Een kerstpakket werd me aangeboden in Veenendaal!

 

Vandaag is het toch niet Rhenen geworden maar Veenendaal.

Rhenen op vrijdag, zou daar wel genoeg publiek zijn om het een beetje leuk te hebben, bedacht ik toen ik erheen fietste vanmorgen.

Tien kilometer verder fietsen en dan weet je zeker dat er mensen zijn.

Zo gedacht, zo gedaan.

Al voor twaalf uur kon ik beginnen te spelen om rond één uur de HEMA binnen te lopen voor koffie met appelgebak.

Ook even naar het toilet van tevoren. En wie trof ik daar? Tineke, een vrouw die ik ken van Alphen waar ze een tijdje mededorpsbewoonster was.

Tijdens de vorige aflevering Veenendaal, zo'n anderhalve maand geleden, troffen we elkaar hier ook.

Niet zo verrassend natuurlijk, want ze woont hier, maar toch apart dat ze daar ineens voor mijn neus stond in de HEMA.

Ze stopte gauw een zwart mondkapje in mijn jaszak, merkend dat degene die ik op had al bijna even zwart was.

Ik vind het toch al zo'n onzin al dat gedoe met die maskers en dan ga ik ook geen moeite doen om ze schoon te houden of op tijd te vervangen.

Maar af en toe moet je je eigenwijsheid maar laten varen en ik heb nu braaf Tineke's ongezegde raad opgevolgd.

Het staat me ook helemaal niet, maar ja, je hoeft  het in Nederland niet buiten te dragen, spelend op de markt zoals in Frankrijk.

Toen ik een uurtje later weer aan het spelen was kwam dezelfde Tineke me een grote zak met allemaal eetbare spullen brengen.

Een waar kerstpakket.

Op de titelfoto zie je haar lieve gaven uitgestald in mijn boot, waar ik inmiddels mijn buikje weer volgegeten heb bij de warme kachel.

De terugweg had nog een verrassing in petto: een collega accordeonist die kerstliedjes speelde bij de supermarkt in Kesteren waar ik boodschappen deed.

De heenweg was net als gisteren weer een mistig gebeuren, wat ik wel mooi vind. Mistig en mystiek gaan vaak hand in hand.

De al vaak gepasseerde houtstapels in de buurt van de Lekbrug naar Rhenen heb ik ook maar eens vereeuwigd.

En in Veenendaal viel mijn blik op deze schattige vogelhuisjes.

Een vriend die veel van vogels afweet vindt dat hier geen meesjes ingaan. Veel te dicht bij elkaar, de vogels hebben meer terrotorium nodig.

Het was weer een goed gevulde dag. Er waren veel leuke reacties en ik speelde goed 

Maar wat belangrijker is: Ik kom via mijn liedjes 

meer in de geest van de Kerst. Het gevoel komt er meer in en om dat te kunnen uitdragen vind ik een bijzondere opdracht wat diepere vreugde schenkt.

Wordt vervolgd morgen. 

Ik denk in Wageningen (waar ik drie maanden geleden weggestuurd werd)

Welterusten.

Via een omweg naar Wijchen.

 

            Mistige fietstocht vandaag.

De kortste weg naar Wijchen is:hier de Maas oversteken, dan naar Ravenstein, en dan daar via de brug weer naar Gelderland.

Maar de hele week ligt hier de pont eruit.

In Gelderland blijven betekent drie kilometer om.

Maar Wijchen waar donderdag markt is leek me toch wel wat voor vandaag.

De vorige keer, enkele maanden geleden, was de markt niet zo gezellig.

Vandaag ook weer niet.

Net als toen waren waar ik stond  hangouderen aanwezig die het peil verlaagden met soms rare opmerkingen waar je niet op moet reageren.

Ze hielden zich wel gedeisder dan de vorige keer

Na de pauze ben ik niet meer op de markt gaan staan maar in een speelstraat en daar kwam in e

en serenere sfeer de muziek meer tot zijn recht.

Ook vanmiddag na lunch van frites, krentenbollen en koffie heb ik daar weer kerstliedjes afgewisseld met mijn gekke creaties.

Ook was er tussen de middag een ontmoeting met Nicole, een vriendin die in Wijchen woont en half één klaar was voor vandaag met haar werk in de thuiszorg.

Zonder boodschappen dit keer naar huis gefietst, want er is hier nog genoeg voorraad en morgen ga ik er toch weer op uit.

Tot aan de kerst zoveel mogelijk is mijn devies, maar vanaf dinsdag zal het spelen naar (weers)verwachting moeilijker worden met koude handjes. Nu  doen die nog precies wat mijn hoofd wil.

Voor morgen heb ik Rhenen bedacht,mijn gevoel reageert daar het best op tot nu toe.

Maar het kan natuurlijk altijd nog anders worden.

Een prettige warme avond gewenst met nog een foto van twee hondjes die een diepe kuil aan het graven waren.

Toon Hermans: ALLES IS HEIMWEE..

 

Alles is heimwee, wolken en water.

Alles is heimwee, naar vroeger, naar later 

Vroeger is over, later een ster,

Gisteren is oud en morgen nog ver.

                Toon Hermans.

Dit gedicht van Toon Hermans staat geschreven op verschillende ramen van een huis in Tiel.

Op de foto is het eerste deel en in totaal zijn het er wel acht.

Een raamvertelling hebben ze er dus van gemaakt.

Mijn oog viel erop toen ik er vanmorgen langs fietste op weg naar de voetgangerszone, waar ik vandaag ben gaan spelen.

Er waren niet heel veel mensen in Tiel, maar wel kreeg ik genoeg aandacht.

Het creatief met muziek bezig zijn deed me weer goed.

Ik versta de kunst tegenwoordig om zelf van alles te fantaseren en aan de reacties van de mensen te merken is het nog wel mooi ook wat er uit mij en mijn instrument komt.

Ja, ik streef toch wel naar een zomer in Frankrijk met veel activiteit van mijn kant op de markten daar.

Maar daartoe moet ik toch alweer een tweede stap gaan zetten in een richting die ik niet wil 

Vanaf vandaag is daar mijn Janssen al niet meer genoeg om een kopje koffie in de pauze van een markt te mogen drinken in een gezellig café.

Of een boosterprik voldoende is en voor hoelang als Nederlander zijnde is mij onduidelijk.

En ook hier in Nederland zal mijn gekochte vrijheid waarschijnlijk ook niet een jaar duren, zoals wel beloofd.

Er komt bij dat ik geen vertrouwen heb in duurzame oplossingen door vaccinaties.

Ben bang dat de nadelen groter blijken dan de voordelen.

Hoe lang moet ik hierin meegaan? Tot de zevende prik?

Maar deze zomer wil ik het nog wel gezellig hebben.......

En zo zit ik te dubben en was het daarom vandaag weer heel ontspannend om op de bühne te mogen staan en mijn tonen te laten dansen.

Één van mijn plekjes was tegenover een kunstig ingerichte etalage.

In het lege winkelpand was een tentoonstelling. Goed idee om het zo aantrekkelijk te maken voor het oog.

           De schilderes.

Drie van haar uitgestalde schilderijen.

En op het pleintje in het midden van Tiel was het zoals gewoonlijk weer gezellig met klessebessende mensen.

Zo gewoon en toch zo bijzonder zijn de overtochten met het voetveertje.

Het bracht mij rond vijf uur weer aan de overkant van de Waal waar ik thuis hoor.

Natuurlijk weer met de nodige boodschappen zoals spinazie die ik inmiddels op heb.

Een prettig vervolg van de avond wens ik .

Een cadeautje van de Maas.

 

Het lag allemaal in de hoek van  de Maas ( behalve de krant).

Vanmorgen opgehaald met de kruiwagen en daar al een beetje voorgezaagd.

En zo is er weer voor een paar weken warmte aangespoeld.

Ook is het boven de kachel gedroogde hout weer ernaast komen te liggen, terwijl het vochtige hout van buiten op hun beurt weer bijdrogen kan.

De nat geworden sokken zijn inmiddels ook droog.

Verder is het voorwiel vandaag voorzien van een nieuwe binnenband en een gebruikte buitenband.

Die was volgens André al te veel verteerd om nog lang dienst te doen.

Hij heeft jaren buiten gelegen om een oud wiel.

Maar mijn mening is dat ik er nog wel mee naar Spanje kan fietsen.

Een voorband heeft  niet veel te lijden.

Hanny is vanmiddag geweest en op dit moment komt André eraan en gaan we samen spruitjes eten.

De maaltijd is precies op tijd klaar.

Eet smakelijk wie ook nog eten mag.

Bij Jozef van den Berg met Wineke.

 

Een zekere ontroering was er vandaag ook weer bij mij in de ontmoeting met Jozef van den Berg.

Al die dertig jaren dat hij als kloosterling in zijn eenmansklooster leeft ken ik hem en ben ik hem regelmatig op gaan zoeken.

In mijn hart begrijp ik de weg die hij ingeslagen is en nog steeds gaat.

Er is veel affiniteit met de dingen die ik zelf voel.

Bijvoorbeeld wat hier in een krant over hem staat.

Een herkenning in deze woorden heb ik veel, ik ken het: doen wat je gevoel je ingeeft. Zo probeer ik mijn leven in te richten.Je overgeven aan de grotere Kenner die veel meer weet dan mijn verstand, wat ik overigens ook van Hem gekregen heb.

Mijn vertrouwen wordt niet beschaamd, het heeft me tot nu toe in het hier en nu gebracht, maar hoe het verder gaat, wat verder mijn taken zijn in de resterende tijd van mijn leven?

Ik weet het niet. Wel heb ik er een spreuk voor:

G O D  W E E T .

Voor mij is Jozef een broeder en voor hem ben ik dat ook.

Hij sloot me in zijn ,vanwege Corona nu denkbeeldige armen nu Wineke en ik vanmiddag bij zijn hutje verschenen. Aangekondigd was het zoals gewoonlijk niet, maar hij stond open voor ons terwijl hij eigenlijk het een en ander te doen had met een man die hem in de tuin kwam helpen.

Wineke had heel veel te vragen en te vertellen, het was een goede ontmoeting.

Bijvoorbeeld wilde ze graag weten hoe Jozef in de huidige coronacrisis staat.

Jozef was lichtelijk verbaasd dat ik de prik genomen had.

De reden ervan: Ik wil erbij horen, had ik verteld.

Maar dan wel bij de mensen, bij het wereldse gebeuren.

Ik wil muziek blijven maken en mensen blijven bereiken op mijn manier.

Maar als dit in tegenspraak is met mijn verbondenheid met God is dat niet goed.

Dit voel ik echter nog steeds niet.

Maar als ik voel dat straks de grens bereikt is zal ik wel stoppen met aanpassen en alsnog de weg van kluizenaar ingaan.

Van hieruit kun je toch nog veel voor de mensen betekenen. Zie Jozef.

Maar in tegenstelling tot hem ben ik niet aangesloten bij één kerk, de Grieks Orthodoxe.

Met mij kun je veel kanten uit, maar Christus is wel de centrale figuur.

Ik kan heel veel over Jozef vertellen, maar wie interesse heeft, hij googele.

Ik zie dat er heel veel over hem staat te lezen en ook over zijn vroegere leven toen hij een bekend en gevierd toneelspeler was.

Daar weet ik weinig van, ik ken hem alleen maar van de man die ik het eerst bezocht toen hij in een fietsenhok in Neerijnen ingetrokken was.

Maar het toneel is bij hem wel de inleiding geweest voor zijn volgende stappen.

Dag dag allemaal.

We gaan verder in ons leven en ik wens het vertrouwen van Jozef en mij toe dat het allemaal goed komt.

Wees vooral niet bang.

Goede Avond.

Vandaag weer eens thuis met koffiedrinkers..

 Vanmorgen kwam André op de koffie, vanmiddag zag ik Erik weer.

Een dag met weinig wind en dientengevolge een slecht trekkende kachel.

Het tot het kookpunt brengen van de etenspan kostte meer begeleiding dan normaal.

Alle deurtjes openzettend gehoorzaamde mijn kooktoestel uiteindelijk.

Maar de avondmaaltijd is nu toch bijna klaar.

Erik en ik hadden het onder andere over dit boek.

Het is een encyclopedie van de mystiek en de . mystieke godsdiensten.

Alleen al door het op tafel te hebben liggen voel je de geestkracht ervan.

En af en toe een term eruit lichten is interessant 

Zo staat er bij de letter F FINDHORN te lezen.

Hier ben ik geweest.

Ik had er wel het een en ander over gelezen en daarmee doorvoelde ik al een beetje hoe het daar moest zijn.

Inderdaad, zoals in bovenstaande te lezen is, die deva's waren er, er waren krachten aanwezig die behalve de bodem daar ook de ontmoetingen vruchtbaar maakten.

En zo troffen Tom en ik er elkaar bijvoorbeeld.

Morgen laten Wineke en ik ons inspireren door een bezoek aan Jozef van den Berg, is de bedoeling.

Hij leeft als grieksorthodoxe monnik in een als kapelletje ingericht huisje van drie bij drie.

Ik bezoek hem daar al zolang hij er zit, en dat is zeker al dertig jaar.

Tot lezens morgen.

Een ongelukje bij een geluk.

 

Het komt niet zo vaak voor dat een lekke band

achteraf een zegen blijkt te zijn.

Vandaag wel.

De terugtocht van Helmond naar huis leek bijna voltooid toen iets voor zeven mijn voorband, die het al dreigde te begeven nu plots al zijn lucht verloor.

Het was in het zuidelijke begin van Oss.

Gelukkig had ik goed doorgefietst om er zeker

 van te zijn de laatste pont van acht uur te halen 

Dat ging nu niet meer op eigen kracht, maar gelukkig heb ik behulpzame vrienden en ik dacht aan Jan, die een camper voor de deur heeft staan.

Gebeld en ja, hij zou komen.

En hij kwam ook.

De zware fiets in de auto gehesen en ruim op tijd waren we in Oijen bij de pont, die echter helemaal donker was 

Oh jee. Staking of misschien personeelstekort?

In Lith voer de pont namelijk door dat laatste de hele vorige week niet.

Wat nu? Mee naar Jan en daar blijven slapen?

We besloten om naar Lith te rijden en als de pont daar wel in de vaart was zou ik naar huis lopen vanaf de overkant.

Een uurtje, schatte ik, dat moest te doen zijn.

Zou ook deze pont eruit liggen dan ging ik op Jans uitnodiging in om bij hem te blijven slapen.

Maar .........hier zag ik vanuit de verte wel een verlichte pont varen.

Fiets met alle bepakking uitgeladen, Jan hartelijk bedankt en even later de pont op, waar de veerbaas me hartelijk begroette.

Het bleek Leon Borneman te zijn, broer van de overleden Jo.

Leon vaart normaal in Maasbommel, maar omdat deze pont er wegens personeelstekort ook uit ligt vandaag, vaart hij in Lith.

"Gooi maar in de wagen, die fiets",was het eerste wat hij zei .

En zo zie je maar weer, alles komt terecht en uiteindelijk mocht ik zelfs blij zijn met de lekke band.

Zou ik door hebben kunnen fietsen tot Oijen, dan stond ik daar vlak voor achten te kijken in de wetenschap dat alle andere ponten om acht uur sluiten, behalve die van Megen, die heel ver om is.

Nu kon ik kwart over acht hier de poort in wandelen.

De boodschappen de boot in brengend bleek ik de eieren wat ongelukkig vastgeklemd te hebben.

Bij binnenkomst: PLOF, daar schoot een ei uit zijn karton en het hele spul liep over de vloer, zie bovenstaande foto.

Een ongelukje bij een geluk dus!

Maar het is allemaal weer opgeruimd, de kachel is aangemaakt en mijn spinaziemaaltijd alweer binnengewerkt.

Zo is dit een bewogen einde van een wederom geslaagde speeldag.

Het was in Helmond een prima optreden.

Half elf begonnen aan de markt, daarna in de middag in de voetgangerszone verder.

Het repertoire van de kerstliedjes heeft dat van de sinterklaasliedjes opgevolgd.

Er was veel waardering.

Wederom ben ik blij zoiets moois te mogen/ kunnen etaleren.

In café Het Hart van Helmond was de eerste pauze.

Tussen Helmond en Veghel aan de Zuidwillemsvaart wonen Wineke en Bruno.

Daar ben ik op de terugweg even geweest.

Was kort en bondig, maar maandag komt Wineke hierheen en dan hebben we meer tijd voor elkaar.

Toen de maan nog aan de hemel stond maakte een vriendin deze mooie foto.

Licht in de duisternis is onze wens!

Dag dag .

Zangvogel in het huis van Piet en Jet.

Vandaag ben ik bij Piet en Jet gebleven. Jet verwachtte  sneeuw en regen en vond dat ik beter morgen weer kon gaan.

Dit was voor mij de gelegenheid om Ingrid te ontmoeten.

Zij is onder andere zangeres in de Ierse band van Piet, Irish Cream geheten.

Maar vandaag kwam ze om samen met Piet te oefenen voor een kerstoptreden in een Eindhovense kerk.

Behalve dat ze goed kan zingen sprak ze me op andere fronten ook erg aan.

Zo is ze ook bezig met wol spinnen en breien, met beeldhouwen.

Een mooie open geest kwam me vandaag tegemoet met een positieve instelling, want net als ieder menselijk wezen heeft ze ook te maken met strubbelingen, zowel lichamelijk als geestelijk.

Acceptatie en ontspanning openen vaak de weg om ermee verder te komen.

Een zangvogel dus binnen vandaag, maar buiten was er ook zoals elke dag weer veel vogelactiviteit.

Voor het kamerraam hangt een voederbakje waar meesjes en andere vogeltjes gretig af en aan vlogen en zo hun graantje meepikten.

Vanmiddag even op en neer gegaan naar St Oedenrode en daar Leny en Paul bezocht.

Toen ik rond vijf uur terug was was Piet druk bezig pizza te bereiden.

Eigenlijk eten ze zaterdag altijd samen pizza maar ter ere van mij werd deze feestmaaltijd vandaag bereid.

Mijn buikje goed gevuld maak ik me op voor het plan van morgen. Dan wil ik Helmond aandoen met de accordeon, gevolgd door de fietstocht terug naar Alphen.

Helmond heeft een grote markt en er is ook een ruime voetgangerszone.

Het is daar zeer lang geleden mijn laatste optreden, dus mooi om er weer eens te komen met onder andere kerstliedjes.

Maar eerst wacht nog een gezellige avond met Piet en Jet.

Doei.

Hieperdepiet.

 

Negen december. Piet is terug naar Spanje,

 maar andere Piet is jarig.

Op naar Breugel dus.

Omdat het vandaag donderdag is en dus marktdag in Veghel en in Son ben ik meteen na het ontbijt vertrokken ,met het oogmerk om er maar meteen een speeldag van te maken.

Vroeg was dat niet meer. Het wordt pas laat licht tegenwoordig en de dageraad is normaal mijn wekker.

André en hondje Piet kon ik nog begroeten bij het wegfietsen rond kwart voor negen en daarna was het wel even flink werken om de windweerstand te weerstaan.

Het was dat mijn hoofddoel nu de verjaardag van Piet was ,want de markt van Veghel bereikte ik veel te laat, kwart voor elf pas. En dan moest ik ook nog direct bij het binnenrijden van het stadje naar de wc, zoals vaak.

Dit keer dan maar eens begonnen met pauze en koffie.

Maar in de lunchroom was het gezellig en de over het algemeen niet zo vriendelijke eigenaar werd blij van het wisselgeld van mijn muntjes en vroeg of ik hem aan kon stellen in mijn business.

Een zanger kon ik nog wel gebruiken, was mijn reactie.

Met warme handen en een door de koffie scherpe geest ben ik op een goede manier mijn kerstliederenrepertoire weer te berde gaan brengen.

Er was veel belangstelling. Menige bezoeker en marktman kende mij nog, ook omdat het sinds het najaar al de derde verschijning van mij hier was . Ondanks dat het spelen maar een uur duurde was het de moeite waard.

Een uurtje fietsen tussen één en twee en Son werd bereikt.

In de etalage van de boekenwinkel waar ik mijn fiets tegenaan zette was deze titel te lezen.

Op deze markt speelde ik drie kwartier totdat jarige Piet bij me was en we samen gezellig naar de HEMA gingen voor koffie en gebak, en vandaar naar zijn huis.

Daar is hij aan het koken geslagen.

Bami stond op het menu.

Het was even de vraag of de inhoud van die pan niet te veel was voor ons drieën.

Maar het is allemaal opgekomen inclusief toetje.

Nu, zeven uur gaan we kijken wat voor gezelligs we nog kunnen gaan doen 

Een genoeglijke avond gewenst.

De grote grote afwas gedaan en breiend weer terug in mijn thuisritme

 Breien helpt altijd heel goed om de huiselijkheid weer op te vatten na een tijdje van afwezigheid.

Zo ook vandaag  heb ik de draad weer op kunnen pakken van het bestaan op het water.

Eerst een paar naalden breien, dan ontbijten ,dan weer een paar naalden en ondertussen is het water kokend voor de afwas, waarna het hele zooitje voor reiniging klaar staat.

Het was wel weer een langdurige bezigheid van zeker twee uur, maar afwassen is ontspannend met in het warme water zwemmende handen.

                 Een tussenstand.

De laatste weken doe ik elke morgen een spellingstest. Vier vragen van multiple choice.

Vandaag werd onder andere gevraagd hoe je Zuidoost-Engeland schrijft.

Mijn antwoord was goet fout.

De voortgang van de trui eiste ook ,op een andere manier, wel wat nadenken.

Welke kleur moest de nu aan de beurt zijnde figuur krijgen?

Heb gekozen voor zwart, hetzelfde als het onderliggende kruis .

De figuur gaat een tweezijdige pijl voorstellen.

Verder was het een nuttig werkje om de kachel met zijn pijpen  weer wat ruimte te geven door het overtollige roet weg te halen.

Een uurtje geleden zag de lucht er zo uit:

Jupiter, Maan en Venus (van links naar rechts) in één plaatje samengevat.

Een fijne avond gewenst.

Zou ik Henk Nusselder nog aantreffen?

 Met een beetje spanning in mijn buik naderde ik gisteren de boerderij van Henk...........

Erg veel veranderd zag het er op een afstandje niet uit.

Op het zelfde weggetje waar ik in die tijd dagelijks heel vroeg overheen fietste om op het werk te komen fietste ik nu ook weer,het zelfde weggetje dat ik later bereed als ik in de buurt was en hen op ging zoeken.

Nu reed ik daar weer op met de nodige twijfel of Henk er nog zou zijn.

We gaan immers allemaal dood en er zijn niet zoveel mensen die de vijfentachtig halen.

Het erf op rijdend wierp ik een blik in de woonkamer en.......jawel, daar zag ik 'm.

Hoera. Kloppend op het raam en wild gebarend maakte ik hem al snel duidelijk dat ik het was en hij wenkte  me om binnen te komen door de gebruikelijke achterdeur die niks veranderd was na al die jaren.

En daar zaten we te kletsen, terwijl ik drankjes en koeken aangeboden kreeg.

Henk was prima te spreken.

Zijn zoon Gert-Jan , die een huis had in dezelfde straat, woonde nu weer bij hem en runt nog steeds de boerderij. Hij is nu 54, toen 10.

In de tijd dat ik er werkte hadden ze meststieren ( die ik onder andere elke ochtend moest voeren)

, maar nu alleen nog akkerland.

Het was goed te constateren dat Henk op 86jarige leeftijd nog honderd procent koppie koppie is.

Dit komt mede doordat hij het kaartspel bridge regelmatig speelt.

Na een uurtje gebabbeld te hebben kwam daar Gert-Jan thuis. Hij had mijn fiets gezien waar de breinaalden uit de fietstassen staken en wist meteen dat dat maar één persoon kon zijn die daar bij hoorde.

Henk had ik acht jaar niet meer gezien, maar tussen Gert-Jan en mij zaten wel twintig jaren, schat ik.

Geweldig leuk ook om hem nu ook weer te ontmoeten.

Hij is net als ik ook over op de moderne communicatiemiddelen en we hebben e-mailadressen en telefoonnummers uitgewisseld en hij heeft ook het adres van deze blog.

Volgende ontmoetingen zullen daardoor waarschijnlijk minder verrassend zijn.

En zo is de volle dag gisteren dus verlopen met op het eind een heel geslaagd feest bij Frans.

Zoals vermeld deed ik twee uur  vannacht mijn ogen pas dicht.

Maar vanmorgen om tien uur gingen ze pas open, wat bij mij zeer uitzonderlijk is.

Maar mijn lijf had de rust echt wel verdiend door me overal weer naartoe te brengen.

Één van de aanwezigen gisteren kwam vanmorgen haar auto nog ophalen en dat gaf nog even een staartje aan de bijeenkomst.

Rond half twee ging de laatste etappe van start van het uitstapje dat in totaal zes dagen duurde.

André en Pietje waren er blij mee mij weer op mijn waterhonk te treffen.

De kachel is aan, het is, half acht, allang weer donker.

Gegeten heb ik ook al .

Tot slot deze opvallende (ver)schijning die ik gisteren in Nijmegen op een fietspad aantrof.

Bonne nuit, oftewel welterusten voor straks.

Een zeer volle dag.

 

Vandaag 79 kilometer gefietst van Zutphen naar Schaijk.

Onderweg twee zeer bijzondere ontmoetingen en nu in het huis van Frans die jarig is .

De details schrijf ik later op de avond.

Wordt vervolgd.......

Nu half één in de nacht.

Het laatste onderdeel van deze volle dag was ook heel geslaagd.

Het was een mooie bijeenkomst ter gelegenheid van Frans' eenenzeventigste verjaardag.

Naast gesprekken over omgang met emoties was er ook lekker uitbundige dans om deze zielenroerselen te uiten.

De fietstocht van Zutphen naar Schaijk kwam door Dieren.

Hier wonen Nico en  Marijke.

Ze repareren en verkopen parasols voor marktmensen.

Ooit waren ze ook eigenaars van een boot naast mij.Vanaf 1988 kennen we elkaar daardoor.

Ik schat dat het zo'n twintig jaar geleden is dat ze de boot verkocht hebben maar regelmatig, zo gemiddeld eens per jaar kom ik ze wel even opzoeken.

Vandaag dus weer, en..... toevallig hadden ze de zus van Marijke en haar man te gast, Carla en Amy.

Carla, staande, met Marijke.

Amy, naast de bus waarmee ze gekomen zijn en vandaag ook weer vertrekken.

Ze wonen in Frankrijk in de omgeving van Bordeaux en doen daar ook in parasols.

Nico en Marijke zijn aan het afbouwen en zo combineren ze nu hun bezoek met het meenemen van wat spulletjes die hier overbodig zijn.

Heel vroeger, toen hij nog vijfendertig jaar jonger was had ik hem getroffen in Alphen en nu zagen we elkaar weer.

Hij stelde voor mij met fiets en al in te laden en mee te nemen naar hun domein.

Dit voorstel sloeg ik af maar uitte daarentegen het voornemen dat ik wel naar hun toe kom fietsen een keer.

Ik ben van harte welkom, dus wie weet......

De route is hier al voor me uitgestippeld.

Als ik drie dagen dag en nacht fiets ben ik er.

Vandaag was het in ieder geval een mooie ontmoeting met alle vier.

Morgen ontmoet ik misschien nog Joshua, de zoon van Nico en Marijke.

Hij blijkt namelijk toevallig  hier in Schaijk te werken.

Mijn weg vervolgend richting Nijmegen kwam ik op het volgende idee: In gemeente Elst woonde boer Nusselder.

In een heel ver verleden heb ik bij hem een half jaar op de boerderij gewerkt.

Ik was toen drieëntwintig, had mijn eerste grote reis van een half jaar achter de rug en het leek me leuk om wat geld te verdienen op een boerderij.

Met de fiets ging ik  letterlijk de boer af.

Zag iemand voor zijn erf staan en vroeg hem spontaan of hij werk voor me had.

"Laat je handen eens zien?", was zijn vraag.

Dat deed ik en daarna was het snel beklonken dat ik aan de slag kon, enkele dagen later al.

Dat is toen volbracht dat halve jaar, maar het viel me veel zwaarder dan verwacht. Zo romantisch was het niet.

Heel vroeg opstaan bijvoorbeeld en lange dagen maken .

Henk was een streng baasje.

Maar ik heb er veel van geleerd. 

Sindsdien ben ik af en toe hem en zijn vrouw , die inmiddels overleden is,op blijven zoeken en dat waren altijd hartelijke ontmoetingen.

Nu was het weer een jaar of acht geleden de laatste keer.

Toen mijn fiets de boerderij naderde die deel uitmaakte van deze belangrijke periode van mijn leven was ik heel benieuwd wat ik kon verwachten.

Zou Henk er nog zijn? Want een rekensommetje leert dat hij vijfentachtig jaar geleden geboren moest zijn........

Morgen ga ik vertellen wat ik aantrof.

Voor nu: Welterusten.

Mijn hoofd wil niet meer.

Het is kwart voor twee in de nacht.