Wim is iriscopist, maar ook oroscopist, om dit nieuwe woord maar eens te gebruiken.

 Goedemiddag vanuit mijn tuinhuisje.

Zojuist is Wim geweest op de koffie. Wim is een Nederlandse vriend die al lang, meer dan dertig jaar, in de Ardèche woont. Met zijn vrouw Hetty heeft hij hier jarenlang een zogenaamd gezondheidscentrum gehad, wat in grove zin inhoudt een spirituele benadering van de lichamelijke gesteldheid van de mens. Zelf is hij onder andere iriscopist: de ogen zijn de spiegeltjes van de ziel, zeggen ze wel eens. Door goed in iemands ogen te kijken kun je zien wat er met iemand aan de hand is, waar zijn pijnpunten liggen. 

Maar Wim is zeer veelzijdig geïnteresseerd en weet ook heel veel van oren. Dat deze een weerspiegeling zijn van je hele lichaam is een wonderlijk gegeven.

Vandaag heeft hij mijn linkeroor eens onder de loep (de lens van zijn camera) genomen.

Mijn linkeroor.

Ergens op het oor is een punt dat correspondeert met mijn rechterknie. 

Mijn zere knie kan ik misschien masseren via dat plekje op mijn oor, maar hij adviseerde me ook insmeren met arnica-gel (wat ik al doe) in combinatie met nigella-olie. Dit laatste is een geneeskrachtige olie waar Wim heel enthousiast over is. Al jarenlang heeft hij daar heel goede resultaten mee bij cliënten van hem en bij zichzelf. 

Wim is degene met wie ik regelmatig meega naar markten die wat verder zijn dan ik in een dag kan behappen met de fiets. Nu ik weer een tijdje hier ben gaan we de combinatie naturopaath-accordeonist weer nieuw leven inblazen. We zouden ook wel op kunnen gaan treden als komisch duo, want van humor heeft Wim ook kaas gegeten en ik vind het leuk om daarop in te spelen. We hadden bij het afscheid beneden bij zijn auto een spontaan stukje dat ik op mijn telefoon dacht te hebben geregistreerd, maar dat bleek helaas niet zo. Daarna deden we het nog eens over, maar toen was het iets meer gespeeld. Het komt in ieder geval op de status van Whatsapp vandaag.

Een paar foto's uit de act.

Au revoir, à bientôt.

Waarschijnlijk zien we elkaar weer dinsdag op de markt van Lamastre.

Vandaag zaterdag is er de kleine maar heel gezellige boerenmarkt in Lamastre. Opnieuw had ik weinig zin om weg te gaan van mijn stekje. Er was nogal wat twijfel, zou ik gaan of niet? Want wat spelen betreft ben ik goed warm gedraaid na de vijf markten van vorige week.

Wims komst hielp mij van mijn twijfel af.

Maar morgen moet ik toch echt afdalen, want het brood raakt op.

Zo, nu verder met de rest van de dag een invulling geven.

Het is half vijf. Als ik geluk heb kan dit verhaal, wat thuis geschreven is, vanaf hier ook verzonden worden.

Smakelijk eten straks en een prettige avond.

B o n   a p é t i t  .

B o n n e   S o i r é é .

Michel kwam op bezoek.

 Grote druppels, die gisteren begonnen te vallen op mij en op mijn smartphone noopten mij om snel naar huis te fietsen en mijn " prettige avond" en "bonne soirée" maar achterwege te laten in de blog.

Maar ik hoop dat het toch een prettige avond geweest is, hoewel zeker niet voor iedereen. Ik las namelijk dat Feijenoord het bijna gered had in de Europa League tegen AS Roma en dat het op het eind van een enerverende wedstrijd toch nog mis ging. Zoiets kun je beter achteraf lezen, zoals ik, dan voor de televisie meemaken.

Vandaag is Michel Bourlier, mijn tijdelijke buurman, op bezoek geweest. Dat hadden we gisteren afgesproken. Omdat ik in het tuinhuisje boven vertoefde had ik voor hem een loper van schoeisel neergelegd om hem de weg te wijzen.

Deze loper wordt ook nog per video uitgelegd op de status van Whatsapp.

 Bovendien had ik op een bordje van leisteen geschreven waar ik was.

Maar om elf uur was hij er niet, om half twaalf ook nog niet. Om kwart voor twaalf naar zijn vrouw geappt en toen bleek dat hij er net achter kwam dat wij die afspraak hadden. Ook weer een man met wat geheugenproblemen.

Mijn voetsporen waren inderdaad nuttig, want het leistenen bordje was door de wind van de deurklink van de hoofdcaravan gewaaid.

Het was goed elkaar weer eens te ontmoeten. We zijn het er vooral over eens dat het in het leven belangrijk is voeding te houden met de spirituele bron. Maar Michel vindt wel dat het daarbij noodzakelijk is dat ik de bijbel lees, wat ik vrijwel niet doe. Maar wat niet is, kan komen, zeg ik dan. Ik probeer altijd te doen wat er in me opkomt, en als dat is dat ik straks een stukje bijbel ga lezen doe ik dat. Maar als ik daar geen aandrang toe voel hoeft dat ook niet, vind ik.

Er zijn wel meer verschillen, maar wat ons bindt, daar gaat het om.

Michel voor zijn huis. Ik was met hem meegelopen toen hij weer terug ging.

Vandaag was wat het weer betreft weer eens een dag om het vuur in de kachel  te ontsteken. Fijn dat ik genoeg hout binnen heb om dat nog een paar keer te doen in deze nadagen van de winter.

Een grijze lucht aanschouwen vanuit een warm huisje doe ik graag.

Ligt daar een stuk weggewaaid plastic? Bij nadere beschouwing is het een tulp.

Een groot deel van de blog heb ik nu thuis geschreven in een zogenaamde kladblog. Nu ga ik maar eens naar de plek om een en ander te versturen.

Een beetje zon hier en de lucht ziet er nu richting Lamastre zo uit:

Nu geen regendruppels die me naar huis doen snellen, dus tijd om u een prettige avond te wensen.

B o n n e    S o i r é é .

Schrijven in de regen.

 Goedemiddag.

Ik sta hier in de beginnende motregen op mijn schrijfplekje. Tot zolang het kan mijn verhaal.

Kan het even droog houden ongeveer?

Onderweg hiernaartoe sprak ik buurvrouw Annie. Michel komt morgen om elf uur op bezoek. Ook vroeg ze of ik de blog wilde schrijven met het gezicht richting Lamastre. Er is een vrouw in de buurt die heel gevoelig is voor straling. Dat wist ik al en daarom sta ik ook al hier. Op de foto boven ligt in de verte Lamastre.

De slaapkamer is al mooi klaar voor de gasten. Voordat ik op reis ging, in september, had ik toevallig grote opruiming gehouden, niet wetende dat het nu al van pas komt.

Een filmpje van die kamer is vandaag te zien op de status van Whatsapp.

Er hangen enkele spreuken.

Je kunt je niet verder uitrekken dan je bed lang is.

Op het pad naar boven is een opmerkelijk gat.

Wat voor beest zal hier in wonen? Muis, rat, slang?

Tot nu toe speelde de dag zich deels buiten en deels in de hoofdcaravan af. Er was zon, maar ook enkele buitjes al. Nu zal er wel meer nattigheid komen. Heerlijk dat ik gewoon thuis ben en niet met de tent hoef te klooien. Heb de winterjas die de hele reis meegeweest is en ik

 nooit gebruikt heb, op een half uur na, weer opgeborgen en ook zat de voorfietstas vol met kleren, waarvan de meeste overbodig waren.

Tot nu toe is de hemel mij genadig, ik kan deze blog droog afsluiten en laat nog even een oog vallen op wat op Les Costilles is overgebleven van de creaties van vorige zomer

 

Moest me ertoe zetten naar Lamastre te gaan voor boodschappen, Buren Michel en Annie uit de Elzas zijn er twee weken. Ben was bezig in zijn tuin.

 Goedenavond. Bonsoir.

Vandaag moest ik  naar Lamastre, want de etensvoorraad was ongeveer uitgeput. Het was wachten op het moment dat ik daar de minste tegenzin in had. Rond drie uur stapte ik uiteindelijk op de fiets, beladen met mijn zware, rijk gevulde muntenportemonnee met de opbrengst van vijf dagen troebadoeren alvorens maandag thuis aan te komen. Na het boodschappen doen zitten er weer zevenendertig euro minder in, maar nog steeds is er heel wat gewicht aan munten over.

Mijn portemonnee na het halen van de proviand.

De cassière was blij met zoveel klein geld. Ik liet haar bepalen welke muntjes ze het liefst had.

In het Frans heet zo'n portemonnee die je met een touwtje dicht kunt trekken een aumonière.  

Ooit heeft een vriendin van mij deze voor me gemaakt. Het materiaal is leer. Riet is nu vier jaar geleden overleden, maar de portemonnee doet nog steeds heel goed dienst.

In Lamastre trof ik Ben, die in zijn tuin bezig was, maar ik ben niet lang gebleven omdat ik weer naar huis wilde en hij nog wat wilde doen. Zijn vrouw Marij was naar de leesclub.

Toen ik vanmiddag wegreed trof ik tot mijn verrassing ook Annie, van Michel en Annie die in de Elzas wonen. In het ouderlijk huis van Michel komen ze drie of vier keer per jaar en nu blijken ze net zondag gearriveerd te zijn voor een periode van twee weken. Michel was even weg, maar die probeer ik zometeen even te treffen om iets af te spreken voor een bezoek van hem aan mij.

Zit nu , een kilometer voor Les Costilles, hier te schrijven vanwege het betere bereik.

Mijn vaste schrijfplekje als ik van Lamastre af kom.

Het was voordat ik de wereld in trok een mooie ochtend thuis op mijn eigen erf. Bij het krieken van de dag was de lucht wolkenloos en in plaats van de kachel aan te maken, zoals gisteren, ben ik tot acht uur blijven liggen, totdat de zon boven de oostelijke heuvels verscheen.

Na het ontbijt vermaakte ik me wel met het inhechten van draadjes in mijn trui die het product van de afgelopen reis is. Er valt in en rond het huis ook van alles te rommelen. Daarom had ik weinig zin om weer weg te gaan.

Maar morgen ligt weer een hele vrije dag voor me.

Er kwamen wat wolken die deze mooie plaatjes opleverden.

Ik wens u nog een fijne avond en tot morgen.

B o n n e    S o i r é é 

À    D e m a i n .

Het hart heeft zo zijn redenen die de rede niet kent.

Alles in orde thuis op mijn stekje Les Costilles.

 Goedendag. Bonjour.

In het zonnetje zit ik, op het terras voor de hoofdcaravan. Heerlijk. Een vlinder fladdert in het nog zeer lange gras en net zag ik een roofvogel door het dal vliegen.

Vanmorgen toen ik vanuit mijn bed het dal in keek zag ik er tegenop hoe ik het aan moest pakken. De zon kwam niet goed door en het was koud buiten, wat ik constateerde toen ik naar het buitentoilet ging.

De pijpen voor de kachels waren nog niet aangesloten en om bij het tuinhuisje te komen moest ik door het lange natte gras. Maar ik vond de moed om de stappen naar boven te ondernemen en aan het prutsen te gaan met het in elkaar zetten van de stukken pijp voor de kachel in het tuinhuisje.

Gistermorgen in dat jagershutje was dat allemaal al geregeld. Maar na een wat onhandig gedoe was ik er na een kwartiertje in geslaagd om één lijn te krijgen in de afvoer en even later, triomf, brandde de kachel en kon ik daarop het theewater tot koken brengen.

Hoera, de kachel brandt en verjaagt de kou.

Het theewater kookt.

Het tuinhuisje verwelkomt mij met open armen(deuren).

Het theewater kwam nog uit de fles water die ik in Vernoux gisteren gekocht had, om niet meteen naar de bron te hoeven zoeken die ergens in het lange gras over aan het lopen is, maar op een gegeven moment wilde ik toch koffie en ben op zoek gegaan naar het zo belangrijke water. Elke keer als ik terugkom heb ik een kleine angst dat het water misschien een andere weg is gaan volgen en niet meer uit de doorgesneden fles komt die ik aan de bron heb gehangen. Maar gelukkig, dit keer vond ik het kostbare water ook weer terug.

De bron teruggevonden. Loopt geweldig goed.

 Op de status van Whatsapp komt straks een filmpje van de fluitketel die aangeeft dat het water kookt, gevolgd door het naar buiten komen van het bronwater.

Vanaf ongeveer elf uur kwam de zon goed door en was het heerlijk toeven in de buitenlucht. Echter, juist op dit moment, vier uur, begint de zon schuil te gaan achter opkomende wolken. Trui aan helpt, maar is niet genoeg, want er blaast ook een wind in mijn nek.

Vandaag dinsdag, marktdag in Lamastre, maar daar ben ik niet naar toe gegaan. Gisteren had ik er voor gezorgd om voor twee dagen eten in huis te hebben, zodat ik vandaag hier een beetje op orde kan komen.

Er zijn al gasten die 'geboekt' hebben en over ongeveer drie weken komen, dus de komende tijd ga ik het nog meer op orde maken hier, in ieder geval door veel gras te maaien.

Nu uitzicht op een mooie wolk.

Als de dames er zijn zullen de potten op de rand van het terras weer gevuld zijn met fleurige geraniums.

Vandaag had ik trouwens ook al een gast in mijn tuinhuisje. Een hagedis zat daar verstopt onder een kleedje. Ik heb hem uit huis gezet en in het gras buiten.

Mijn gast, de hagedis.

De hartelijke groeten van dit fleurige geheel en tot morgen.

À    d e m a i n .

Vlak voor de eindstreep. Thuis geen ontvangst. Vanmorgen de houtkachel laten branden in een jagershut.

 Bonjour, goedendag, zeg ik maar vast. Het is nog geen avond, maar al wel vijf uur.

De eindstreep is bijna gehaald, maar omdat er thuis weinig verbinding is schrijf ik hier.

De blog wordt geschreven op deze plaats, ongeveer vijf kilometer voor Les Costilles.

Maar helemaal zeker is het niet dat het hier gaat lukken, want regendruppels dreigen te vallen met de koude wind die af en toe voorbij komt.

Vanmorgen had ik het beter voor elkaar. Waar ik kampeerde was een terrein van jagers, waar een hut op stond. De fiets was gepakt om te vertrekken, maar ik wilde toch eerst even een kijkje nemen in dat gebouw. De deur stond gewoon open en binnen zag ik een al even gezellig aandoende zitgelegenheid als de picknicktafel die buiten stond.

De buitentafel.

De binnentafel.

Een mooi kacheltje.

Het nodigde uit om hier even te gaan zitten en wat te communiceren met Whatsapp. Een vriend merkte op dat hij in mijn plaats de kachel wel aan zou maken. Nou, eigenlijk vond ik dat niet zo'n gek idee. Er lag genoeg papier en aanmaakhout binnen, en ook buiten in het bos en onder het hutje was genoeg te vinden. En voilà........

Op de status van Whatsapp komt een filmpje van dit binnengebeuren.

Het duurde niet lang voordat de hut met een aangename warmte gevuld werd.

Maar na een uurtje genoten te hebben werd het toch tijd om te vertrekken. Ik had wel willen blijven, maar had niet genoeg etensvoorraad bij me.

Toen volgde de rest van de urenlange klim, die ik al zo vaak gedaan heb, maar nu toch anders was. Met zoveel bepakking op een fiets met weinig versnellingen was het beter om stukken te lopen, terwijl ik gewend was alles fietsend te volbrengen. Bovendien heb ik nu een handicap van een zere knie, wat maakt dat je niet zo vol ertegenaan durft te gaan.

Maar ik ben er bijna. Dat wil zeggen, wel bijna thuis, maar na deze blog toch nog eerst een bezoek brengen aan mijn buren Yvon en Olivier. Die kan ik niet zomaar passeren.

Nu snel weg uit die koude wind. Het schrijven hier was ook een beetje afzien.

Een prettige avond is mijn wens.

B o n n e   S o i r é é .

Mopper, mopper, mopper. Veel wind, zere knie. Maar een prachtige plek maakt veel goed.

 Goedenavond. Bonsoir.

Alweer die klootwind de hele dag en bovendien begint mijn  knie weer vervelend te doen, terwijl die dagenlang rustig geweest is. En nu is de pijn nog erger dan voor die rustige periode. Al met al was ik niet in een al te beste stemming vandaag.

Maar eind goed, al goed. Mijn tent staat op een prachtige plek. De mistral zwiept hem af en toe nog wel op en neer, maar volgens mijn berekening zijn er genoeg bomen in de buurt die het meeste wel tegen zullen houden. 

De wind gaat tekeer door de bomen,
zie ook het filmpje op Whatsapp status 

Nadeel van deze mooie omgeving is wel dat de verbinding zeer slecht is en daarom hou ik het vanavond kort. 

Piet is weer bereid geweest om in te springen, hij is er in geslaagd bovenstaande foto op de blog te krijgen, wat mij niet is gelukt. Ook de foto's die nog komen heeft hij kunnen versturen.

Vanmorgen op de markt van Beauvallon ging het spelen prima, maar ik moest erg letten op mijn hoeden die af en toe weg waaiden en ik moest het deksel van de koffer vasthouden. Als het dan toch mis ging stond ik erbij te stampvoeten, waarna ik vriendelijk glimlachend weer verder ging als mijn uitstalling weer intact was. 

Ondanks dat het allemaal goed klonk had mijn buurman die couscous en andere aanverwante artikelen aan de man bracht mij op een gegeven moment gevraagd of ik verderop wilde gaan staan. Natuurlijk deed ik dat meteen en hij gaf me een lekkere warme hap mee, die ik na de markt ergens verorberde waar het wat minder waaide.

Na de markt was ik vrij snel in Valence. Daar dronk ik  nog een keer koffie in de Mac Donald om daarna de beklimming van de heuvels van de Ardèche aan te vangen die uiteindelijk bij mijn plek Les Costilles moet uitkomen.

Het had in één keer gekund, maar zoals ik het de hele reis al rustig aan gedaan heb vond ik het vandaag ook niet nodig om per se al de eindstreep te halen.

 Er stonden op de mij bekende route  nieuwe gebouwen. Onderstaand houten huis vind ik mooi.

Er staan meer houten bouwsels op die plek, zoals dit rijdend huis.

Het is half tien. De wind beukt er nog even op los en drukt soms het tentzeil tegen mijn hoofd. Binnen is er een frisse luchtcirculatie.

Tijd om in mijn warme slaapzak te kruipen.

Ik wens u een rustige nacht toe en tot morgen.

À  d e m a i n .

Markt van Crest weer fantastisch.

 Goedemiddag.

Het was weer een waar feestje in Crest. Een grote openheid tussen de mensen, heel veel blije gezichten. Ik mocht een bijdrage leveren aan het feestje.

Mijn fiets gestald loop ik dit steegje in en op het eind van de tunnel kom ik op de markt. Van de stille beslotenheid tot een bruisende mensenmassa.

 Je krijgt er veel energie van.

Als ik morgen een andere markt doe met meer gewone mensen breng ik die energie weer over.

Het is interessant om verschillende situaties mee te maken.

Het is wel weer de vraag hoe het morgen uit gaat pakken. Vandaag werd regen verwacht en meteen na de markt viel alvast een flinke bui, maar op de markt bleef het nog droog. Als de regen straks voorbij is wordt verwacht dat er een flinke mistral op gaat steken. Zo gaat het vaak. De wolken zullen verdwijnen, maar op de markt zal het alle hens aan dek zijn. Ook voor het kamperen straks moet ik een goede beschutte plek zoeken, maar ik ken daar een plek die wel zal voldoen denk ik.

Daar moet ik nog wel naartoe fietsen. Ongeveer 25 kilometer.

Nu zit ik in de Mac Donald van Crest. Het had twee redenen om daarheen te gaan: de bui die ging vallen én het feit dat mijn 4g is uitgevallen. Het gebeurt wel vaker en hij is altijd weer teruggekomen, maar voor het geval dat is hier reeds mijn verslag.

Op de status van Whatsapp hoop ik een filmpje te zetten van de ambiance in Crest, maar ook de WiFi van Mac Donald is heel aarzelend.

Enfin, ik ga het erop wagen en wens u nog een prettige middag en een dito avond.

B o n n e    C o n t i n u a t i o n .

Een goede voortzetting van de dag.

Weer verder van huis, achtentwintig kilometer oostelijk van La Voulte is morgen weer een markt.

 Goedenavond.

Bonsoir.

Wat nu, dacht ik toen de markt in La Voulte bijna voorbij was, waar gaat de reis hierna naar toe?

Naar huis, wat ongeveer veertig kilometer is? Of nog een paar markten doen, nu ik toch in het rhônedal ben, waar zaterdag en zondag leuke markten zijn?

Ik wist het even niet en ben, net als gisteren, weer een pizzeria ingestapt, waarna ik koos voor het laatste. Twee dagen op zo'n grote reis zal het niet uitmaken en het is mooi om weer in het ritme van de optredens te komen.

Vandaag ging het weer heel goed. Het is ook een verademing  te kunnen spelen zonder een oor dat tegensputtert. Ik kan weer genieten van mijn eigen muziek en daar wil ik gebruik van maken. 

De markt van morgen is in Crest. Deze is heel lang mijn favoriete markt geweest, omdat er een hele goede en open sfeer heerst. Als je wilt kun je iedereen aanspreken en er een gesprek mee aangaan. Ik voel me er erg thuis en de verdiensten waren altijd navenant. Ook krijg ik energie van het even verblijven in dit " krachtveld".

Maar ook hier is het elke keer maar weer kijken hoe het gaat. Soms heb je heel veel andere muzikanten en vaak zijn er ook bedelaars. Het is de kunst om daar mijn weg weer tussen te vinden. Zojuist zag ik op Weeronline dat er morgen grote kans op regen is, dus wie weet ben ik helemaal voor niks hierheen gereden.

Voor vanavond werd er ook al wat nattigheid verwacht dus heb al bijtijds voor het eten gezorgd, waar ik eigenlijk nog niet zoveel trek in had na die grote pizza.

Het vuurtje had ik net op tijd aan voordat de druppels vielen. Daarna krijgt de regen het vuurtje niet meer uit.

Mijn fiets staat ook al overdekt.

Uitzicht vanaf de kampeerplek (op de regenwolken)

Maar veel druppels vielen er nog niet. Toen ik in de tent zat te eten kwam er een vriendelijke wandelaarster met een hond voorbij. Voor haar deed ik wel open, maar de hond ging er met de  verpakking van mijn boter vandoor.

Zal het vannacht ook weer zo koud worden als gisteren? Vanmorgen zat er zelfs ijs op de tent en samen met het natte gras  waren dat geen prettige omstandigheden om op te staan. 

Het is koud, geen zon, nat gras: Moet moed verzamelen om op te staan.

Een flink vuurtje hielp echter enorm. Met dat natte gras hoefde ik niet bang te zijn dat de hele prairie af zou branden, in tegenstelling tot de avond ervoor toen er ook nog wandelaars in de buurt kwamen. Maar in het gebied waar ik nu sta zag ik een  bord met een hele waslijst van allemaal verboden activiteiten. Ik heb het maar niet bestudeerd maar zag op een afstand geen tent met een rood kruis erdoorheen. Een beetje voorzichtig moet ik in ieder geval ook hier zijn. In heb liever een vriendelijke dame met een hond voor mijn deur dan de politie.

Die was trouwens vanmorgen wel aanwezig op de markt en eventjes bonsde mijn hart toen een agent minuten lang voor me bleef staan. Zijn blik was vriendelijk, maar hij telefoneerde wel.

Gisteren in het tot dan toe verboden Le Teil kwamen agenten ook voorbij met een vriendelijke glimlach. Je weet het echter maar nooit: troubadour is een vogelvrij beroep. 

Morgen zien we wel hoe het dan weer gaat in mijn geliefde Crest.

In de blog van gisteren had ik melding gemaakt van dorens die fietsenbanden lek prikten. Maar zo schrijf je het niet, merkt een lezer op. Dat prikkende spul heet doorns in het Nederlands. Zoals er in mijn muziek af en toe valse noten doorklinken, zo zullen er in mijn blog taalfouten blijven komen. Soms ook fabriceer ik zelf bewust woorden die niet gangbaar zijn. Ik vind het leuk om creatief met taal om te gaan, zoals ik tegenwoordig ook met de accordeon van alles bij elkaar fantaseer. En dat wordt nog gewaardeerd ook 

Leuk toch! 

Een fijne avond is mijn wens en de groeten van de Rhône.

De Rhône bij La Voulte.

B o n n e    S o i r é é .

 

Niet weggejaagd op markt van Le Teil. Mooie Alpen te zien.

 Goedenavond.

Een beetje kort zal ik het houden vandaag want de verbinding is niet zo goed 

Dat heb je als je in een bergspleet zit van de Ardèche.

Ik sta hier ergens op een pad naar boven waar de ontvangst iets beter is, maar er dreigen ook buien.

Snel een foto van de mooie Alpen, waar ik tegenaan kijk.

Voor me zijn de Alpen goed te zien, maar achter me begint een bui zich te ontladen.

Het regent, dus ik staak even het schrijven en ren naar de tent.

Daar zit/ lig ik nu in terwijl er een flinke bui valt en de wind  de tent doet schudden. Dat dat nog bestaat, het verschijnsel buien!  Sinds december heb ik nauwelijks nog nattigheid meegemaakt.

Het was een geslaagde gok vandaag om op de markt van Le Teil te gaan spelen terwijl het voordien alle keren nog verboden was, op één keer na trouwens, toen ik iets buiten de markt wel mocht staan.

De markt bevond zich nu ook op een andere plaats. 

Het ging net als gisteren heel goed qua reacties van het publiek, maar ook omdat mijn oor het weer goed deed. Ik hoorde zuiverder wat ik speelde en hoefde minder te gaan zoeken naar de juiste noten.

Heel lang hebben twee moeders met samen acht kinderen bij me gestaan en het kinderliedjes repertoire werd helemaal opgevoerd.

Van Le Teil tot La Voulte is het 28 kilometer, en dat was mijn fietsopdracht vandaag, want in La Voulte is morgen de markt.

Er stond een aardige noordenwind waar ik tegenin moest en ik heb mezelf maar eens verwend door ergens een pizzeria in te stappen.

Hele leuke en hartelijke mensen ontvingen mij.

Dit is Nico. Zijn vrouw is even ergens anders.

Ze zijn de zaak afgelopen januari pas begonnen. Daarvoor was hij tien jaar lang huisschilder. Hij had vroeger ook veel gereisd, naar India en zo. Maar nu hebben ze kinderen, al vier stuks, dus hebben ze andere levenstaken.

Een flinke hap als lunch.

De koffie die ik daarna nog bestelde kreeg ik cadeau en ook gaven ze me nog een flesje water mee en twee nogablokken voor onderweg.

Dat flesje water dat ik meekreeg komt trouwens goed van pas, want net bij het eten koken heb ik wat water gebruikt om het vuurtje te blussen.

Er kwamen namelijk net mensen aan gewandeld toen het vuurtje brandde op een gevaarlijke plek. Een zuinige manier om het vuur na het koken definitief uit te krijgen kon ik daarom niet toepassen, dus moest ik mijn kostbare water daarvoor gebruiken.

Het vuurtje is definitief uit, en was op een gevaarlijke plek. Vooral in het begin moest ik flink mijn best doen om  de vlammen uit het droge gras te houden. De mensen kwamen gelukkig pas toen ik het zaakje onder controle had.

Het was wederom niet ver fietsen vandaag, maar het vinden van een kampeerplek was nogal moeizaam. Zestien kilometer voor La Voulte vond ik deze aansprekende ruïne waar ik al wilde kamperen.

Toen ik binnen was geweest en naar buiten ging om mijn spullen te halen werd ik aangevallen door een hele zwerm insecten. Er stond een bijenkorf in de buurt. Het leek of ze daar vandaan kwamen. Voor mij was het duidelijk dat ik hier niet zou blijven, maar zeker weten of het ook bijen waren weet ik niet.

Daarna kwam ik toevallig op de Via Rhona terecht. Dat is een fietspad die helemaal de Rhône volgt. Liever fiets ik daar niet op, want er zijn overal hekken en paaltjes waar je omheen moet rijden. Liever volg ik gewoon de vlakke weg, met de auto's mee. Maar nu ik er toevallig toch opzat ben ik doorgereden. Wel leuk is het dat je daar veel fietsers tegenkomt. Ik werd meteen al gewaarschuwd want op een bepaald stuk lagen allemaal dorens. Tja, inderdaad, al twee mensen stonden hun banden te plakken. Gelukkig is mij een lekke band bespaard gebleven.

Een speciaal fietsbruggetje moest je over.

Ondanks dat hij degelijk in elkaar gezet is vind ik het toch vrij griezelig om me op zo'n fietsbrug te begeven. Zelfs lopende naast mijn fiets.

Zo, nu straks eens kijken of deze post van de blog verstuurd kan worden. Ik denk het wel.

 Er staat ook al een filmpje op de status van Whatsapp. Dat was opgenomen toen ik op een terrasje bij de markt koffie zat te drinken in de pauze van het optreden.

Een prettige avond wil ik u wensen en straks lekker slapen.

B o n n e   S o i r é é .

B o n n e    N u i t .