Anna en Borg zeer stoer: een frisse ochtendduik!

 Goedemorgen zeg. Anna en Borg begonnen de dag met een zeer frisse duik in het water.

            Eerst Anna.

Daarna wisselde Borg haar af.

Ondertussen loeide de storm nog stevig door.

Er was veel gerammel vannacht wat de slaap een beetje bemoeilijkte. En ook tegen de ochtend een gerinkel.

Toen ik daarna mijn hoofd in de wind stak zag ik dat twee ramen die daar al jaren stonden door een weggewaaide plaat in gruzelementen waren geslagen.

Mijn jachtje was ook in volle beweging door de erop beukende golven.

 En dan te weten dat deze storm die op dit moment wat geluwd is spoedig gevolgd wordt door een zwaardere.

Vanmiddag zijn mijn gasten naar Beneden Leeuwen gefietst om boodschappen te doen.

Nieuwe kaarsen was een belangrijke reden want net als gisteren moet er weer een gezellige avond op deze dag gevolgd worden.

Toen heeft Anna prachtige Spaanse liedjes voorgedragen met gitaar en zang.

Ook hadden beiden de accordeons ter hand genomen en ontdekt dat het samenspel al aardig klinkt. Vanmorgen hebben ze het nog wat verder uitgewerkt.

We hebben ook gezamenlijk aan het hout gewerkt.

Nu tien over zeven is het zover dat we kunnen eten.

Naast sperziebonen is er ook broccoli, die Anna vanmiddag in haar gitaarkoffer kreeg.

Ze had namelijk ook nog opgetreden in Beneden Leeuwen.

Met veel succes uiteraard.

Mijn bordenhoeveelheid is door de storm weliswaar geslonken, want er zijn er drie in het water gegleden, maar drie nieuwe schone borden zijn er nog wel te vinden.

Wij wensen jullie ook smakelijk eten en een gezellige avond.

Anne en Borg gearriveerd.

 Ze zijn er. Zo half zes ongeveer kwamen de helden die de storm getrotseerd hadden na drie uur zwoegen op mijn erf aangeland.

De paarden werden gestald naast mijn ijzeren ros.

Het eerste wat Anne deed toen ze binnen was, was gehoor geven aan haar inspiratie en is aan het tekenen geslagen.

Gelukkig had ik zelf hier kleurpotloden liggen.

Dit is ongeveer het eindresultaat.

Ze is aan de afwerking bezig nu.

Intussen staat spinazie op op de kachel.

Buiten is de storm zich aan het voorbereiden.

Zelf ben ik vandaag aan het zagen gegaan. André wil dit bosje weg hebben en ik had beloofd dat ik dat wel zou doen. Dus nog een karweitje voordat ik hier weg ga.

Het is toch meer werk dan het lijkt.

Maar nu gaan we eerst eten.

Hierna komt er misschien nog een vervolg en anders lees je het morgen wel.

Weer een stapje verder richting vertrek.

 Vanmorgen Borg en Anna, die vandaag wilden komen, gevraagd of ze morgen ook konden en naar Frans gereden met het voorbagagerek dat ik hier had liggen.

Het was tegelijkertijd ook nodig om boodschappen te doen en op dinsdag is er markt in Oss.

Niet altijd heb ik daar vrij spel want er is ook een (sympathieke) draaiorgelman.

Om de andere week staat hij in Oss, vertelde hij twee jaar geleden en als dat nog steeds zo zou zijn was de kans fifty-fifty dat het spelen niet veel uit zou halen voor mij.

Dit bleek inderdaad, na een half uur gespeeld te hebben.

In plaats van in de middag heb ik toen meteen met Frans contact opgenomen en een uur later, rond het middaguur, was ik in Schaijk en begon hij gelijk aan mijn fiets met als resultaat:

Hij was zelf toen ik kwam ook al aan een fiets aan het sleutelen. Het is een bezigheid die hij graag doet, terwijl ik als ik moet repareren binnen de kortste keren van slag ben.

Kijk maar, hij straalt er helemaal bij.

 En hij werkt met goed geordend materiaal, waaruit hij met een beetje fantasie beugeltjes kon maken die het bagagerek vast moesten klemmen.

Verder had ik nog een vraag of hij een achterbagagerek had voor mijn andere fiets, wetende dat die rekken bij hem aan de boom groeien.

En jawel, hij heeft een geschikte voor me uitgezocht. Toen mijn tassen overliepen van de boodschappen kon ik die nog plaatsen op mijn zojuist verworven voorrek.

Als het tijd is om die op die andere fiets te monteren vind ik wel weer een technicus voor wie dit een fluitje van een cent is.

Nu ben ik weer een stapje dichter bij mijn vertrek. Vooral hier moet er nog wat gedaan worden, om de boot goed achter te laten. Het hout netjes leggen bijvoorbeeld voordat Rijkswaterstaat moeilijk kan gaan doen.

Ook zorgt Piet weer voor een papieren internationale QRcode.

In Nederland wordt die weliswaar afgeschaft maar in Frankrijk en omliggende landen weet je dat niet en ik toon liever een papiertje dan dat hele gedoe met de smartphone.

Morgen gaat Mary die bij André een weekje was weer naar huis in de buurt van Berlijn. Hij was lekker aan het koken toen ik net even bij de buurman was.

Wat de spellingstest betreft was het vandaag om te schamen. Alle vier de vragen had ik fout.

Maar er was heel veel goeds vandaag ook op een ander vlak.

Ik wens u een mooie avond.

Mijn boot veiliger geworden.

 Het is en blijft uitkijken voor mensen die mijn boot betreden.

Maar vanaf vandaag is het weer een beetje minder gevaarlijk.

André en Mary, die bij Berlijn woont en een week te gast is bij mijn buurman zijn bezig geweest kapotte leuningen te herstellen.

Mary is hier aan het lassen.

Ze waren al een uur bezig toen ik er erg in had, zeiden ze.

Ik zat boven rustig in de stuurhut en hoorde wel ijzerige geluiden,maar dacht dat ze bij André aan het werk waren.

Zelf  zat ik vandaag meer in de houtbewerking.

Na het meeste gezaagd te hebben wat direct in de kachel kan ben ik daarna flink aan het bijlen gegaan.

 Voor dit dikke hout is de vorig jaar van Jan( uit Oss) gekregen kloofbijl onontbeerlijk.

Morgen krijg ik misschien bezoek van Born en van hem herinner ik me dat hij het ook heerlijk vindt om zich op deze manier uit te leven.

Wat de zaag betreft heb ik vandaag een ingreep gedaan die niet iedereen kent.

Door met een tangetje de tandjes verder uit elkaar te trekken wordt een botter geworden zaag weer scherper.

Wel moet je nu met zagen wat vaker op en neer om door het hout te komen. Het is vergelijkbaar met een kleiner verzet gebruiken op de fiets. Het fietst lichter maar je moet vaker rond.

En dan tussen het zagen door af en toe een naaldje breien.

De tekening zoals die zich nu ontwikkelt bekoort me.

De trui zelf iets minder omdat ik nu weinig met kleuren werk. Maar mijn opzet is het om het dit keer met alleen maar echte zelfgesponnen schapenwol te doen, wat een rustiek resultaat moet geven.

Zo, het is acht uur. Het warme eten gegeten, tijd voor rustige momenten.

Deze mooie foto  uit de omgeving van Nuland wil ik u niet onthouden.

Goede avond.

Houdoe houdoe houdoe!!!

 Daar ging Frans, enkele minuten geleden, de terugreis aanvaardend naar zijn woonplaats Schaijk.

Het wordt een flinke fietstocht, want hij moet de pont van Appeltern naar Megen nemen.

Die van hier ligt er al weken verlaten bij, nu niet meer vanwege stakingen, maar omdat er teveel personeel ziek is.

Hij was onverwachts gekomen en was er niet van op de hoogte. Toen hij aan de overkant in Oijen er bijna dacht te zijn moest hij nog een uur fietsen om via de pont Lith-Alphen hier te komen.

Ach ja, hij vindt (om)fietsen niet zo erg en de avondtocht waar hij nu mee bezig is schrikt hem ook niet af.

We zijn samen al verschillende keren ook van en naar en in Frankrijk gefietst en tegen de avond was ik degene die een slaapplaats wilde zoeken terwijl hij het in het donker fietsen juist mooi had gevonden.

Ik had juist in de planning binnenkort naar hem te komen om hulp te vragen bij het in orde maken van mijn toekomstige reisfiets. Welke van de twee fietsen die ik hier heb het wordt weet ik nog niet.

Morgen of dinsdag of vrijdag komt het hem deze week uit.

Toen Frans kwam rond vijf uur was net Erik een uur geleden weggefietst. Hij wist het wel van de vaartijden van de ponten. Door al die stakingen was het wel maanden geleden dat hij op zondag heeft kunnen komen.

Toen Erik binnenstapte was Jacob er.

Het kwam mooi uit dat deze twee elkaar troffen. Hun ontmoeting leverde een voelbaar goed gesprek op waar Jacob later nog speciaal om belde dat het hem zo goed deed.

Zo zie je maar weer, alles komt zoals het komt en het toeval heeft weer veel opgeleverd vandaag.

Mijn allereerste bezoekje was vanmorgen dat van de zon die door mijn raam heen gluurde.

Dag dag, zei ik terug tegen de zon, en toen werd het tijd om op te staan.

Nu mag ik er lekker in.

           WELTERUSTEN.

Voor de derde keer in een half jaar naar Veenendaal.

 

De man van de bloemenkraam die ook marktmeester is van de dinsdagmarkt in Veenendaal kwam me begroeten en sprak zijn verbazing uit dat het al de derde keer was dat ik hier kwam.

Ik neem toch niet aan dat hij erbij dacht dat dat te vaak was. Maar waarschijnlijk dacht hij:"Eerst zie je hem in drie jaar niet, en nu drie keer achter elkaar."

Het liep een beetje minder goed dan de vorige keer in Veenendaal en ook vergeleken met de meeste optredens van de laatste dagen.

Had denk ik ook te maken met het draaiorgel.

Mensen voelen zich nogal verplicht om te geven omdat er een bakje onder de neus wordt geduwd.

Het jochie op de foto is wel sympathiek naar mij toe.

Dat was ook de man in het wit die met nogal wat herrie door de stad liep.

Er was vandaag voor de derde zaterdag op rij een ontmoeting met Andries.

Twee weken geleden was hij de reddende engel toen bij Ochten mijn fiets niet verder wou, vorige week moest hij ook in Wageningen zijn waar ik speelde en vandaag is hij samen met zijn vriendin Ellen naar mij toe komen fietsen. Tien kilometer tussen hun woonplaats Ingen en Veenendaal.

Ik had net mijn koffiepauze in de HEMA erop zitten, dus werden het twee pauzes achter elkaar, nu buiten in het zonnetje op een terras op een pleintje.

Daantje de hond mocht namelijk nergens naar binnen, nee zelfs aan een riempje buiten aan een paaltje blijkt in Veenendaal verboden.

De ordehandhavers waren wel aanwezig in ieder geval, maar ze hebben mij ook niet op illegaal accordeon spelen betrapt.

Behalve Andries en Ellen kwam ook Tineke vandaag op mijn pad.

Gisteren in Druten was ze er ook, toen met twee zussen en een kleindochter , vandaag met haar man met wie ze in Veenendaal woont.

Ze zou me een foto van ons beiden sturen, maar die is er nog niet.

In Veenendaal wordt ook hout gesprokkeld. Nóg dikkere stukken dan die ik heb verzameld.

En inmiddels ben ik alweer lang en breed op mijn laatste rustplaats (voor vandaag)

Mijn eerste rustplaats was vanmorgen op het bankje bij Ochten waar ik vaker ga zitten.

Het was toen half elf en er waren nog sporen van een koude nacht.

Maar mijn sokken zorgden ervoor dat ik geen koude kont kreeg.

Een warme nacht in een lekker bed is mijn wens voor nu.

Piep, piep , PLOF!!! Oh help, wat is er aan de hand? Klapband?

 Het leek op een klapband toen iets voor Druten een piepgeluid van ergens tegen aan schuren gevolgd werd door een doffe plof.

Meteen gestopt en wat zag ik:

Iets heel anders dus gelukkig. Te wijten aan het feit dat ik niet de moeite had genomen om de riempjes van de fietstassen om de pakkendrager te doen.

Het gebeurde op een rustig fietspad en daar kon ik de tijd nemen om het een en ander op de foto vast te leggen alvorens het geheel weer op het achterrek te schuiven.

Mijn telefoon had ik gelukkig in mijn jaszak en er was alleen wat zorg over de accordeon.

Ooit is ie er bij het spelen ook al eens bij gaan liggen en toen was er binnen van alles verschoven. Toen moest er even ingegrepen worden.

Maar op de " speelplaats" te Druten aangekomen bleek er niks mis mee te zijn.

De sfeer was een beetje minder dan anders, maar er waren enkele mooie ontmoetingen.

Bijvoorbeeld kwam Tineke enthousiast zwaaiend op me af, vergezeld van kleindochter en twee van haar zussen.

Tineke woont zelf in Veenendaal en heeft ooit een tijdje in Alphen gewoond, vanwaar we elkaar kennen.

We zijn elkaar deze winter tussen Sinterklaas en Kerst in Veenendaal ook al tegengekomen toen ik er speelde. Juist heb ik het nu al een week in mijn hoofd om daar morgen weer eens heen te trekken en dan haar misschien ook wel ontmoeten op de markt daar.

Maar nu zagen we elkaar ook al in Druten waar die twee zussen die bij haar waren ook wonen, evenals die kleindochter.

Helemaal zeker is het nog niet of het Veenendaal wordt, maar de uiteindelijke invulling van de dag valt morgen weer te lezen.

Een andere blijde ontmoeting was met een vrouw die nu in Druten woont en Brabantse is van oorsprong.

Ze begreep mij helemaal, zei ze ,mijn bordjes in ogenschouw nemende.

En ook dat je met muziek heel veel kunt vertellen wat woorden niet kunnen.

Ze had het liedje in haar hoofd van Gerard Maasakkers, Brabantse zanger:" Hee, godde mee, we gon een eindje lopen, hou toch op met poetsen, kik toch nie zo nauw. Hee, godde mee, de bluumkes gon wir open, lot oewen jas mar hangen, tis nie kou.........."

Voor wie Brabants kan lezen of het liedje kent zal de tekst wel duidelijk zijn.

En het was mooi om het weer eens te spelen en het voor te dragen.

Wie weet wordt morgen, hierdoor geïnspireerd, nog wel het Brabantse Uden uitverkoren als speelstad in plaats van Veenendaal.

Op weg naar Druten, in het dorpje Puiflijk, al vaak deze toren gepasseerd, waar ik nu eens even bij stil ben gaan staan, want er stond een beschrijving bij.

De toren blijkt het restant van een middeleeuws kerkje.

Het staande mannetje op deze beschrijving , de aanzetter van het carnaval in Puiflijk,heb ik teruggevonden.

Voor de tabakssnijder onderaan op het affiche heb ik de moeite ( nog) niet genomen. De volgende keer misschien ga ik hem opzoeken.

Nu in een warm huis mag ik weer aanschuiven aan tafel voor het avondeten.

Boerenkool met spekjes. Mmmmmm.

Fijne avond gewenst.

Prikactie afgerond. Carla was niet thuis.

 Altijd spannend als er een afspraak ligt op een bepaalde tijd.

Om kwart voor tien werd ik verwacht in Berghem voor de boosterprik.

Maar ik was ruim op tijd en het was daar wel gezellig.

Even later hoorde ik dat de QRcode waarschijnlijk binnenkort niet meer nodig is in Nederland.

Want daar deed ik het voor.

Maar het geeft toch in ieder geval een rustiger gevoel voor de komende reisperiode en/of het seizoen in Frankrijk.

Daarna wilde ik Carla weer eens opzoeken,maar ze was helaas niet thuis.

Haar naambordje is een beetje aan het vervallen, zag ik.

In Oss viel me deze boeddhaverzameling op.

En op de pont in Maasbommel deze foto van een bijzonder kind.

Toen hij tien was bestuurde hij al zelfstandig de pont. Naast de reguliere veerman ,dat wel.

Natuurlijk heeft hij ook een handicap, zoals je ziet.

Thuisgekomen waren  Mary en André met een zware klus bezig.

Ze kregen koffie met gebak van mij en straks komen ze warm eten.

Het is tijd dat ik ze ga roepen.

Eet smakelijk

Het verzamelen van hout afgerond. Bezoek van Bert

 Vandaag nog ruim twee kruiwagens hout van Rijkswaterstaat naar de boot gesleept.

Deze zijn nu bijna allemaal kachelklaar gemaakt.

Sommige stukken liggen op de sneldrooginstallatie(op de kachel).

Vanmiddag is Mary bij André gearriveerd, een vriend van hem die ik ook ken. 

Hij woont in de buurt van Berlijn en blijft een paar dagen.

Hij is goed in lassen en een dezer dagen, waarschijnlijk morgen gaat hij wat leuningen bij mij repareren.

Ook staan er twee palen bij mij in het water die hij recht gaat helpen trekken.

           Dit is er één van.

Dit gaat allemaal met behulp van een kettingtakel, die op de bovenste van de drie foto's zichtbaar is .

André denkt ook met kettingtakels de gezonken roeiboot via die palen omhoog te kunnen trekken.

We zullen het merken morgen.

Maar zelf moet ik eerst naar die prikinstallatie.

Wat de trui betreft is het motief van die acht die ik gisteren in mijn hoofd had nu veranderd in de volgende figuur.

Vanmiddag is Bert op bezoek gekomen en we hebben samen gegeten.

Hij had vandaag in Oss waar hij op woensdag praktijk homeopathie heeft wat minder cliënten gehad dan gepland en dus kon hij bijtijds komen.

Een uurtje geleden tufte hij weer naar Zutphen waar hij woont.

Een genoeglijke avond is mijn wens.

Begonnen met stappen nemen. Ik wil naar Frankrijk.

 Het gaat niet zomaar tegenwoordig: je pakt de fiets en gaat weg en even later ben je op je plek in de Ardèche.

Om het een beetje leuk te hebben daar moet je toch wel die (vervolg)prik nemen. Voor mezelf hoef ik het helemaal niet, maar als je uitgesloten wordt van de maatschappij geeft dat weer frustraties die een ander soort ziekte kunnen geven.

Dus voor de gezelligheid in een cafeetje tijdens de pauze van een optreden maak ik nu aanstaande donderdag de gang naar de priklocatie in Berghem.

Hopelijk blijven mijn vinkjes dan minstens negen maanden groen.

Een andere belangrijke voorwaarde om met de fiets de reis te kunnen maken is de gezondheid van de fiets.

Daarom besloot ik vanmorgen om de fiets die het tien dagen geleden in Ochten begaf weer heel te krijgen.

Helaas kwam ik er achter dat mijn kettingponsje niet bij mijn reparatiespullen zat.

Die is in ieder geval nodig om de oude ketting er vanaf te krijgen en misschien ook om de nieuwe wat in te korten.

Dus met dat werkje moest ik even geduld hebben.

Wel heb ik het nieuwe wiel dat ik drie jaar geleden in Italië gekocht had bekeken.

Ontdekt dat er een spaak uit was. Die heb ik, naar ik me herinner ooit eruit gehaald om in een ander wiel daar een gebroken spaak mee te vervangen.

Nu werd een spaak uit het oude wiel de vervanger.

Tevens heb ik alle spaken van het nieuwe wiel een hele slag strakker gedraaid.

Je ziet, een beetje fietsenmaken heb ik toch wel geleerd in al die jaren dat mijn wielen rond zijn getrapt.

Daar staat het nieuwe wiel, compleet met alle spaken en een nieuwe band, wachtend totdat hij erop kan.

Daarna kon ik weer met hout aan de gang. Het is nu zaak om alles netjes achter te laten voor straks en over deze mooie stapel ben ik al tevreden.

Mijn trui mag straks mee en ziet er nu zo uit:

Het plan is nu om van die witte ronde een acht te maken.

Maar wie weet wat voor andere figuren zich nog gaan aandienen.

En hondje Flip dat gisteren met Hanny bij mij was begint te kwakkelen met zijn gezondheid, wat ik gisteren ook merkte.

Gelukkig is ie vandaag weer vrolijk en opgewekt.

En terwijl mijn kachel zijn laatste hout voor vandaag aan het verbranden is ga ik nu lekker aan de bloemkoolmaaltijd.

         BON APPÉTIT.