche verruild voor Bretagne en daar bezoek ik haar nu voor de derde keer.

Inmiddels is het kwart voor acht. Mijn was, die gisteren buiten hing ,heeft Anneke vandaag binnengehaald en in het schoorsteengat gehangen.

Het was wel nodig want veelvuldig vielen er buien en ik moet er niet aan denken dit weer mee te maken met tent en fiets en avondklok.

Ben hier veilig opgeborgen voor een tijdje.

Voor de volledigheid nog even de plek waar het deze dagen te doen is en waar Anneke een huisje in een kasteeltuin bewoont.

Zometeen komt haar vriend Emmanuel voor een paar dagen en morgen gaat hij met mij aan mijn fiets sleutelen.

Een prettige avond gewenst.